olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Ο Προκόπης Παυλόπουλος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο: Ολόκληρη η ομιλία με τα ηχηρά μηνύματα.

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 14, 2018

ΣΗΜΕΙΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ. ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ  ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Αθήνα, 14.2.2018

Υπό την ιδιότητά μου ως Προέδρου της Δημοκρατίας, επιτελώ στοιχειώδες θεσμικό αλλά και εθνικό χρέος προλογίζοντας σήμερα, ενώπιόν σας, αυτή την, επιβλητική, δίτομη βιογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου.  Πρόκειται για την βιογραφία ενός Εθνικού Ηγέτη που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Χώρας μεταξύ 1910-1936, όταν και διετέλεσε επτά φορές Πρωθυπουργός. Και η διαδρομή του οποίου, με άκρως θετικό το ισοζύγιο προσφοράς υπέρ των πράξεών του που υπηρέτησαν υποδειγματικώς το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στη νεότερη Ιστορία μας. Και μάλιστα σε ορισμένες από τις πιο κρίσιμες και ταραγμένες περιόδους της.

Ι. Η εν λόγω βιογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου είναι το «έργο ζωής» του Γενικού Διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», κ. Νικολάου Παπαδάκη.  Όταν δε μιλώ για «έργο ζωής» δεν υπερβάλλω, ούτε κατ’ ελάχιστο.

Α. Το μεγάλο εύρος και η εντυπωσιακή πληρότητα του έργου αποδεικνύουν και τον χρόνο αλλά και το βάθος μελέτης που απαιτήθηκε για να ολοκληρώσει ο κ. Παπαδάκης αυτό το εγχείρημα.  Αποδεικνύουν όμως, επιπλέον, το πάθος με το οποίο ο κ. Παπαδάκης έχει αφιερωθεί, σ’ όλη σχεδόν την ζωή του, στην αποστολή υπεράσπισης και διαιώνισης της μνήμης του Ελευθερίου Βενιζέλου.  Επ’ αυτού διαθέτω προσωπική εμπειρία και γνώση, από την εποχή ακόμη που ως Υπουργός Εσωτερικών, μεταξύ 2004-2009, είχα την τιμή να συνεργασθώ μαζί του για την ευόδωση του όλου έργου του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» στα Χανιά, και όχι μόνον.  

Β. Οφείλω δε να τονίσω, παραμερίζοντας τις ενστάσεις που ο ίδιος προβάλλει λόγω της παροιμιώδους σεμνότητάς του, ότι ο κ. Παπαδάκης είναι η «ψυχή» του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», πολλώ μάλλον όταν σ’ αυτόν οφείλεται, κατά μεγάλο μέρος, και η διάσωση και συντήρηση των κάθε είδους αντικειμένων και πραγμάτων που διατηρούν την μνήμη του Ελευθερίου Βενιζέλου, αρχής γενομένης από την Οικία Βενιζέλου στην Χαλέπα.

ΙΙ. Όπως είναι ευνόητο, ο ρόλος μου κατά την σημερινή εκδήλωση είναι, οιονεί εκ φύσεως και εξ ορισμού, απολύτως συγκεκριμένος:  Δεν πρόκειται -θα ήταν άλλωστε αδύνατο λόγω χρόνου αλλά και ανώφελο, αφού καθένας μας καλείται να διεξέλθει λεπτομερώς τις σελίδες αυτής της εθνικώς πολύτιμης βιογραφίας -να συμπυκνώσω το περιεχόμενο της βιογραφίας του Ελευθερίου Βενιζέλου που συνέθεσε ο κ. Παπαδάκης.

Α. Όλως αντιθέτως, θα επιχειρήσω, έστω και σχηματικώς, ν’ αξιοποιήσω την, υποδειγματικώς τεκμηριωμένη, εργασία του προκειμένου να καταστούμε όλοι εδώ κοινωνοί τόσο της ηγετικής φυσιογνωμίας του Ελευθερίου Βενιζέλου όσο και των Εθνικών Παρακαταθηκών, τις οποίες ο Ελευθέριος Βενιζέλος μας έχει αφήσει ως «κτήμα ες αεί μάλλον ή αγώνισμα ες το παραχρήμα ακούειν», κατά Θουκυδίδη.

Β. «Κτήμα», που μας προτρέπει αφενός να μιμηθούμε, κατά το δυνατόν, το παράδειγμά του.  Και, αφετέρου, ν’ αποφύγουμε ως Λαός και ως Έθνος τα τραγικά λάθη της εποχής εκείνης, που τόσο μας στοίχισαν.

ΙΙΙ. Πριν απ’ όλα πρέπει να παραδεχθούμε -φυσικά χωρίς να παραγνωρίζουμε, θυσιάζοντας άκριτα στον βωμό της άγονης ωραιοποίησης, ότι ο Άνθρωπος, εκ φύσεως, επιδιώκει αλλά δεν κατακτά την τελειότητα- ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος μας άφησε ένα κορυφαίο πρότυπο Ηγέτη και, κατά λογική ακολουθία, ηγεσίας.  Και τούτο διότι ο βίος και η πολιτεία του Ελευθερίου Βενιζέλου ανταποκρίνεται, σύμφωνα και με τα δεδομένα της εποχής, πλήρως στο ως άνω ηγετικό πρότυπο.  Και δη τόσον αναφορικά με το αποτέλεσμα άσκησης της ηγεσίας, όσον και αναφορικά με τον τρόπο υπηρέτησης της ηγεσίας ως κορυφαίας πολιτικής και πολιτειακής αποστολής.  Στην διαμόρφωση αυτής της ολοκληρωμένης προσωπικότητας του Ελευθερίου Βενιζέλου συνέβαλε και το ότι είχε βαθιά μόρφωση και λόγια συγκρότηση, γεγονός το οποίο του προσέθεσε και τις πολύτιμες στην πολιτική ιδιότητες της απλότητας, της προσήνειας, εν τέλει δε της έμφυτης ευγένειας.

Α. Προθυστέρως, προβαίνω στην διαπίστωση ότι οι μεγάλοι ηγέτες αναδεικνύονται, κατ’ ανεξαίρετο σχεδόν κανόνα, μεσ’ από το «καμίνι» της λήψης εξίσου μεγάλων αποφάσεων.  Ήτοι αποφάσεων οι οποίες, ιδίως υπό εξαιρετικά κρίσιμες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες καθώς και ανάλογες συνθήκες διεθνούς συγκυρίας, επηρεάζουν καθοριστικώς το μέλλον ενός λαού, προς την κατεύθυνση της εκπλήρωσης της ιστορικής του αποστολής.

1. Υπό τα δεδομένα αυτά αποτελεί, αναντιρρήτως, ιστορική πλέον αλήθεια- την οποία η πάροδος του χρόνου ενδυναμώνει με γεωμετρική πρόοδο, κατ’ εξοχήν δε υπό τις παρούσες συνθήκες για τον Τόπο μας και τον Λαό μας- ότι το ηγετικό πρότυπο που μας κληροδότησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος διαπλάσθηκε πρωτίστως μέσω των μεγάλων αποφάσεων, τις οποίες έλαβε.  Και σε ό,τι αφορά την εσωτερική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας, και σε ό,τι αφορά την διεθνή της υπόσταση, με την πρόσθετη επισήμανση πως, ειδικώς ως προς την διεθνή σκηνή, το «ηγετικό βάρος» του Ελευθερίου Βενιζέλου ξεπέρασε, κατά πολύ, τα σύνορα της Ελλάδας και τον ανέδειξε, κατά γενική τότε ομολογία, σε κορυφαίο συνδιαμορφωτή των μεγάλων αποφάσεων που λήφθηκαν στα επιφανέστερα διεθνή fora του καιρού εκείνου.

2. Θεωρώ δε ότι οφείλω, στο σημείο αυτό, να προχωρήσω και στην ακόλουθη διευκρίνιση:  Το ηγετικό πρότυπο του Ελευθερίου Βενιζέλου διαμόρφωσαν οι μεγάλες αποφάσεις του, και μάλιστα από την μια πλευρά εκείνες που ο Λαός μας -«τύχη αγαθή» -ενστερνίσθηκε και ακολούθησε και, από την άλλη πλευρά, εκείνες που, ατυχώς, ο Λαός μας υποτίμησε ή και αγνόησε, ανεξαρτήτως των αιτίων τα οποία οδήγησαν στο μοιραίο αυτό αποτέλεσμα.

Β. Επανερχόμενος στην ορθή σειρά περιγραφής και ανάλυσης του ηγετικού προτύπου, πρέπει να τονίσω μ’ έμφαση ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, κατά τα έργα του, υπηρέτησε, με παραδειγματική συνέπεια, το πρότυπο Ηγέτη και ηγεσίας στο πολιτικό και πολιτειακό πεδίο της εποχής του.

1. Και τούτο διότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος -ως προς αυτό, η μαρτυρία της εκ μέρους του  εμβριθέστατης μελέτης του Θουκυδίδη συνιστά οιονεί αμάχητο τεκμήριο- είχε συλλάβει την έννοια και την αξία της ηγεσίας στην πιο γνήσια έκφρασή της.  Συγκεκριμένα δε, για τον Ελευθέριο Βενιζέλο η ηγεσία στηρίζεται στην κλασσική, από θεσμική και πολιτική σκοπιά, αντηρίδα του συνδυασμού της αποτελεσματικής άσκησης της εξουσίας, υπό τους όρους όμως του αναγκαίου κύρους, που διασφαλίζει και την απαραίτητη νομιμοποίηση της εξουσίας κατά την αποτελεσματική άσκησή της.  Κύρους, το οποίο έχει ως έρεισμα την Δημοκρατική Αρχή, όχι βεβαίως ως ένα είδος «δημοκρατικής επίφασης» της κατά περίπτωση ασκούμενης εξουσίας.  Αλλά ως «λυδίας λίθου» αυθεντικής νομιμοποίησης της εξουσίας κατά τον προορισμό της, στο πλαίσιο ενός πραγματικά δημοκρατικώς οργανωμένου κοινωνικού συνόλου.

2. Αυτό το κύρος άσκησης της εξουσίας, που συνεπάγεται και την αντίστοιχη νομιμοποίηση της ηγεσίας, αποπνέουν π.χ. διατάξεις του Συντάγματός μας -διατάξεις, οι οποίες υπήρχαν σ’ όλα τα δημοκρατικά μας Συντάγματα αλλά και υπάρχουν, με κάποιες αμελητέες διαφοροποιήσεις, σ’ όλα τα δημοκρατικά συντάγματα του Κόσμου, αρχής γενομένης από το Σύνταγμα των ΗΠΑ του 1787- στο άρθρο 1 παρ. 3: «Όλες  οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».

ΙV. Τα συστατικά στοιχεία του ηγετικού προτύπου το οποίο ενσάρκωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πάντοτε στο πλαίσιο των συντεταγμένων της Ηγεσίας που προεκτέθηκαν, έχουν έντονα τα στοιχεία του θεσμικού και πολιτικού κλασικισμού, και μάλιστα πέρα και έξω από τα σύνορα της Χώρας μας.

Α. Είναι ακριβώς αυτός ο κλασικισμός του Ηγέτη Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος αποδεικνύει πόσο επίκαιρο και, συνακόλουθα, πόσο σημαντικό είναι το ηγετικό του πρότυπο για όλους εκείνους οι οποίοι, καθένας υπό την ιδιότητα που του αναλογεί, έχουμε επωμισθεί την τεράστια ευθύνη διαχείρισης της τύχης του Τόπου μας και του Λαού μας.  Ιδίως υπό τις σημερινές, άκρως κρίσιμες, συνθήκες, που προσδιορίζουν τους βασικούς άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να κινηθούμε, τόσο για την οριστική έξοδο της Χώρας μας από την πολύχρονη δεινή κοινωνική και οικονομική κρίση, όσο και προκειμένου η Ελλάδα να διεκδικήσει τον ρόλο που ιστορικώς της αναλογεί αφενός στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του σκληρού πυρήνα της, της Ευρωζώνης, αφετέρου δε στο πλαίσιο της Διεθνούς Κοινότητας και σκηνής, εν γένει.

Β.  Υπ’ αυτό το πνεύμα, από τα κατά τ’ ανωτέρω συστατικά στοιχεία του ηγετικού προτύπου του Ελευθερίου Βενιζέλου σταχυολογώ τα εξής τρία, αποκλειστικώς και μόνο λόγω της αντιπροσωπευτικότητάς τους ως χαρακτηριστικών του Ηγέτη, που έχει ανάγκη κατ’ εξοχήν σήμερα η Χώρα μας για την υπεράσπιση του μέλλοντος του Λαού και του Έθνους μας, κατ’ ακολουθία δε για την υπεράσπιση της Πατρίδας μας.

1. Το πρώτο -και κύριο- συστατικό στοιχείο του Ηγέτη, που έχει ανάγκη ο Τόπος μας και ο Λαός μας, όπως μας το κληροδότησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι το Όραμα.  Όραμα το οποίο:

α) Είναι το ακριβώς αντίθετο της ουτοπίας και της χίμαιρας.  Δοθέντος ότι το Όραμα αυτό πρέπει να χτίζεται, πάνω στο στέρεο έδαφος του ρεαλισμού και της επέκεινα πλήρους επίγνωσης των περιστάσεων, «με λογισμό και μ’ όνειρο», για να θυμηθούμε τον στίχο του Εθνικού μας Ποιητή Διονυσίου Σολωμού στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους».

β) Άρα, μας δίνει την δύναμη αλλά και την έμπνευση όχι μόνο να υπερβούμε την παρούσα δεινή κοινωνική και οικονομική κρίση.  Αλλά και να διαδραματίσουμε, δίχως αλαζονεία αλλά και δίχως σύνδρομα μειονεκτικότητας, τον ρόλο που μας αναλογεί:

β1) Από μια πλευρά στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής μας Οικογένειας, προς την κατεύθυνση της πλήρους Ευρωπαϊκής Ενοποίησης υπό όρους Ομοσπονδίας και Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.  Ενοποίησης η οποία θα επιτρέψει και στην Ευρωπαϊκή Ένωση να φέρει σε πέρας την αποστολή της όχι μόνον έναντι των Λαών της αλλά και έναντι της Ανθρωπότητας, ιδίως δια της υπεράσπισης των θεμελιωδών αρχών και αξιών της Ειρήνης, της Αλληλεγγύης, της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, πρωτίστως δε της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

β2) Και, από την άλλη πλευρά, στο πλαίσιο της Διεθνούς Κοινότητας, επομένως του διεθνούς γίγνεσθαι.  Διότι, όπως μας διδάσκει το παράδειγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, σ’ αυτό το διεθνές πεδίο μπορούμε, πρωταγωνιστώντας στο μέτρο που μας αναλογεί, να υπερασπισθούμε και τον παγκόσμιο ρόλο της Ελλάδας κατά την ιστορική της και πολιτισμική της κληρονομιά αλλά και τα κάθε είδους Εθνικά μας Θέματα, έχοντας ως φυσικούς συμμάχους όλους εκείνους, οι οποίοι μοιράζονται μαζί μας το ίδιο Όραμα για την πορεία της Ανθρωπότητας κατά τον προορισμό του Ανθρώπου αλλά και κατά την «σισσύφεια» προσπάθειά του να καταστεί, τελικώς, εικόνα και ομοίωση του Δημιουργού του.  Υπ’ αυτό το πνεύμα διαμηνύουμε προς την φίλη και γείτονα Τουρκία τούτο:  Προσβλέπουμε ειλικρινώς σε σχέσεις φιλίας και καλής γειτονίας μαζί της και στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της. Όμως και εκείνη οφείλει πλήρη σεβασμό του συνόλου του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου, επομένως και του Δικαίου της Θάλασσας καθώς και της Συνθήκης της Λωζάνης. Η οποία καθορίζει επακριβώς και δίχως ίχνος γκρίζων ζωνών τα σύνορα, το έδαφος και την κυριαρχία όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και η Συνθήκη της Λωζάνης ούτε αναθεωρείται ούτε επικαιροποιείται. Εμείς, οι Έλληνες, με βάση την ιστορική μας κληρονομιά, σεβόμαστε τους φίλους μας αλλά δεν φοβόμαστε τους εχθρούς μας.  Γι’ αυτό και η «φύτρα» των Ελλήνων ανθεί και καρπίζει ανά τους αιώνες, εκπληρώνοντας στο ακέραιο την αποστολή της έναντι του Ανθρώπου και της Ανθρωπότητας.

γ) Τέλος, τεκμηριώνει ότι, ως γνήσιος οραματιστής, ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε, ταυτοχρόνως, οπαδός του διαφωτισμού και του ρομαντισμού, όσο και αν αυτό φαίνεται, prima faciae, αντιφατικό.  Ειδικότερα δε οπαδός του ρομαντισμού ως προς το όραμά του για την Ελλάδα.  Και οπαδός του διαφωτισμού ως προς εκείνη την πτυχή της προσωπικότητάς του, η οποία αποδεικνύει την δύναμη προετοιμασίας, οργάνωσης και εκτέλεσης των σχεδίων επίτευξης των στόχων του.

2. Το δεύτερο συστατικό στοιχείο του Ηγέτη που εμπνέει, διαχρονικώς, το ηγετικό πρότυπο του Ελευθερίου Βενιζέλου συνίσταται στο γεγονός ότι ο πραγματικός Ηγέτης αποστρέφεται τον λαϊκισμό, υφ’ οιανδήποτε εκδοχή του. Ας ανακαλέσουμε στην μνήμη μας την εικόνα του Ελευθερίου Βενιζέλου όταν, ενόψει της θέσπισης του Συντάγματος του 1911 και έχοντας επίγνωση των επιταγών του δημόσιου συμφέροντος, κατά την μνημειώδη ομιλία του στην Πλατεία Συντάγματος στις 5 Σεπτεμβρίου 1910, όχι μόνον δεν ενέδωσε στην κραυγή των συγκεντρωμένων περί «Συντακτικής Βουλής» αλλά επέβαλε, ως πραγματικός πολιτικός ταγός, την απόφασή του περί «Αναθεωρητικής Βουλής».  Αυτή την πολιτικώς γενναία στάση του συμπύκνωσε τότε η ακόλουθη ρήση του: «Ο πολιτικός άνδρας οφείλει να έχει πάντοτε το θάρρος των γνωμών αυτού, ουδέποτε θυσιάζων ταύτας δια να γίνεται αρεστός προς τα άνω ή προς τα κάτω».

α) Με άλλες λέξεις ο πραγματικός Ηγέτης, ιδίως σε στιγμές που πρέπει να λάβει ιστορικές αποφάσεις, υιοθετεί το «μωσαϊκό» πρότυπο, εμπνέοντας τον Λαό να διεκδικήσει και να επιτύχει την πραγμάτωση του Οράματος που ο ταγός του καθόρισε, έχοντας φυσικά την λαϊκή νομιμοποίηση κατ’ εφαρμογή της Δημοκρατικής Αρχής.

β) Συνακόλουθα, ο πραγματικός Ηγέτης δεν «χτίζει» το ηγετικό του πρότυπο με τα ευτελή υλικά της κολακείας του κοινωνικού συνόλου αλλά διδάσκει, με το παράδειγμά του και στα όρια της πολιτικής αυτοθυσίας, ότι ο πολιτικός ταγός καταξιώνεται ιστορικώς όταν επιδιώκει να είναι χρήσιμος για το δημόσιο συμφέρον, και όχι αρεστός κατά περίπτωση και κατά την συγκυρία.

β1) Τούτο σημαίνει ότι το μέγεθος της Ηγεσίας έχει ως σταθμά μέτρησης την έναντι της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος ευθύνη, και όχι την έναντι της διαιώνισης της εξουσίας θυσία στο βωμό της εφήμερης δημοφιλίας.

β2) Σε τελική ανάλυση ο πραγματικός Ηγέτης είναι, εκ φύσεως και εξ ορισμού, εμπνευστής χρέους και δείκτης πορείας, ουδέποτε δε δημαγωγός και δημεγέρτης.  Επέκεινα, και η ευγλωττία του πραγματικού Ηγέτη οφείλει να υπηρετεί την πραγμάτωση του Οράματός του, και όχι την κολακεία του κοινωνικού συνόλου και την καλλιέργεια σ’ αυτό της πεποίθησης ότι γνωρίζει, δήθεν και εν πάση περιπτώσει, καλύτερα από τον ταγό του το γνήσιο συμφέρον του.  Επιπροσθέτως -και κατά λογική θεσμική και πολιτική ακολουθία- αγνοεί το λεγόμενο «πολιτικό κόστος» και υπολογίζει μόνο το ολέθριο κόστος που ανακύπτει όταν δεν σέβεται στο ακέραιο την εκπλήρωση της ιστορικής αποστολής του.

3. Το τρίτο συστατικό στοιχείο του Ηγέτη, πάντοτε κατά το ηγετικό πρότυπο του Ελευθερίου Βενιζέλου, στηρίζεται στο «περίσσευμα ψυχής» που οφείλει να διαθέτει, ώστε να μην παρασύρεται σε πράξεις αντεκδίκησης έναντι των αντιπάλων του, όποιο και αν είναι το μέγεθος της αδικίας που αυτοί του επιφυλάσσουν.

α) Ο πραγματικός Ηγέτης δεν είναι μνησίκακος και, συνακόλουθα, δεν επιτρέπει στο πολιτικό πάθος των αντιπάλων του να τον αποπροσανατολίζει ως προς την εκπλήρωση της αποστολής που ανέλαβε έναντι του Λαού του, με βάση το δημοκρατικώς νομιμοποιημένο Όραμά του.  Ο πραγματικός Ηγέτης είναι ένας διαχρονικός Κιγκινάτος, έτοιμος να σταθεί στο ύψος  των περιστάσεων υπό όρους δημόσιου συμφέροντος.

β) Αυτό το πρότυπο Ηγέτη ενσάρκωσε, με τον πιο ευγενικό πολιτικώς τρόπο, ο Ελευθέριος Βενιζέλος π.χ. στην Λωζάννη, το 1923.  Όταν, δίχως κανέναν προκαθορισμένο θεσμικώς και πολιτικώς ρόλο, έθεσε τον εαυτό του στην διάθεση του Λαού μας και του Έθνους μας, προκειμένου να περισωθεί, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την αντίστοιχη Γενοκτονία, ό,τι μπορούσε ν’ απομείνει από την Συνθήκη των Σεβρών, του 1920.  Ως Λαός και ως Έθνος οφείλουμε να θυμόμαστε ότι τότε, χάρη στον Ελευθέριο Βενιζέλο, συνήφθη η Συνθήκη της Λωζάννης τουλάχιστον κατά το μέτρο που αφορά την Ελλάδα. Συνθήκη η οποία, σήμερα και στο διηνεκές, εγγυάται τα σύνορα της Ελλάδας αλλά και της Ευρωπαϊκής μας Οικογένειας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

V. Τελειώνοντας αυτή την σύντομη ομιλία μου, η οποία αφιερώθηκε εν πολλοίς στο ηγετικό πρότυπο του Ελευθερίου Βενιζέλου, επιλέγω ν’ αναφερθώ, grosso modo, εκ νέου στα όσα είχα επισημάνει επιλογικώς στην Χαλέπα, την 1η Νοεμβρίου 2015, κατά τα εγκαίνια του εκεί Μουσείου μνήμης του που ήταν και το σπίτι του, το μόνο προσωπικό περιουσιακό του στοιχείο!

Α. Ιδίως σήμερα, έχοντας βιώσει μια βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση που οδήγησε τον Τόπο μας και τον Λαό μας «στην άκρη του γκρεμού», εμείς, οι Έλληνες, έχουμε Εθνικό -μ’ όλη την σημασία της λέξης- χρέος να υιοθετήσουμε, στο διηνεκές, ως πρότυπο Ηγεσίας κατά την υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και την θετική πλευρά του ηγετικού προτύπου του Ελευθερίου Βενιζέλου.  Θετική πλευρά, η οποία καταλαμβάνει το συντριπτικώς μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού και θεσμικού ισοζυγίου της όλης προσωπικότητάς του.

Β. Και τούτο το χρέος έχει δύο, τουλάχιστον, όψεις:

1. Αφενός οφείλουμε να επιλέγουμε τους πολιτικούς ταγούς του Τόπου μας με κύριο γνώμονα, μεταξύ άλλων, και τα βασικά χαρακτηριστικά του ηγετικού προτύπου του Ελευθερίου Βενιζέλου.  Επιπλέον δε να κάνουμε αυτή την επιλογή αναγνωρίζοντας ειλικρινώς την ανωτερότητα του άλλου και αποφεύγοντας τον εύκολο και ανέξοδο συμβιβασμό με τους μετρίους και την μετριότητα.  Στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να επιδιώκουμε την σύγκριση με τους άριστους και όχι τον συγχρωτισμό με τους μετρίους.  Με τον τρόπο αυτόν υπηρετούμε και την δημοκρατική οργάνωση του κοινωνικού συνόλου στο οποίο ανήκουμε, δοθέντος ότι η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνον από την δικτατορία των κάθε είδους πραξικοπηματιών αλλά και από την δικτατορία των μετρίων και της μετριότητας.

2. Αφετέρου δε -κι αυτό είναι εξίσου σημαντικό και καίριο- οφείλουμε ν’ ακολουθούμε τους πραγματικούς ηγέτες στον δύσκολο δρόμο που μας δείχνουν για την εκπλήρωση των Εθνικών μας Οραμάτων, αφήνοντας κατά μέρος και παραδίδοντας στην κοινωνική περιφρόνηση τους δημαγωγούς και δημεγέρτες, συνειδητούς και κατ’ επάγγελμα εκπροσώπους ενός διαβρωτικού λαϊκισμού.

Ας μην ξεχνάμε, με αφετηρία το ιστορικό παράδειγμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, τι κόστισε στο Λαό μας και στο Έθνος μας η αδυναμία μας να παρακολουθήσουμε τις μεγάλες οραματικές επιλογές των Ηγετών που ανέδειξε ο Τόπος, ιδίως σε περιόδους κατά τις οποίες κρίνεται η τύχη του.  Και πιο συγκεκριμένα, ας μην ξεχνάμε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος αγαπήθηκε βεβαίως, μετά πάθους, απ’ όλους εκείνους που μπόρεσαν να υπερβούν τα όρια της ανθρώπινης μικρότητας και να μοιρασθούν μαζί του το ίδιο όραμα, τα ίδια ιδανικά.  Πλην όμως, αλλοίμονο, μισήθηκε από όλους εκείνους οι οποίοι, θύματα ενός εθνοκτόνου φθόνου και μιας ευτελούς ιδιοτέλειας, δεν μπόρεσαν ν’ αρθούν στο ύψος των οραματισμών του.  Χαρακτηριστικό δείγμα αυτού του μίσους παραμένει, με τα στοιχεία του τύπου της εποχής, π.χ. «η ατελεύτητος σειρά κάρρων τετρατρόχων, με λόφους πετρών, που σύρεται προς το Πολύγωνον» για ν’ αναθεματισθεί στο Πεδίον του Άρεως, την 12η Δεκεμβρίου του 1916, ο προ ολίγων ακόμη μηνών «άξιος της Ελλάδος ευεργέτης και Σωτήρας της Πατρίδος».  Για τα δεινά μιας τέτοιας συλλογικής αφροσύνης μας έχει εγκαίρως προειδοποιήσει ο μεγάλος Αλεξανδρινός, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, στο ποίημά του «Σοφοί δε προσιόντων», εμπνευσμένο από τα όσα εξιστόρησε ο Φιλόστρατος στο έργο του «τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον»: «Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται…. Η μυστική βοή τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.  Ενώ εις την οδόv έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».

2 Σχόλια to “Ο Προκόπης Παυλόπουλος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο: Ολόκληρη η ομιλία με τα ηχηρά μηνύματα.”

  1. Ευριπίδης Μπίλλης said

    ΌΣΟΝ ΑΦΟΡΆ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΟ ΜΕ ΓΛΥΚΥΤΑΤΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΟΡΚΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 33/2 ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΤΛ

    «Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού».

    ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΙΟ ΩΣ ΘΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ. Δεν έχει καμία εξουσία. Ούτε δημοψήφισμα μπορεί να προκηρύξει για να τηρήσει τον όρκο του.

    Διαβάστε από το Σύνταγμα
    Εξουσίες και ευθύνη από τις πράξεις του Προέδρου

    Άρθρο 35/1
    Καμία πράξη του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ισχύει ούτε εκτελείται χωρίς την προσυπογραφή του αρμόδιου Υπουργού,…..

    Άρθρο 35/2
    Κατ’ εξαίρεση δεν απαιτείται προσυπογραφή για τις ακόλουθες πράξεις: ….

    Άρθρο 35/3
    3. Το διάταγμα με το οποίο προκηρύσσεται δημοψήφισμα για νομοσχέδιο, σύμφωνα με το άρθρο 44 παράγραφος 2, προσυπογράφεται από τον Πρόεδρο της Βουλής.

    Άρθρο 44/2
    2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

    Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Κανονισμός της Βουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής. Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Βουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο.

    3. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε εντελώς εξαιρετικές περιστάσεις μπορεί να απευθύνει προς το Λαό διαγγέλματα, μετά από σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Κυβέρνησης. Τα διαγγέλματα προσυπογράφονται από τον Πρωθυπουργό και δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

    Μου αρέσει!

  2. fax@yahoo.gr said

    Ο μέγας «εθνάρχης» Βενιζέλος ήταν Εβραίος; – ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

    Εν κυριολεξία δεν είναι καν ΄Ελλην

    Κάποια στιγμή, ο ελληνικός λαός, πρέπει να αποδώσει, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και να αποδομήσει όλα αυτά τα εβραϊκά μιάσματα, που ανέδειξε σε… «εθνάρχες» και να γράψει από την αρχή την Ιστορία του, χωρίς εβραϊκές παρεμβάσεις!

    Πόπη Σουφλή

    Την εβραϊκή καταγωγή του Βενιζέλου επιβεβαιώνει ο Α.Μ.Παπαδάκης στο έργο του «Βιογραφία Ελ. Βενιζέλου». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Παπαδάκη, επί των οποίων αναφέρεται ο Νίκος Α. Αντωνακέας στο τρίτομο έργο του «Φαυλοκρατία», ο πατέρας του Βενιζέλου, Μπένυ Σελόν εκ Θεσσαλονίκης, παντρεύτηκε μία εβραία από την Κέρκυρα.

    Ωστόσο επειδή πλησίαζε η ώρα της στρατεύσεως και ήθελε να αποφύγει την στρατιωτική θητεία, ο Μπένυ Σελόν βρήκε απασχόληση σε ένα καράβι ως μούτσος, όπου αντικατέστησε έναν τεθνεώντα ναύτη που τον έλεγαν Κυριάκο.

    Στο λιμεναρχείο δηλώθηκε ως Κυριάκος Μπενιζέλος, όνομα που διατήρησε και στην Κρήτη, όπου έφθασε με το πλοίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες. Γιος αυτού του Κυριάκου Μπενιζέλου (Μπεν ζελόν) υπήρξε ο γνωστός Εφιάλτης Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διετέλεσε όργανο της ξενοκρατίας καθ’ όλο το διάστημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

    ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

    Το ακατασίγαστο μίσος που επί αιώνες ο σιωνισμός τρέφει για τον Ελληνισμό, βρήκε την αποκορύφωσή του κατά τη διεξαγωγή της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η οποία γκρέμισε τα όνειρα του Ελληνισμού για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, οφείλεται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στις ραδιουργίες των εβραίων. Ορθότερα δε, κανείς σχεδόν δεν υποψιάζεται ή γνωρίζει ότι η έκβαση της εκστρατείας, ήταν προδιαγεγραμμένη από τον σιωνισμό.

    Τα όσα αποκαλυπτικά στοιχεία έπονται, τεκμηριώνουν απόλυτα τον ανωτέρω ισχυρισμό, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα τον υποχθόνιο ρόλο του εβραίου, του αιώνιου αυτού μισέλληνα.

    Ανέκαθεν οι εβραίοι μετέρχονταν δόλια μέσα για την ηθική, οικονομική, πνευματική αλλά και για την βιολογική εξόντωση του Ελληνισμού. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα επ’ αυτού, αποτελεί η διάδοση και εκλαϊκευση των αρχών του Παντουρκισμού από τον εβραίο Χέρμαν Βάμπερυ.

    Στο βιβλίο του «Εικόνες της Κεντρικής Ασίας» που πρωτοεκδόθηκε το 1868, ο Βάμπερυ ανέπτυσσε τις αρχές του Παντουρκισμού, με εντονότατες ανθελληνικές αιχμές, ενώ η στενή του σχέση με όσους μετέπειτα απετέλεσαν τον πυρήνα των ηγετικών στελεχών των Νεοτούρκων, υπήρξε αποφασιστικής σημασίας γεγονός, για την ανάπτυξη του Παντουρκικού φαινομένου, σαφής έκφραση του οποίου, υπήρξε η αναζωπύρωση των επεκτατικών βλέψεων των τούρκων προς την Ελλάδα.

    Η Μικρασιατική καταστροφή οφείλεται σε μία σειρά από αίτια. Ανάμεσα στους παράγοντες εκείνους που επισφράγισαν την τραγωδία του 1922, είναι και η έντονη ανάμειξη του εβραϊσμού στην τεράστια ανθελληνική εκστρατεία, η οποία αναπτύχθηκε κατά την Εποποιία των ετών 1919-1922 τόσο στο μέτωπο, στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, όσο και στο εσωτερικό της χώρας, από μαρξιστικούς κύκλους που έπαιζαν ηθελημένα ή αθέλητα, το παιχνίδι των εβραίων.

    Η υπονόμευση και η αποσταθεροποίηση που οδήγησε στην πτώση του ηθικού του στρατού μας, παράγοντας ο οποίος συνετέλεσε καθοριστικά στη μετέπειτα Μικρασιατική τραγωδία, υπήρξε έργο του Αβραάμ Μπεναρόγια, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, εβραϊκής καταγωγής, στον ιδιαίτερο ρόλο του οποίου θα πραγματοποιηθεί εκτενής αναφορά σε άλλο άρθρο.

    Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ο Κοέν και ο Κουν Βεντούρα, άπαντες εβραίοι, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της εποχής, δηλητηρίαζαν κατά το χειρότερο τρόπο την Ελληνική προσπάθεια, μέσω πικρόχολων κειμένων που δημοσίευαν στην εβραϊκή εφημερίδα «Avanti» της Θεσσαλονίκης.

    Με τη στάση της αυτή, η εβραϊκή κοινότητα που διέμενε στην Ελλάδα, εξέφραζε την υποστήριξή της προς τον ομόφυλό της Κεμάλ, ο οποίος ήταν σιωνιστής, όπως άλλωστε σιωνιστές ετύγχαναν όλα τα ηγετικά στελέχη των Νεοτούρκων. Ειδικότερα οι ηγέτες των Νεοτούρκων Ταλαάτ και Ενβέρ, ήταν κρυπτοεβραίοι και μέσω των αξιωμάτων που κατείχαν, συνετέλεσαν αποφασιστικά στην υλοποίηση των εβραϊκών σχεδίων, στο προκείμενο ζήτημα.

    Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφερθεί, ότι όλα τα στελέχη της Επιτροπής των Νεοτούρκων στην Θεσσαλονίκη ήταν εβραίοι. Το τεκτονικό περιοδικό «Ακακία» (Οκτώβριος 1908) αποκαλύπτει ότι η ξένη Στοά «Μακεδονία» με έδρα τη Θεσσαλονίκη, είχε ως διδάσκαλο τον Ιταλοεβραίο Εμ. Καράσο, στην δικαιοδοσία του δε υπάγονταν τρεις ακόμη ξένες στοές, στους κόλπους των οποίων οι Ταλαάτ και Ενβέρ, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να δημιουργήσουν την «Κίνηση Νεοτούρκων».

    Η «Κίνηση Νεοτούρκων» τελούσε υπό την προστασία της ιταλικής πρεσβείας, από τυπική άποψη, ενώ τα μέλη της αποτελούνταν εξ’ ολοκλήρου από τουρκοεβραίους, μέλη των ανωτέρω ξένων στοών.

    Η διείσδυση των εβραίων στον τουρκικό τεκτονισμό κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, δεν υπήρξε γεγονός τυχαίο. Είναι γνωστό ότι την 1η Μαίου 1909 οι τούρκοι τέκτονες, προκειμένου να εξασφαλίσουν την εύνοια και την υποστήριξη των σιωνιστών, ανέδειξαν στο αξίωμα του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας τον Μαχμούντ Ορφί Πασά, όργανο των εβραϊκών επιδιώξεων, το δε Υπατο Συμβούλιο της Μεγάλης Στοάς της Τουρκίας αποτελούσαν οι Δαυίδ Κοέν, Ραφαέλο Ρίτσι, Ισαάκ Μαρκιόνε, Νίκολα Φόρτε, Τζωρτζ Σούρσοκ και Ιακόμπ Σουχάμι, όλοι τους εβραϊκής καταγωγής.

    Μέσα από αυτούς τους κύκλους αναδείχθηκε αργότερα ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος με τη βοήθεια των αδελφών του εβραίων, και όχι μόνο, θα συνέτριβε τον Ελληνικό στρατό το 1922…

    Ενθερμος υποστηρικτής της Ελληνικής επεμβάσεως στην Μικρά Ασία, ήταν ο πρωθυπουργός της Αγγλίας και σιωνιστής Λόυδ Τζωρτζ. Ο Λ. Τζωρτζ όσο «περίεργα» τάχθηκε στο πλευρό των Ελλήνων, άλλο τόσο «περίεργα» τους εγκατέλειψε στην πλέον κρίσιμη στιγμή, γεγονός το οποίο εάν συσχετισθεί με τις σιωνιστικές θέσεις του βρίσκει την εξήγησή του. Αξίζει να τονισθεί ότι ο προσωπικός γραμματέας του Τζωρτζ ήταν ο εβραίος «Σερ» Φίλιπ Σασούουν, ο οποίος… συμπτωματικά ήταν παντρεμένος με την κόρη του τραπεζίτη Ρότσιλντ.

    Αμφότεροι τελούσαν και μυστικο-σύμβουλοι του άγγλου πρωθυπουργού, ενώ η επίδραση του σιωνιστικού στοιχείου ήταν εντονότερη στη σύνθεση της βρετανικής κυβερνήσεως. Οι υπουργοί του Τζωρτζ Λόρδος Σέσιλ και Λόρδος Ρήντιγκ (κατά εβραϊκόν κόσμον Ισαάκ Μοντ) ήταν απροκάλυπτα σιωνιστές και εκδηλωμένοι μισέλληνες.

    Ποιο όμως ήταν το σκεπτικό και οι απώτεροι στόχοι στους οποίους οι σιωνιστές απέβλεπαν με τη Μικρασιατική Εκστρατεία; Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι η Μικρά Ασία είναι πανάρχαια Ελληνική Γη. Παρά τους διωγμούς και τον εκτουρκισμό πολλών αιώνων, το Ελληνικό στοιχείο διέθετε στην περιοχή αυτή μία ισχυρή Εθνολογική βάση. Οι σιωνιστές, έβλεπαν τη μόνιμη Ελληνική παρουσία στην Μικρά Ασία σαν μία θανάσιμη απειλή προς τα συμφέροντά τους. Αφ’ ενός δεν ήθελαν για ιδεολογικούς λόγους να δουν την Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού να πραγματώνεται, αφ’ ετέρου μία μεγάλη αλλά αδύναμη Τουρκία, ήταν η περίπτωση του εύκολου θύματος για την οικονομική διείσδυση που ονειρεύονταν.

    Συνεπώς η Ελληνική παρουσία στα Ιωνικά παράλια και γενικότερα στη Μικρά Ασία έπρεπε να εκλείψει, διότι αποτελούσε πρόσκομμα στην υλοποίηση των σιωνιστικών σχεδίων. Για να επέλθει όμως η εξάλειψή της, έπρεπε να υπάρξει μία βίαιη μετακίνηση ή και αφανισμός του Ελληνικού πληθυσμού, ένας στόχος που μόνο δια της γενοκτονίας έβρισκε την πραγμάτωσή του. Για τη γενοκτονία χρειαζόταν ένα πρόσχημα.
    Και το πρόσχημα βρέθηκε.

    Η Ελλάδα αποφασισμένη να διεκδικήσει δυναμικά τα δίκαιά της στη Μικρά Ασία, υπό την προτροπή της Βρετανίας και γενικά των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, τη διαβεβαίωση των οποίων για αμέριστη συμπαράσταση είχε προηγουμένως εξασφαλίσει, αποβίβασε στρατό το 1919 στη Σμύρνη. Το σχέδιο ήταν πανούργο: Οι σιωνιστές, δια των Μεγάλων Δυνάμεων, τους ηγέτες των οποίων επηρέαζαν και δια του αδελφού τους Ελ. Βενιζέλου, ενέπλεξαν τον Ελληνικό Στρατό σε μία θανάσιμη παγίδα και μαζί του καταδίκασαν τον Ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Μικράς Ασίας.

    Ωθησαν τα Ελληνικά στρατεύματα στα βάθη της Μικράς Ασίας παρέχοντάς τους μία εφήμερη βοήθεια και όταν οι συγκυρίες κατέστησαν τις Ελληνικές δυνάμεις τρωτές, επήλθε η κατακόρυφη ενδυνάμωση των Κεμαλικών στρατευμάτων και η συντριβή των Ελλήνων.

    Και μαζί με τη συντριβή, βρέθηκε η ευκαιρία να σφαγιασθεί ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, με πρόσχημα τα δεινά που υπέστησαν οι τούρκοι από τον Ελληνικό στρατό, κατά τη νικηφόρα προέλασή του στο διάστημα 1919-1922. Η θανάσιμη παγίδα ήταν καλά προσχεδιασμένη…

    Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, για τον οποίο έχει γραφτεί χωρίς να διαψευστεί ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, φέρων το επίθετο Μπεν Ζελόν, υπό την παρότρυνση των ομοϊδεατών του, απέστειλε χωρίς καμμία υποδομή τα Ελληνικά στρατεύματα στην Μικρά Ασία, καταδικάζοντάς τα σε βέβαιη σφαγή.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος δεν είχε κάνει καμμία πρόβλεψη, ούτε είχε κάποια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο καταρρεύσεως του μετώπου… Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πριν επέλθει η Ελληνική συντριβή, ο Βενιζέλος έχασε προσχεδιασμένα τις εκλογές, προκειμένου να αποποιηθεί των βαρύτατων ευθυνών της προαποφασισμένης από τους σιωνιστές τραγωδίας.

    Είναι βέβαιο ότι εάν ο Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές, στις οποίες σημειωτέον ότι όλα τα δεδομένα καταδείκνυαν την εκλογική νίκη του, τότε θα συνέβαινε επί της πρωθυπουργίας του η Μικρασιατική καταστροφή και θα ήταν αυτός που θα επωμιζόταν τις συνέπειες της ήττας. Ποιος όμως ήταν ο παράγοντας εκείνος που συνετέλεσε ώστε ο Βενιζέλος να χάσει τις εκλογές, γεγονός παράδοξο και μη φυσιολογικό, αφού μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ως θριαμβευτής και το κλίμα τον ευνοούσε;

    Στην τεχνητή εκλογική ήττα του, τον βοήθησαν οι εβραίοι ομοϊδεάτες του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί, ότι ο Βενιζέλος αντλούσε σημαντικό μέρος της εκλογικής του δυνάμεως από το εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό άλλωστε είχε οργανώσει και το κίνημα της Αμύνης με επίκεντρο τη συμπρωτεύουσα.

    Στις εκλογές λοιπόν που προηγήθηκαν της τραγωδίας, οι εβραίοι σύσσωμοι στράφηκαν φαινομενικά εναντίον του και τον «μαύρισαν», διασώζοντάς τον από την ευθύνη της προσχεδιασμένης επερχόμενης καταστροφής στο Μικρασιατικό μέτωπο…

    Για όσους αμφισβητούν τη σιωνιστική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, θα παρατεθούν τα ακόλουθα αδιάψευστα στοιχεία: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ασκούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, πολιτική άκρως φιλοεβραϊκή, αφού όπως ομολογούν οι ίδιοι οι εβραίοι στο επίσημο όργανό τους «Χρονικά» (Οργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, Τεύχος Σεπτ. – Οκτώβριος 1992): «…Ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Ρακτιβάν σε συνεντεύξεις του σε τοπικές εβραϊκές εφημερίδες, προβάλει τις αρχές της ισονομίας που διέπουν την Ελληνική διοίκηση και το πνεύμα της ανεξιθρησκείας που χαρακτηρίζει τον Ελληνικό λαό, με παράδειγμα τους εβραίους της παλιάς Ελλάδας, που παρά τον μικρό αριθμό τους κατέχουν σημαντικές θέσεις στη δημόσια ζωή.

    Και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, επαινεί την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που προσφέρει στους εβραίους προνόμια που δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο Βαλκανικό Κράτος, προετοιμάζοντας γι’ αυτούς ένα λαμπρό μέλλον…»

    Οι υπαινιγμοί για τη σιωνική πολιτική που ασκούσε ο Βενιζέλος είναι σαφέστατοι. Αλλωστε, όπως το ίδιο έντυπο αναφέρει («Χρονικά», τεύχος Απριλίου – Μαίου 1994), «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρώτος υποστήριξε τη δημιουργία ελεύθερου εβραϊκού κράτους».

    Τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξέφρασε και ένας από τους βασικούς συνεργάτες του Βενιζέλου, υπουργός και Γενικός Διοικητής της Μακεδονίας, ο Π. Αργυρόπουλος, στον τύπο της εποχής.

    Ολα ήταν προμελετημένα. Σταδιακά και με πρόσχημα την επαναφορά του Κωνσταντίνου, οι… σύμμαχοι σταμάτησαν την χορήγηση βοηθείας προς την Ελλάδα και ένας – ένας άρχισαν να καταφέρνουν πισώπλατες μαχαιριές.

    Ο ιαταλοεβραίος πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιολίτι, εκκένωσε τη Νότια Μικρά Ασία από τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία βρίσκονταν εκεί, απελευθερώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο σημαντικές δυνάμεις των τούρκων που είχαν καθηλωθεί εκεί εξ’ αιτίας της ιταλικής στρατιωτικής παρουσίας. Την ίδια ώρα η Γαλλία, υποταγμένη στη θέληση των εβραίων Μπιαν και Μπλουμ, συνάπτοντας τη γαλλοτουρκική συνθήκη συνθηκολογήσεως στην Κιλικία, απελευθέρωσε επίσης με τη σειρά της τα Κεμαλικά στρατεύματα από τη μέθοδο της Συρίας, παραδίδοντας συγχρόνως όλο το γερμανικό πολεμικό υλικό που είχαν κυριεύσει, στους τούρκους.

    Η εβραϊκή στοά της Θεσσαλονίκης «Μπάι – Μπριθ», συνετέλεσε αποφασιστικά την πρόκληση της Μικρασιατικής καταστροφής, δια της οικονομικής βοηθείας που απέστειλε στον Κεμάλ. Ο εβραϊκής καταγωγής Μπρονστάιν (τρότσκυ), ηγέτης της Ρωσίας εκείνη την περίοδο, ενίσχυσε σε εκπληκτικό βαθμό τον Κεμάλ, χορηγώντας του τεράστιες ποσότητες χρυσού και πυροβόλα όπλα.

    Τον Μπρονστάιν χρηματοδοτούσε με τη σειρά της η εβραϊκή τράπεζα Κουν και Λεμπ, η οποία τον πίεσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, ώστε να απαλλάξει από ένα ακόμη πρόβλημα τον Κεμάλ.

    Αθλιος επίσης υπήρξε ο ρόλος του Μπαζίλ Ζαχάρωφ. Ο Ζαχάρωφ, εβραίος έμπορος όπλων από την Κωνσταντινούπολη, μονίμως εγκατεστημένος στην Ελβετία, υποδυόταν επί σειράν ετών τον Ελληνα. Στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτης της αγγλοεβραϊκής πολεμικής βιομηχανίας «Βίκερς».

    Ο Ζαχάρωφ, προσωπικός φίλος του Ε. Βενιζέλου, αρχικά προμήθευσε τον Ελληνικό στρατό με ελαφρύ και βαρύ οπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες του, έναντι πραγματικά εκπληκτικών οικονομικών διευκολύνσεων. Ο Ζαχάρωφ, ισχυριζόταν ότι… βοηθούσε τον Ελληνικό στρατό, ωθούμενος δήθεν, από πατριωτικά κίνητρα.

    Μόλις όμως οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέδυσαν στην Μικρά Ασία και ο «ομόφυλός του» Ε. Βενιζέλος «εγκατέλειψε» την εξουσία, οι αποστολές του Ζαχάρωφ σταμάτησαν ολοσχερώς ενώ ο μέχρι τότε παραδοθείς οπλισμός απεδείχθη προβληματικός, καθώς ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες άχρηστων όπλων και ελαττωματικών πυρομαχικών. Τα αποτελέσματα ήταν προφανή…

    Στο σημείο αυτό αρχίζει να γίνει μνεία σε ένα τραγικό περιστατικό, το οποίο καταδεικνύει για μια ακόμη φορά τον μισελληνισμό των εβραίων. Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις ημέρες της μικρασιατικής τραγωδίας και είναι το ακόλουθο:

    Στη συνοικία Μπας Οτουράκ της Σμύρνης, οι εβραίοι οι οποίοι τις προηγούμενες ημέρες είχαν επιδοθεί σε μία καταδοτική έξαρση κατά των Ελλήνων, είχαν συγκεντρωθεί και χλεύαζαν τους διερχόμενους Ελληνες αιχμαλώτους.

    Όταν οι τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να κτυπούν τους Έλληνες με τους υποκοπάνους των όπλων τους, τούρκοι και εβραίοι ξέσπασαν από κοινού σε παραλλήρημα ενθουσιασμού και χειροκροτημάτων… Ο δε εβραίος νομάρχης Ραχμή Μπέης, εξώθησε τους τσέτες να προβούν στην εξόντωση του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

    Ενάμισι εκατομμύριο νεκροί, άλλοι τόσοι πρόσφυγες και δισεκατομμύρια σε δραχμές οι υλικές ζημιές. Αυτό ήταν το τίμημα της Μικρασιατικής καταστροφής, στην πρόκληση της οποίας τόσο συνέργησε ο διεθνής σιωνισμός.

    Η εβραϊκή μάλιστα ωμότητα, έφθασε μέχρι του σημείου της επιδείξεως ασέβειας προς τους ίδιους τους νεκρούς.
    Ούτε τα οστά των νεκρών Ελλήνων δεν σεβάσθηκαν οι εβραίοι.
    Μετά τη μεγάλη σφαγή, ένα «ολλανδικό» πλοίο φόρτωσε στο λιμάνι της Σμύρνης τα κόκκαλα των νεκρών, τα οποία προορίζονταν να διατεθούν… για βιομηχανικούς σκοπούς!

    Το πλοίο, όπως και η εκμεταλλεύτρια εταιρεία που επεδίωκε να θησαυρίσει ακόμη και από τα οστά των νεκρών, τα οποία «αξιολογούσε» ως πρώτη ύλη (!), ανήκε στους εβραίους Ραούλ Βόντεμπουργκ και Ερασμο Λεβύ. Επιπροσθέτως, στην επιχείρηση αφελληνισμού της Μικράς Ασίας, είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισε ο αμερικανοεβραίος Χ. Μοργκεντάου. Ως πρόεδρος της «Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων», μερίμνησε ώστε κατά την οκταετία 1922-1930, να εφαρμοσθεί κατά γράμμα η Συνθήκη της Λωζάννης, το τερατούργημα αυτό του Ε. Βενιζέλου που προέβλεπε τον ξεριζωμό των Ελληνικών πληθυσμών από την Ιωνία.

    Επανερχόμενοι στο θέμα των δηλώσεων Βενιζέλου δια των οποίων συνηγορούσε υπέρ της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ, κρίνω αυτές αποκαλυπτικές της καταγωγής του.

    Το γεγονός δε ότι ο Βενιζέλος παρουσιάζεται ως «πρωτεργάτης» της προσπάθειας για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει. Και αυτό διότι ο Βενιζέλος, ήταν εβραϊκής καταγωγής.

    Την εβραϊκή καταγωγή του Βενιζέλου επιβεβαιώνει ο Α.Μ.Παπαδάκης στο έργο του «Βιογραφία Ελ. Βενιζέλου». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Παπαδάκη, επί των οποίων αναφέρεται ο Νίκος Α. Αντωνακέας στο τρίτομο έργο του «Φαυλοκρατία», ο πατέρας του Βενιζέλου, Μπένυ Σελόν εκ Θεσσαλονίκης, παντρεύτηκε μία εβραία από την Κέρκυρα.

    Ωστόσο επειδή πλησίαζε η ώρα της στρατεύσεως και ήθελε να αποφύγει την στρατιωτική θητεία, ο Μπένυ Σελόν βρήκε απασχόληση σε ένα καράβι ως μούτσος, όπου αντικατέστησε έναν τεθνεώντα ναύτη που τον έλεγαν Κυριάκο.

    Στο λιμεναρχείο δηλώθηκε ως Κυριάκος Μπενιζέλος, όνομα που διατήρησε και στην Κρήτη, όπου έφθασε με το πλοίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες.

    Γιος αυτού του Κυριάκου Μπενιζέλου (Μπεν ζελόν) υπήρξε ο γνωστός Εφιάλτης Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διετέλεσε όργανο της ξενοκρατίας καθ’ όλο το διάστημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

    Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η Μικρασιατική καταστροφή επήλθε την χρονική εκείνη στιγμή κατά την οποία δέσποζαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα δύο εβραϊκές μορφές: Ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Μπεν Ζελόν.

    Εξ΄ άλλου δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε, ήδη από το 1917, όπως καταδεικνύεται μέσα από επίσημα έγγραφα, ο πρώτος πολιτικός ηγέτης και δη πρωθυπουργός που ζήτησε την αναγνώριση ισραηλινού κράτους.

    Τον Ιούλιο του 1920 ο ΄Αγγλος ναύαρχος Ντε Ρόμπεκ σε επιστολή που απηύθηνε προς τον τότε Υπουργό Λόρδο Κώρζον, ανέφερε, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: Με άλλα λόγια ο κ. Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάς.
    Εν κυριολεξία δεν είναι καν ΄Ελλην».

    Οπως θα καταδειχθεί και σε επόμενα άρθρα που αφορούν τον σιωνισμό, ανάλογες είναι και οι συγκυρίες που σχετίζονται με την πρόκληση Εθνικών Ηττών και Τραγωδιών, όπως αυτή που αφορά την έκβαση του Μακεδονικού, του Κυπριακού αλλά και άλλων κρίσιμων ζητημάτων όπως στη συνέχεια θα καταδειχθεί ευκρινώς.

    Αιώνες ολόκληρους τώρα, ο διεθνής σιωνισμός λυσαλλέα βάλλει κατά του Ελληνισμού, με σκοπό να επιτύχει την καθυποταγή και τελικά την εξάλειψή του. Σε αυτή τη δόλια προσπάθειά του απεργάζεται άθλια σχέδια, με οδυνηρές για το Εθνος μας προεκτάσεις.

    Οποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει. Για να πολεμήσει όμως, πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά το παρελθόν, ούτως ώστε να προετοιμάζεται αναλόγως για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και των κινδύνων που θα ανακύψουν στο μέλλον.

    Το καίριο ερώτημα και ταυτόχρονα μέγιστο συνειδησιακό δίλημμα που ανακύπτει καθοριστικά σήμερα, είναι το ακόλουθο:
    ΑΘΗΝΑ ή ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: