olympia.gr

Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式 υοθτθβε

Μα πως ζούσαμε τότε… (Αφιερωμένο στις γενιές της αλάνας)

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 22, 2016


Μα πως ζούσαμε τότε…
…χωρίς κανάλια
…χωρίς τάμπλετ
…χωρίς πλέιστέισον
…χωρίς άιφον
…χωρίς εορτοδάνεια
…ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

8 Σχόλια to “Μα πως ζούσαμε τότε… (Αφιερωμένο στις γενιές της αλάνας)”

  1. py8agoras said

    Εντάξει… είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό να αναζητούμε δρόμους και τρόπους για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Το να είναι τα παιδιά ξυπόλητα στις αλάνες, δεν μπορεί να είναι στόχος, έστω και αν τότε το άγχος ήταν λιγότερο γιατί και η πληροφόρηση ήταν ελάχιστη. Άστοχο το άρθρο σας!

    Like

  2. Μάκης Ευθυμιάδης said

    Ελπίζω να φιλοξενήσεις το σύντομο αρθρακι του δασκάλου μας που αναρτήθηκε σε πολλά blogs…

    Ακόμη βαθύτερα στο… «Καληνύχτα Ελλάδα»…

    Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος.

    Ελλάδα, Φεβρουάριος του 2016, με τους αγρότες στα μπλόκα και τους ελεύθερους επαγγελματίες και συνταξιούχους σε αναμμένα.. κάρβουνα!.
    Η σκηνή στο λεωφορείο του ΟΑΣΘ μέρα μεσημέρι… Όρθια η έγκυος συμπολίτισσά μου και καθισμένοι άνετα, ακουστικά στα αυτιά για να απολαμβάνουν την μουσική τους, μισή ντουζίνα αγόρια και κορίτσια… Όρθιος και εγώ και άλλοι συνομήλικοί μου συνταξιούχοι… Ανάσκελα η τσίπα, ο σεβασμός, η Παιδεία!
    Η σκηνή στο μετρό της Αθήνας απόγευμα Παρασκευής με τους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες στο Σύνταγμα… Κάθομαι έχοντας δίπλα μου μια ηλικιωμένη κυρία, απέναντί μου ένα πολύ νεαρό ζευγάρι και στα άλλα 4 διπλανά μου καθίσματα μια παρέα εφήβων αγοριών κοριτσιών… Ο ηλικιωμένος συμπολίτης μας, προφανώς στα τέλη της 7ης αρχές της 8ης δεκαετίας ζωής μπήκε στη στάση Ομόνοια και το βλέμμα του μάταια έψαξε για ένα άδειο κάθισμα…
    Θα την πω την αμαρτία μου γιατί «αμαρτία εξομολογημένη είναι… συγχωρεμένη!» Καθώς διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας του είπα φωναχτά, εις επήκοον των «παρακαθήμενων» νεαρών συμπολιτών μας «Ελάτε να καθίσετε… Έτσι και αλλιώς εγώ είμαι Κανά-δύο χρόνια νεότερός σας…» Σχεδόν σέρνοντας τα κουρασμένα σκέλια του πήρε τη θέση μου ο κουρασμένος συμπολίτης και με ευχαρίστησε… Μάταια έψαξα να δω κάποια σχετική αντίδραση στους υπόλοιπους 7 καθισμένους νεολαίους μας… Αγρόν αγόραζαν!ellada
    Σάββατο βράδυ στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, δεν υπάρχει χώρος ούτε για όρθιους καθώς οι νεολαίοι μας με τσιγαράκι στριφτό και φραπέ αναλύουν με ένταση και συναισθηματική φόρτιση στο κρεσέντο όχι την παρουσία των αγροτών και των ελεύθερων επιχειρηματιών λίγοι πιο πάνω στο Σύνταγμα, όχι για τη μάνα που είναι κιόλας άνεργη και τον πατέρα που δουλεύει με μειωμένο μισθό ή τον παππού και την γιαγιά που εισπράττουν βάρβαρα, άκομψα κλαδεμένες συντάξεις και ζούνε με φόβο για χειρότερα αλλά… άκουσον, άκουσον, για τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα της ημέρας!!!
    Σάββατο βράδυ για τα «μπουζουκτσίδικα» ουδέν σχόλιο… Δεν υπάρχει χώρος ούτε για… βελόνα!
    Πικρό ποτήρι η φτωχοποίηση ενός Λαού που πίστεψε ότι είναι… πλούσιος και αφού μέχρι το 2008 κοιμόταν «εμίρης» από το 2010 και μετά ξυπνά ως κακομοίρης!
    Πολύ πιο πικρό το ποτήρι της διαπίστωσης ότι μας τελειώσανε και στο αξιακό σύστημα και στις ανθρώπινες σχέσεις και στον αμοιβαίο σεβασμό…
    Θα αργήσει φοβάμαι πολύ το ποθητό «Καλημέρα Ελλάδα» καθώς βυθιζόμαστε καθημερινά πιο βαθειά στο «Καληνύχτα Ελλάδα…»

    Like

    • BAIOS said

      Ελλάδα Φεβρουάριος 1950
      Σε κάποια πολλά χωριά της υπαίθρου, μια κουρασμένη από τις κακουχίες γυναίκα φορτωμένη με ένα δεμάτι ξύλα στην πλάτη και δίπλα πάνω στο μουλάρι ο σύζυγός της να κατεβαίνουν μαζί το βουνό.
      Ανήμπορα παιδάκια σκελετωμένα από την πείνα και αποδεκατισμένα από διάφορες ασθένειες χωρίς εμβόλια, να περιμένουν ξυπόλυτα να τους δει ένας γιατρός που έφτανε μια φορά το χρόνο από τον πόλη.
      Ένας σπάγκος τυλιγμένος γύρω από τα βιβλία ως αυτοσχέδια τσάντα κι ένα φοβισμένο αγόρι εννιά δέκα ετών να κάθεται κουρνιασμένο όλο το βράδυ πάνω σε ένα βραχάκι, με μια μαγκούρα στο χέρι, φοβισμένο από τα ουρλιαχτά των τσακαλιών βοσκώντας γαλοπούλες στο λιβάδι έξω από το χωριό. Με μια ξεραμένη κουραμάνα στην τρύπια τσέπη του μπαλωμένου παλτού με τα πόδια φορεμένα τα γουρνουτσάρουχα…
      Ωραία χρόνια, γεμάτα νοσταλγία …για όλους αυτούς όμως που δεν τα έζησαν αυτά τα χρόνια!

      Like

    • Δημήτρης Κιοσες said

      Ο σοφός σου δάσκαλος στήριξε δικτατορίες και απονες εξουσίες,προσπάθησε να βρει μια θεσούλα στα ψηφοδέλτια της δεξιάς , και όταν πλέον έμεινε στα αζήτητα άρχισε να κρίνει τους πάντες. Κακό πράγμα ο λαϊκισμός των γερόντων όταν δεν ξέρουν να διαχειριστούν τα γηρατειά τους, καθώς και των μαθητών τους που τους ακολουθούν.

      Like

  3. Τι λεει το ατομο; Τι; said

    ενταξει! τα καταφεραν οι συνΤρόφοι!
    Τα δικα μας παιδια θα το ζησουν το θαυμα, το χωμα στους δρομους την ξυπολισια την φτωχεια την πεινα και τις αλανες!
    Τα δικα τους θα ζησουν …δυστυχισμενα και αμαθα, ποδεμενα και χορτατα στην Εξωτία!
    Παλια τους τεχνη, κόσκινο!

    Ποσο βλακας μπορει να ειναι κι αυτος που γραφει αυτες τις παπαραντζες μαζι με κεινους που τις αναπαραγουν!!!!

    Like

  4. Και η Αλβανια του Χοτζα και τα παιδια της Χομς ... said

    Πριν πολλα χρονια, 1986, πηγε καποιος σε μια σχολη δημοσιογραφιας που κυριαρχουσε τοτε…
    Περασε απο το ταμειο, συμπληρωσε τα χαρτια εγγραφης και απαντησε σ ενα τεστ 100 ερωτησεων απαντησε ορθα στις 98.
    εχασε τις δυο!
    η μια απ αυτες ρωτουσε ποια ηταν η πιο ανεξαρτητη χωρα στον κοσμο!
    η σωστη απσντηση ηταν η … Αλβανια!
    Του Χοτζα, των κλειστων συνορων, της Σιγκουρινι, της πεινας και της ξυπολισιας!
    Πηρε δρομο ο ερημος!

    Ειναι απο παντα λατρεις αυτης της… ευτυχίας εκεινοι που εκαναν τον εφιαλτη που εζησαν οι λαοι των βαλκανιων και της κεντρικης και ανατολικης ευρωπης, σκοπο και στοχο! Με την Παραμυθα για το κελεπουρι που εχασε η ερμοπατριδα…
    Και τα καταφεραν να το κανουν προοπτικη και μελλον!
    Χαρι σε κατι κατακαημενα, χρησιμα, ροκανιδια!

    Τι να ειπει κανένας! Τί!

    Like

    • BAIOS said

      Ελλάδα Φεβρουάριος 1950
      Σε κάποια πολλά χωριά της υπαίθρου, μια κουρασμένη από τις κακουχίες γυναίκα φορτωμένη με ένα δεμάτι ξύλα στην πλάτη και δίπλα πάνω στο μουλάρι ο σύζυγός της να κατεβαίνουν μαζί το βουνό.
      Ανήμπορα παιδάκια σκελετωμένα από την πείνα και αποδεκατισμένα από διάφορες ασθένειες χωρίς εμβόλια, να περιμένουν ξυπόλυτα να τους δει ένας γιατρός που έφτανε μια φορά το χρόνο από τον πόλη.
      Ένας σπάγκος τυλιγμένος γύρω από τα βιβλία ως αυτοσχέδια τσάντα κι ένα φοβισμένο αγόρι εννιά δέκα ετών να κάθεται κουρνιασμένο όλο το βράδυ πάνω σε ένα βραχάκι, με μια μαγκούρα στο χέρι, φοβισμένο από τα ουρλιαχτά των τσακαλιών βοσκώντας γαλοπούλες στο λιβάδι έξω από το χωριό. Με μια ξεραμένη κουραμάνα στην τρύπια τσέπη του μπαλωμένου παλτού με τα πόδια φορεμένα τα γουρνουτσάρουχα…
      Ωραία χρόνια, γεμάτα νοσταλγία …για όλους αυτούς όμως που δεν τα έζησαν αυτά τα χρόνια!

      Like

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 354.195 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: