Ετικέτα: ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Η προδοσία που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας

Αν για κάποιους ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αυτά για πόσο μπορεί να κρύψουν την αλήθεια; Η διαστρέβλωσή της στο όνομα μιας ιδέας μπορεί να μην τιμωρείται διά νόμου, τιμωρείται όμως από την ίδια την Ιστορία.
Συνέχεια ανάγνωσης «Η προδοσία που άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας»

Θα τρίζουν τα ιερά οστά των Ελλήνων ηρώων με τους σημερινούς «Νενέκους»

ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΙΕΡΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΆΛΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΛΟΥΝ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ, ΕΦΙΑΛΤΕΣ, ΑΡΝΗΣΙΠΑΤΡΙΔΕΣ, ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑΣ, ΝΕΝΕΚΟΥΣ…»ΕΛΛΗΝΕΣ» ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ …ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΟΛΕΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…..
Συνέχεια ανάγνωσης «Θα τρίζουν τα ιερά οστά των Ελλήνων ηρώων με τους σημερινούς «Νενέκους»»

Απόρρητο έγγραφο: Πρόδωσαν τη Μακεδονία από το 1996!

Ο Πάγκαλος ξεπούλησε τη Μακεδονία από το 1996 – Απόρρητα έγγραφα της Αυστραλίας αποδεικνύουν ότι ο μοιραίος υπουργός του Σημίτη και των Ιμίων είχε χαρίσει το όνομα στους Σκοπιανούς – Αδιαφόρησε για την αναγνώριση του κρατιδίου από τον Καναδά
Συνέχεια ανάγνωσης «Απόρρητο έγγραφο: Πρόδωσαν τη Μακεδονία από το 1996!»

Αποκαλύψεις-σοκ για το μέγα όνειδος και την προδοσία του Σημίτη στη Μαδρίτη με το «γκριζάρισμα του Αιγαίου»

Βιβλίο ξεμπροστιάζει τα συνειδητά ψεύδη του πρώην πρωθυπουργού για τη συμφωνία που εξέθρεψε τις φιλοδοξίες των Τούρκων – Ο βρόμικος ρόλος των ΗΠΑ που «έστησαν» το deal

 

Συνέχεια ανάγνωσης «Αποκαλύψεις-σοκ για το μέγα όνειδος και την προδοσία του Σημίτη στη Μαδρίτη με το «γκριζάρισμα του Αιγαίου»»

Η προδοσία των ΟΗΕδων στην Κύπρο. Προδοσία κατά γυναικών και παιδιών


Η φώτο αυτή τραβήχτηκε στην περιοχή της Μιάς Μηλιάς, από την οποία πρώτα πέρασαν οι Βάρβαροι. Τους κατοίκους Ε/Κυπρίους ηρωϊκούς χωρικούς, αυτού του χωριού τους κατάσφαξαν όπως και άλλους, εκδικούμενοι που υποδέχτηκαν ηρωϊκα τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές στις 20 Ιουλίου Συνέχεια ανάγνωσης «Η προδοσία των ΟΗΕδων στην Κύπρο. Προδοσία κατά γυναικών και παιδιών»

ΙΜΙΑ: Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΑ ΠΑΝΤΑ

Οσα συνέβησαν το 1996 αποτελούν περίπτωση εσχάτης προδοσίας, μια και ο κ. Σημίτης παρέδωσε κυριαρχικά δικαιώματα

Από τον 
Νίκο Ελευθερόγλου

Οι γνωστοί καλαμοκαβαλάρηδες του συστήματος Σημίτη, αναρωτιέμαι, δεν αντιλήφθηκαν την αφωνία του για το Σκοπιανό; Δεν είδαν ότι ο λαλίστατος, όπως και για τα σκάνδαλα της διακυβέρνησής του, έπαθε αφωνία;  Συνέχεια ανάγνωσης «ΙΜΙΑ: Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΑ ΠΑΝΤΑ»

Αποκαλύπτουμε το έγκλημα Σαμαρά για την Μακεδονία, όπως την κατέγραψαν ΤΡΕΙΣ Προέδροι της Νέας Δημοκρατίας.

Σήμερα ισχυρίστηκε πως ήταν απλά μία ανανέωση ρουτίνας!

Εξανάγκασε μέχρι και τον Κώστα Μητσοτάκη να ζητήσει συγνώμη στη Βουλή για τα πεπραγμένα του στο θέμα της Μακεδονίας!

Ο Σαμαράς που σήμερα έχει το θράσος να επιτίθεται ακόμα και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παριστάνοντας τον Μακεδονομάχο και το απύθμενο θράσος να παριστάνει και τον καραμανλικό,  Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι αυτοί που γνωρίζουν τι έπραξε κατά της πατρίδας δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή. Ας του θυμίσουμε λοιπόν εμείς.

Μιλάμε για την αναφορά – κόλαφο στο βιβλίο του Γεωργίου Ράλλη που αποτελεί ράπισμα για τον Σαμαρά. Όμως δεν ήταν μόνο ο Γεώργιος Ράλλης που είχε αντιληφθεί τι ακριβώς έκανε ο Σαμαράς εκείνη την εποχή. Ο αείμνηστος Μιλτιάδης Έβερτ από το βήμα της Βουλής αλλά και ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης

Συνέχεια ανάγνωσης «Αποκαλύπτουμε το έγκλημα Σαμαρά για την Μακεδονία, όπως την κατέγραψαν ΤΡΕΙΣ Προέδροι της Νέας Δημοκρατίας.»

Ιωάννης Τσιγάντες -Ένας αγωνιστής που δολοφονήθηκε εξαιτίας προδότη που ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε


Ο Ιωάννης Τσιγάντες-Σβορώνος (1897 – 14 Ιανουαρίου 1943) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Απότακτος αξιωματικός του φιλοβενιζελικού κινήματος του 1935, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής στα πλαίσια της οργάνωσης Μίδας 614. Σκοτώθηκε από τις ιταλικές αρχές Κατοχής στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου του 1943.
Συνέχεια ανάγνωσης «Ιωάννης Τσιγάντες -Ένας αγωνιστής που δολοφονήθηκε εξαιτίας προδότη που ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε»

Ορθά ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης προαναγγέλλει ότι αύριο στη Βουλή θα αποκαλυφθεί ποιος παρέδωσε το όνομα Μακεδονία

Έχει απόλυτο δίκιο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αύριο στη Βουλή θα αποκαλυφθεί επιτέλους, μετά τον αποχαρακτηρισμό των εγγράφων του υπουργείου εξωτερικών ότι το όνομα Μακεδονία, όπως αποκλειστικά αποκάλυψε το Ολυμπία, παρέδωσε ο κύριος Αντώνης Σαμαράς. Γεγονός που είχε παραδεχτεί στη Βουλή των ελλήνων ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζητώντας μάλιστα συγγνώμη, αλλά τα έγγραφα δεν είχα δοθεί ποτέ στη δημοσιότητα.   Την αποκάλυψη του Olympia, και οπωσδήποτε δείτε αύριο την συζήτηση στη Βουλή.

Αποκαλύπτουμε την μειοδοσία Σαμάρα για την Μακεδονία, όπως την κατέγραψαν ΤΡΕΙΣ Προέδροι της Νέας Δημοκρατίας.

Εξανάγκασε μέχρι και τον Κώστα Μητσοτάκη να ζητήσει συγνώμη στη Βουλή για τα πεπραγμένα του στο θέμα της Μακεδονίας!

Ο Σαμαράς που σήμερα έχει το θράσος να επιτίθεται ακόμα και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παριστάνοντας τον Μακεδονομάχο και το απύθμενο θράσος να παριστάνει και τον καραμανλικό,  Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι αυτοί που γνωρίζουν τι έπραξε κατά της πατρίδας δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή. Ας του θυμίσουμε λοιπόν εμείς.

Μιλάμε για την αναφορά – κόλαφο στο βιβλίο του Γεωργίου Ράλλη που αποτελεί ράπισμα για τον Σαμαρά. Όμως δεν ήταν μόνο ο Γεώργιος Ράλλης που είχε αντιληφθεί τι ακριβώς έκανε ο Σαμαράς εκείνη την εποχή. Ο αείμνηστος Μιλτιάδης Έβερτ από το βήμα της Βουλής αλλά και ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης

Συνέχεια ανάγνωσης «Ορθά ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης προαναγγέλλει ότι αύριο στη Βουλή θα αποκαλυφθεί ποιος παρέδωσε το όνομα Μακεδονία»

Αποκαλύπτουμε την μειοδοσία Σαμάρα για την Μακεδονία, όπως την κατέγραψαν ΤΡΕΙΣ Προέδροι της Νέας Δημοκρατίας.

Εξανάγκασε μέχρι και τον Κώστα Μητσοτάκη να ζητήσει συγνώμη στη Βουλή για τα πεπραγμένα του στο θέμα της Μακεδονίας!

Ο Σαμαράς που σήμερα έχει το θράσος να επιτίθεται ακόμα και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παριστάνοντας τον Μακεδονομάχο και το απύθμενο θράσος να παριστάνει και τον καραμανλικό,  Εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι αυτοί που γνωρίζουν τι έπραξε κατά της πατρίδας δεν βρίσκονται πλέον εν ζωή. Ας του θυμίσουμε λοιπόν εμείς.

Μιλάμε για την αναφορά – κόλαφο στο βιβλίο του Γεωργίου Ράλλη που αποτελεί ράπισμα για τον Σαμαρά. Όμως δεν ήταν μόνο ο Γεώργιος Ράλλης που είχε αντιληφθεί τι ακριβώς έκανε ο Σαμαράς εκείνη την εποχή. Ο αείμνηστος Μιλτιάδης Έβερτ από το βήμα της Βουλής αλλά και ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης

Συνέχεια ανάγνωσης «Αποκαλύπτουμε την μειοδοσία Σαμάρα για την Μακεδονία, όπως την κατέγραψαν ΤΡΕΙΣ Προέδροι της Νέας Δημοκρατίας.»

Νενέκος: Ο προδότης της επανάστασης που εξόργισε τον Κολοκοτρώνη


Από το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό μέχρι και τη νικηφόρα κατάληξή της, υπήρχαν αρκετές φορές που η συνοχή των εξεγερμένων δοκιμάστηκε και ο σκοπός μπήκε σε μεγάλο κίνδυνο. Μια από αυτές τις φορές σημαδεύτηκε από δυο πρόσωπα. Το ένα ήταν ο Γέρος του Μοριά, ο αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το άλλο ήταν ο Δημήτρης Νενέκος ένας από τους οπλαρχηγούς του απελευθερωτικού αγώνα που κατέληξε να μείνει στην ιστορία ως συνώνυμο της προδοσίας, της δουλοπρέπειας και της υποταγής.
Συνέχεια ανάγνωσης «Νενέκος: Ο προδότης της επανάστασης που εξόργισε τον Κολοκοτρώνη»

ΙΜΙΑ – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τούρκικος χάρτης αναγνώριζε την Ελληνική κυριαρχία, μέχρι που ήλθε ο Σημίτης!

img_3062Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΣΗΜΙΤΗ ΑΠΕΚΡΥΨΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΗΜΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Μία ιστορική αποκάλυψη του έγκριτου διπλωματικού συμβούλου, Σταύρου Σταθουλόπουλου στην Καθημερινή της Κυριακής έρχεται να αποκαλύψει για πρώτη φορά το μέγεθος της προδοσίας Σημίτη, την οποία εξαργύρωσε όπως έχει αποκάλυψη το Olympia με μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από το ράλι των εξοπλιστικών που Συνέχεια ανάγνωσης «ΙΜΙΑ – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τούρκικος χάρτης αναγνώριζε την Ελληνική κυριαρχία, μέχρι που ήλθε ο Σημίτης!»

ΙΜΙΑ – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τούρκικος χάρτης αναγνώριζε την Ελληνική κυριαρχία, μέχρι που ήλθε ο Σημίτης!

img_3062Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΣΗΜΙΤΗ ΑΠΕΚΡΥΨΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΗΜΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕ ΤΑ ΙΜΙΑ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Μία ιστορική αποκάλυψη του έγκριτου διπλωματικού συμβούλου, Σταύρου Σταθουλόπουλου στην Καθημερινή της Κυριακής έρχεται να αποκαλύψει για πρώτη φορά το μέγεθος της προδοσίας Σημίτη, την οποία εξαργύρωσε όπως έχει αποκάλυψη το Olympia με μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από το ράλι των εξοπλιστικών που Συνέχεια ανάγνωσης «ΙΜΙΑ – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Τούρκικος χάρτης αναγνώριζε την Ελληνική κυριαρχία, μέχρι που ήλθε ο Σημίτης!»

ΕΤΣΙ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΑ ΙΜΙΑ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ.

niketxristoforakoy(Φωτό: Η τουρκάλα γυναίκα του Χριστοφοράκου, χορηγού του Μαντέλη.)

Αυτός ο άνθρωπος που έχει το θράσος να αρθρογραφεί για την κρίση που ο ίδιος δημιούργησε, για την απώλεια εθνικής κυριαρχίας που ο ίδιος επέτρεψε, για το σύστημα σήψης, διαφθοράς, εθνικής κατάπτωσης που ο ίδιος οραματίστηκε, φαίνεται ότι δεν έχει καν το ελαφρυντικό του «σφάλματος».

Το ότι ο αρχιερέας της μειοδοσίας άφησε στο περιθώριο τον αρχηγό της ΕΥΠ τις κρίσιμες ώρες διαχείρισης της κρίσης, είναι πλέον ευρέως γνωστό. Τον είχε στο σαλονάκι, στον προθάλαμο της βουλής, όπου γινόταν η κρίσιμη σύσκεψη, απαξιώνοντας να το δεχθεί! Αυτό όμως που πέρασε στα ψιλά ενώ είναι εξέχουσας σημασίας είναι άλλο… Ο τότε διοικητής της ΕΥΠ ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλικόπουλος απαίτησε να δει τον πρωθυπουργό για να τον ενημερώσει με στοιχεία – φωτιά που είχε στην κατοχή του. Αφού τον έψαχνε… Συνέχεια ανάγνωσης «ΕΤΣΙ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΑ ΙΜΙΑ Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ.»

Εμείς, οι βουλιαγμένες τράπεζες και οι αυριανοί Φεουδάρχες

 Όντας πολίτες που δεν τα ξέρουμε όλα, κάνουμε λάθη.

Μέσα στη μέγγενη, που μας έχουν χώσει, έχουμε και το δικαίωμα στο λάθος.

Αντιγράφουμε από την «Μετριοφροσύνη της Δημοκρατίας» του Αλμπέρ Καμύ:

  • «…η δημοκρατία, είτε είναι κοινωνική είτε πολιτική, δεν μπορεί να θεμελιώνεται πάνω σε μια πολιτική φιλοσοφία που αξιώνει να γνωρίζει και να ρυθμίζει τα πάντα… Ο αληθινός δημοκράτης πιστεύει ότι ο λόγος μπορεί να φωτίζει μεγάλο αριθμό προβλημάτων και ίσως να ρυθμίζει άλλα τόσα. Αλλά δεν πιστεύει ότι ο λόγος βασιλεύει, ως μόνος κυρίαρχος, σε ολόκληρο τον κόσμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο δημοκράτης είναι μετριόφρων. Ομολογεί ένα ορισμένο ποσοστό άγνοιας, αναγνωρίζει τον εν μέρει ριψοκίνδυνο χαρακτήρα της

Συνέχεια ανάγνωσης «Εμείς, οι βουλιαγμένες τράπεζες και οι αυριανοί Φεουδάρχες»

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ, ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΝ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.

https://olympiada.files.wordpress.com/2013/06/fe3d7-papandreou-papakonstantinou-fylakh.jpgΗ Wall Street Journal έκανε μία αποκάλυψη – βόμβα, φέροντας στην επιφάνεια απόρρητα έγγραφα του ΔΝΤ κατά την διάρκεια συζήτησης για το πρόγραμμα «διάσωσης» της Ελλάδας. Μέσα από αυτά τα έγγραφα αποκαλύπτεται πως τουλάχιστον το 1/3 των μελών αντέδρασε σφόδρα στο διαφαινόμενο κακούργημα, υποστηρίζοντας ευθεως ότι κάτι τέτοιο θα κατάστρεφε την χώρα! Γεγονός που επιβεβαιώνει την συνομιλία Στρως Καν – Παπανδρέου, όπου ο πρώτος φέρεται να τον προείδοποίησε πως «εάν εφαρμόσεις κάτι τέτοιο, θα καταστρέψεις το Έθνος σου»! Η αποκάλυψη αυτή ανοίγει εκ νέου την πρόταση για εξεταστική κατά της συμμορίας του μνημονίου που μαζί με την εξεταστική για τις καταγγελίες Ρουμελιώτη, αραχνιάζουν σε κάποιο συρτάρι…

Δεν υπάρχουν αλλα περιθώρια. Διαβάστε: Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ, ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΝ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.»

Γιατί πρέπει να τιμούμε τη μνήμη της Θυσίας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Η Ολύμπια Κοσμοθέαση στέκεται μακρυά από τα συμφέροντα οποιασδήποτε κάστας, ιδιαίτερα όταν αυτά επιβουλεύονται την πλειοψηφία της οποίας βασικό συμφέρον είναι η προστασία του πλανήτη. Το κατά φύσιν ζείν.

Έτσι η αναφορά μας στην αλγεινή επέτειο της Αλώσεως, θα σταθεί μακρυά από φυλετικά, θρησκευτικά ή άλλα υποκειμενικά στοιχεία, προσπαθώντας να αναδείξει Πανανθρώπινες αλήθειες και αξίες.

Ιστορική προσέγγιση

Γιατί έπεσε η Πόλη; 

Λόγω διαφθοράς;
«Ο θεολόγος Ιωσήφ Βρυέννιος (14-15 αιώνας) σ’ έναν του λόγο με τον τίτλο «τίνες αιτίαι των καθ’ ημάς λυπηρών» περιγράφει τη βυζαντινή αυτοκρατορία σαν ένα τόπο φαυλόβιο. Ακόμα και ανήλικα κορίτσια παραδίνονταν στη διαφθορά και η πορνεία των γυναικών ήταν παντού ξαπλωμένη. Στην αριστοκρατία μάλιστα οι γυναίκες ντύνονταν αντρικά ρούχα και οργίαζαν νύχτα και μέρα. Κοίτα ακόμα και για τις δεισιδαιμονίες κλπ. του Παχωμίου Pουσάνου, το λόγο κατά των ελληνιζόντων.» [Γιάννης Κορδάτος, Τα Τελευταία Χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Ε΄ έκδοση, Μπουκουμάνης, Αθήνα, 1975, σελ. 31.]

 

Λόγω των διαφόρων προφητειών, που έλεγαν πως οι Ρωμαίοι θα δουν άσπρη μέρα μόνον όταν οι Τούρκοι μπουν στην Πόλη;

«Ίσθι, τέκνον. Ει μη παντελής φθορά Ρωμαίοις επέλθοι, ουκ επιγελάσει τοις Χριστιανοίς η τύχη. Δει γαρ την Πόλιν υπό Τούρκων φθαρήνια και ούτω τα των Χριστιανών δυστυχήματα τέλος έξουσι.» [Κορδάτος, ό.π., σελ. 38.]

Λόγω της διαμάχης «ανθενωτικών»-«ενωτικών»;
«Κρειττότερόν εστιν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν», καταπώς έλεγε και ο Μέγας Δουξ [κάτι αντίστοιχο του σημερινού πρωθυπουργού] Λουκάς Νοταράς.

Λόγω της τσιγκουνιάς των πλουσίων;
«Ω Ρωμαίοι φιλάργυροι, δημηγέρτες, τραδιτόροι [προδότες] οπού ετραδίρετε [επροδώσατε] την πατρίδα σας, οπού ο βασιλιάς σας ήτονε πτωχός και σας επαρακάλαε με τα δάκρυα στα μάτια να του δανείσετε φλωρία δια να δώση, να μαζώξη πολεμιστάδες ανθρώπους, να βοηθήσωνε και να πολεμήσουνε κι εσείς αρνιέστε μεθ’ όρκου πως δεν έχετε και είστε πτωχοί!» [Ανωνύμου, «Βαρβερινός Κώδικας»].

Λόγω της απροθυμίας των κατοίκων της Πόλης να πολεμήσουν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία»;
«Άλλοι πάλι από το λαό, λέει ο χρονογράφος Λεονάρδος, όταν ο αυτοκράτορας τους παρακαλούσε να πάνε στα κάστρα και να πολεμήσουν για τη σωτηρία της Πόλης, απαντούσαν πως δεν «αδειάζουν γιατί έχουν δουλειές στα σπίτια τους, εξάλλου, πρέπει να δουλέψουν για να βγάλουν το ψωμί τους».» [Κορδάτος, ό.π., σελ. 55.]

Λόγω της στάσης της Εκκλησίας;
«Ο Γεννάδιος [Σχολάριος, πρώτος πατριάρχης μετά την Άλωση] στο αναμεταξύ ξακολουθούσε τη δουλειά του. Δίδασκε πως ήταν θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει και καταριόταν τους ενωτικούς και φανάτιζε το λαό που πολλές φορές έδειξε σημεία ανταρσίας αγριεύοντας και βρίζοντας αρχόντους και βασιλέα. [Φραντζής, 260].» [Κορδάτος, ό.π., σελ. 55.]

Μήπως η Πόλη «παραδόθηκε εκ των έσω»;
«Έπειτα ο Μωάμεθ, και ο κάθε Σουλτάνος, ήταν υποχρεωμένοι να σέβονται το Κοράνι. Αν έπαιρναν την Πόλη με το σπαθί, τότες καμιά εκκλησία δε θάμενε κι ούτε θα δίνονταν αμέσως τα θρησκευτικά και πολιτικά προνόμια στους Ρωμαίους. Το κοράνι όμως απαγορεύει να καταστρέφονται οι χώρες που παραδίνονται θεληματικά κι ακόμα να γίνονται σφαγές και καταστροφές ή να χαλνούν τις εκκλησίες των απίστων (χριστιανών).» [Κορδάτος, ό.π., σελ. 82.]

Συμπληρώνουμε: Απέναντι στους Τούρκους στάθηκαν μερικές χιλιάδες ηρωϊκοί υπερασπιστές υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Έλληνες το γένος και φράγκοι. Την ίδια στιγμή στα μοναστήρια υπήρχαν άνω των 250.000 μάχιμων ανδρών, η παρουσία τους και μόνο θα αρκούσε να αντιστρέψει τα αριθμητικά δεδομένα. Παρέμειναν όμως εκεί πιστοί στις προσταγές της αφύσικης φασιστικής κάστας που έχει να επιδείξει μόνο εγκλήματα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), εις βάρους της Γής την οποία καπηλεύθηκε και στην οποία συνεχίζει να ασελγεί με άξιο συνεχιστή τον Ιερώνυμο.

Ας δούμε τα όσα είπε ο Πατριάρχης της Ορθοδοξιας μετά την άλωση της Πόλης ο Γεννάδιος Σχολάριος ! 

«Τους ασεβείς και καταραμένους αυτούς Ελληνιστές, και με φωτιά και με ξίφος και με πνιγμό και με κάθε τρόπο θανατώστε τους.
Μαστιγώστε , φυλακίστε, κόψτε τους τη γλώσσα, ύστερα το χέρι και αν επιμένουν, τότε στείλτε τους στο βυθό της θάλασσας.
Είμαι χριστιανός, ως εκ τούτου δεν δύναμαι να είμαι Έλλην.
Αν με ρωτήσει κανείς τι είμαι , απαντώ Χριστιανός είμαι !!!»΄Ας μην αναρωτιόμαστε λοιπόν ποιός άνοιξε την Κερκόπορτα.

 

Από την άλλη, ο Ήρωας, χαρακτηρισμός που αρμόζει σε όποιον αγωνίζεται για μια ανώτερη αξία, χωρίς υλικά ανταποδοτικά ωφέλη. Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και η τελευταία του ομιλία στους ηρωϊκούς υπερασπιστές.

«Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρός της πίστεως ἠμῶν βούλεται ἴνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήση ἠμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώση ἠμὶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἴνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύση καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπῖη ἠμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμᾶ πλημμελήματα παραχωρήση ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοὶς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν τῆς ἁγίας, ἢν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἠμὶν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίση τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῆ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἠμῶν. Τρίτον βασιλείαν τὴν ποτὲ μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ’οὗ ἠμᾶς ἐλθῶν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ’ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἠμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἠμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἐλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἠμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἴπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἠμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταὶς ἠμετέραις χερσὶ καὶ ρωμαλαιότητι, ἢν ἐδωρήσατο ἠμὶν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὔτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ’ἠμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἴνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἠμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἴνα ἠμᾶς φοβήσωσι. Τᾶς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὤρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἠμῶν πτήσουσι, δι’ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ρωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταὶς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τὴ συμπλοκὴ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἢ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἳ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοὶς λοιποὶς ὄπλοις, καὶ ἐν τὴ συμπλοκὴ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ’ οὔτε κέκτηνται. Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τοὺς ποτὲ τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πὼς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων τὴ φωνὴ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῶον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἠμεῖς ἡ τῶν ζώων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ’ἠμῶν ἐρχόμενοι ἴνα παράταξιν μεθ’ἠμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονες εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ρομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ’ἠμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἴνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζώων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρός της ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἢν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ’οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἴνα καθ’ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἠμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἠμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἠμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὖρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἠμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐλθῶν οὒν ἀδελφοί, ἠμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ’ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πὼς εὔρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἴνα καταπῖη ἠμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἢν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τὴ πανάγνω δεσποίνη ἠμῶν θεοτόκω καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο του κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τὴ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοὶς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τὴν ποτὲ περιφανῆ καὶ ὀμφακλιζουσαν ὡς ρόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ’αὐτόν. Ἢ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπείν, πάσαν τὴν ὑφ’ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν,Ἀχαϊαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτός τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεὶν καὶ δουλεία καὶ τᾶς ἁγίας ἐκκλησίας ἠμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεὶν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆται ἴνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται».

Όπου Έλληνες, βάλτε τους ανθρώπους που μεγαλούργησαν σε αυτή τη Γή, διδάσκοντας τη γνώση, τη φιλία και το σεβασμό στη Γαία. Γι΄αυτό αξίζει τιμή στους ακολουθητές του Κωνσταντίνου, πολλοί εκ των οποίων δεν είχαν φυλετική συγγένεια. Γιατί η τιμή και η ορθότητα δεν έχει φυλή. Έχει Θυσία και Ανιδιοτέλεια.

Όσον αφορά το τέλος των «μεγαθηρίων» ανωμάλων και εχθρών της Φύσεως τύπου Λουκά Νοταρά κλπ, Βρήκαν το τέλος που τους άξιζε παραδίδοντας ή μη τα ανήλικα τέκνα τους για να γίνουν ερωτικά βοηθήματα του Σουλτάνου. Με τον ίδιο σαδισμό και βασανισμό με τον οποίο σαρδόνια παρακολουθούσαν τα μαρτύρια που υπέστησαν οι συμπολίτες τους, προκειμένου αυτοί να προστατεύσουν το «μαγαζάκι» τους και τα αξιώματα τους.

Και αναδημοσιεύουμε από roides.wordpress.com

«Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα ‘αγια, παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε, γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».

Εικ. Ο πατριάρχης Γεννάδιος με τον Σουλτάνο και οι πατριάρχες Κύριλλος Λούκαρις και Ιερεμίας ο Τρανός. O Κύριλλος έπεσε θύμα της συνωμοσίας επισκόπων στα πλαίσια του πλειστηριασμού του πατριαρχικού θρόνου. Ο Ιερεμίας φέρεται ως ο τελευταίος πατριάρχης που έφερε το πλατύγυρο σκιάδιο που του αφαίρεσε ο Σουλτάνος για να τιμωρήσει τον Ανώτατο υπάλληλό του.

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροΐδη,
Η συμβολή του ορθοδόξου κλήρου στην πτώση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε καθοριστική και οφείλουμε να του την αναγνωρίσουμε. Το γεγονός επιτεύχθει με συντονισμό 4 παραγόντων.
α) Αποψίλωση του στρατού λόγω μοναχισμού
β) Ψυχολογικό πόλεμο πως η Πόλη πέπρωται να πέσει
γ) Παρασκηνιακές συνεννοήσεις και αυτομολήσεις με και προς τον εχθρό
δ) Σαμποτάζ της βοήθειας των δυτικών

Πρωταγωνιστής αυτής της θεάρεστης προσπάθειας υπήρξε ο μοναχός Γεννάδιος, που αργότερα εισέπραξε την ανταμοιβή του, προαγόμενος από τον Σουλτάνο σε πατριάρχη, φορτωμένος με τιμές και προνόμια. Την ώρα που ο Ουνίτης αυτοκράτορας Κων. Παλαιολόγος Δραγάτσης και ο πελοποννήσιος καρδινάλιος Ισίδωρος, πολεμούσαν, ο Γεννάδιος οι καλόγεροι και ο όχλος υπονόμευαν την άμυνα σκορπίζοντας με τις κατάρες και τις προφητείες τους ηττοπάθεια και μοιρολατρία. χολωμένοι που στον πατριαρχικό θρόνο κάθισε και χοροστάτησε ο Ισίδωρος. Ο τελευταίος, όντας διορισμένος από την Πόλη προκαθήμενος της ρωσικής Εκκλησίας, δραπέτευσε από τον μαινόμενο τσάρο που τον φυλάκισε ως προδότη της Ορθοδοξίας και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον πάπα που μετά την οικουμενική Σύνοδο της Φλωρεντίας ήταν πιά αρχηγός όλης της χριστιανοσύνης. Αποστολή του να επικυρώσει την Ένωση των Εκκλησιών και να βοηθήσει στην άμυνα. Από τα χέρια του κοινώνησε ο αυτοκράτορας στην οικουμενική λειτουργία που τελέστηκε στην Αγία Σοφία, όπου μνημονεύθηκε ο πάπας. (Μετά την Άλωση ο πάπας διόρισε τον Ισίδωρο πατριάρχη, αλλά η Ορθοδοξία αναγνώρισε ως νόμιμο πατριάρχη αυτόν που διόρισε ο Σουλτάνος). Οι ορθόδοξοι έβριζαν λέγοντας πως η εκκλησία κατάντησε “καταφύγιον δαιμόνων και βωμός ελληνικός”, θυσιάζοντας την Πόλη τους, την τιμή τους, τα παιδιά τους, την περιουσία τους, τη ζωή τους, την ελευθερία τους στο βωμό των δογματικών ανοησιών. Ο Διον.Κόκκινος στηλιτεύοντας την προδοσία του Αγ.Όρους στην επανάσταση του ‘21, την συγκρίνει με αυτήν των καλόγερων της Πόλης που “αντί να λάβουν τα όπλα και να ενισχύσουν τον Παλαιολόγον……κατηγορούσαν τον βασιλέα και ωμιλούσαν περί της επικειμένης πτώσεως ως επί μοίρας αναποφεύκτου”. Μόλις 5.000 αντρες ήταν ο στρατός της Κων/πολης, κατά ένα μέρος μάλιστα μισθοφορικός, ενισχυμένος και από 200 άντρες του Ισίδωρου και 700 Γενουάτες εθελοντές του Ιουστινιάνη. Όπως όμως επισημαίνει ο κορυφαίος ιστορικός Vasiliev, αν στρατολογούνταν 20-30.000 ορθόδοξοι-η Κωνσταντινούπολη είχε την δυνατότητα αυτή-η Πόλη δεν θα έπεφτε. Αυτή όμως “Σαν πόρνη εκαρτέραγε τον τούρκο να την πάρει” (Κ.Παλαμά, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»)

Ο φανατισμός της πλειοψηφίας των Ορθόδοξων (Ουνίτες έγιναν ελάχιστοι κληρικοί, άρχοντες και ο αυτοκράτορας) εκδηλωνόταν σε κάθε ευκαιρία, σε βάρος της άμυνας. Όπως γράφει ο ιστορικός της Άλωσης Φρατζής, ο Μεγάλος Δούκας Νοταράς αρνήθηκε να δώσει στον καθολικό σύμμαχό του Ιουστινιάνη τα δυο πυροβόλα που του ζήτησε για την άμυνα της Πύλης του Ρωμανού. “Προδότη, δεν ξέρω τι με εμποδίζει να σε σφάξω τώρα…”, ήταν η απάντηση του ηρωϊκού Γενουάτη που τραυματίστηκε θανάσιμα. Ο φανατικός ορθόδοξος Νοταράς προτιμούσε να να δει στην Πόλη “φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων, ή καλύπτραν λατινικήν”. Δεν είχε υπολογίσει πως ο 14χρονος “ευειδής” γυιός του θα άρεσε στον Σουλτάνο. Η άρνησή του να τον παραδώσει, έγινε αιτία να χάσει το κεφάλι του. Ο Νοταράς πάντως φαίνεται πως υπερασπίστηκε μαχόμενος την Πόλη, αν και έχει κατηγορηθεί για κρυφές συνεννοήσεις με τον Σουλτάνο, ο οποίος τον δέχτηκε με φιλοφρονήσεις μετά την Άλωση. Πάντως οι κατηγορίες για προδοσία του Νοταρά δεν επιβεβαιώνονται ξεκάθαρα, πέρα από τις εκδηλώσεις που μπορούμε να αποδώσουμε στον τυφλό φανατισμό του. Είναι όμως γεγονός πως πολλοί καλόγεροι και παπάδες αυτομόλησαν στις γραμμές των Οθωμανών. (Βλ.”Ιστορία της Πόλης”, του Τούρκου ιστορικού της άλωσης Ταρίχ μουν Χεβατί. Το αναφέρει και ο Γερμανός βυζαντινολόγος Α.Μορντμαν στο “Πολιορκία και άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως”, ελλ. μτφρ 1893, σ.145, βασιζόμενος στον Τσελεμπή. και σ.33, βασιζόμενος στον Τούρκο ιστορικό της Άλωσης Σακαϊκούλ Νoυμάνι. Το αναφέρει ο κορυφαίος Γάλλος βυζαντινολόγος Σλουμπερζέ, που μεταφράστηκε από τον Σ.Λάμπρου. Τέλος η άποψη των κρυφών συνεννοήσεων κληρικών με τους Τούρκους, βρίσκεται και στο ιστορικό μυθιστόρημα του Άγγλου ιερέα και άριστου γνώστη της ελληνικής και μεταφραστή Neale: “Theodora Phranza or, the Fall of Constantinople”. By John Mason Neale New York: E.P. Dutton, 1913. First published London: J. Masters, 1857. Εδώ δεν έχουμε ιστορική μαρτυρία, αλλά την μεταφορά της προσωπικής γνώμης του ιστοριοδίφη συγγραφέα. Είναι γεγονός πως η μετάφραση του έργου του το 1901 από τον Χ.Α.Παρμενίδη, αναβαθμίστηκε αυθαίρετα στις μέρες μας σε ιστορικό ντοκουμέντο και μερικοί μάλιστα αναγνώρισαν στο πρόσωπο του προδότη μοναχού Ιωάσαφ τον τρίτο μετά την άλωση πατριάρχη).

Ο Γεννάδιος βυσσοδομούσε και απεργαζόταν την πτώση. Παλιός δικαστής με το όνομα Γεώργιος Σχολάριος, έκαιγε βιβλία εθνικών φιλοσόφων όπως ο Πλήθων

(”Τρέμε γύφτε, κ’οι άπιστοι όλοι!
Καίμε το βιβλίο τ’αφορισμένο,
το κακούργο, το γραμμένο απ’το Γεμιστό…
“, Κ.Παλαμάς)

και έδινε διαστροφικές συμβουλές βασανιστηρίων: «… τους γουν δυσσεβείς και αλάστορας Ελληνιστάς και πυρί και σιδήρω και ύδατι και πάσι τρόποις εξαγάγετε τής παρούσης ζωής … ράβδιζε, είργε, είτα γλώτταν αφαίρει, είτα χείρα απότεμνε καν και ούτω μένη κακός, θαλάττης πέμπε βυθώ.» ). Φανατικός αρχικά οπαδός της Ένωσης τόσο ώστε να αναγκαστεί ο βασιλιάς να του συστήσει αυτοσυγκράτηση (Ν.Τωμαδάκη “Περί αλώσεως…”), επιστρέφοντας από την Φεράρα, όταν διαπίστωσε το ανθενωτικό φρόνημα του όχλου, εξελίχθηκε σε αρχηγό των ανθενωτικών κερδίζοντας έτσι την εύνοια του Πορθητή.: “Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε και απεμακρύνατε εκ της ελπίδος του Θεού, και ελπίσατε εις την δύναμιν των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εχάσατε και την ευσέβειάν σας;

Ίλεώς μοι Κύριε. Μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώός ειμι του τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; και συν τω αιχμαλωτισμώ, ός μέλλει γενέσθαι εις υμάς, εχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; ουαί υμίν εν τω κρίνασθαι” έγραφε σύμφωνα με τον Δούκα σε προκήρυξή που θυροκόλλησε στο κελί του, προσπαθώντας να σπάσει το ηθικό των πολιορκημένων εμφανίζοντας την άλωση ως νομοτέλεια της θείας δίκης. Ήταν ένας κληρικός με μεγάλη μόρφωση, φανατικός ορθόδοξος. Ο ίδιος δήλωνε: “Έλλην ων τη φωνή ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι“, και συμπλήρωνε “Δεν ονομάζω τον εαυτό μου Έλληνα γιατί δεν πιστεύω ότι πίστευαν οι Έλληνες” (Στήβεν Ράνσιμαν “Η μεγάλη Εκκλησία…“). Ο Γεννάδιος αργότερα, αυτοεξόριστος στο αγ.Όρος σε έναν επικήδειο που εκφώνησε το 1456 στον νεκρό ανηψιό του αποκαλεί τους Έλληνες «το πιο επιφανές έθνος της οικουμένης». Ίσως μέσα στην σκληρή σκλαβιά, ο βάρβαρος δικαστής και ο φανατικός καλόγερος να υποχώρησαν μπροστά στον λόγιο. Άλλωστε με την ίδια ευκολία είχε μεταστραφεί από ενωτικός σε ανθενωτικό. Η στροφή του βέβαια δεν αντιπροσώπευε την Εκκλησία της εποχής, που όπως έγραψε στο περιοδικό “Εστία” (τ. 387-1883) ο καθηγητής της Νομικής Παύλος Καλιγάς, αποκαλούσε τους Τούρκους “νέους Έλληνας” διότι γι αυτήν “το όνομα Έλλην ην τότε συνώνυμον τώ αντιχρίστω”.

Η Άλωση δεν βρήκε απροετοίμαστους τους καιροσκόπους κληρικούς, που έγκαιρα είχαν επιλέξει στρατόπεδο. Το 1397, ο δεσπότης Σαλώνων, με αφορμή την αρπαγή από Φράγκους μιας ανηψιάς του, έγραψε στους Τούρκους να τους παραδώσει την πόλη, λέγοντας “καλύτερα να δουλεύουμε Τούρκους παρά Φράγκους” (Χρονικό Γαλαξειδιού, εκδ.1944 Βαλέτας). Για τον ηγούμενο Βλατάδων Θεσσαλονίκης (Τσαούς μαναστήρ), υπάρχουν στοιχεία (Κ. Ν. Σάθα Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη Βενετία 1872) τ. Α’.πως συνεργάστηκε με τους Οθωμανούς. Οι καλόγεροι με επιστολή τους το 1430 στον Μουράτ Β΄ που πολιορκούσε την Θεσσαλονίκη, τον συμβούλεψαν να αποκόψει τους σωλήνες του υδραγωγείου της πόλης που ερχόντουσαν από τον Χορτιάτη. Ο Σουλτάνος ακολούθησε τις οδηγίες τους, η Θεσσαλονίκη έπεσε και ευγνωμονών τους έδωσε τσαούση με φρουρά και φοροαπαλλαγές. Είναι κλασσικός καλογερίστικος χαμαιλεοντισμός. Σύμφωνα με το “Χρονικό του Νέστορα” και το 988 στην Χερσώνα, ο μοναχός Αναστάσιος, μετέπειτα επίσκοπος Κίεβου, πρόδωσε στον τσάρο Βλαδίμηρο, το μυστικό υδραγωγείο της πολιορκημένης πόλης, η οποία έπεσε και οι κάτοικοί της κατασφάχτηκαν. Σε πολλά σουλτανικά φιρμάνια που σώζονται στα αγιορείτικα μοναστήρια γράφεται: “Επειδή οι Αγιορείται προ των άλλων ραγιάδων εδέχθησαν την υπηκοότητα και απέκτησαν την ασυδοσίαν…”. Οι Αθωνίτες, βλέποντας την πτώση της Πόλης, έστειλαν αντιπροσωπεία στον Σουλτάνο Ορχάν, “προφητεύοντας” την τουρκική κατάκτηση, δηλώνοντας υποταγή, και εισπράττοντας προνόμια. Ο περιηγητής R.Walpole είδε στις Καρυές στις αρχές του 19ου αι. το σχετικό φιρμάνι. Ανανέωση των προνομίων πέτυχαν το 1430 στέλνοντας πρεσβεία στον Μουράτ Β΄ και υπαγόμενοι σε τουρκική κατοχή. Το 1453 ζήτησαν και πήραν προστασία από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Αυτή ήταν η πάγια τακτική του Όρους που επαναλήφθηκε και με την δουλική του επιστολή προς τον Χίτλερ.

Μετά την άλωση, ο πατριάρχης ανυψώθηκε από τον Πορθητή ως Εθνάρχης (Μιλιέτ Μπασής) του έθνους (μιλιέτ) των Ορθοδόξων Τούρκων, Ελλήνων, Βλάχων, Σλάβων. Αλβανών και Αράβων της αυτοκρατορίας. Τα υπόλοιπα ανατολικά πατριαρχεία υπήχθησαν στον πατριάρχη που έδρευε παρά τω Σουλτάνω. Το πατριαρχείο έγινε θέατρο των αγοραπωλησιών του πατριαρχικού θώκου και των επισκοπών, θεσμός που καθιερώθηκε με ευθύνη των Ορθοδόξων και με την έγκριση του Σουλτάνου που αποκόμιζε από τον πλειστηριασμό των μητροπόλεων σημαντικά κέρδη. Ο Δημ. Φωτιάδης επισημαίνει πως μιλώντας στις 8 Οκτωβρίου του 1838 ο Θ. Κολοκοτρώνης στην Πνύκα είπε για τον Σουλτάνο; “Διώρισε έναν Βιτσερέ (Vicere, στα Ιταλικά αντιβασιλιάς), έναν Πατριάρχην, και του έδωκε την εξουσίαν της Εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαναν ότι τους έλεγε ο Σουλτάνος”.

Η πτώση της Πόλης σύμφωνα με τους ανθενωτικούς, δεν θα ερχόταν ως νομοτέλεια μιας καλογεροκρατούμενης, διεφθαρμένης και βάρβαρης αυτοκρατορίας, που αρνιόταν ακόμη και την τελευταία στιγμή τους φυσικούς συμμάχους της τους δυτικούς χριστιανούς, αλλά ακριβώς επειδή προσπαθούσε να τους προσεγγίσει. Ο στείρος αντιδυτικισμός των φανατικών διαιωνίζεται μέχρι σήμερα με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που θέλουν τη φθονερή Δύση να υπονομεύει τον Γίγαντα ελληνισμό. Το τυφλό και συμπλεγματικό μίσος για τη Δύση που το καλλιέργησε ιδιαίτερα ο φανατικός αρχιεπίσκοπος Εφέσου άγιος Μάρκος Ευγενικός, επιβιώνει σήμερα με διάφορες ανορθολογιστκές εκφράσεις, που διαπερνούν ακόμη και την κουλτούρα τμήματος της Αριστεράς και στην πιο χυδαία μορφή του εκδηλώνεται από τη λαικιστική Δεξιά, που λανσάρει διάφορες θεωρίες συνωμοσίας.

Η αντίληψη πως η πτώση της Πόλης ήταν αποτέλεσμα θείας τιμωρίας συνέχισε να τρομοκρατεί τους υπόδουλους και μετά την Άλωση. Ο Μιχ.Περδικάρης, υβριστής του Ρήγα Φεραίου και συγγραφέας του αναιρετικού των αρχών του έργου “Ρήγας ή κατά ψευδοφιλλελήνων” (1811), θεωρεί ότι η τουρκική κυριαρχία είναι καλή αφού έδωσε προνόμια στον πατριάρχη (Σ.Ι.Ασδραχά “Τα διφορούμενα Φώτα”, “Ιστορικά” της “Ελευθεροτυπίας”, 28-11-2002). Το ίδιο πνεύμα θα συναντήσουμε στον Αιτωλό αγ.Κοσμά, που προτιμά τους Τούρκους από τους Δυτικούς («εσήκωσε ο Θεός το βασίλειον από τους Χριστιανούς και ήφερε τον Τούρκο….και του το έδωσε διά εδικόν μας καλόν και το είχε ο Τούρκους το βασίλειον χρόνους τριακοσίους είκοσιν οκτώ»), και σε μια σειρά καλογερίστικων κειμένων, που διαχέουν την γνώμη πως θείο σχέδιο επέβαλε την οθωμανική δουλεία. Στα 1730 ο μοναχός Νεκτάριος Τέρπος, δίνει και το σκεπτικό αυτής της αντίληψης, που είχε τόσο επεκταθεί πέραν των επιθυμιών των εμπνευστών της, ώστε να δικαιολογεί στην λαϊκή συνείδηση τις αλλαξοπιστίες: «Μην τολμήσει λοιπόν τινάς να λέγη, ότι και τους Τούρκους ο Θεός…τους έδωκε βασιλείαν…Ναι και εγώ το λέγω, και δεν το αρνούμαι, μα διά κάποια σφάλματα, οπού εκάμαμεν και κάμνομεν» (Γ.Βαλέτα «Ο αρματωμένος λόγος», 1971). O Mατθαίος επίσκοπος Μυρέων (16ος αι.) στον Θρήνο του για την σκλαβιά διαιωνίζει την πίστη της συλλογικής ενοχής και ταυτόχρονα της εναπόθεσης κάθε ελπίδας απελευθέρωσης στα χέρια ενός άδικου θεού:
«Επαίδευσές μας Δέσποτα διά το πταίσιμόν μας…
.Πολλά καλά το έκαμες ως να σωφρονιθούμεν…
»
(Απ.Βακαλόπουλου «Ιστορία Ν.Ελληνισμού», Τ.Β΄-Θεσσ. 1964).

Ανώνυμος κληρικός οδύρεται στον έμμετρο Θρήνο του «Περί της Αναλώσεως…ή γέγονεν υπό των Περσών εις Αττικήν Αθήναν» (Πέρσες ονομάζονται οι Τούρκοι), που εκδόθηκε το 1881 από τον καθηγητή Γαβριήλ Δεστούνη. Όπως ομολογεί ο Καμπούρογλου, ο κληρικός θέλοντας να εξυμνήσει την Αθήνα μέσω των σοφών ανδρών της «δεν ευρίσκει άλλους ειμή τους Γρηγόριον Ναζιανζού….Βασίλειον, Χρυσόστομον». Στην θρηνωδία του ο παπάς παρουσιάζει την πόλη να ομολογεί: «Και ταύτα όλα έπαθον διά τας ανομίας τας αδικίας τας πολλάς και τας παρανομίας».

Όλα αυτά τα μοιρολατρικά κλαψουρίσματα δεν είχαν καμιά σχέση με την γενναία στάση του Σέρβου από μητέρα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου που με την περήφανη απάντησή του που θύμιζε τον Σπαρτιάτη Λεωνίδα: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτ’εμόν εστίν ούτ’άλλου των κατοικούντων εν ταύτη» στον Πολιορκητή, έσωσε ανέλπιστα την τελευταία στιγμή την τιμή μιάς αμαρτωλής αυτοκρατορίας. Ευτυχώς που ήταν Ενωτικός (Ουνίτης) πιστός στην τελευταία οικουμενική Σύνοδο του 1439, γιατί σήμερα θα τον είχαμε κι αυτόν μυθοποιημένο ως Άγιο άσπιλο και θαυματουργό να θεραπεύει τους δαιμονισμένους στο ιαματικό νερό του Μπαλουκλιού ή σε καμιά ιερή κρήνη του Μυστρά.