Ετικέτα: Πολιτική

Μεταγραφή από το παράθυρο σε μεγάλο κόμμα ψάχνει την έξοδο κινδύνου.

Ήταν υποψήφιος με μεγάλο κόμμα αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Από τότε νιώθει παραμελημένος καθώς δεν του έχουν ανατεθεί νέα καθήκοντα στο κόμμα του και έτσι έχει αρχίσει την κριτική του αριστερά και δεξιά.
Συνέχεια ανάγνωσης «Μεταγραφή από το παράθυρο σε μεγάλο κόμμα ψάχνει την έξοδο κινδύνου.»

Αλλαγή σκηνικού

Ένα χάος σαν ομίχλη έχει απλωθεί πάνω στις λαϊκές μάζες παγκόσμια.

Το βλέπουμε; Ποιος τρόπος υπάρχει να βγει κανείς απ αυτό; Υπάρχει διέξοδος;

pegasusΤώρα που ο κουρνιαχτός της «επανάστασης του λαού» αρχίζει να κάθεται, καιρός είναι να σηκώσουμε τα μάτια και να δούμε στο βάθος του ορίζοντα. Να κάνουμε έναν απολογισμό των αποτελεσμάτων, των θετικών και των αρνητικών.

Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν για ποια τάχα «επανάσταση» μιλάμε.

Πρόκειται για την «ροζ επανάσταση» του Σύριζα, που το μόνο που κατάφερε να κάνει, ήταν, να εκτονώσει κατά κάποιο τρόπο την (σίγουρα χλιαρή) δυναμική αντίδρασης που είχε αναπτυχθεί στις τάξεις του λαού – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη γενικά.

Ποιόν ωφέλησε αυτό;

Ποιόν άλλον εκτός απ αυτούς που ενορχήστρωσαν όλο αυτό το τσίρκο… Αυτούς που επιχειρούν να οδηγήσουν τα πράγματα στην τελική ευθεία που δεν είναι παρά ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (καλό θα ήταν εδώ να σταματήσουν να μειδιούν πλέον οι διάφοροι σκεπτικιστές και δήθεν ρεαλιστές διότι σύντομα θα βρεθούν προ εκπλήξεων). Συνέχεια ανάγνωσης «Αλλαγή σκηνικού»

Η agenda 2030 του ΟΗΕ και ο ρόλος της θρησκείας

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων φεύγει από την λίστα τον «θεωριών συνωμοσίας» και εντάσσεται πλέον επίσημα στα ιστορικά γεγονότα.

Η άκρη του τούνελΚαθώς το Post 2015 – Agenda 2030 στον ΟΗΕ φτάνει προς το αποκορύφωμά του και αφού όσα είχαμε επισημάνει εδώ και χρόνια από εδώ μέσα, σχετικά με την επικείμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων, αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά, ας κάνουμε μια χρήσιμη ανάλυση που θα μας βοηθήσει να «διαβάσουμε» καλύτερα τα όσα συμβαίνουν και όσα πρόκειται σύντομα να ακολουθήσουν.

Επειδή οι εξελίξεις παρουσιάζονται πολύ στρογγυλοποιημένες από τα συστημικά ΜΜΕ, είναι δυνατό να εγκαθιδρυθεί η λεγόμενη ΝΤΠ και ο απλός κόσμος να μην έχει αντιληφθεί απολύτως τίποτα. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά στην ολική ανατροπή του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε, όπως μας παραδόθηκε, και «αυτοί» επιχειρούν να μας σερβίρουν αυτήν την ανατροπή ως πανάκεια και να εμφανιστούν οι ίδιοι ως ευεργέτες, ως Μεσσίες… Δεν είναι διόλου τυχαίο, που στο όλο αυτό σώου έχει επιστρατευτεί και ο Πάπας, μιας και η όλη αυτή κίνηση δεν είναι τόσο ορθολογική, όπως θέλει να εμφανίζεται, αλλά εμπεριέχει στον πυρήνα της και τον πνευματικό παράγοντα, αν και θα πρέπει να πούμε μάλλον τον …πνευματιστικό. Συνέχεια ανάγνωσης «Η agenda 2030 του ΟΗΕ και ο ρόλος της θρησκείας»

Για την κυβερνητική βία θα μιλήσει κανείς;

manΗ βία έχει πολλά πρόσωπα. Η κυβέρνηση της Ελλάδας μόνο ένα…
Για την πραγματική βία πότε θα μιλήσουν οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι αρχηγοί κομμάτων…;
Για τα όσα πραγματικά βιώνει ο Έλληνας πότε θα μιλήσουν τα κανάλια;
Για την καταστρατήγηση του Συντάγματος και την θύελλα αντισυνταγματικών νόμων που ισοπεδώνουν την χώρα, που καταστρέφουν τις κρατικές υποδομές, που διαλύουν το κράτος, που οδηγούν χιλιάδες στην αυτοκτονία, που δημιουργούν φτωχούς και εξαθλιωμένους πολίτες, πότε και ποιος θα μιλήσει; Συνέχεια ανάγνωσης «Για την κυβερνητική βία θα μιλήσει κανείς;»

Καπερνάρος: Κυβερνούν με τροπολογίες «ντροπολογίες»

3101kapernaros_625___Στην πρωινή τηλεοπτική εκπομπή του Γιώργου Αφτιά στο Σκάι, ο κ. Καπερνάρος δήλωσε:
«Κυβερνούν με τροπολογίες «ντροπολογίες». Πριν λίγο καιρό η συγκυβέρνηση ψήφισε ντροπολογία με την οποία απάλλασσε από κάθε ποινική ευθύνη τους διοικητές, διευθυντές και στελέχη των τραπεζών για το δάνειο των 254 εκ. ευρώ προς τα κόμματα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Κατ’ επέκταση «καθάρισε» το θέμα του δανεισμού αυτών των κομμάτων.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ντροπολογία αυτή ήταν ΚΑΙ Συνέχεια ανάγνωσης «Καπερνάρος: Κυβερνούν με τροπολογίες «ντροπολογίες»»

Γιατί δεν θα βγάλουν εκτός Βουλής τη Χρυσή Αυγή

6E4F4CA2F261F07F65EED6194AB2A516Πολύ κουβέντα γίνεται για να βγει η Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής. Και όλη η κουβέντα είναι άσκοπη και για τα μάτια του κόσμου.
Τη Χρυσή Αυγή ΔΕΝ θα την βγάλουν από τη Βουλή. Τουλάχιστον όχι με την αιτιολογία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Κι αυτό, επειδή δημιουργείται δεδικασμένο για το ΠΑΣΟΚ.

Μην ξεχνάμε Συνέχεια ανάγνωσης «Γιατί δεν θα βγάλουν εκτός Βουλής τη Χρυσή Αυγή»

Το ΝΑΤΟ οι Γερμανοί και τα ναρκωτικά του Αφγανιστάν!

Οι Ρώσοι αποκαλύπτουν: Τα νατοϊκά στρατεύματα συνειδητά δεν εμποδίζουν το λαθρεμπόριο ναρκωτικών από το Αφγανιστάν.

Η βασική ροή ναρκωτικών στο Τατζικιστάν φτάνει από τις αφγανικές επαρχίες Κουντούζ και Μπανταχσάν. Αυτές οι περιοχές βρίσκονται υπό τον έλεγχο της γερμανικής στρατιωτικής δύναμης των νατοϊκών δυνάμεων.

Όμως η αποστολή παραβλέπει τα καραβάνια των λαθρεμπόρων ναρκωτικών, οι οποίοι ανταλλάσσουν την ηρωίνη και το όπιο με όπλα στη γειτονική Δημοκρατία.

Αυτές οι δύο επαρχίες συνδέονται με το Τατζικιστάν μέσω αυτοκινητιστικής γέφυρας στον ποταμό Πιαντζ, που είχε κατασκευαστεί ειδικά για τη μεταφορά φορτίων του ΝΑΤΟ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε δαπανήσει γι΄αυτό το έργο πάνω από 36 εκατ. δολάρια. Ωστόσο σήμερα η γέφυρα χρησιμοποιείται και από τους απλούς εμπόρους, ανάμεσα στους όχι σπάνια μπορεί να συναντήσει κανείς και ναρκεμπόρους. Ακριβώς αυτοί είναι που ανταλλάσσουν στις αγορές του Τατζικιστάν ηρωίνη με όπλα για την «Αλκαϊντα», το κίνημα «Ταλιμπάν» και τις τοπικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι δε στρατιωτικοί από θέση αρχής δεν επεμβαίνουν στις υποθέσεις του ντόπιου πληθυσμού. Συνέχεια ανάγνωσης «Το ΝΑΤΟ οι Γερμανοί και τα ναρκωτικά του Αφγανιστάν!»

Η τελετή παρωδία και η «Αυτής Μεγαλειότης»

Ας αφήσουμε τους Βρετανούς να απολαμβάνουν τις δάφνες της αυτοκρατορικής τους δόξας.

Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων στο Λονδίνο, που την παρακολούθησαν πάνω από ένα δισεκατομμύριο τηλεθεατές σε όλον τον κόσμο, αποκάλυψε αυτό που όλοι γνωρίζαμε αλλά που κάπου είχε ξεθωριάσει σαν αντίληψη μέσα μας. Ποιό είναι αυτό; Είναι, πως η Μεγάλη Βρετανία αποτελεί τον σύγχρονο ομφαλό της ανθρώπινης κοινωνίας. Είτε είμαστε σε θέση να το παραδεχτούμε αυτό είτε όχι αυτή είναι η αλήθεια. Όλες αυτές οι Συνέχεια ανάγνωσης «Η τελετή παρωδία και η «Αυτής Μεγαλειότης»»

Αναζητώντας διέξοδο μέσα από τις σύγχρονες Πλαγκτές Πέτρες

Ως ποιο βαθμό έχουμε πλησιάσει στο σημείο επιρροής της σύγχρονης Σκύλας και της Χάρυβδης; Υπάρχει ρεαλιστική διέξοδος;

Η Σκύλλα και η Χάρυβδη ήταν σύμφωνα με την μυθολογία δυο φοβερά τέρατα της θάλασσας. Οι ναυτικοί που κινδύνευαν στα ταξίδια τους από τα απειλητικά κύματα και τις θύελλες, έπλαθαν με τη φαντασία τους μυθικές μορφές, που λυσσομανούσαν και προσπαθούσαν αγριεμένες να τους καταστρέψουν. Έτσι γεννήθηκαν τα δυο τρομακτικά αυτά τέρατα. Οι θαλασσινοί έβαζαν με το νου τους πως δεν επρόκειτο απλά για δυνατό άνεμο και για θεόρατα κύματα. Πίστευαν ότι κάτι περισσότερο κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά, κάποιο πλάσμα κακό στην ψυχή και τρομερό στην όψη που γύρευε το χαμό τους· αυτό προκαλούσε όλη τη φοβερή αναταραχή και η κακοκαιρία δεν ήταν τυχαία.

Έλεγαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη βρίσκονταν η μια απέναντι από την άλλη, σ’ ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα που, σύμφωνα με τον Όμηρο, ονομαζόταν Πλαγκτές Πέτρες (οι μετέπειτα Συμπληγάδες). Το πέρασμα αυτό ήταν εντελώς αδύνατο να το διασχίσει κάποιος, λόγω της φοβερής κατάστασης που επικρατούσε εκεί από την παρουσία των δυο τεράτων· ούτε πουλί πετούμενο δε γλίτωνε, αν τολμούσε να το περάσει. Εκεί υπήρχαν πολλά απότομα βράχια, πολύ ψηλά, και το κύμα έσκαγε πάνω τους με φοβερό θόρυβο. Το στενό αυτό το τοποθετούσαν σε διάφορα σημεία. Άλλοι έλεγαν πως ήταν ο Βόσπορος, άλλοι στο ακρωτήριο Ταίναρο κι άλλοι κοντά στα Κανάρια νησιά, εκτός Μεσογείου δηλαδή. Οι πιο πολλοί πίστευαν πως η Σκύλλα και η Χάρυβδη κατοικούσαν στο στενό της Μεσσήνης, ανάμεσα στην Ιταλία και τη Σικελία.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν κάπως αλλάξει, τα στοιχεία της φύσης έχουν εν μέρει τιθασευτεί, και κάποιοι ισχυρίζονται πως μπορεί μάλιστα και να ελέγχονται από τον άνθρωπο (H.A.R.R.P.). Αυτό όμως που δεν έχει ακόμη τιθασευτεί είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, που κατάφερε να τιθασεύσει τα θηρία για να γίνει ο ίδιος θεριό και να απειλεί τώρα άλλους ανθρώπους. Συνέχεια ανάγνωσης «Αναζητώντας διέξοδο μέσα από τις σύγχρονες Πλαγκτές Πέτρες»

Η σιωπή των αξίων!

Γιατί κανείς από τους ανθρώπους που πραγματικά μπορούν να βοηθήσουν τον τόπο δεν μπαίνει στον πολιτικό στίβο;

Παλιότερα είχα γράψει, πως η χώρα μας δεν αποτελεί ούτε το κέντρο του κόσμου, αλλά ούτε και ένα εξωτικό νησί μακριά από τον κόσμο. Είμαστε -είτε το θέλουμε αυτό είτε όχι- μέρος του Συστήματος, που αυτό σημαίνει ότι συμπαρασυρόμαστε κι εμείς από τις διεθνείς εξελίξεις. Οπότε, αν παραμείνουμε προσηλωμένοι και προσανατολισμένοι μόνο μέσα στα στενά όρια της πατρίδας μας, τότε θα συμβεί να αγόμαστε και να φερόμαστε όπως θα μας κατευθύνουν τα χειραγωγημένα «μέσα» και οι διάφορες πολιτικές μαριονέτες. Συνέχεια ανάγνωσης «Η σιωπή των αξίων!»

Μια ακόμα θυσία στον Μινώταυρο της καταπίεσης και της προδοσίας!

Τα γουναράδικα τους περιμένουν!

Η πιστολιά που ακούστηκε χθες στο Σύνταγμα δεν βγήκε απλά από ένα όπλο, βγήκε πρώτα από την καρδιά ενός ηλικιωμένου Έλληνα, ο οποίος δεν άντεξε άλλο… Δεν άντεξε τον εξευτελισμό και την κατάντια αυτού που είχε αγαπήσει, αυτού που ήταν κάποτε όλη του η περηφάνια. Δεν άντεξε την ύπουλη παράδοση της πατρίδας του στους ίδιους δολερούς εχθρούς. Δεν άντεξε την προδοσία, την ισοπέδωση όλων των αξιών, την αναιδή επικυριαρχία των δοσίλογων. Ήταν ζήτημα χρόνου να συμβεί αυτό…

Η πιστολιά όμως αυτή αντήχησε στις καρδιές όλων των ελεύθερων ανθρώπων αυτού του τόπου –και όχι μόνο- σαν καμπάνα!

Σαν συναγερμός……

Εύχομαι μόνο να μη χυθεί αθώο αίμα, αλλά η καμπάνα αυτή να ξυπνήσει υγιή αντανακλαστικά και να υποκινήσει σε αποτελεσματική δράση.

Η θυσία αυτού του ανθρώπου δεν πρέπει να πάει χαμένη.

Γι αυτή την αθώα ψυχή που παραδόθηκε στον βωμό της αδικίας και της καταπίεσης, κάποιοι πρέπει να πληρώσουν, και οι ένοχοι είναι γνωστοί, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ…. Συνέχεια ανάγνωσης «Μια ακόμα θυσία στον Μινώταυρο της καταπίεσης και της προδοσίας!»

Τέλειωσαν τα ψέματα

Ήρθε ο καιρός που πρέπει να έρθουμε επιτέλους αντιμέτωποι με την πραγματικότητα.

Τα πράγματα έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα, που είναι πλέον πολύ επικίνδυνο να βασίζει κάποιος την όποια ιδεολογία του και τη δράση του σε σάπια, ετοιμόρροπα θεμέλια. Στον καιρό των παχιών αγελάδων, όταν οι επιδοτήσεις έτρεχαν και η Ελλάδα ήταν κατά κάποιο τρόπο δεμένη στο άρμα των συμμαχικών συμφερόντων, με σοβαρή γεωστρατηγική θέση, μπορεί να είχαμε την πολυτέλεια να ονειρευόμαστε και να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως τους προνομιούχους απογόνους του Αλέξανδρου, του Αριστοτέλη, του Πραξιτέλη κλπ. Μπορεί να πιστεύαμε ότι η χώρα μας αποτελεί ένα διεθνώς προστατευόμενο πολιτιστικό μνημείο, που κανείς δεν θα τολμούσε να το βεβηλώσει ή να το επιβουλευτεί. Τα τελευταία χρόνια όμως, όλα αυτά έχουν ανατραπεί. Έχουμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε σήμερα τι κρυβόταν πίσω από την πλασματική ευημερία, καθώς διαπιστώσαμε, ότι είμαστε πλέον μετέωροι, απογυμνωμένοι από το πέπλο της φαινομενικής ασφάλειας, και είδαμε τους φανταστικούς πύργους της μεγαλοπρέπειάς μας έναν έναν να γκρεμίζονται…

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε τον Οκτώβρη του 2009, όταν ο τελευταίος πρωθυπουργός (Ναι! τελευταίος… Διότι αυτοί που ακολούθησαν ήταν απλά υποχείρια ξένων συμφερόντων) της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, βιάστηκε να εγκαταλείψει το πόστο ευθύνης που ο λαός του είχε εμπιστευτεί (άσχετα για ποιόν λόγο), και παρέδωσε την χώρα ανερυθρίαστα στους διεθνείς κερδοσκόπους. Από τότε είδαμε να ανατρέπονται όλες οι φαντασιώσεις μας, και μια οδυνηρή, απειλητική πραγματικότητα, άρχισε να ξεπροβάλει έκτοτε μπροστά μας, με αποκορύφωμα τον …λογαριασμό, που μας έφεραν οι πρώην «ευεργέτες» μας από την Ε.Ε. και από τις ΗΠΑ (ΔΝΤ). Έναν λογαριασμό, ο οποίος μας έχει φέρει κρύο ιδρώτα, και που ξεπερνάει στο μεταξύ τα 350 δις, για να μην αναφέρω και τις ταπεινωτικές εδαφικές επιβουλεύσεις των γειτόνων μας.

Δεν είναι άρα επικίνδυνο να εξακολουθούμε να ονειροβατούμε; Δεν πρέπει να ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια και να δούμε την πραγματικότητα, όσο οδυνηρή κι αν είναι; Αν δεν το κάνουμε αυτό μόνοι μας, έγκαιρα, τότε τα γεγονότα θα μας προσπεράσουν και αυτό θα είναι τότε πολύ χειρότερο… Είναι καιρός να το καταλάβουμε πια, πως οι «εραστές» της μάνας πατρίδας, μας εγκατέλειψαν… Τελείωσαν πια τα δώρα και οι τρυφερότητες… Αυτοί που μας χτυπάνε τώρα την πόρτα είναι οι «τοκογλύφοι» και οι πιστωτές των πρώην εραστών, διότι όλη η χλιδή που απολάμβαναν ήταν πληρωμένη με δανεικά, τα οποία τώρα οι τοκογλύφοι τα ζητούν από εμάς, τον απλό λαό.

Αν δεν ξυπνήσουμε λοιπόν έγκαιρα και αν δεν πάρουμε στα χέρια μας το φραγγέλιο, τότε θα κοιτάξουμε σε κάποια στιγμή πίσω μας και δεν θα δούμε παρά μόνο ερείπια.

Το φραγγέλιο δεν είναι όμως τα σπασμένα μάρμαρα από την πλατεία Συντάγματος, ούτε οι μολότοφ ή οι …κατσαρόλες των «αγανακτισμένων». Είναι μάλλον η αντικειμενική γνώση, είναι η συσπείρωση, είναι το ξεμπρόστιασμα των απατεώνων, είναι η σοβαρή διεκδίκηση δικαιωμάτων. Όλα αυτά θα πρέπει να υπάρχουν όμως σε έναν απόλυτο βαθμό, χωρίς κενά, διότι το παραμικρό κενό μπορεί να αφήσει έτσι χώρο στον εχθρό, και αυτό θα μπορούσε να αποβεί τελικά μοιραίο.

Ας αρχίσουμε λοιπόν πρώτα από την γνώση, αποκαλύπτοντας έναν έναν τους μύθους, Οι δύο πρώτοι μύθοι που θα επιχειρήσουμε να ξεσκεπάσουμε, είναι, α) Ο  Μύθος της λαϊκής Κυριαρχίας και ακολούθως, β) Ο Μύθος της Εθνικής Κυριαρχίας

(…συνεχίζεται)

***

Βίλχελμ Χάνκελ: Ο αγώνας για το Ευρώ χάθηκε.

Η αποτυχία του εγχειρήματος του Ευρώ αρχίζει να γίνεται ορατή και στη Γερμανία.

Την ίδια στιγμή που δικός μας συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος, στον νέο του ρόλο ως υπουργός οικονομικών, προσπαθεί να μας πείσει ότι το Ευρώ αποτελεί πανάκεια, έρχεται ο συνάδερφός του από την Γερμανία, ο καθηγητής Βίλχελμ Χάνκελ, να δηλώσει κατηγορηματικά πως «Ο αγώνας για το Ευρώ χάθηκε».

Ο γνωστός ευρωσκεπτικιστής Βίλχελμ Χάνκελ ανήκει στην ομάδα των ακαδημαϊκών, οι οποίοι είχαν κάνει την προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας κατά της παροχής διμερούς βοήθειας προς την Ελλάδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Βίλχελμ Χάνκελ: Ο αγώνας για το Ευρώ χάθηκε.»

Οι εξελίξεις στην Ε.Ε. και η επιστροφή του Γερμανικού (όχι 4ου) Ράιχ!

Κάποιες αλήθειες για …γερά νεύρα.

Ο γερμανικός λαός πληροφορείται εδώ και καιρό πως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν αποτελεί ένα κυρίαρχο κράτος, παρά μόνο έναν διαχειριστικό γραφειοκρατικό οργανισμό. Το γερμανικό κυρίαρχο κράτος, με βάση το διεθνές δίκαιο, εξακολουθεί να είναι το Γερμανικό Ράιχ (δεν πρέπει να συγχέεται με  το 3ο Ράιχ), το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε πόλεμο με τις Συμμαχικές δυνάμεις. Το Γερμανικό Ράιχ (Deutsches Reich), ως κυρίαρχο κράτος, δεν συνθηκολόγησε ποτέ.

Μετά  την κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος αυτόματα είχε επανέλθει σε ισχύ η κρατική υπόσταση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στα προ του πολέμου εδαφικά της όρια (1937), όπως και το νόμιμο αυτής Σύνταγμα. Η παράδοση της ηττημένης χώρας, η οποία έπρεπε κανονικά σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο να γίνει από νόμιμα εκλεγμένο αρχηγό του κράτους και ο οποίος, στο μεταξύ, δεν υπήρχε πλέον, πραγματοποιήθηκε αναγκαστικά από τους αρχηγούς των τριών Σωμάτων: Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού (Friedburg, Keitel και Strumpf), οι οποίοι είναι αυτοί που υπέγραψαν την άνευ όρων παράδοση του στρατού και όχι του νόμιμα υπάρχοντος κράτους, το οποίο όπως είπαμε είχε επανέλθει σε ισχύ. Στις 8 Μαΐου 1945 διαλύθηκαν και παραδόθηκαν οι στρατιωτικές δυνάμεις. Δεν μπορούσε κατά το Διεθνές Δίκαιο να διαλυθεί ή να παραδοθεί το κράτος της Γερμανίας, του Deutsches Reich δηλαδή, που είναι το νόμιμο κράτος, με ολόκληρη την εδαφική του επικράτεια και μάλιστα αυτή του 1933/37, πάνω στο οποίο έγινε η “μοιρασιά” και το οποίο τέθηκε υπό την κατοχή των συμμαχικών – νικητριών στρατιωτικών Δυνάμεων, με κύρια νικήτρια τις Η.Π.Α. (SHAEF – Gesetz Nr.52, Art.1), (Deutschlandvertrag, BGBL, 1955 II S.301), γεγονός που έχει και επισήμως αναγνωρισθεί από ένα μεγάλο Συνέχεια ανάγνωσης «Οι εξελίξεις στην Ε.Ε. και η επιστροφή του Γερμανικού (όχι 4ου) Ράιχ!»

«Η Ελλάδα θα πληρώσει ακριβά το βέτο»

Πόσο παράλογο είναι το να  συνδεθεί η τεχνητά δρομολογημένη ελληνική οικονομική κρίση με το Μακεδονικό;

Υπάρχει ένα στοιχείο, που με κάνει να πιστεύω, πως η παράλογη οικονομική επίθεση στην Ελλάδα, σχετίζεται άμεσα με το Μακεδονικό. Το στοιχείο αυτό είναι ο παράξενος προστατευτισμός των Γερμανών στους Σκοπιανούς,  καθώς και η σπουδή τους, να είναι από τους πρώτους που έσπευσαν να αποδεχτούν την αλυτρωτική ονομασία «Μακεδονία», όπως και η βιασύνη τους να τους εντάξουν στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που έχουν κάνει τα πάντα για να δυσφημίσουν την χώρα μας, να εξωθήσουν τον λαό μας στην απόγνωση, και να μας απομονώσουν διεθνώς.

Η παράξενη αυτή στάση της Γερμανίας, αναφορικά με την Ελλάδα,  έχει αρχίσει να γίνεται πλέον αντιληπτή από πολλούς αναλυτές και έχουν αυξηθεί οι φωνές διαμαρτυρίας, διεθνώς, στις οποίες έχουν προστεθεί και κάποιες αντιδράσεις από το εσωτερικό της, όπως αυτή του πρώην Καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ. Ποια είναι όμως η αντίδραση της Γερμανίας; Πως γίνεται να μην πτοείται και να επιμένει σε αυτή την ανάλγητη στάση;

Θα μας βοηθούσε να δώσουμε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, αν αναλογιστούμε το πότε άρχισαν όλα αυτά.

Έχουν κυκλοφορήσει τελευταία κάποια στοιχεία (βλέπε εδώ), που μιλούν για οξεία, εκβιαστική πίεση της Μέρκελ στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή,  για να μην ασκήσει Βέτο στο Βουκουρέστι… Θα ήταν άρα λάθος να υποψιαζόμαστε κάποιο είδος «τιμωρίας» στη χώρα μας, εξαιτίας του ότι δεν υποτάχθηκε στο γεωπολιτικό πλάνο που πιθανόν είχε χαραχτεί σε μια νέα «Γιάλτα»;

Μήπως θυμάται κάποιος τι είχε δηλώσει με περισσή μοχθηρία ο Νίκολα Γκρούεφσκι για τη χώρα μας, αμέσως μετά το Βέτο στο Βουκουρέστι; Μια δήλωση, που θα πρέπει να την δούμε σήμερα με διαφορετικό τρόπο απ’ότι όταν ειπώθηκε: «Η Ελλάδα θα πληρώσει ακριβά το βέτο»…

Είναι υπερβολή να πιστεύουμε, πως κάποιοι ενθάρρυναν αυτήν την αλαζονική στάση του γενίτσαρου των Σκοπίων;  (βλέπε επίσης «Παιδομάζωμα» 60 χρόνια μετά… Ασάφειες και σκιές)

Κάποιοι ίσως δυσφορήσουν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, θεωρώντας υπερβολή αυτήν την εκδοχή, αλλά θυμίζω, πως υπερβολή είχε θεωρηθεί και η επισήμανση που είχα κάνει πριν τέσσερα χρόνια σχετικά με τους Γερμανούς, με το άρθρο: «Φοβού τους Γερμανούς και δώρα φέροντες».

Ήταν τότε που είχε αποφασιστεί η πώληση του ΟΤΕ στην γερμανική Deutsche Telekom. Τα όσα είχα γράψει τότε και οι επισημάνσεις που είχα κάνει θεωρήθηκαν από πολλούς ανατρεπτικές και κάποιοι με αντιμετώπισαν σαν να είχα γίνει ένοχος …ιεροσυλίας. Το συγκεκριμένο άρθρο διαγράφηκε τότε μυστικά και από το δικό μου μπλοκ καθώς και από όλα τα άλλα που είχε γίνει η αναδημοσίευση, μέχρι που τελικά η Google διέκοψε οριστικά και την λειτουργία του μπλοκ (βλέπε εδώ).

Το συγκεκριμένο άρθρο μπορεί κάποιος να το βρει σήμερα μόνο σε ένα φοιτητικό forum, όπου έχουν τοποθετήσει όμως απαγορευτικό! (βλέπε εδώ)

Τότε έγραφα:

*

“Στο παιχνίδι αυτό των Βαλκανίων, επισημαίνω, ότι δεν πρέπει να παραβλέπουμε τον ρόλο των Γερμανών! Οι Γερμανοί είναι κατά την δική μου άποψη, αυτοί που «εποφθαλμιούν» την Μακεδονία. Με πολλούς τρόπους έχουν δοκιμάσει να μας θέσουν υπό έλεγχο. Μια τελευταία απόπειρα ήταν αυτή με το «καθεστώς» Σημίτη, η οποία όμως απέτυχε γι’ αυτούς, οικτρά… Το μόνο που κατάφεραν ήταν να αποδυναμώσουν οικονομικά τον λαό, με την «αφαίμαξη» του χρηματιστηρίου, και να τους ρίξουν στα «δίχτυα» των τραπεζών.

Η όλη αυτή περίπτωση με τους Σκοπιανούς ξεκίνησε, αμέσως μετά την συνένωση των δύο Γερμανιών και την ανακάλυψη του αρχείου της Στάζι.  Ας μην ξεχνάμε, ότι οι Ναζί άφησαν τις έρευνές στους στην μέση(!). Στα αρχεία της Στάζι υπήρχαν και πολλά ντοκουμέντα που αφορούσαν τις έρευνες των Ναζί. Αυτά δεν είναι ιστορίες συνωμοσίας. Η παροιμία λέει: «Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά».

Τώρα γιατί είναι οι Αμερικανοί στο προσκήνιο, αυτό θα πρέπει να έχει γίνει κατανοητό όταν θα έχετε διαβάσει όλο το άρθρο, καθώς και το σχετικό link που αναφέρεται στο παρελθόν της οικογένειας Bush. Είναι τελείως διαφορετικοί οι λόγοι που οι Γερμανοί ενδιαφέρονται για την Μακεδονία, από τους λόγους των Αμερικανών. Οι Γερμανοί κοιτούν μακριά. Έχουν άλλα σχέδια… ενώ… με το δόλωμα του κέρδους (όποιο και αν είναι αυτό), οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα… Και τους έχουν μάθει στο μεταξύ πολύ καλά, οι «φίλοι» τους οι …Τεύτονες!

Για μια ακόμα φορά: ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ!!!

Αυτοί είναι πίσω από το Σκοπιανό πρόβλημα.

Αυτοί είναι πίσω από το κομμάτι αυτό της Αμερικανικής πολιτικής, που έχει δρομολογήσει την ανακατανομή συνόρων στα Βαλκάνια.

Αυτοί είναι οι μυστικοί σύμβουλοι του State Department.

Αν υποτιμούμε τον ρόλο τους, τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι… Οι Γερμανοί δεν αστειεύονται. Δεν κάνουν ποτέ πίσω από τους στόχους τους. Δεν είναι τυφλοί εθνικιστές… Είναι κάτι χειρότερο… Θεωρούν ότι η κοινωνία ΟΛΟΚΛΗΡΗ είναι ιδιοκτησία τους. Ότι όλος ο κόσμος τους ανήκει.

Δεν είναι «έτσι» όλοι οι Γερμανοί, αλλά αυτοί που είναι, αυτοί έχουν και τον έλεγχο διαχρονικά.

Ο Χίτλερ κι αν πέθανε, εκατομμύρια άλλοι Χίτλερ σηκώθηκαν στην θέση του, διότι η ιδεολογία του είναι σαν κολλητική ασθένεια… περνάει από τον έναν στον άλλον.”

*

Θα ήταν ίσως ενδιαφέρον να σημειωθεί, πως αυτά είχαν γραφεί την άνοιξη του 2008!

Όσοι από εσάς με διαβάζουν, θα γνωρίζουν, πως δεν συνηθίζω να προσφέρω «μασημένη» τροφή. Γι αυτό και στο σημείο αυτό διακόπτω και αυτή την επισήμανση, και αφήνω όλους εσάς τους αναγνώστες να το …ψάξετε, διότι τα πράγματα είναι πολύ ποιο σοβαρά απ’ό,τι φαίνονται, και να θυμάστε, πως οι Γερμανοί δεν ενεργούν από αυθορμητισμό, ούτε είναι αφελής για να αφήνουν την Μέρκελ να τους διασύρει διεθνώς με μια άκρως συντηρητική πολιτική.

Οι Γερμανοί σχεδιάζουν πάντα μακροπρόθεσμα και δεν υποχωρούν ποτέ από τα (υποτιθέμενα) δικαιώματά τους.

Ένα αρπακτικό δεν εγκαταλείπει ποτέ την λεία του…

Και οι Γερμανοί θεωρούν την Ελλάδα (με ό,τι αυτό περιλαμβάνει), διαχρονικά, δική τους λεία! (βλέπε η “Ιστορία επαναλαμβάνεται”)

Ο μόνος τρόπος άμυνας απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα, είναι η συσπείρωση του λαού με στροφή προς τα μέσα και όχι προς τα έξω. Πρέπει να συνειδητοποιηθεί, πως δεν υπάρχουν Σωτήρες και πως μόνο με ανασκούμπωμα, με αλληλεγγύη, και με πολλή δουλειά θα καταφέρουμε να σταθούμε πάλι στα πόδια μας. Η αντίσταση θα μπορέσει να γίνει μόνο με κοινή δράση. Όσο επικρατεί η κομματική φαγωμάρα, ο παράλογος αδελφοκτόνος διχασμός και δρα ανεξέλεγκτα ο νεποτισμός και η διαφθορά, τότε θα ωφελούνται μόνο όσοι στοχεύουν στην προτεκτοροποίηση της χώρας.

.

Συμπέρασμα: Η Ελλάδα σαν χώρα δεν χάθηκε ακόμα. Θα χαθεί μόνο τότε, όταν πάψουν οι Έλληνες να είναι αντάξιοι του ονόματός τους.
.

*

.

.

(Βλέπε εδώ το δεύτερο και τρίτο μέρος αυτού του ντοκιμαντέρ)

 .

***

Η «έξοδος από το Ευρώ» δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση

«Λέγεται διαρκώς ότι αν αφήσουμε μια χώρα να φύγει, θα καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Αλλά αυτό, απλούστατα, δεν είναι αλήθεια». 

Κάτι ασυνήθιστο συνέβη τον περασμένο Οκτώβριο στην Αγγλία, που έχει όμως πιστεύω αξία να το λάβουμε υπόψη μας. Επιχειρηματίας, υποστηρικτής του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον, ο λόρδος Γούλφσον προκάλεσε δημοσιογραφικό θόρυβο με μια κάπως παράξενη χειρονομία: Προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό (βλέπε εδώ) για το καλύτερο σχέδιο «ευθανασίας της Ευρωζώνης», αναζητώντας μελέτες αποτελεσματικής διαχείρισης της κατάστασης που θα δημιουργηθεί αν μία ή περισσότερες χώρες αποχωρήσουν από το ευρώ. Ο νικητής θα έπαιρνε 250.000 λίρες – το μεγαλύτερο ποσό που προορίζεται για οικονομολόγο, ύστερα από το Βραβείο Νομπέλ. 

Στις 31 Ιανουαρίου, οι Times δήλωσαν συμμετοχή με πρόταση του συντάκτη τους Ολιβερ Καμ (βλέπε εδώ) για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Η ιστορική εφημερίδα εισηγείται μια «νέα δραχμή», συνδεδεμένη τόσο με το ευρώ όσο και με το δολάριο και υποστηρίζει ότι η εξέλιξη αυτή θα είναι προς όφελος τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωζώνης, ενώ η αγκίστρωση στο ευρώ θα οδηγήσει τη χώρα μας στη χρεοκοπία. 

Δικαιούται να είναι κανείς επιφυλακτικός ως προς τις σκοπιμότητες του ομίλου Μέρντοχ και γενικά των αγγλοσαξωνικών κέντρων που ποντάρουν στη διάλυση του κοινού νομίσματος, αλλά ένα είναι το βέβαιο: αν μέχρι χθες η έξοδος από το ευρώ αντιμετωπιζόταν ως θέμα – ταμπού (στην Αθήνα, συνώνυμη της επιστροφής στη Λίθινη Εποχή και στις Βρυξέλλες οιωνός «φαινόμενου ντόμινο», που θα παρέσυρε ολόκληρη την Ευρωζώνη) σήμερα θεωρείται από πολλούς ως πιθανό, διαχειρίσιμο ενδεχόμενο. 

«Με το ένα πόδι έξω από την Ευρωζώνη στέκεται η Ελλάδα», δήλωσε στο Νταβός ο πολύς Τζορτζ Σόρος, υποστηρίζοντας ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία ωθούν τις περιφερειακές χώρες σε «τριτοκοσμικά» επίπεδα. Σε 80% εκτίμησε την πιθανότητα εξόδου ο Κένεθ Ρογκόφ, καθηγητής του Χάρβαρντ και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ. Μέσα στους επόμενους 12 μήνες θα φύγει η Ελλάδα και θα ακολουθήσουν, ενδεχομένως, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Κύπρος και Ιταλία, ήταν η νέα προφητεία του διάσημου καθηγητή …καταστροφολογίας και αμφιλεγόμενου, κατά πολλούς, οικονομολόγου Νουριέλ Ρουμπινί, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για να μας πει και από κοντά πως πρέπει να «κηρύξουμε στάση πληρωμών και να φύγουμε από το ευρώ»! Στις 21 Φεβρουαρίου ο Ρουμπινί, θα βρίσκεται στην Αθήνα για να μιλήσει σε εκδήλωση με θέμα την έξοδο της χώρας μας από το ευρώ. Αλλά η αντιπρόεδρος της Κομισιόν Νέλι Κρους δεν έδειξε να ανησυχεί, καθώς δήλωσε την περασμένη Τρίτη ότι η Ευρωζώνη θα επιβιώσει και χωρίς την Ελλάδα. «Λέγεται διαρκώς ότι αν αφήσουμε μια χώρα να φύγει, θα καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα. Αλλά αυτό, απλούστατα, δεν είναι αλήθεια», ήταν τα λόγια της όπως τα μετέφερε η ολλανδική Volksrant. 

Μέχρι πρόσφατα, παρόμοιες θέσεις εξέφραζε μόνο μικρή μερίδα των γερμανικών, ολλανδικών και αυστριακών ελίτ, που ερωτοτροπούν με την ιδέα ενός «βορείου ευρώ» των δημοσιονομικά πειθαρχημένων και οικονομικά ισχυρών. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα προσχωρούν στη θέση περί εξόδου από το ευρώ πολιτικοί, οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι που δεν μπορούν να κατηγορηθούν για εθνικιστική προκατάληψη ή κοινωνική αναλγησία. 

Τον Δεκέμβριο, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, δήλωσε ότι η Αθήνα οφείλει να εξετάσει το ενδεχόμενο της αποχώρησης, ώστε να κερδίσει σε ανταγωνιστικότητα, καθώς μια εσωτερική υποτίμηση της τάξης του 40%, όπως απαιτείται, «έχει τεράστιο ανθρώπινο, κοινωνικό και πολιτικό κόστος». Υπέρ της στάσης πληρωμών και της εξόδου από την Ευρωζώνη τάχθηκε, λίγες μέρες αργότερα, ο προβεβλημένος Αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Ουάισμπροτ με συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον βιβλίο του Βέλγου οικονομολόγου και δημοσιογράφου Γιόχαν βαν Οβερτβελντ «Το τέλος του ευρώ» (Μεταίχμιο, 2012). 

Ως το λιγότερο κακό 

Κανείς σοβαρός αναλυτής διανοείται, βέβαια, να περιγράψει την προοπτική της αποδέσμευσης ως δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα – λόγος γίνεται, εδώ που έχουμε φτάσει, για το λιγότερο κακό. Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι η αμφισβήτηση αρχίζει να εκδηλώνεται όχι μόνο στις περιφερειακές χώρες, αλλά και σε ορισμένες από τις ισχυρότερες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. 

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, η έξοδος από το ευρώ», έγραφε πρόσφατα ο Ζακ Νικονόφ, συγγραφέας του βιβλίου «Να φύγουμε από το ευρώ, γρήγορα». «Να φύγουμε από το ευρώ ή να πεθάνουμε σε σιγανή φωτιά» είναι ο εύγλωττος τίτλος ενός άλλου βιβλίου που έκανε αίσθηση, γραμμένο από τον οικονομολόγο Αλέν Κοτά. Από την πλευρά του, ο Ζακ Σαπίρ προτείνει να αξιώσει η Γαλλία από την ΕΚΤ να δανείζει τα κράτη με χαμηλά επιτόκια, της τάξης του 1%, όπως κάνει και με τις τράπεζες, υπό την απειλή ότι αν η αξίωση αυτή δεν γίνει αποδεκτή (από το Βερολίνο), θα επιστρέψει στο φράγκο και θα το υποτιμήσει 20 – 25%. Το περιοδικό Marianne επικαλείται δημοσκοπήσεις που φέρουν το 29% έως 39% των Γάλλων να τάσσονται υπέρ του «διαζυγίου». 

Δεν λείπουν κι εκείνοι που πιθανολογούν να εγκαταλείψει πρώτη το ευρώ η ίδια η… Γερμανία, ώστε να μην επωμίζεται τα βάρη των προγραμμάτων διάσωσης. Ωστόσο, πιο κοντά στην αλήθεια φαίνεται να είναι όσοι πιστεύουν, μαζί με τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, ότι το Βερολίνο επωφελείται από το ευρώ περισσότερο από όλους. «Η Γερμανία σήμερα ζει σε βάρος των άλλων χωρών της Ευρωζώνης», γράφει ο Τέοντορ Βάιμερ, διοικητής της γερμανικής HypoVereinsbank, ενώ το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών της Κολωνίας εκτιμά ότι η πτώση των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας, λόγω της φυγής κεφαλαίων από τις πιο ευάλωτες χώρες, μεταφράζονται σε καθαρά κέρδη 45 δισ. ευρώ. «Είναι πολλά τα λεφτά» για να επιτρέπουν την υποτίμηση των επιπτώσεων μιας ενδεχόμενης διάλυσης της Ευρωζώνης. 

.
Συμπέρασμα: Αν είχαμε αποφασίσει στάση πληρωμών πριν δύο χρόνια και φεύγαμε από το Ευρώ με δική μας πρωτοβουλία, θα είχαμε γίνει για μια ακόμη φορά μπροστάρηδες στην αντίσταση κατά του …Ναζισμού. Ας όψονται όμως οι σύγχρονοι Τσολάκογλου… για τους οποίους όμως ο λαός δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα…

***

12.02.2012 – Ο βιασμός ενός ολόκληρου έθνους κορυφώνεται

Αφού επέτρεψαν για σειρά ετών τον βιασμό της «μάνας», τώρα παραδίνουν και τα «παιδιά» της στα νύχια των καθαρμάτων…

Λέγεται, πως «ο βιασμός είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του» ενώ συμβαίνει συνήθως το αντίθετο, δηλαδή ο κατηγορούμενος πρέπει να αποδείξει ότι είναι αθώος (αν είναι).

Στο τόπο μας, για μια ακόμη φορά, συνέβη το αποτρόπαιο: Βιάστηκε ένας ολόκληρος λαός. Και αυτό συνέβη, μέσα στον λεγόμενο «ναό της δημοκρατίας», την ίδια στιγμή που τα παιδιά αυτής της πατρίδας διαμαρτύρονταν απ’ έξω σπαραχτικά.

Οι βιαστές είναι οι διεθνής εξουσιαστές, οι οποίοι, χρηματίζοντας τους «πατερούληδες» του έθνους, εκτονώνουν εδώ και χρόνια τα ζωώδη ένστικτά τους επάνω στο κορμί αυτής της χώρας, φτάνοντας εχτές σε ένα θριαμβευτικό κρεσέντο. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό το έγλημα, έβαλαν τους ίδιους τους «προστάτες» του έθνους (Γ. Παπα-κωνσταντίνου, Γ. Παπα-νδρέου, δηλαδή κάποιους παπατζήδες) να διασύρουν την χώρα (το θύμα) διεθνώς και να χτυπούν τα παιδιά της (τον λαό) γυρίζοντάς τα τώρα ανάποδα, κυριολεκτικά, (με έναν νέο “παπά” τώρα στο τιμόνι της χώρας) παίρνοντας τους ότι έχει απομείνει ακόμα στις τσέπες τους…

Επειδή έχω γράψει αρκετά, και έχω ειλικρινά κάπως κουραστεί με την θεωρία και τις αναλύσεις, ανέσυρα απλά ένα άρθρο από το παρελθόν και το δημοσιεύω εδώ σήμερα, διότι πιστεύω πως αγγίζει κάπως την ουσία του ζητήματος, που είναι για μένα η αιτία του κακού. Πρόκειται, όχι για τους «βιαστές», γιατί αυτοί είναι έτσι κι αλλιώς εκεί …έξω, αλλά για τους «πατέρες» του έθνους, που αφού επέτρεψαν για σειρά ετών τον βιασμό της «μάνας», τώρα παραδίνουν και τα «παιδιά» της στα νύχια των καθαρμάτων… Συνέχεια ανάγνωσης «12.02.2012 – Ο βιασμός ενός ολόκληρου έθνους κορυφώνεται»

Ας τελειώνουμε με την παραφιλολογία…

…και ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με τ’ όνομά τους!

Έχουμε κάπου χαθεί εμείς οι Έλληνες μέσα στον λαβύρινθο της παραπληροφόρησης (βλέπε εδώ) και δίνουμε υπερβολική έμφαση σε στερεότυπα, ενώ η αλήθεια είναι ολοφάνερη μπροστά μας, σε μια ποιο γενικευμένη όμως εικόνα. Μας συμβαίνει αυτό που λέμε «βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος». Και ένας αφελής ακόμα θα αναρωτιέται σήμερα, «πως είναι δυνατόν, αφού υποτίθεται πως έχουμε …φουντάρει, οικονομικά, να συνεχίζουν οι ‘εταίροι’ μας να μας δανείζουν;». Δεν είναι φυσικό να τίθεται αυτό το ερώτημα; Δεν είναι από την άλλη αφελές να εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είμαστε το «κέντρο του κόσμου» και πως κάποιες σκοτεινές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μας;

Γιατί δεν κάνουμε το αυτονόητο, να προχωρήσουμε δηλαδή σε μια αξιολόγηση της κατάστασης εφαρμόζοντας τη μέθοδο του συσχετισμού; Τι είναι αυτό, που κάνει την Ελλάδα του 2% της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, να έχει ταράξει τόσο τα νερά, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς; Συνέχεια ανάγνωσης «Ας τελειώνουμε με την παραφιλολογία…»

Η «ηθική» αυτών που μας κυβερνούν

«Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή».

Το θετικό που προέκυψε μέσα από την τελευταία οικονομική κρίση είναι, το ότι έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα των τραπεζιτών, αυτών που κυβερνούν δηλαδή τον σύγχρονο κόσμο. Τα μεγαθήρια που αυτοί διοικούν, όπως η περιβόητη Goldman Sachs, ακολουθούμενη από τις Deutsche Bank, Chase Manhattan,  JPMorgan κλπ., βρίσκονται εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια στις πρώτες στήλες των εφημερίδων και αποτελούν συχνά το πρώτο θέμα των ειδήσεων στα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για τα συνεχή σκάνδαλα που αποκαλύπτονται.

Ποιο είναι το ποιόν αυτών των ανθρώπων όμως, που έχουν καταφέρει να φορέσουν ζουρλομανδύα σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου, και που έχουν καταφέρει να φέρουν τα πάνω κάτω στην οικονομία;

Ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο τους περιγράφει η Μαρία Δεναξά, στην aixmi.gr:

“Ο Κλάιβ Μπόντι, έως πρόσφατα καθηγητής στο Nottingham Business School του Nottingham Trent Universityυποστηρίζει ότι υπεύθυνοι για την πιο σοβαρή χρηματοοικονομική κρίση, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι μερικοί ψυχοπαθείς που κατάφεραν να πάρουν τα ηνία του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος .

Σε άρθρο του στην Journal of Business Ethics, με τίτλο «Εταιρικοί Ψυχοπαθείς – H θεωρία της ψυχοπάθειας στην παγκόσμια οικονομική κρίση», ο Clive R. Boddy περιγράφει τους ψυχοπαθείς οι οποίοι ανήκουν μόλις στο 1% του πληθυσμού, ως άτομα που εξαιτίας ίσως ανώμαλης δραστηριότητας των νευρώνων του εγκεφάλου έχουν έλλειψη συνείδησης, ελάχιστα συναισθήματα ενώ εμφανίζουν ανικανότητα για συμπάθεια ή αντιπάθεια για άλλους ανθρώπους. Μια χαρά, δηλαδή…αλλά υπάρχει και συνέχεια!

Είναι ιδιαίτερα ψυχροί, υπολογιστές, άσπλαχνοι και, με λίγα λόγια, συνιστούν απειλή για τις εταιρίες στις οποίες κατάφεραν να εργάζονται σε θέσεις «κλειδί» και, βεβαίως, αποτελούν μεγάλη απειλή για την κοινωνία.[…]

O William Cohan, συγγραφέας του βιβλίου «Χρήμα και Ισχύς: Πώς η Goldman Sachs κατάφερε να κυβερνά τον κόσμο», υπογραμμίζει ότι τα βαθύτερα αίτια της κρίσης θα πρέπει να αναζητηθούν στην εποχή που άτομα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά αναρριχήθηκαν στα ανώτατα κλιμάκια του Χρηματοπιστωτικού Τομέα .[…]

Πριν από κάποιους μήνες, μια έρευνα Ελβετών που δημοσιεύθηκε στο Der Spiegel, υπογράμμιζε ότι οι traders συμπεριφέρονται με τρόπο πολύ πιο εγωιστικό απ’ ό,τι ένας μεγάλος αριθμός ψυχοπαθών. Μια άλλη έρευνα που δημοσιεύθηκε στην Gardian αναφέρει ότι η επιμονή των ανθρώπων αυτών για προσωπικό πλουτισμό προκάλεσε απώλεια ευγένειας, ισότητας, δικαιοσύνης ή οποιασδήποτε συγκεκριμένης αίσθησης κοινωνικής ευθύνης. Γι’αυτό φαίνονται σαν να κοροϊδεύουν για την καταστροφή που προκαλούν στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.

«Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό, και δεν έχουν καμία αμφιβολία για τη δική τους αξία που, φυσικά, δεν έχουν. Από την άλλη με απερίγραπτη ικανοποίηση απομακρύνονται από τον Αρμαγεδώνα που προκάλεσαν και τους απέφερε τεράστια κέρδη έχοντας, όμως, πρώτα βρει έναν καινούργιο ρόλο : του συμβούλου κυβερνήσεων- και όχι μόνο- με αποστολή να σώσουν, να περισώσουν ή να αποφύγουν μια νέα καταστροφή», αναφέρει το Βρετανικό έντυπο.

Οι συγγραφείς, αλλά και οι δημοσιογράφοι του Der Spiegel και Gardian, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, εκτός από τις περγαμηνές που θα πρέπει να έχουν χρηματιστές, τραπεζίτες και traders που προορίζονται να λάβουν σημαντικές αποφάσεις και να διαχειριστούν τις τύχες χιλιάδων ανθρώπων, θα πρέπει να ελέγχονται και για το κατά πόσο είναι προικισμένοι με συναισθήματα ! Για το κατά πόσο νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους !” […]

Πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν οι αναγνώστες, πως δεν διαφέρει πολύ η πραγματικότητα από την παραπάνω περιγραφή. Το εξοργιστικό όμως βρίσκεται, στο ότι αυτή η «ηθική» έχει περάσει και στα υποχείριά τους, αυτούς δηλαδή που έχουν τοποθετήσει σε ηγετικές θέσεις στα διάφορα κράτη και που τους έχουν βαφτίσει «πολιτικούς». Τα χαρακτηριστικά αυτά ταιριάζουν  απόλυτα και στα δικά μας ξεφτέρια, όπως η προηγούμενη κυβέρνηση «παιδική χαρά», καθώς και η τωρινή «πολύχρωμη».

Η ανωτέρω περιγραφή, που έλεγε: «Λένε ψέματα με χαμόγελο, αγνοούν την ανάμειξη ή τη συμμετοχή τους σε γεγονότα, επιρρίπτουν τυχόν λάθη τους σε άλλους με τρόπο πολύ πειστικό» ταίριαζε γάντι στον Γ. Παπακωνσταντίνου και στον Π. Μπεγλίτη, όπως τους είδαμε χθές να τοποθετούνται για την απόφαση του Εισαγγελέα κ. Γ. Πεπονή να διαβιβάσει τη δικογραφία, σχετικά με τις καταγγελίες περί τεχνητής διόγκωσης του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009, στη Βουλή. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα δήλωσε συγκεκριμένα ο Π. Μπεγλίτης: «Εάν δεν πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη επικίνδυνης αφέλειας από τον κ. Πεπονή, τότε έχουμε να κάνουμε με μια καλά οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική και οικονομική ζωή, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα». Όσο για τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αρκούσε το ειρωνικό του χαμόγελο, που τα έλεγε όλα, όταν ερωτήθηκε σχετικά από δημοσιογράφους. Όσο για τον ΓΑΠ… ε, εκεί έχει αποκλειστικά τον λόγο η…επιστήμη!

Συμπέρασμα: Ο Θεός να φυλάξει την ανθρωπότητα, διότι κάποιοι ψυχοπαθείς έχουν καταλάβει την γέφυρα και οδηγούν το σκάφος απευθείας στα βράχια!

.

***

Οι δυσοίωνες προβλέψεις του Τζόζεφ Ε. Στίγκλιτζ για το 2012

«Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την χειρότερη οικονομική καταστροφή που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος».

Κάποιος είπε πρόσφατα πως το καλύτερο πράγμα στο 2011 είναι ότι ήταν πιθανόν καλύτερο από ό,τι θα είναι το2012. Με την ίδια λογική, ενώ υπήρξε μεγάλη ανησυχία για το πολιτιστικό αδιέξοδο της Αμερικής, θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο για την Αμερική και τον κόσμο: θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει οι Ρεπουμπλικάνοι με το πρόγραμμά τους για λιτότητα σε συνδυασμό με αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Αυτόματες περικοπές δεν θα υπάρξουν έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι η οικονομία το 2012 θα τη γλιτώσει, έστω και παραλίγο.

Δύο θετικότερες ενδείξεις για το2011: η Αμερική φαίνεται τελικά να έχει αφυπνιστεί όσον αφορά το διάπλατο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους υπόλοιπους – ανάμεσα στο κορυφαίο 1% και όλους τους άλλους. Και κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής τους νέους, από την Αραβική Άνοιξη μέχρι τους ισπανούς «Αγανακτισμένους» και τους ακτιβιστές του κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», έχουν κάνει σαφές ότι κάτι στο καπιταλιστικό σύστημα είναι πολύ λάθος. Το πιθανότερο όμως είναι ότι τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα που ήταν τόσο φανερά το 2011 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη – η διαχείριση των οποίων ήταν έως τώρα τρομερά εσφαλμένη – θα επιδεινωθούν το 2012. Οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα ερχόμενα χρόνια εξαρτάται, περισσότερο από ό,τι συνήθως, από την πολιτική – από την έκβαση που θα έχει η κωλυσιεργία των Ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ και από την ικανότητα των ευρωπαίων ηγετών να απαντήσουν στην κρίση του ευρώ. Οικονομικές προβλέψεις είναι, έτσι κι αλλιώς, αρκετά δύσκολες· όταν όμως πρόκειται για πολιτικές προβλέψεις, οι κρυστάλλινες σφαίρες μας θολώνουν ακόμη περισσότερο. Τούτου λεχθέντος, να η καλύτερη πρόβλεψή μου:

Οι ευρωπαίοι ηγέτες διακηρύσσουν επανειλημμένως τη δέσμευσή τους στη σωτηρία του ευρώ, αυτοί όμως που θα μπορούσαν να το σώσουν έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι είναι δεσμευμένοι να μην κάνουν αυτό που χρειάζεται. Έχουν αναγνωρίσει ότι η λιτότητα θα σημάνει βραδύτερη ανάπτυξη – πράγματι, μια ύφεση είναι ολοένα και πιο πιθανή – και ότι χωρίς ανάπτυξη οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δεν θα είναι ικανές να διαχειριστούν τα χρέη τους. Ωστόσο, δεν έχουν κάνει τίποτε για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Ακολουθούν μια σπειροειδή πορεία θανάτου. Το μοναδικό πράγμα που σώζει βραχυπρόθεσμα το ευρώ είναι οι αγορές κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες εμπόδισαν τα επιτόκια να αυξηθούν. Είτε αρέσει είτε όχι, η ΕΚΤ ουσιαστικά χρηματοδοτεί τα κρατικά ομόλογα. Γερμανοί ηγέτες συνοφρυώθηκαν εξαιτίας αυτού και η ΕΚΤ ένιωσε αμήχανα, περιορίζοντας τις αγορές της και λέγοντας ότι το ευρώ πρέπει να το σώσουν οι πολιτικοί ηγέτες, όχι οι κεντρικοί τραπεζίτες. Η πολιτική απάντηση όμως ήταν τουλάχιστον πολύ λίγη και πολύ καθυστερημένη. Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πολύ από τα ίδια: λιτότητα, ασθενέστερες οικονομίες, περισσότερη ανεργία και συνεχιζόμενα ελλείμματα, με τους ευρωπαίους ηγέτες να κάνουν τα ελάχιστα για να περιορίσουν προς στιγμήν την κρίση. Με λίγα λόγια, περισσότερη αναταραχή.

Η ημέρα του λογαριασμού – όταν το ευρώ διαλυθεί ή η Ευρώπη αναλάβει το είδος εκείνο της οριστικής δράσης που θα κάνει το ενιαίο νόμισμα να λειτουργήσει – μπορεί να έρθει το 2012, αλλά το πιθανότερο είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την αναβάλουν. Η Ευρώπη θα υποφέρει, το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.

Οι ΗΠΑ ήλπισαν σε μια ανάκαμψη χάρη στις εξαγωγές, αλλά με την οικονομική ανάπτυξη να επιβραδύνεται στην Ευρώπη, τον μεγαλύτερο πελάτη τους (και να εμποδίζει την ανάπτυξη σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου), κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Και, με τις χειρότερες επιπτώσεις από τις μειώσεις των δαπανών να βρίσκονται πιθανόν μπροστά μας, το αδιέξοδο – και το πείσμα των Ρεπουμπλικανών – μπορεί να σημάνει ότι η μείωση των φόρων των μισθωτών στην οποία προέβη η κυβέρνηση Ομπάμα δεν θα παραταθεί, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η κατανάλωση των νοικοκυριών.

Αυτό, σε συνδυασμό με περικοπές σε επίπεδο Πολιτειών καθώς και σε τοπικό επίπεδο, σημαίνει ότι οι πρώτες πραγματικές εκδηλώσεις των συνεπειών της λιτότητας θα εμφανιστούν το 2012. (Ήδη, η απασχόληση στο Δημόσιο βρίσκεται κατά περίπου 700.000 άτομα κάτω από τα επίπεδα προ της κρίσης· η κυβέρνηση, αντί να αντισταθμίσει την ασθενή ιδιωτική ζήτηση, όξυνε τα προβλήματα της οικονομίας.) Στο μεταξύ, οι συνέπειες της αποτυχίας να αντιμετωπιστεί η κρίση των ακινήτων – που προκάλεσε το 2008 την κατάρρευση, σχεδόν, των χρηματοπιστωτικών αγορών – συνεχίζουν να γίνονται αισθητές: περαιτέρω μείωση των τιμών των ακινήτων, περισσότερες κατασχέσεις και έτσι ακόμη μεγαλύτερο άγχος στα αμερικανικά νοικοκυριά. Ουδείς σε αμφότερα τα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ μοιάζει διατεθειμένος να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η διόρθωση του τραπεζικού συστήματος, μολονότι ήταν απαραίτητη, δεν ήταν επαρκής για να αποκαταστήσει την υγεία της οικονομίας (ή ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα ουδέποτε διορθώθηκε πραγματικά). Η αμερικανική οικονομία πριν από την κρίση διατηρούνταν στη ζωή από τη φούσκα των ακινήτων, που οδήγησε σε μη βιώσιμη κατανάλωση. Δεν υπάρχει δρόμος για να πάμε πίσω στο 2007. Ωστόσο, κανένα από τα δύο κόμματα δεν φάνηκε πρόθυμο να παραδεχθεί αυτό που είναι πράγματι λάθος ή να προωθήσει μια ατζέντα που θα αντιμετώπιζε τα υποβόσκοντα κακά. Κοινοτοπίες και ψευτοφάρμακα – μονότονες εκκλήσεις για δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας, δημοσιονομική συγκράτηση και πάει λέγοντας – θα χαρακτηρίσουν την εκλογική χρονιά των ΗΠΑ.

Καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα βγει μπροστά με ένα πρόγραμμα για την αναδιάρθρωση της οικονομίας και τη μείωση της ανισότητας που υπονομεύει την ισχύ της χώρας. Υπήρξα μεγάλος επικριτής των αγορών, ακόμη όμως και αυτοί που δρουν στην αγορά της Αμερικής αισθάνονται τώρα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν οι επενδυτές έπασχαν τη δεκαετία του 1990 από μη ορθολογικό ενθουσιασμό, την ερχόμενη χρονιά είναι πιθανό να εμφανίσουν έναν ορθολογικό πεσιμισμό. Στο κάτω κάτω, οι Αμερικανοί θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να οδηγήσει τις ΗΠΑ για να βγουν από το οικονομικό τέλμα και σε έναν που δεν έχει αποδείξει ακόμη την ανικανότητά του να το κάνει – αλλά ο οποίος θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσω πολιτικών που αυξάνουν την ανισότητα και επιβραδύνουν την ανάπτυξη.

Ελπίζω ότι τα γεγονότα θα με βγάλουν ψεύτη και ο πεσιμισμός μου θα αποδειχθεί πως ήταν υπερβολικός. Φοβάμαι όμως ότι ο κίνδυνος να πάρουμε την κάτω βόλτα είναι μεγαλύτερος.

Πράγματι, το 2012 μπορεί να αποδειχθεί η χρονιά κατά την οποία το πείραμα με το ευρώ, το αποκορύφωμα μιας 50ετούς διαδικασίας οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη, θα φτάσει σε ένα τέλος.

Στην περίπτωση αυτή, αντί να φέρει το προσδοκώμενο τέλος της Μεγάλης Ύφεσης του 2008, που διήρκεσε υπερβολικά πολύ και προκάλεσε υπερβολικά πολλές ταλαιπωρίες, το 2012 μπορεί να σημάνει την αρχή μιας νέας και πιο τρομακτικής φάσης της χειρότερης οικονομικής καταστροφής που έχει αντιμετωπίσει ο κόσμος μέσα σε τρία τέταρτα του αιώνα.

.
.
Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ (ένθετο: ‘Πως βλέπουν το 2012’) – 14,15/01/12
 
.
Βλέπε από τον ίδιο: «Η μόνη λύση, ένα παγκόσμιο οικονομικό συντονιστικό συμβούλιο μέσα στα Ηνωμένα Έθνη».
.

***