olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας.

Ελληνικές όψεις της βυζαντινής ταυτότητας

Posted by IGOR on August 25, 2018


Είναι αλήθεια ότι, ιστορικά, το Βυζάντιο δημιουργεί στους Έλληνες έντονα συναισθήματα, πολύ διαφορετικά απ’ ότι σε έναν δυτικοευρωπαίο, ο οποίος μάλιστα δεν το εντάσσει καν ως παράγοντα διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής ιστορίας. Αντίθετα, για μας τους Έλληνες, το Βυζάντιο αποτελεί τον αδιάσπαστο κρίκο που ενώνει την αρχαιότητα με τον νεότερο ελληνισμό.

Η μακραίωνη αυτή περίοδος συνδέεται στενά με τη νεότερη εθνική ιστορία μας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους μεγάλους πόθους που συγκρότησαν και τη Μεγάλη Ιδέα του Έθνους.

Έτσι, η Κωνσταντινούπολη, η πόλη που κυριάρχησε πάνω από μια χιλιετία στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής, παραμένει ζωντανή στην ψυχή κάθε Έλληνα σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του. Για τον Έλληνα, το Βυζάντιο ακόμα και σήμερα είναι ζωντανό και ενταγμένο, θα έλεγε κανείς, μέσα στην καθημερινότητά του, κυρίως μέσω της Ορθοδοξίας.

Από την άλλη πλευρά, ο ευρωπαϊκός χριστιανικός κόσμος δυσκολεύεται να θεωρήσει ευρωπαϊκές τις ορθόδοξες χώρες. Έτσι, παρατηρούμε ότι ακόμα και στις μέρες μας, που η ιστορική επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και οι αναθεωρήσεις δίνουν και παίρνουν, οι Δυτικοί αγνοούν τη βυζαντινή περίοδο όσο ακριβώς αγνοούν και οι Ανατολικοί τον δυτικό Μεσαίωνα.

Χωρίς αμφιβολία υπάρχουν σοβαρές παρανοήσεις και από τις δυο πλευρές, παρανοήσεις που αίρονται τελευταία σταδιακά μέσα από μια σειρά επανεξετάσεων του θέματος, κυρίως από δυτικούς ιστορικούς, οι οποίοι εντάσσουν το Βυζάντιο στον ευρύτερο Μεσαίωνα. Αν εκ παραλλήλου συμβεί αυτό και με τους ανατολικούς ιστορικούς και θεολόγους, αυτή η τεράστια και σημαντικότατη ιστορική περίοδος θα ενσωματωθεί, όπως είναι και το σωστό, στην ευρωπαϊκή ιστορία και παράδοση. Βέβαια, αυτές οι διεργασίες αποτελούν αντικείμενο ενός μακροχρόνιου διαλόγου, αφού πρώτα προσδιοριστεί εκ νέου ένας κοινός ορισμός για την Ευρώπη.

Σε ποια κληρονομιά ανήκει το Βυζάντιο; Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη. Σίγουρα κάποιοι θα έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στη χριστιανική ορθόδοξη φύση του· άλλοι θα το προσέγγιζαν υπό το πρίσμα της ελληνικότητάς του. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε μια βάση προκειμένου να εξεταστεί η ταυτότητα του Βυζαντίου σαν μια περίοδος εκχριστιανισμένου ελληνισμού.

Σε όλη την ιστορία του Βυζαντίου η ελληνική γλώσσα υπήρξε κυρίαρχη στη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας, καθορίζοντας και τον πολιτισμικό της χαρακτήρα. Το εκπαιδευτικό σύστημα βασιζόταν στην κλασική ελληνική γραμματεία, με έντονο ωστόσο το στοιχείο μιας ιδιαίτερης αμφιθυμίας των Βυζαντινών απέναντι στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία.

Ο όρος ελληνισμός χρησιμοποιείται προκειμένου να δηλώσει την πνευματική και πολιτισμική παράδοση της ελληνικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενδεικτική είναι η απόπειρα του βραχύβιου αυτοκράτορα Ιουλιανού (361-363) να αποτρέψει την καλπάζουσα επικράτηση του χριστιανισμού στην αυτοκρατορία. Ενδεικτική επίσης είναι και η σχιζοφρενική σχέση που είχαν οι χριστιανοί συγγραφείς και διανοούμενοι με τον κλασικό πολιτισμό: από τη μια επεδίωκαν και επιζητούσαν με όλες τους τις δυνάμεις να κληρονομήσουν την ελληνική παιδεία και από την άλλη την καταδίκαζαν ως ειδωλολατρική…

Ακόμα και μετά την άνοδο του Ισλάμ στις χώρες τις βυζαντινής κυριαρχίας, το ελληνικό «αποτύπωμα» είναι έντονο και διαρκές και στη Μέση Ανατολή. Είναι άπειρες οι αναφορές για τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού από την Αλεξάνδρεια μέχρι τη Βαγδάτη. Η ελληνική γλώσσα και κουλτούρα ήταν ριζωμένη σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο. Εξ’ άλλου, η γλώσσα της διακυβέρνησης και της παιδείας στο κομμάτι της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν από πολύ παλαιά η ελληνική.

Η ελληνική γλώσσα και παιδεία συνέχισαν για πολύ καιρό να κατέχουν σημαντική θέση στην Ανατολή. Πρόκειται για μια παράδοση που αποτυπώνεται και με εντυπωσιακή πληθώρα κλασικίζουσας εικονογραφίας, που συνέχισε να εμφανίζεται στα ψηφιδωτά των εκκλησιών ακόμα και μετά την κατάλυση της βυζαντινής κυριαρχίας σε εκείνα τα μέρη.

Κατά συνέπεια, η έννοια του ελληνισμού παίζει σημαντικό ρόλο στην κατανόηση του βυζαντινού κόσμου και της βυζαντινής ταυτότητας.

Από την άλλη μεριά, είναι γνωστό ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους και την αυτοκρατορία τους συνέχεια της ρωμαϊκής. Από τους πρώτους κιόλας χριστιανικούς αιώνες της αυτοκρατορίας, πρώτοι οι χριστιανοί συγγραφείς υιοθέτησαν τους όρους «Έλληνας» και «ελληνικός» όταν ήθελαν να αναφερθούν στους ειδωλολάτρες παγανιστές, προσδίδοντας στη σημασία τους ιδιαίτερα αρνητικό χαρακτήρα.

Πολλές γενιές κληρικών καταδίκαζαν έντονα την ελληνική φιλοσοφία. Έκτοτε πέρασαν πολλοί αιώνες και, με το τέλος των σταυροφοριών, οι Βυζαντινοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο «Έλληνας» προκειμένου να αναφερθούν στον εαυτό τους. Ήταν την περίοδο που η παπική εξουσία, με ανανεωμένη την αυτοπεποίθησή της και αναβαθμισμένη τη σημασία της «Ρώμης», εμπλέκεται σε μια θεολογική διαμάχη με την ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία. Τότε οι Λατίνοι χρησιμοποιούσαν το όρο «Γραικός» για να αναφερθούν στον ορθόδοξο Βυζαντινό.

Ωστόσο, εκτός των παρά πάνω και άλλων πολλών παραμέτρων που είναι αδύνατον να αναφερθούν, υπάρχει μια βασική δυσκολία στο να ορίσουμε την ακριβή έννοια του όρου «ελληνισμός» καθώς είναι μια λέξη που κουβαλάει βαριές αποσκευές και έχει πολυσήμαντες και πολυεπίπεδες αναφορές. Στον κλασικό κόσμο, ο «ελληνισμός» προσδιοριζόταν σε αντιδιαστολή με τον όρο «βαρβαρικός». Στη συνέχεια, στην πρώιμη χριστιανική περίοδο, ο «ελληνισμός» έλαβε αρνητικό πρόσημο ταυτιζόμενος με την ειδωλολατρία μέσα από μιαν αντίθεση ανάμεσα στον εβραϊσμό και την ελληνική σκέψη.

Είναι φανερό ότι για να κατανοήσουμε τη βυζαντινή ταυτότητα ή τον ελληνισμό στο Βυζάντιο οφείλουμε να ξεκινήσουμε χρονικά αρκετά πριν τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Όπως και να έχει το θέμα, βέβαιο είναι ότι η ταυτότητα των Βυζαντινών δεν βασιζόταν στην εθνικότητα. Ο πληθυσμός κυρίως των βυζαντινών επαρχιών ήταν πέρα για πέρα ανάμικτος, ώστε να μην αφήνονται περιθώρια για εθνοκεντρικές προσεγγίσεις.

Ο Βρετανός λόγιος σε θέματα ιστορίας, τέχνης, αρχιτεκτονικής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Σύριλ Μάνγκο περιγράφει την εθνοτική κατάσταση που επικρατούσε τον όγδοο αιώνα: «Βρίσκουμε έναν πληθυσμό τόσο πολύ ανακατεμένο, ώστε είναι δύσκολο να πει κανείς ποιες εθνοτικές ομάδες διαβιούσαν σε ποια τοποθεσία και σε ποια αναλογία επί του συνόλου των κατοίκων».

Κοντολογίς, η βυζαντινή ταυτότητα δεν μπορεί να οριστεί εθνοτικά. Σίγουρα όμως ο «ελληνισμός» υπήρξε ένα στοιχείο που έπαιξε σημαντικό ρόλο – όχι μοναδικό.

Στην κεντρική φωτογραφία απεικονίζεται ένας χάρτης της Μέσης Ανατολής, ο οποίος βρίσκεται στη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
——————————————————————————
ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖAΚΗΣ
Xenofonb@gmail.com

constantinoupoli.com

8 Responses to “Ελληνικές όψεις της βυζαντινής ταυτότητας”

  1. ΕΛΛΗΝΑΣ said

    ΒΥΖΑΝΤΙΟ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
    «(Ο Μέγας Κωνσταντίνος) τα ιερά και πάντας τους ναούς των Ελλήνων κατέστρεψε…

    […] Τους δε ναούς των Ελλήνων, πάντας κατέστρεψε έως εδάφους ο αυτός Θεοδόσιος βασιλεύς… Πολλά δε ιερά (των Ελλήνων) εποιήσεν (χριστιανικές) εκκλησίας και ηυξήθην τα των χριστιανών πλέον επί της βασιλείας αυτού… Τον δε ναό της Αρτέμιδος εποίησεν ταβλοπαρόχιον τοις κιττίζουσιν…τον δεν της Αφροδίτης ναόν εποίησεν καρουχαρείον του επάρχου των πραιτωρίων, κτίσας πέριξ οσπήτια και κελεύσας δωρεάν μένειν εν αυτοίς τα πάνυ πενιχράς πόρνας…

    […] Διωγμὸς γέγονεν Ελλήνων μέγας, και πολλοί εδημεύθησαν…και εκ τούτου πολύς φόβος γέγονεν. Εθέσπισε δε ο αυτός βασιλεύς (Ιουστινιανός) ώστε μη πολιτεύεσθαι τους ελληνίζοντας, τους δε των άλλων αιρέσεων όντας αφανείς γενέσθαι της Ρωμαϊκής πολιτείας, προθεσμίαν τριών μηνών λαβόντας εις το γενέσθαι αυτοὺς κοινωνούς της ορθοδόξου πίστεως… Επί δε της υπατείας τού αυτού Δεκίου, ο αυτός βασιλεύς θεσπίσας πρόσταξιν έπεμψεν εν Αθήναις, κελεύσας μηδένα διδάσκειν φιλοσοφίαν μήτε νόμιμα εξηγείσθαι… Συσχεθέντες Έλληνες περιεβωμίσθησαν και τα βιβλία αυτών κατεκαύθη…και εικόνες των μυσερών θεών αυτών και αγάλματα».
    Ιωάννης Μαλάλας («Χρονογραφία», Λόγος 13ος & 18ος)

    Λένε ότι «λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος σε αφανισμό». Αυτό εν μέρει ακούγεται λογικό. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση, που την ιστορία που μαθαίνει ο λαός, είτε τη μαθαίνει μισή, είτε δεν είναι η πραγματική, ή είναι «φτιασιδωμένη»;
    Τα Ελληνόπουλα μεγαλώνουν, διδασκόμενα μισές αλήθειες και ιστορικά ψεύδη, τα οποία ουσιαστικά υπαγορεύτηκαν στα νεότερα χρόνια του ελληνικού κράτους από το «κράτος» της Εκκλησίας, η οποία από κει που ήταν ένας ακόμα δυνάστης και τύραννος για το υπόδουλο ελληνικό έθνος, αίφνης με την απελευθέρωση και την δημιουργία του ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821, γυρνά έναν διακόπτη και μεταμορφώνεται σε προστάτης των ελληνικών ιδεωδών και θεματοφύλακας του ελληνικού γένους. Την περίοδο, κατά την οποία οργίαζε με την ασυδοσία της και τον σατραπισμό της, δηλαδή την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατάφερε να την ταυτίσει με τον ελληνισμό. Έτσι, αυτό που μαθαίνουν εν τέλει οι Έλληνες μαθητές σήμερα, είναι ότι ο χριστιανισμός υιοθετήθηκε προθύμως απ’ τους Έλληνες και πως στην ουσία ελληνισμός και χριστιανισμός είναι δυο έννοιες συνυφασμένες. Το δε Βυζάντιο ουσιαστικά παρουσιάζεται σαν Ελληνική Αυτοκρατορία. Μέγα ιστορικό ψεύδος και απάτη!
    Το Βυζάντιο δεν υπήρξε ποτέ ελληνικό ούτε φιλελληνικό. Ούτε καν ανεκτικό προς την Ελληνικότητα. Το Βυζάντιο δεν ονομάστηκε ποτέ «Ελλάς», ούτε «Νέα Ελλάς», ούτε «Νέαι Αθήναι» ούτε καν Βυζάντιο (ο συμβατικός όρος «Βυζάντιο» επινοήθηκε το 1557 απ’ τον Γερμανό ιστορικό Hieronymus Wolf). Το συνηθισμένο όνομα, αυτό που απαντάται στα επίσημα κείμενα της Αυτοκρατορίας, στους χρονικογράφους και τους ιστορικούς της εποχής είναι «το Κράτος», «Η Βασιλεία των Ρωμαίων», «Το Χριστιανικό Κράτος», «Το Ορθόδοξον Βασίλειον», «η Ρωμανία». Έτσι επευφημούσε το κράτος του ο λαός της Κωνσταντινούπολης κατά τον 10ο αιώνα, όπως γράφει ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος. Για τον ίδιο συγγραφέα–αυτοκράτορα οι Βυζαντινοί είναι «εκλεκτόν γένος», «Αγία Σιών», «Νέα Ιερουσαλήμ», «λαός ως αληθώς περιούσιος».
    Το όνομα «Έλλην» αντικαταστάθηκε από το «Ρωμιός» και για αιώνες ήταν απαγορευμένο επί ποινή θανάτου και συνώνυμο του «ειδωλολάτρη». Σαν «Έλληνες» θεωρούνταν πλέον, αυτοί που δεν ασπάστηκαν τον χριστιανισμό αλλά συνέχιζαν να εξασκούν την ελληνική πολυθεϊστική θρησκεία και να διαβάζουν και να μελετούν αρχαία κείμενα φιλοσόφων. Γενικότερα, όσοι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξακολουθούσαν να αρνούνται τον Χριστιανισμό και έμεναν προσκολλημένοι στις θρησκείες τους, ονομάζονταν και «Εθνικοί», ανεξαρτήτως εθνικότητας.
    Σχεδόν κανένας από τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν υπήρξε Έλληνας (και η καταγωγή μερικών εξ αυτών που θεωρούνται Έλληνες, είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμη). Ο Κωνσταντίνος ο επονομαζόμενος Μέγας δεν γνώριζε ούτε καν ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός, «ευγενής εξ Ιβήρων» σύμφωνα με τον Λέοντα τον Γραμματικό. Ο Ιουστινιανός ήταν Ιλλυριός (το πραγματικό του όνομα ήταν Γιουτπράδα), ο Ηράκλειος ήταν Καππαδόκης, ο Βασίλειος ο ιδρυτής της Μακεδονικής Δυναστείας ήταν Αρμένιος, ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν Αρμένιος (το πραγματικό του όνομα ήταν Τσεμίσκε) και ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου (ο Έλληνας μαρμαρωμένος βασιλιάς, όπως τον αποκαλούν οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί) Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν Σέρβος στην καταγωγή (το πραγματικό του όνομα ήταν Κονσταντίν Ντράγκατς) από την πλευρά της μητέρας του, ενώ απ’ την πλευρά του πατέρα του υπάρχει ένα χάος, καθώς προέρχεται από ένα συνονθύλευμα πρόσμιξης εθνοτήτων.
    Ο συνεκτικός κρίκος του Βυζαντινού κράτους ήταν η «ορθοδοξία». Οι υπήκοοι του δεν ήταν όλοι Έλληνες. Τα ξένα στοιχεία (Σλάβοι ή Αρμένιοι) ήταν πιο πολυάριθμα και πολύ πιο ισχυρά. Κατά την Βυζαντινή περίοδο ο Ελληνισμός απλά επιβίωνε χωρίς εθνική υπόσταση, διωκόμενος ανηλεώς ως έθνος και ως πολιτισμός. Είναι ψέμα ότι το Βυζάντιο διέσωσε την ελληνική γλώσσα. Αναγκάστηκε να την χρησιμοποιήσει γιατί ολόκληρη η Ασία και η Αίγυπτος ομιλούσαν Ελληνικά από την εποχή του Μ Αλεξάνδρου.
    Το Βυζάντιο σφράγισε τις φιλοσοφικές σχολές και στη θέση τους ίδρυσε εκκλησιαστικές σχολές για την προώθηση της χριστιανικής θρησκείας.
    Το Βυζάντιο έκαψε τα φιλοσοφικά συγγράμματα και στη θέση τους διέδωσε τον Σχολαστικισμό: Δηλαδή την υποταγή της φιλοσοφίας στη θρησκεία.
    Το Βυζάντιο αντικατέστησε την επιστήμη του Ασκληπιού με τις προσευχές, το Ολυμπιακό Πνεύμα με την υποταγή και την υπακοή, τα Λουτρά και τις εορτές με την κακοποίηση του σώματος, την απληστία, τις πολυήμερες νηστείες.
    Αντικατέστησε την χαρά και το φως της Αρχαίας Ελλάδος με το σκοτάδι της φρίκης, του θανάτου, του ολέθρου. Θεμέλιο του Βυζαντίου υπήρξε το Δόγμα και οι ρήσεις των Πατέρων της Εκκλησίας. Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ παραδέχθηκε: «Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο».

    Δεν κατανοούμε αυτά που συμβαίνουν στο παρόν γιατί δεν γνωρίζουμε αυτά που συνέβησαν στο παρελθόν. Και δεν μπορούμε να προβλέψουμε και να πορευθούμε με σιγουριά στο αύριο, αν δεν έχουμε κατανοήσει τι έγινε χθες και τι γίνεται σήμερα.

    Ποιος επωφελείται από την ταύτιση Ελλάδος–Βυζαντίου; Ασφαλώς το αδύναμο πολιτισμικά και ιδεολογικά Βυζάντιο και όχι η Ελλάς. Αν αρνηθούμε να αποδώσουμε στο Βυζάντιο τον χαρακτήρα του κληρονόμου της Ελλάδος, θα καταρρεύσει το ψευδεπίγραφο κύρος του και μαζί μ’ αυτό το δόγμα «εξ Ανατολών το φως» που τόση σύγχυση επιφέρει στους Έλληνες σήμερα. Η ανθρωπότητα ανά τους αιώνες βυθίστηκε πολλές φορές στο σκοτάδι της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας από τους δυνάστες που την επιβουλεύτηκαν
    Φυσικά, αυτά δεν διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία, γιατί εκεί η ιστορία σταματάει μέχρι το σημείο που οι κακοί Ρωμαίοι καταδιώκουν τους αγαθούς χριστιανούς. Η ιστορία που αφορά τους κακούς χριστιανούς στον ρόλο αυτή τη φορά του διώκτη των Ελλήνων και γενικά των αλλόθρησκων, αποσιωπάται…

    Like

  2. Aκέλας said

    …Το άρθρο βάζει τα πράγματα στην θέση τους!..Το “Βυζάντιο”,ποτέ δεν υπήρξε Ελληνικό!…Κάθε άλλο μάλιστα αφού οι Έλληνες ήταν υπό συνεχή διωγμό,από τους “Ρωμιούς”και τις άλλες προσήλυτες στον χριστιανισμό εθνότητες της Αυτοκρατορίας,κάποια αναλαμπή ελληνικότητας είχε προς το τέλος του,με πρωτεργάτη τον Πλήθωνα,αλλά ήταν αργά πλεον για να σωθεί!

    Like

    • Aκέλας said

      …διότι οι Έλληνες,ακόμα και με τους θεούς τους ορθοί μιλούσαν,ενώ οι βυζαντινοί ,έκαναν “κυβιστήσεις”εμπρός στις εικόνες και σε κάθε αξιωματούχο της Εκκλησίας!…΄Ενας λαός δλδ έτοιμος για κωλοτούμπες ,εμπρός στον κάθε δυνάστη…Το σύστημα μετάλλαξης του ΠΟΛΙΤΗ σε ΥΠΗΚΟΟ,του Βυζαντίου,είχε πετύχει ΑΠΟΛΥΤΑ,φτιάχνοντας ένα λαό έτοιμο να φιλήσει το χώμα εμπρός από τα πόδια του ΚΑΘΕ δυνάστη του!

      Like

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. ΑΣΤΕΡΑΣ. said

        +
        Και βέβαια να πούμε:
        Ας ΄όψεται ο Ιουστινιανός για την περίπτωση Βυζάντιο.
        Τα έκανε όλα περί αισθήματος- συναισθήματος πουτάνα.

        Like

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ said

        Και βέβαια αγαπητέ Ακέλα αν δεν ήταν τα σχόλια σου κάτω από το σχόλιο του ΕΛΛΗΝΑ θα του είχα πάλι απαντήσει με ένα σχόλιο για λουγκρες, πούτσες, πρωκτούς, Μαιρούλες, αράπηδες και τα συνήθη που γράφω όταν ξερνάω στην απάντηση τον άρρωστο ψυχισμό μου !
        Είναι γνωστό ότι όποτε βλέπω σχόλιο για το πως φέρθηκε ο χριστιανισμός στους Έλληνες ΑΦΗΝΙΆΖΩ !!!
        Μόλις προχτές ΤΟΛΜΗΣΕ να αναφέρει τις διώξεις των Ελλήνων από τους Ορθόδοξους Αρμένιους:

        “Αρμενία ,το πρώτο βασίλειο που ασπάσθηκε τον χριστιανισμό και κατακρεούργησε τους Έλληνες ,που είχαν την ατυχία ,να βρίσκονται κοντά στα σύνορά του.
        Το γνωρίζετε αυτό Ρωμιοί ; ”

        https://olympia.gr/2018/08/24/%ce%b1%ce%bd%ce%af-%ce%b7-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b7-%cf%86%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b9%cf%82-%cf%87%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%ba%ce%ba%ce%bb/comment-page-1/#comment-2959635

        και εγώ ΞΕΡΑΣΑ από κάτω ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ όλο το ΑΡΡΩΣΤΟ ____Ε_Γ_Ω____ ΜΟΥ !!!

        Όμως αγαπητέ Ακέλα πρόλαβες και απάντησε εσύ οπότε προτίμησα απλά να σε γλείψω όπως συνηθίζω για να γίνομαι αρεστός στους μετριοπαθείς θαμώνες του μπλογκ.

        Like

  3. ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ said

    Μερικες ενδιαφερουσες πληροφορίες για την χιλιόχρονη Ελληνορθόδοξη Αυτοκρατορία μας που έλαμψε την εποχη που οι δυτικοι Ευρωπαίοι ζούσαν μεσα στα σκοτάδια του Μεσαίωνα…
    Είναι απο συνέντευξη του κορυφαίου φιλέλληνα βρετανού ιστορικου Βυζαντινολόγου Σερ Στηβεν Ρανσιμαν, ο οποίος στο τέλος της ζωής του βαπτίστηκε ορθόδοξος χριστιανός εκθαμπωμένος από την Ορθοδοξία μας…

    — Υπάρχει εδώ και καιρό ένας διάλογος ανοικτός στην Ελλάδα. Υπάρχουν σύγχρονοι Έλληνες διανοούμενοι που υποστηρίζουν ότι το Βυζάντιο δεν αξίζει να μελετηθεί ιδιαίτερα, ότι δε δημιούργησε τίποτε, ότι είχε σχολιαστές των γραφών κι όχι διανοούμενους. Με μια φράση «δεν ήταν και τίποτε αξιομνημόνευτο».

    Νομίζω ότι αυτοί οι Έλληνες είναι πολύ άδικοι με τους ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ. Δεν ήταν μια κοινωνία χωρίς διανοούμενους -αρκεί να δεις τη δουλειά και την πρόοδο της βυζαντινής ιατρικής. Μπορεί να μη συμπαθεί κάποιος τη θρησκεία, αλλά μερικοί από τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς όπως οι Καπαδόκες πατέρες, και πολλοί ακόμη, ως το Γρηγόριο τον Παλαμά, ήταν άνθρωποι μοναδικής πνευματικότητας… Υπήρχε έντονη διανόηση και πνευματική ζωή στο Βυζάντιο. Κυρίως δε, στο τέλος των βυζαντινών χρόνων, π.χ. στην Παλαιολόγεια περίοδο. Είναι αρκετά περίεργο πως, την ώρα που η αυτοκρατορία συρρικνώνονταν η διανόηση ήταν πιο ανθηρή από ποτέ.

    — Υποστηρίζεται από ορισμένους ότι το Βυζάντιο δεν ήταν Ελληνικό και δεν αποτέλεσε κανενός είδους συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας.

    Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι περισσότερο Έλληνες από τους Βυζαντινούς. Μέσα στο χρόνο, μες στους αιώνες, οι φυλές δε μένουν καθαρές, υπάρχουν όμως ορισμένα χαρακτηριστικά των πολιτισμών που παραμένουν εθνικά. Οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα -που άλλαξε λίγο, αλλά οι γλώσσες αλλάζουν- ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία και τη φιλοσοφική ζωή πάρα πολύ, ήταν μεν υπήκοοι ενός αυτοκράτορα, αλλά αυτός ο αυτοκράτορας έπρεπε να φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εύκολα λαϊκές εξεγέρσεις.

    — Και η παιδεία τους, κατά το Μέγα Βασίλειο, όφειλε να στηρίζεται στον Ομηρο, τον «διδάσκαλο των αρετών».

    Ήταν γνώστες της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας. Είναι αξιομνημόνευτο, ωστόσο, ότι δεν έδιναν μεγάλη σημασία στους Αττικούς Τραγωδούς, αλλά στους λοιπούς ποιητές. Υπάρχει η διάσημη ιστορία μιας ελκυστικής κυρίας, φίλης ενός αυτοκράτορα, που μας διηγείται η Άννα Κομνηνή. Την ώρα που η κυρία περνούσε, κάποιος της φώναξε έναν ομηρικό στίχο, που μιλούσε για την Ελένη στην Τροία, κι εκείνη κατάλαβε το υπονοούμενο. Δεν υπήρχε κανείς λόγος να της εξηγήσει κάποιος, ποιανού ήταν οι στίχοι. Όλα ανεξαιρέτως τα αγόρια και τα κορίτσια ήξεραν τον Όμηρο. Η Άννα Κομνηνή δεν εξηγεί ποτέ τα σημεία στα οποία αναφέρεται στον Όμηρο, όλοι οι αναγνώστες της τα γνώριζαν.

    Like

    • Aκέλας said

      …Η Αννα η Κομνηνή ύπηρξε αξιόλογη ιστορικός,και έγραψε για τα λάθη που έγιναν και πέρασε(ανεπιστρεπτεί)η Μικρά Ασία στα χέρια των Σελτζούκων κατ’αρχάς!……

      Like

  4. Aκέλας said

    Τίποτα εν είναι τυχαίο Χριστο!…Αλλωστε οι πιό αιματηροί πόλεμοι ,γινόντουσαν στο”ξεκαθάρισμα λογαριασμών”μεταξύ ομομόξων ομοφύλων ,για την νομή της εξουσίας!-Ακόμα και η δημιουργία αιρέσεων,νεων θρησκειών αυτό το σκοπό είχε!-Τον διαχωρισμό του …μπεζαχτά!

    Like

Σχολιάστε Ελεύθερα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: