Tag: ΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Μια πρώτη αξιολόγηση των εκλογικών δεικτών

RESALTO-37Του Θύμιου Παπανικολάου


Ηχηρότατα είναι τα μηνύματα των Ευρω-εκλογών.

Το κεντρικό και ουσιωδέστερο είναι ότι τα αποτελέσματα των εκλογών αποτυπώνουν καθαρά αυτό που έχουμε αναλύσει διεξοδικά στο ΡΕΣΑΛΤΟ: Την αποσύνθεση και την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού. Ή με άλλα λόγια: Την ώρα μηδέν της πολιτικής.

Τα μεγάλα ποσοστά της αποχής ( η αποχή ήρθε πρώτο κόμμα) δεν αποτελούν μόνο ιστορική τομή στα πολιτικά μας πράγματα, αλλά αποτυπώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την παταγώδη κατάρρευση όχι μόνο του κυβερνητικού εποικοδομήματος, αλλά όλου του σάπιου κομματικού τοπίου.

ΚΑΝΕΝΑ κόμμα δεν είναι ουσιαστικά νικητής των εκλογών, ανεξάρτητα αν κάποια διατήρησαν τα ποσοστά τους ή και τα αύξησαν, εισπράττοντας απλώς ψήφους απελπισμένης και τυφλής διαμαρτυρίας.

Όταν μέσα σε αυτόν τον τυφώνα της σήψης και της αποσύνθεσης δεν μπορεί κανένα κόμμα να πείσει πολιτικά και να δημιουργήσει πολιτικό ρεύμα, αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη και της δικής του χρεοκοπίας, ανεξάρτητα αν διατήρησε ή αύξησε σε κάποιο μικρό βαθμό τα ποσοστά του. Και αυτό θα φανεί ακόμα πιο καθαρά αν δούμε τον αριθμό των ψήφων του: θα είναι, πιθανότατα μικρότερος από αυτόν που είχε εισπράξει στο παρελθόν

ΟΤΑΝ, μέσα σε μια κατάσταση βοούσας και εκρηκτικής λαϊκής οργής, οι ροπές αυτής της οργής αποτυπώνονται εντυπωσιακά στην ΑΠΟΧΗ και ένα ελαχιστότατο μέρος διαθλάτε σε κάποια κόμματα (με την υστερική προβολή τους και πλύση εγκεφάλου από τη δικτατορία του τηλεθεάματος), ΑΥΤΟ αποτελεί τη Continue reading “Μια πρώτη αξιολόγηση των εκλογικών δεικτών”

Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.


Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές!
Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη.

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους:
Μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο,
Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις
Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις.

Εντουάρντο Γκαλεάνο

Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή», που πρώτα απ΄ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για τη δικτατορία είναι έγκλημα.
Οι αφηγήσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου είναι «αφηγήσεις» καπηλείας, ηρωποίησης, πολιτικής εξαργύρωσης, «αφηγήσεις» νάρκωσης και λήθης. Και αυτή η πρόσφατη ιστορία μας έχει δοθεί μασκαρεμένη και αφυδατωμένη από τα πολιτικά της μηνύματα.
Αυτή η «ιστορία» σε σχέση με την αληθινή ιστορία, είναι όπως ο εφιάλτης σε σχέση με τα βιώματα της πραγματικής ζωής. Η αλήθεια και η μυθολογία διαπλέκονται και τη θέση των πολιτικών αιτημάτων και Continue reading “Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.”

ΟΧΙ στο φίμωμα του Ρεσάλτο

“Στο νέο τεύχος του Ρεσάλτο ο ιδιοκτήτης του Περιοδικού Ρεσάλτο, Θύμιος Παπανικολάου καταγγέλλει πως η κ. Δάμα δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας κατέπεσε αγωγή εναντίον του. Μάλιστα η κυρία Δάμα ζητά από τον έκδοτη του γνωστού περιοδικού της πατριωτικής αριστεράς 1.000.000 ευρώ!!!!!Ένα ποσό δηλαδή αστρονομικό που σημαίνει την οριστική εξαφάνιση του Περιοδικού.
Το όλο ζήτημα της αγωγής ανέκυψε μετά από τις καταγγελίες του blog «Σίβυλλα» για μαϊμού συνέντευξη της κ. Δάμα. Η συνέντευξη ήταν κομμένη και ραμμένη έτσι ώστε να δικαιολογηθεί η προπαγάνδα του Ισραήλ για την ανάγκη βομβαρδισμού νοσοκομείων.
Κάποιος αναγνώστης του φόρουμ αναπαρήγαγε τις απόψεις του blog «Σίβυλλα» και η κ. Δάμα όλως τυχαίως έκανε αγωγή στο Ρεσάλτο!
Ο ίδιος ο κύριος Παπανικολάου αποδίδει την μεμονωμένη αγωγή στην ίδια την Ελευθεροτυπία και κυρίως τους συντάκτες του «Ιού». Είναι αλήθεια ότι το Ρεσάλτο είναι από τις λίγες φωνές εξ Αριστερών που περνά από «γενεές δεκατέσσερις» τους ανθέλληνες προπαγανδιστές του «Ιού» και έχει απειληθεί από τον γνωστό ιστοχώρο της εξτρεμιστικής αριστεράς Indymedia (Τσακίστε το Ρεσάλτο).Το γεγονός ότι… μια φωνή σαν του Ρεσάλτο απειλείται να σβήσει είναι απόδειξη πως η έντυπη και καθεστηκυία πληροφόρηση δεν ανέχεται την ελεύθερη πληροφόρηση. Ως Dexter σε πολλά ζητήματα διαφωνώ με το Ρεσάλτο αλλά είμαι κάθετος σε ένα πράγμα θέλω να το διαβάζω και να σερφάρω στο φόρουμ του.
Είμαι ένας από αυτούς που παρά την δεξιά του πολιτική ταυτότητα βλέπει με ενθουσιασμό πως πολίτες και άλλων πολιτικών αποχρώσεων συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις για την παρακμιακή επέλαση του ανθελληνισμού είτε με όχημα τον ακραίο και αντικοινωνικό νεοφιλελευθερισμό είτε με την «μαλακή» προπαγάνδιση του εκτρωματικού πολιτισμικού φιλελευθερισμού.
Η μήνυση αυτή μπορούσε άνετα να γίνει στο blog «Σίβυλλα», στις «Συντηρητικές Προσεγγίσεις», στο Greek Alert στο “Ας μιλήσουμε Επιτέλους”, στο «Αντίβαρο», στο Greek- Salonika, Taxalia και σε όλους εκείνους τους blogger που αντιστέκονται στην επίθεση που δέχεται ο ιδιαίτερος τρόπος ζωής μας.
Ας μην αφήσουμε αυτούς που ετοιμάζουν την κηδεία της χώρας μας να φιμώσουν μια εστία αντίστασης.Αν αδιαφορήσουμε για το Ρεσάλτο θα έλθει η δικιά μας σειρά.Καλώ λοιπόν, μέσω των φιλικών ιστολογιών που θα αναρτήσουν το εν λόγω κείμενο (Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, ΤaXalia, και το Greek Alert), όλους τους blogger να αναδείξουν το θέμα”.

Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε εφιαλτική ζούγκλα

Γράφει: Ο Θύμιος Παπανικολάου
ΡΕΣΑΛΤΟ. Τεύχος-24 (Δεκέμβριος 2007!)

 

Σύμφωνα με τον Μαρξ, οι κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις κάτω από την πίεση των σχέσεων παραγωγής μπορούν να μεταμορφωθούν σε δυνάμεις καταστροφής. Αυτό, η ιστορία το έχει επιβεβαιώσει δραματικά με τις παγκόσμιες πολεμικές ανθρωποσφαγές και επιβεβαιώνεται καθημερινά. 

 Το ίδιο ισχύει και για τις  ατομικές ενστικτώδεις δυνάμεις. Και αυτές κάτω από την πίεση της βίας και της απελπισίας γίνονται καταστροφικές. Και όσο θα απλώνεται και θα βαθαίνει η καπιταλιστική βία (που παίρνει σήμερα εφιαλτικές διαστάσεις με τον νεοταξικό ολοκληρωτισμό), τόσο και πιο πολλές αντιδράσεις αυτοάμυνας και τυφλής βίας θα προκαλεί.

 

 

Η διαλεκτική της βίας

 

Η τυφλή βία και η άγρια επιθετικότητα που εκτονώνεται στη καταστροφή είναι προϊόν της ωμής βίας και καταπίεσης που βρίσκονται με τη λεπτή τους μορφή στους πειθαρχικούς μηχανισμούς εξουσίας και στις ιεραρχίες της κοινωνίας. Η εξουσία είναι αυτή που παράγει, αναπαράγει και συσσωρεύει την επιθετικότητα και το μίσος. Τα εκκρίματα του «πολιτισμού» της αγοράς, δηλαδή η  εξαθλίωση, η βία και βαρβαρότητα, είναι αυτά που παράγουν την ανασφάλεια, το άγχος, το φόβο,  την επιθετικότητα και το μίσος. Και τη βία που δέχεται κανείς από τα πάνω τη μεταβιβάζει προς τα κάτω, σύμφωνα με τον απλό μηχανισμό «μετατόπισης του αντικειμένου». Η βία που προέρχεται από τα πάνω γεννάει μίσος, που εκτονώνεται προς τα κάτω και γεννάει και εκεί μίσος. Οι άπειρες περιπτώσεις ωμότητας που καθημερινά ζούμε σε πολυεδρική διάσταση, ένταση και έκταση   δεν είναι παρά τα ολοφάνερα συμπτώματα μιας κοινωνίας, που αρνείται στα μέλη της την άμεση ικανοποίηση των αναγκών τους και τα εξαναγκάζει από φόβο να προσαρμοστούν.

Αυτές οι ενστικτώδεις, τυφλές δυνάμεις αντίστασης στην ισοπεδωτική καπιταλιστική βαρβαρότητα γίνονται καταστροφικές γιατί δεν υπάρχει το πολιτικό υποκείμενο που θα δώσει στις ψυχικές ορίζουσες  αυτής της καταστροφικής μανίας (ψευδής συνείδηση) τις κοινωνικές ορίζουσες της συνειδητής πολιτικής πράξης. Με άλλα λόγια να στρέψει την ενστικτώδη τυφλή ενέργεια κατά του καθεστώτος που τη γεννάει, σε συνειδητή απόρριψή του. Έτσι η βία που γεννιέται από τη βαρβαρότητα της παγκοσμιοποίησης και διαχέεται μαζικά παντού, μένει τυφλή και καταστροφική. Σήμερα δε, αξιοποιείται από τους μηχανισμούς του συστήματος (κατασταλτικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς) και στρέφεται εναντίον της κοινωνίας, των Κινημάτων και της πολιτικής σκέψης.

Οι κουκουλοφόροι και πολλές άλλες μορφές «οργάνωσης» της εξαθλιωμένης και σμπαραλιασμένης νεολαίας (από τους οργανωμένους ποδοσφαιρικούς στρατούς μέχρι την ποικιλία της καθημερινής χυδαίας αφισοκολλητικής ρύπανσης, των φωτιών και των βανδαλισμών) αποτελούν τα όργανα των μηχανισμών της εξουσίας. Τα  επιδοτούμενα τάγματα «εφόδου» της Νέας Τάξης: Continue reading “Μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε εφιαλτική ζούγκλα”

Λαζόπουλος: Ο «νταβατζής» του «νταβά» του…

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

Έχουμε γράψει πολλές φορές, από παλιά, ότι ο Λαζόπουλος είναι ο κυνικός μεταπράτης των συμφερόντων των εκάστοτε αφεντικών του. Πουλάει θρασύτατα τα υποπροϊόντα αυτών που των πληρώνουν, υποπροϊόντα που τα «επενδύει» με το λούστρο της σάτιρας. Τα σκουπίδια των αφεντικών του κοσκινίζει και τις πολιτικές τους επιδιώξεις προωθεί.

          Πριν από δύο μήνες, π.χ. κάποιοι πολιτικοί ήταν στο απυρόβλητο, σήμερα που το αφεντικό του έχει άλλη γραμμή, άλλαξε και η «πολιτική γραμμή» του Λάκη: Πολιτικός τυχοδιωκτισμός σε παράκρουση.

          Ο «ιδεολόγος» Λάκης όλα τα ξεπουλάει. Για την ακρίβεια δεν έχει ούτε ιδέες, ούτε πολιτικές απόψεις. Είναι εκτός ορίων και συνόρων: Κάθε φορά «φοράει» τις «ιδέες» και τις «απόψεις» αυτών που των πληρώνουν.

Αυτά στο ειδικό, συγκεκριμένο επίπεδο.

  Continue reading “Λαζόπουλος: Ο «νταβατζής» του «νταβά» του…”

Η στρατηγική των προτεκτοράτων και ο καθεστωτικός φαταλισμός

Σε συνέχεια του άρθρου μας για τη νέα Φεουδαρχία, παραθέτουμε το πόνημα του κυρίου Θύμιου Παπανικολάου σχετικά με το θέμα.

Η Αμερικανική αυτοκρατορία και τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη της Ευρώπης προωθούσαν ως στρατηγικό στόχο το διαμελισμό των Βαλκανίων και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία  προτεκτοράτων.

          Οι αντιφάσεις αυτής της στρατηγικής δεν επέφεραν τα αναμενόμενα: Τη Ρωσία δεν την  γονάτισαν. Αντίθετα την ισχυροποίησαν.

          Τώρα επιτείνονται τα «βραχυκυκλώματα» αυτής της στρατηγικής των προτεκτοράτων και βαθαίνουν τα αδιέξοδα.

          Η ισχυροποίηση της Ρωσίας πιέζει την αυτοκρατορία και την  οδηγεί σε αντιφατικά αδιέξοδα, εφιαλτικά για τους λαούς των Βαλκανίων. Έτσι από τη μια  αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να σώσει τα υπάρχοντα προτεκτοράτα της  (Σκόπια κ.α.) και από την άλλη  προωθεί την εγκαθίδρυση καινούργιων προτεκτοράτων:  Ανεξαρτησία του Κοσσόβου.

          Αυτός ο φαύλος κύκλος της αυτοκρατορικής στρατηγικής των προτεκτοράτων αποτελεί σήμερα την εφιαλτική απειλή για τα έθνη-κράτη και τους λαούς. Το Κόσσοβο πυροδοτεί μια περαιτέρω κλιμάκωση αυτού του ιμπεριαλιστικού ολέθρου που οδηγεί σε νέες αιματοχυσίες και σε γενικευμένες απειλές πολεμικών πυρπολήσεων των λαών.

          Η στρατηγική των προτεκτοράτων είναι σύμφυτη με την ιμπεριαλιστική λογική της  αυτοκρατορικής Νέα Τάξης. Η βαθιά κρίση του αυτοκρατορικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και ο εντεινόμενος ανταγωνισμός με τη νέα γιγάντωση της Ρωσίας οξύνει τις αντιφάσεις του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, συνακόλουθα προσδίδει πυρετικούς ρυθμούς στην στρατηγική των προτεκτοράτων. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσα αυτούς τους κινδύνους. Ακόμα και η Τουρκία βρίσκεται στο «στόχαστρο» αυτής της στρατηγικής.

          Η πρώτη, συνεπώς, «ζώνη» άμυνας κάθε χώρας, το στρατηγικό αίτημα κάθε έθνους-κράτους είναι η κατηγορηματική απόρριψη αυτής της αυτοκρατορικής στρατηγικής.

 

 

          Όποια χώρα στα Βαλκάνια και στον ευρύτερο χώρο αποδέχεται αυτή τη νεοταξική στρατηγική των προτεκτοράτων, δηλαδή την αλλαγή συνόρων, δεν τη νομιμοποιεί απλώς, αλλά  υπογράφει και τη θανατική καταδίκη της. Ανοίγει η ίδια το δρόμο για την κατάτμηση και των δικών της συνόρων…

Βαλκάνια: στην κόψη του ξυραφιού

 

Η αποδόμηση των Βαλκανίων και η αλλαγή συνόρων ήταν ο πρώτος στόχος του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Ένας στρατηγικός στόχος που υπαγορευόταν από την ιμπεριαλιστική αναγκαιότητα «περίφραξης» και ασφυκτικής πίεσης των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Ο πλήρης έλεγχος των Βαλκανίων, μέσω της δημιουργίας νέων κρατών προτεκτοράτων, αποτελούσε για την καπιταλιστική Δύση και ιδιαίτερα για τον αυτοκρατορικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, το «όχημα» επέλασης, διείσδυσης και «κατοχής» των πρώην Σοβιετικών χωρών.

Οι βραχύχρονοι στόχοι επέτυχαν, αλλά οι μακρόπνοοι απέτυχαν. Η Ρωσία δεν διαλύθηκε, όπως προσδοκούσαν. Αντίθετα, αναζωογονήθηκε από την τέφρα της και  τα αδιέξοδα της βαθιάς, δομικής καπιταλιστικής κρίσης την ισχυροποίησαν ξανά. Και το χειρότερο για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό είναι ότι με πανίσχυρο «όπλο» την ενέργεια, η Ρωσία κατακτάει ξανά το χαμένο έδαφος στα Βαλκάνια και μέσω αυτών διεισδύει ταχύτατα στην Ευρώπη, υποσχόμενη τεράστια κέρδη σε μεγάλες μερίδες του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που ασφυκτιούν μέσα στις τανάλιες της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής κρίσης.

Η κατάσταση αυτή δεν οξύνει μόνο τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις (Ευρώπης-Αμερικής), αλλά προκαλεί και μια νέα οξύτατη συγκρουσιακή κατάσταση Αμερικής-Ρωσίας: Έναν  νέο ψυχρό πόλεμο.

Αυτός ο  νέος ψυχρός πόλεμος τοποθετεί τα Βαλκάνια στην κόψη του ξυραφιού. Η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία απειλείται με κατάρρευση και επιδιώκει πάση θυσία τον ολοκληρωτικό έλεγχο των Βαλκανίων: Την ενίσχυση και επέκταση των στρατιωτικοποιημένων  προτεκτοράτων της.  Θέλει να επιβάλλει, μέσω αυτών των προτεκτοράτων, την αυτοκρατορική της τάξη. Η «τάξη», όμως, αυτή της Νέας Τάξης χτίζεται στην άμμο. Οι λαοί αρχίζουν να αφυπνίζονται, να οργίζονται και να αντιδρούν. Η ενίσχυση της Ρωσίας αλλάζει τα δεδομένα πάνω στη διεθνή σκακιέρα. Οι αλυσιδωτές, επίσης, παρενέργειες που προκαλούνται από την προώθηση αυτής της στρατηγικής των προτεκτοράτων (Κόσσοβο) απειλούν όλα τα ιστορικά έθνη-κράτη και  όλους τους λαούς της ευρύτερης περιοχής: Την Ελλάδα και την Τουρκία.

Τίποτε πλέον δεν μπορεί να είναι σίγουρο για την Αμερική και ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανοίξει ο Ασκός του Αιόλου με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού. Η μόνη πολιτική που μπορεί να οδηγήσει σε άμεση ήττα τον πλανητικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ είναι η αποφασιστική απόρριψη της αμερικανικής πολιτικής και η κατηγορηματική ΑΡΝΗΣΗ να αποδεχτούν οι λαοί την αλλαγή συνόρων: Καμία αποδοχή των κατασκευασμένων ΝΑΤΟϊκών προτεκτοράτων και καμία νομιμοποίησή τους. 

Κάθε συναλλαγή και ιδιαίτερα στη βάση ΝΑΤΟϊκών προτάσεων τα νομιμοποιεί. Και τέτοιου είδους συναλλαγές αγγίζουν τα όρια της ιστορικής προδοσίας όταν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση τα ιστορικά, αγωνιστικά σου κεκτημένα και το όνομά σου!!!

Ο φαταλισμός των υποτακτικών

 

          Σε άλλα κείμενα του τεύχους αυτού αναλύονται συγκεκριμένα τα ζητήματα τα σχετικά με το όνομα των Σκοπίων και την ανεξαρτησία του Κοσσόβου. Εδώ τίθενται μεθοδολογικά. Δηλαδή όχι σαν ανεξάρτητα «εξαρτήματα» μιας ολότητας, αλλά σαν συνθετικά μέρη της ολότητας. Ο πλανητικός ιμπεριαλισμός και η στρατηγική των προτεκτοράτων αποτελούν ολότητα: Η ολότητα της νεοταξικής πολιτικής.

          Δεν μπορούμε συνεπώς να αποσπάμε ένα «τεμάχιο», τα Σκόπια, να το απομονώνουμε από τη γενική ιμπεριαλιστική πολιτική και να το εξετάζουμε ξεχωριστά, έξω από το όλον. Η αναζήτηση μιας ορθής τακτικής είναι υποταγμένη στο στρατηγικό ζήτημα. Η τακτική υλοποιεί (δηλαδή προσαρμόζει πρακτικά)  τη στρατηγική και δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτή.

          Αυτά τα επισημαίνω γιατί κάποιες δυνάμεις της αριστεράς αποκόβουν μηχανικά τη στρατηγική από την τακτική. Ενώ είναι αντίθετες (έτσι λένε) στη στρατηγική των ΝΑΤΟΪκών προτεκτοράτων, αντίθετες στην αλλαγή συνόρων, υποκύπτουν και αποδέχονται τη συναλλαγή με τα Σκόπια και μια ονομασία που θα περιέχει «γεωγραφικά» τον όρο «Μακεδονία»!!!

          Έτσι στην καθεστωτική «ομοφωνία» και «ομοψυχία» σχετικά με την αποδοχή του ονόματος «Μακεδονία» (με το σόφισμα του γεωγραφικού προσδιορισμού) προστίθενται κι αυτές.

          Το να καταγγέλλεις από τη μια τη ΝΑΤΟϊκή στρατηγική των προτεκτοράτων και την αναδιάταξη των συνόρων και από την άλλη να διαπραγματεύεσαι με τα προτεκτοράτα και με τον πατρόνα τους, το ΝΑΤΟ, για όνομα «κοινής αποδοχής», αυτό αποτελεί μνημείο οπορτουνισμού. Είναι τέτοια οπορτουνιστική αθλιότητα που δείχνει ότι απλώς δημαγωγείς αντί-ιμπεριαλιστικά, ή εμπορεύεσαι τα ΑΝΤΙΝΑΤΟϊκά και αντινεοταξικά αισθήματα του ελληνικού λαού.

          Μια τέτοια θέση δεν αποτελεί μόνο πολιτικάντικο καιροσκοπισμό. Αποτελεί και μια θέση θλιβερής, μοιρολατρικής υποταγής στο κατεστημένο. Μια θέση που δεν πιστεύει στις λαϊκές δυνάμεις και σέρνεται, διαπραγματευτικά,  πίσω από τις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις.

          Έτσι, βλέπουμε κάποιες πατριωτικές «αριστερές» δυνάμεις, να κατασκευάζουν φαταλιστικούς μύθους για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: την πολιτική τους γονυκλισία και υποταγή.    

          Μας μιλάνε για απομόνωση, για κινδύνους της μεγάλης Αλβανίας, για τον κίνδυνο του τούρκικου επεκτατισμού κ.λπ.

          Αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν τα διδάγματα της ιστορίας. Η ιστορική θεωρία και εμπειρία δείχνουν ότι είναι οι υποχωρήσεις που αυξάνουν τους κινδύνους. Οι κίνδυνοι, όταν αποδέχεσαι τη διπλωματία και την πράξη των δυναστών, όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά μεγιστοποιούνται. Όταν αποδέχεσαι την ιμπεριαλιστική απάτη της «αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων» και υποκύπτεις στα στρατηγικά σχέδια της Νέας Τάξης, ουσιαστικά υπογράφεις την  καταδίκη σου, αφού αντιμετωπίζεις και στο χώρο σου τον κίνδυνο «αυτοδιάθεσης μειονοτήτων», υπαρκτών ή κατασκευασμένων…

          Η φαταλιστική αυτή λογική, επειδή κινείται εντός του κατεστημένου διπλωματικού πλαισίου, δεν μπορεί να διακρίνει τη δυναμική που αναπτύσσεται στους λαούς των Βαλκανίων. Μια δυναμική που υπονομεύει αποφασιστικά την κυριαρχία της Δύσης.

          Σε αυτό συμβάλλει καθοριστικά και η αλλαγή των διεθνών συσχετισμών με την ενδυνάμωση και τη διείσδυση της Ρωσίας στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.

          Τέλος, αντιμετωπίζει και  η Τουρκία μεγάλους κινδύνους από τη Νεοταξική «διαλεκτική» της αλλαγής συνόρων και είναι περιπλεγμένη μέσα σε ένα δίκτυο εκρηκτικών  και αξεδιάλυτων αντιφάσεων.

Οι περιοχές των  Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής κοχλάζουν και δεν μπορεί η πλανητική αυτοκρατορία να επιβάλει την «τάξη» της. Εκτός κι αν αποδεχτούμε μοιρολατρικά την αιματοβαμμένη  «τάξη» της… 

 

Ο μύθος της αυτοδιάθεσης

 

          Το νεοταξικό ιδεολόγημα για την κατασκευή των προτεκτοράτων είναι η «αυτοδιάθεση των εθνών». Η επαναστατική αυτή θέση των εθνικό-απελευθερωτικών κινημάτων  αποτελεί σήμερα το όχημα της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής των προτεκτοράτων. Η Αριστεροί παπαγαλίζοντας μια παλιά σωστή θέση, η οποία, όμως, σήμερα είναι μύθος και νεοταξικό ιδεολόγημα, προσδένονται  στο άρμα του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού και αποτελούν την ιδεολογική εμπροσθοφυλακή του, με το αζημίωτο φυσικά: Γεμίσαμε επιδοτούμενες «αριστερές» κινήσεις που αγωνίζονται για την «αυτοδιάθεση»  των εθνοτήτων και μειονοτήτων, συμβάλλοντας τα μέγιστα στον τεμαχισμό των ιστορικών εθνικών κρατών.

          Ο μαρξισμός, όμως, δεν είναι δόγμα, πόσω μάλλον παπαγαλία λεκτικών σχημάτων. Η απαίτηση της μαρξιστικής θεωρίας είναι απόλυτη και σαφής:  Οποιοδήποτε κοινωνικό πρόβλημα εξετάζεται αφού πρώτα τοποθετηθεί μέσα σε ορισμένα ιστορικά πλαίσια, στα πλαίσια της ιστορικής εποχής. Ύστερα λαμβάνονται υπόψη οι συγκεκριμένες ιδιομορφίες.

          Το αίτημα για «αυτοδιάθεση», συνακόλουθα η δημιουργία εθνών κρατών είναι ιστορικά προσδιορισμένο και ανταποκρίνεται στην ανάγκη των εμπορευματικών καπιταλιστικών σχέσεων που θέλουν να απελευθερωθούν από τα μεσαιωνικά, φεουδαρχικά ή προκεφαλαιοκρατικά δεσμά. Το εθνικό κράτος, σύμφωνα με τους θεωρητικούς του μαρξισμού, είναι η μορφή του κράτους που ανταποκρίνεται στην ανάγκη εδραίωσης, επιβολής και ανάπτυξης του καπιταλισμού κόντρα στις φεουδαρχικές ή προκεφαλαιοκρατικές «συνθήκες».

          Ο Λένιν στο κείμενό του «σχετικά με το δικαίωμα των εθνών για αυτοδιάθεση» (αλλά και σε πολλά άλλα κείμενά του) αναπτύσσει διεξοδικά το ζήτημα. Επισημαίνει ιδιαίτερα τα ακόλουθα:

          α). Το ιστορικό πλαίσιο των εθνικών κινημάτων: «Η  εποχή της οριστικής νίκης του καπιταλισμού ενάντια στο φεουδαρχισμό ήταν συνδεδεμένη με εθνικά κινήματα».

          β). Την οικονομική βάση των εθνικών κινημάτων, συνακόλουθα του έθνους κράτους. Αυτή η βάση είναι οι εθνικές αστικές δυνάμεις της εμπορευματικής παραγωγής που αγωνίζονται να απελευθερωθούν από τη στενή φεουδαρχική αγορά και να αναπτύξουν την ανοικτή και ελεύθερη καπιταλιστική αγορά.

          Το αίτημα, συνεπώς για «αυτοδιάθεση», συνακόλουθα τη δημιουργία εθνών-κρατών προϋποθέτει δύο βασικούς συντελεστές: Φεουδαρχικές ή μισοφεουδαρχικές σχέσεις, δηλαδή προκαπιταλιστικές και την  ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης!!!

          Υφίστανται σήμερα στα Βαλκάνια αυτοί οι οικονομικοί και κοινωνικοί όροι;

          Σήμερα ζούμε την εποχή των υπερεθνικών μονοπωλίων, μια ιστορική εποχή που χαρακτηρίζεται από την κατάτμηση και την άλωση των εθνών κρατών. Τα νέα κράτη που δημιουργούνται δεν έχουν καμία εθνική οικονομική υπόσταση, είναι κράτη χωρίς εθνική αστική τάξη. Είναι στρατιωτικά μαφιόζικα προτεκτοράτα των πολυεθνικών, εκτελεστικά όργανα του πλανητικού ιμπεριαλισμού. Αυτές οι κρατικές κατασκευές οδηγούν τα πράγματα προς τα πίσω, σε ένα νέο Μεσαίωνα. Διαλύουν τους λαούς και καθιστούν τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση ακόμα πιο δύσκολο.

          Μέσα σε αυτή την  αυτοκρατορική ιμπεριαλιστική εποχή της Νέας Τάξης το αίτημα για «αυτοδιάθεση των εθνοτήτων» δεν είναι απλώς μια χίμαιρα, αλλά στρώνει το έδαφος στην πλανητική ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα…

Ρεσάλτο – Τ27