Ο σωστός τρόπος κατανόησης των οικονομικών της πανδημίας

Μόνο η σωτηρία των ζωών θα σώσει τα προς το ζην

Η ανυπομονησία ενίσχυσε μια ευρεία παρανόηση: Ότι η σωτηρία λιγότερων ζωών θα άξιζε τον κόπο εάν η οικονομική δραστηριότητα αποκατασταθεί γρήγορα. Ούτε τα οικονομικά της πανδημίας λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο και ούτε η αντίδραση στην πανδημία. Μόνο η δράση που θέτει την υγεία των ανθρώπων στο επίκεντρο θα επιτρέψει μια οικονομική ανάκαμψη.

Ο νέος κορωνοϊός έχει εξαπλωθεί ευρέως σε όλο τον κόσμο, κατακλύζοντας τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης και σκοτώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αλλά η κόπωση με τις διαταγές για παραμονή στο σπίτι και οι συνέπειες ενός ξαφνικού παγώματος στην οικονομική δραστηριότητα έφεραν μειωμένη εστίαση στο ανθρώπινο κόστος της νόσου. Ακόμα χειρότερα, η ανυπομονησία ενίσχυσε μια ευρεία παρανόηση: Ότι η σωτηρία λιγότερων ζωών θα άξιζε τον κόπο εάν η οικονομική δραστηριότητα αποκατασταθεί γρήγορα. Ούτε τα οικονομικά της πανδημίας λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο και ούτε η αντίδραση στην πανδημία. Μόνο η δράση που θέτει την υγεία των ανθρώπων στο επίκεντρο θα επιτρέψει μια οικονομική ανάκαμψη.

Οι αντιλήψεις των ατόμων για την ασφάλεια θα καθοδηγήσουν τις καταναλωτικές και τις επιχειρηματικές αποφάσεις τους επόμενους μήνες. Εάν οι κυβερνήσεις αποτύχουν να σώσουν ζωές, οι άνθρωποι που φοβούνται τον ιό δεν θα ξαναρχίσουν να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν ή να γευματίζουν έξω. Αυτό θα εμποδίσει την οικονομική ανάκαμψη, είτε με lockdown είτε χωρίς lockdown. Κατά συνέπεια, μόνο η επένδυση σε στρατηγικές που προστατεύουν την υγεία θα επιτρέψει στην οικονομία να ανακάμψει˙ η συγκράτηση τέτοιου είδους δαπανών θα σημαίνει περισσότερες εστίες, περισσότερες απώλειες ζωών και παρατεταμένα οικονομικά δεινά [1].

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι καταναλωτικές δαπάνες -ο μεγαλύτερος μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης- μειώθηκαν ακόμη και πριν τα περισσότερα κράτη δώσουν εντολή για lockdown, και δεν είναι πουθενά κοντά στο κανονικό, ακόμη και σε πολιτείες που έχουν μερικώς επαναλειτουργήσει. Η ηπιότερη προσέγγιση της Σουηδίας [2] στο lockdown δεν γλίτωσε την συρρίκνωση της οικονομίας της και φαίνεται να σχετίζεται με τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων. Η ανάκαμψη της Κίνας [3] θα εξαρτηθεί από την αναζωογονημένη εγχώρια και παγκόσμια ζήτηση. Χώρες και πολιτείες που έχουν ανοίξει ξανά πριν πετύχουν το κατώφλι της σταθερής μείωσης των λοιμώξεων ρισκάρουν να εκδηλώσουν νέα κρούσματα, υψηλότερα ποσοστά θανάτου και παρατεταμένη οικονομική αναστάτωση.

Οι αντισταθμίσεις δημόσιων οικονομικών συνήθως περιλαμβάνουν ανταγωνιστικές προτεραιότητες και περιορισμένους πόρους -κανόνια ή βούτυρο, νοσοκομεία ή αυτοκινητόδρομους. Αλλά θα ήταν λάθος να εφαρμόσουμε αυτό το πλαίσιο στην αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19, επειδή οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν μια θεμελιωδώς διαφορετική επιλογή. Η σωτηρία των ζωών είναι καθοριστικής σημασίας για την αποκατάσταση της οικονομικής δραστηριότητας, δεν είναι αντίθετη σε αυτήν.

ΣΩΖΟΝΤΑΣ ΖΩΕΣ

Η σωτηρία ζωών θα απαιτήσει τεράστιες κρατικές επενδύσεις για την βελτίωση της δημόσιας υγείας [4] και των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης για να καλύψουν τόσο τις άμεσες όσο και τις μελλοντικές ανάγκες. Ο στόχος πρέπει να είναι ο έλεγχος της εξάπλωσης του ιού, η προστασία των εργαζομένων στον υγειονομικό τομέα και η δημιουργία αυξημένης χωρητικότητας στις εγκαταστάσεις υγείας -διατηρώντας παράλληλα την υγειονομική περίθαλψη που δεν έχει σχέση με την COVID-19. Η πρωτοβάθμια περίθαλψη, όπως ο εμβολιασμός, η θεραπεία χρόνιων παθήσεων, και οι συνήθεις διαδικασίες διάσωσης ζωής και οι θεραπείες που κρατούν έναν πληθυσμό υγιή, μπορούν να περιμένουν μόνον τόσο. Το επίκεντρο δεν πρέπει να είναι απλώς η μείωση των θανάτων που μπορεί να αποφευχθούν από την [ασθένεια] COVID-19, αλλά η πρόληψη όσο το δυνατόν περισσότερων θανάτων, είτε από COVID-19 είτε όχι, πράγμα που θα σημαίνει την διατήρηση ή ακόμη και ενίσχυση της φροντίδας που δεν αφορά στην COVID-19.

Όταν η COVID-19 εξαπλώνεται ευρέως, οι αποδιοργανωτικές αλλά ουσιαστικές πρακτικές παραμονής στο σπίτι είναι ο μόνος τρόπος για τον περιορισμό της εκρηκτικής διάδοσης. Το lockdown είναι ένα αμβλύ αλλά αποτελεσματικό μέσο. Μπορεί να τερματιστεί, επιτρέποντας στους ανθρώπους να βγουν με ασφάλεια, μόνο όταν υπάρχουν τέσσερις βασικές πρακτικές: Εκτεταμένα [διαγνωστικά] τεστ, απομόνωση αυτών που έχουν μολυνθεί, ανίχνευση επαφών [5], και καραντίνα αυτών των επαφών.

Αυτές οι τέσσερις πρακτικές (μια στρατηγική που η Resolve to Save Lives ονομάζει «Box It In» [6]) εξαρτώνται από σημαντικές επενδύσεις τόσο οικονομικών όσο και ανθρώπινων πόρων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αύξηση των τεστ (απαιτούνται τουλάχιστον 400.000 τεστ την ημέρα μόνο για τις ομάδες υψηλότερης προτεραιότητας) και άλλες παρεμβάσεις θα κοστίσουν δισεκατομμύρια δολάρια. Και η εφαρμογή ενός διεξοδικού συστήματος εντοπισμού επαφών θα μπορούσε να συνεπάγεται την απασχόληση και την εκπαίδευση τουλάχιστον 100.000 ατόμων και μέχρι 300.000 ατόμων. Η παραδοσιακή ανίχνευση επαφών είναι δαπανηρή, χρονοβόρα και έντασης εργασίας, καθώς απαιτεί γρήγορη δουλειά και οικοδόμηση εμπιστοσύνης με σεβασμό στην ιδιωτικότητα. Αλλά είναι απαραίτητη για να ελέγχεται η εξάπλωση του ιού. (Πολλές κυβερνήσεις σε χώρες με χαμηλό εισόδημα διεξάγουν τακτικά τον εντοπισμό επαφών [7]).

Εν τω μεταξύ, η απομόνωση ασθενών που έχουν μολυνθεί και η απομόνωση ατόμων που έχουν έλθει σε επαφή μαζί τους θα απαιτήσει σημαντική πρόσθετη επένδυση. Η απομόνωση των ασθενών, προκειμένου να αποφευχθεί η εξάπλωση σε νοσοκομεία και κέντρα υγείας (καθώς και σε γηροκομεία, καταφύγια αστέγων και σωφρονιστικές εγκαταστάσεις, που έχουν μερικά από τα υψηλότερα ποσοστά μόλυνσης και θνησιμότητας), απαιτεί επανασχεδιασμένες εγκαταστάσεις και πρακτικές υγειονομικής περίθαλψης και επαρκή εφόδια προστατευτικού εξοπλισμού. Οι δημοτικές και κρατικές Αρχές ενδέχεται επίσης να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν εγκαταστάσεις όπως ξενοδοχεία και μοτέλ για να χωρίσουν και να στεγάσουν άτομα που είναι άρρωστα ή εκτεθειμένα και δεν μπορούν να φροντιστούν και να απομονωθούν με ασφάλεια στην τρέχουσα διαμονή τους. Χώρες που έχουν ήδη επενδύσει σε τέτοιες προσωρινές εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και της Νότιας Κορέας [8], έχουν σώσει ζωές και έχουν αποφύγει τις χειρότερες οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας.

Τελικά, τίποτα δεν θα επιτρέψει στους ανθρώπους να επιστρέψουν στο προ COVID-19 φυσιολογικό εκτός από ένα εμβόλιο [9]. Οι κυβερνήσεις και οι ιδιωτικές εταιρείες πρέπει να επενδύσουν στην δοκιμή και την διανομή ενός εμβολίου το συντομότερο δυνατόν, αναγνωρίζοντας ότι ακόμη και όταν αναπτυχθεί ένα εμβόλιο, το να χορηγηθεί σε όλους όσους το χρειάζονται θα είναι μια τεράστια επιχείρηση. Οι θεραπείες θα βοηθήσουν επίσης, πιθανώς ουσιαστικά, και θα είναι διαθέσιμες νωρίτερα. Αλλά είναι απίθανο να αλλάξουν το παιχνίδι όπως θα έκανε ένα ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο.

Μαζί με τα δισεκατομμύρια σε δαπάνες για μια ολοκληρωμένη αντίδραση στην COVID-19 τους επόμενους μήνες, θα απαιτηθούν σημαντικές πρόσθετες επενδύσεις για τη μείωση του κινδύνου μελλοντικών πανδημιών. Στην αμεσότητα της πανδημικής απόκρισης, είναι εύκολο να συνδεθούν οι ενέργειες με τις μετρήσιμες συνέπειες: Η προμήθεια περισσότερων τεστ και προστατευτικού εξοπλισμού μετριάζει την πίεση στα νοσοκομεία και μειώνει τους θανάτους, η ισχυρή ανίχνευση επαφών μειώνει την εξάπλωση. Όμως σύντομα, οι κυβερνήσεις θα μπουν στον πειρασμό, όπως συμβαίνουν υπό κανονικές συνθήκες, να ξοδέψουν λιγότερα για την υγεία εν τη απουσία τέτοιων προφανών συνεπειών -ένας λόγος για τον οποίο η επένδυση στην πρόληψη πανδημιών εξασθενούσε ακόμη και καθώς το παγκόσμιο εμπόριο και ταξίδια αυξάνονταν.

ΜΕΤΡΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΟΚ

Οι προσπάθειες για επιβράδυνση και διακοπή της εξάπλωσης της COVID-19 είναι απαραίτητα αποδιοργανωτικές και δαπανηρές, επειδή επηρεάζουν άμεσα το εάν και το πώς μπορούν να εργαστούν οι άνθρωποι. Οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν σε πολιτικές που μειώνουν τη μετάδοση, όπως η επί πληρωμή άδεια ασθενείας, και που βοηθούν τους ανθρώπους να διατηρήσουν ή να αποκτήσουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη. Αλλά πρέπει επίσης να επενδύσουν [10] σε πολιτικές που συμβάλλουν στη μείωση του οικονομικού σοκ, όπως η διευρυμένη ασφάλιση ανεργίας (περισσότεροι από 33 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν υποβάλει αρχικές δηλώσεις ανεργίας από τις αρχές Μαρτίου), συμπληρωματικές αμοιβές (για παράδειγμα, ο Καναδάς σκοπεύει να συμπληρώσει τους μισθούς των εργαζομένων στην πρώτη γραμμή [της πανδημίας]), και προγράμματα που επιτρέπουν στις εταιρείες να διατηρούν τους εργαζομένους τους. Τέτοιες κοινωνικές προστασίες απαιτούνται όχι μόνο για χάρη της οικονομικής ανακούφισης ενόψει ενός παγκόσμιου σοκ, αλλά και για τον περιορισμό της πανδημίας: Εάν τα άτομα που έχουν μολυνθεί από τον ιό και οι επαφές τους μπορούν να μείνουν σπίτι χωρίς οικονομική δυσκολία, οι χώρες θα είναι πιο πιθανό να επιβραδύνουν τη μετάδοση και να αποτρέψουν τις οικονομίες τους να καταρρεύσουν περαιτέρω.

Η επιστροφή στην εργασία απαιτεί την αναγνώριση ότι ορισμένα άτομα θα παραμείνουν πολύ ευάλωτα για να επιστρέψουν σε θέσεις εργασίας που συνεπάγονται κινδύνους για την υγεία και δεν μπορούν να γίνουν από απόσταση. Κατά συνέπεια, οι κυβερνήσεις ενδέχεται να χρειαστεί να επεκτείνουν την εισοδηματική υποστήριξη και να παρέχουν ευρύτερη ασφάλιση ανικανότητας [προς εργασία]. Αυτό θα μείωνε τον κίνδυνο σοβαρής ασθένειας στις πιο ευάλωτες κοινότητες -ιδίως σε κοινότητες χαμηλού εισοδήματος, μεταναστών, και μειονοτήτων, οι οποίες έχουν πληγεί περισσότερο από την COVID-19- και επομένως επιτρέπουν την συνέχιση των οικονομικών δραστηριοτήτων.

Υπάρχει ένας μακρύς και ποικίλος κατάλογος θέσεων εργασίας που κρίνονται απαραίτητες και συνεπάγονται υψηλό κίνδυνο COVID-19: Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη, αλλά και οι οδηγοί λεωφορείων και οι εργαζόμενοι στην συσκευασία κρέατος, στις αποθήκες και στα μανάβικα έχουν λίγες επιλογές, όμως συνεχίζουν να εμφανίζονται [στην δουλειά]. Οι γραμμές παραγωγής σε πολλές βιομηχανίες -όχι μόνο στην συσκευασία κρέατος, που είναι το θέμα των πρόσφατων εκτεταμένων εξάρσεων- περιλαμβάνουν φυσική εγγύτητα με άλλους εργαζόμενους. Εκείνοι που επιστρέφουν σε αυτές τις θέσεις εργασίας χρειάζονται πολύ καλύτερη προστασία: Συχνή απολύμανση, νέα χωρίσματα, υποχρεωτική απολύμανση χεριών, αυξημένη φυσική απόσταση, διατήρηση μικρών ξεχωριστών ομάδων εργαζομένων ενώ θα εξαιρούνται οι μολυσμένοι εργαζόμενοι, και γρήγορη αναγνώριση και έρευνα για να σταματήσει η εξάπλωση των κρουσμάτων.

Ωστόσο, αυτή η προστασία θα λειτουργήσει μόνο εάν οι εργοδότες λάβουν και εφαρμόσουν σαφή, τεκμηριωμένη, επίσημη καθοδήγηση. Η βελτίωση της ασφάλειας της βιομηχανίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δημόσιο αγαθό -πράγμα που απαιτεί αποτελεσματική εποπτεία από ομοσπονδιακές και πολιτειακές κυβερνήσεις. Χωρίς επιβολή, μεμονωμένες επιχειρήσεις θα μπουν στον πειρασμό να λειτουργήσουν πονηρά, με τραγικά αποτελέσματα: Εάν κάποιος εργοδότης κάνει παρακάμψεις για να εξοικονομήσει χρήματα, η μόλυνση μπορεί να εξαπλωθεί και να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη σε μια ολόκληρη βιομηχανία (είτε πρόκειται για εργοστάσια συσκευασίας κρέατος είτε για ξενοδοχεία). Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν συμφέρον να εγγυηθούν την ασφάλεια προκειμένου να αποτρέψουν τον τερματισμό λειτουργίας σε ολόκληρη την βιομηχανία, αλλά δεν μπορούν να βασίζονται στην αυτο-αστυνόμευση. Η κυβέρνηση μπορεί να συμβάλει στην διασφάλιση της εμπιστοσύνης του κοινού όπως το κάνει με την ασφάλεια των τροφίμων: Επιβάλλει πρότυπα που μειώνουν τον κίνδυνο και η βιομηχανία με την σειρά της βρίσκει οικονομικά αποδοτικούς τρόπους για να ανταποκριθεί σε αυτά τα πρότυπα. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και η κυβέρνηση συνεργάζονται έτσι ώστε να μειώσουν το κόστος του να κρατήσουν τους πάντες ασφαλείς.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

Η εύρεση πρακτικών, κλιμακούμενων τρόπων τόσο για την προστασία των ανθρώπων όσο και για να πεισθούν να αλλάξουν την προσωπική συμπεριφορά τους προς όφελος της κοινότητας αποτελεί το «εκ των ων ουκ άνευ» της δημόσιας υγείας. Στην τρέχουσα πανδημία, παρά τα αρχικά λάθη, οι κυβερνήσεις κατάφεραν γενικά να πείσουν τους ανθρώπους να βάλουν το συλλογικό καλό πάνω από το δικό τους -είτε μένοντας στο σπίτι είτε φορώντας μάσκες δημόσια.

Όταν η προσοχή και η ενέργεια του κοινού επικεντρώνονται σε έναν σαφή εχθρό, είναι σχετικά εύκολο να πείσουμε τις κυβερνήσεις να επενδύσουν σε μέτρα δημόσιας υγείας, καθώς μειώνουν ξεκάθαρα τον αριθμό των θανάτων και επιταχύνουν την ανάκαμψη. Η μεγαλύτερη πρόκληση στο μέλλον θα είναι να πεισθούν οι κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν προγράμματα που καθιστούν λιγότερο πιθανή την επόμενη πανδημία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό απαιτεί σημαντική αύξηση της χρηματοδότησης [11] τόσο για την εγχώρια δημόσια υγεία όσο και για την παγκόσμια δημόσια υγεία (και να προστατευθεί η χρηματοδότηση από κοντόφθαλμες περικοπές στο μέλλον). Το μακροπρόθεσμο μάθημα της COVID-19 θα πρέπει να είναι σαφές: Εάν οι κυβερνήσεις δεν αυξήσουν μαζικά τις επενδύσεις τους στην παγκόσμια υγειονομική ασφάλεια [12], θα θέσουν σε κίνδυνο τόσο τις ζωές όσο και τα προς το ζην στο μέλλον.

Αν και το κόστος τόσο της άμβλυνσης αυτής της πανδημίας όσο και της πρόληψης της επόμενης μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, το τίμημα αποτελεί ένα ζήτημα σύγκρισης [13] με το οικονομικό τους όφελος –ένα θέμα δαπάνης δισεκατομμυρίων για την εξοικονόμηση τρισεκατομμυρίων. Οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τώρα τόσο το ανθρώπινο όσο και το οικονομικό κόστος, σε αντίθεση με ό, τι αντιμετώπιζαν εδώ και δεκαετίες, και θα κριθούν και για τα δύο -πόσους θανάτους προλαμβάνουν και πόσο πλήρως αποκαθιστούν τις οικονομίες τους. Το να ληφθούν ημίμετρα για τον έλεγχο της πανδημίας και να υπάρξει βιασύνη για το ξανάνοιγμα [της οικονομίας] πολύ νωρίς (και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ασφάλεια στους χώρους εργασίας) θα αυξήσει την ζημιά τόσο από την άποψη των ζωών όσο και από του εισοδήματος. Οι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι αυτό που είναι καλό για την δημόσια υγεία είναι επίσης καλό για τις δουλειές.

Ο RAJEEV CHERUKUPALLI είναι οικονομολόγος στη σχολή Δημόσιας Υγείας Johns Hopkins Bloomberg.
Ο TOM FRIEDEN είναι ανώτερος συνεργάτης για την Παγκόσμια Υγεία στο Council on Foreign Relations και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Resolve to Save Lives (μια πρωτοβουλία της Vital Strategies). Διετέλεσε διευθυντής των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ από το 2009 έως το 2017 και ως Επίτροπος του Τμήματος Υγείας της Νέας Υόρκης από το 2002 έως το 2009.

Σύνδεσμοι:

[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/2020-03-19/real-pandemic-danger-…
[2] https://www.foreignaffairs.com/articles/sweden/2020-05-12/swedens-corona…
[3] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2020-04-15/pandemi…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/2020-03-28/plagues-tell-us-who-w…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/asia/2020-03-20/how-civic-techno…
[6] https://preventepidemics.org/coronavirus/boxitin/
[7] https://www.npr.org/sections/goatsandsoda/2020/04/22/840232210/how-do-yo…
[8] https://www.foreignaffairs.com/articles/united-states/2020-04-10/south-k…
[9] https://www.foreignaffairs.com/articles/world/2020-04-30/finding-vaccine…
[10] https://www.foreignaffairs.com/articles/2020-03-26/how-avoid-coronavirus…
[11] https://www.kff.org/global-health-policy/issue-brief/the-u-s-government-…
[12] https://ghsagenda.org/
[13] https://www.healthaffairs.org/do/10.1377/hblog20200425.195884/full/

foreignaffairs.gr

5 σκέψεις σχετικά με το “Ο σωστός τρόπος κατανόησης των οικονομικών της πανδημίας”

  1. Ποιος ιός, ποια εξάπλωση και ποιο εμβόλιο μου τσαμπουνάτε βρε …μαλακοπίτουρες.
    Όταν κάποιος νομίζει ή τον έκαναν να νομίζει, ότι έχει να φοβάται κάποιον …ιό, έχει το νόμιμο δικαίωμα να κάνει το οποιοδήποτε εμβόλιο του προτείνει το σύστημα.
    Και να βάλει στο σώμα του οτιδήποτε εμπεριέχει αυτό το εμβόλιο.
    Δε θα μιλήσω για μικροτσίπ ή για οτιδήποτε άλλο περιλαμβάνονται σε όλα τα εμβόλια, που κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι (μέχρι και σε τύπους εμβολίων για την κοινή γρίπη βρέθηκαν αντισώματα για τον κορωναϊό, που σημαίνει ότι όποιος κάνει αυτά τα εμβόλια εσφαλμένα θα φανεί ότι έχει περάσει τον κορωναϊό…).
    Θα αναφέρω το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του καθενός να μην κάνει, να μην θέλει να κάνει το οποιοδήποτε εμβόλιο.

    Αφού όποιος δε θα κάνει το εμβόλιο, δε θα διακινδυνεύει παρά μόνο τον εαυτό του καθώς και όποιον άλλο δεν έχει κάνει το εμβόλιο.
    Που σημαίνει ότι οι μόνοι που υποτίθεται ότι θα κινδυνεύουν, θα είναι αυτός ο ίδιος και οι όμοιοι του.
    Κάτι το οποίο συνηγορεί, όχι μόνο στο να μην μπορεί να γίνει υποχρεωτικός ο εμβολιασμός, αλλά και στην απαγόρευση τιμωρίας σε περίπτωση μη εμβολιασμού!

    Επίσης λένε ότι κακώς που πιστεύει όποιος πιστεύει σε ότι πιστεύει, για τα εμβόλια γενικώς.
    Ο οποιοσδήποτε όμως, μπορεί να πιστεύει …ότι θέλει να πιστεύω.
    Διώκεται ποτέ η πίστη του καθενός;
    Μπορεί να διωχθεί η πίστη, ακόμα και αν αυτή είναι …λανθασμένη;

    Μου αρέσει!

    1. Πολυλογείτε, γράφοντας τις …παπαρολογίες σας για να αποδείξετε δήθεν την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών στην οικονομία. Στην ήδη κατεστραμμένη, από το κόμμα που μας κυβερνάει, ελληνική οικονομία.
      Εγώ αυτό θα το αποδείξω.

      Το πρόβλημα της Ελλάδας ξεκίνησε με την προηγούμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ με τον Καραμανλή.
      Ο προϋπολογισμός του οποίου, το 2009 και μόνο, παρουσίασε έλλειμμα ολόκληρα 36 ΔΙΣ !
      Έναν προϋπολογισμό τον οποίο η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ έφερε προς ψήφιση το 2008, τον εφήρμοσε και έλειψαν 36 δις.
      Στη συνέχεια αυτός παραιτήθηκε…
      Το οποίο έλλειμμα δημιουργήθηκε χωρίς να κάνει η χώρα κάποιο μεγάλο έργο, αλλά εξαιτίας άλλων λόγων.
      Κανείς δεν μας είπε ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι λόγοι και κανείς δεν έψαξε για αυτό το έλλειμμα.
      Ούτε ακόμα και μετά που ανέλαβε ο ΓΑΠ.
      Αφού, πρόκειται για την ίδια κλίκα, για την ίδια συμμορία που μας έφερε ως εδώ.
      Επειδή όμως είναι πάρα πολλά τα 36 δις και δεν θέλω να υποθέσω ότι κάποια από αυτά…κλάπηκαν, ας το ψάξει και ας μας ενημερώσει ο Κούλης.

      Παρεμπιπτόντως, ο ψηφισμένος από τον Κούλη κρατικός προϋπολογισμός του 2020, θα παρουσιάσει και αυτός έλλειμμα!
      Λόγω της …πανδημίας των ούτε 200 νεκρών (ενώ από τον ιό της κοινής γρίπης έχουμε πολύ περισσότερους νεκρούς).
      Και η δικαιολογία για αυτό το νέο έλλειμμα της ΝΔ είναι αυτονόητη, την ξέρουν όλοι.
      Ο κορωναϊός.
      Και γιατί τον Μάρτιο ο Κούλης δεν έφτιαξε έναν νέο κρατικό προϋπολογισμό για το 2020; Όπως ήταν φυσικό, όπως είχε το δικαίωμα και όπως έλεγαν όλοι;
      Μήπως για να παρουσιάσει το έλλειμμα όσο θέλει;

      Η ΝΔ μιλάει για περίπου 10% έλλειμμα.
      Τελικά ο κρατικός προϋπολογισμός για το έτος 2020, θα παρουσιάσει ένα έλλειμμα, μεγαλύτερο από το έλλειμμα του 2009. Περισσότερα από 36 δις !!!
      Εδώ θα είμαστε, να το θυμόσαστε.
      Και τα γραπτά μένουν.
      Η επόμενη κυβέρνηση, θα ψάξει να βρει γιατί αυτό το έλλειμμα θα είναι τόσο τεράστιο;
      Ή μήπως, όπως έκανε η κυβέρνηση του ΓΑΠ;

      Μου αρέσει!

      1. Επειδή όμως κανείς δεν έψαξε για αυτό το έλλειμμα των 36 δις και δεν μας εξήγησε για την οικονομική κατάσταση – καταστροφή της χώρας, θα τα εξηγήσω εγώ:

        Το 2009, πριν έντεκα χρόνια, όλοι ξέρουν ότι το χρέος μας ήταν 296 δις και ότι ο κρατικός προϋπολογισμός του 2009 παρουσίασε έλλειμμα 36 δις.
        Λίγοι ξέρουν ότι ο Καραμανλής είχε δώσει το 2008 στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, ως κρατικές εγγυήσεις, 28 δισεκατομμύρια Ευρώ (τα 23 δις με το ΦΕΚ 250, 9 Δεκεμβρίου 2008). Έτσι δημιουργήθηκε και το έλλειμμα του 2009.

        Εκτός από τις …κρατικές εγγυήσεις του Καραμανλή προς τις τράπεζές μας, από το 2010 με τον Παπανδρέου έως και το 2012 με τον Παπαδήμο και με τον Σαμαρά, δώσαμε άλλα 230 δις ως …ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μας.
        ΦΕΚ 65, 6 Μαΐου 2010 – 15 δις
        ΦΕΚ 148, 3 Σεπτεμβρίου 2010 – 25 δις
        ΦΕΚ 113, 18 Μαΐου 2011 – 30 δις
        ΦΕΚ 203, 14 Σεπτεμβρίου 2011 – 30 δις
        ΦΕΚ 256, 9 Δεκεμβρίου 2011 – 60 δις
        ΦΕΚ 52, 12 Μαρτίου 2012 – 30 δις
        ΦΕΚ 180, 20 Σεπτεμβρίου 2012 – 40 δις

        Εξάλλου, όλοι ξέρουν ότι με τα μνημόνια μας έδωσαν οι «σύμμαχοι» σε λίγα μόλις χρόνια γύρω στα 250 δις. Πού πήγαν λοιπόν αυτά τα χρήματα, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός μας …έβγαινε δεν έβγαινε;
        Προς …ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μας;
        Ή μήπως …δήθεν πήγαν στις δικές μας τράπεζες, αλλά στην ουσία πήγαν προς Γαλλία και Γερμανία;
        Μέχρι και ο Βαρουφάκης είπε πέρυσι προεκλογικά ότι δώσαμε πολλά δις προς γαλλικές και γερμανικές τράπεζες. Μόνο που δεν είπε πόσο ακριβώς χρήμα δώσαμε και ούτε το έλεγε όταν ήταν υπουργός οικονομικών της χώρας.
        Ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός Νταλέμα είχε πει όμως ότι η Ελλάδα έδωσε προς γαλλικές και γερμανικές τράπεζες 250 δις.
        Ο Νταλέμα νόμιζε ότι ήταν τόκοι ξένων τραπεζών.
        Εάν όμως ήταν τόκοι θα έπρεπε να χρωστάμε …μερικά τρις. Ακόμα και εάν δεν ήταν …τόκοι, αλλά ήταν όλα μας τα χρέη, πότε μας δάνεισαν γαλλικές και γερμανικές τράπεζες τόσο χρήμα;

        Και η Ελλάδα δεν κάνει ούτε καν έναν επίσημο λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους, για να δούμε πόσο είναι αυτό. Ότι μας πούνε οι Ευρωπαίοι …εταίροι μας.
        Ούτε ακολουθεί το παράδειγμα της Ισλανδίας.

        Μου αρέσει!

        1. Και αφού αναφέρθηκα στην Ισλανδία και για όσους δεν ξέρουν, ας μάθουν ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ.
          Χρωστούσε η χώρα πολλά δισεκατομμύρια για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών της. Αναλογικά με τον πληθυσμό της χρωστούσε περισσότερα ακόμα και από ότι το δικό μας “χρέος”.
          Και οι ιδιωτικές της τράπεζες ήθελαν και άλλα. “Χρειάζονταν” να κάνουν και άλλη ανακεφαλαιοποίηση.

          Παρόλο λοιπόν που το δέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί της και το ψήφισαν όλα της τα κόμματα στη βουλή, αρνήθηκε ο πρόεδρος της Ισλανδίας να δώσουν και άλλα χρήματα, αρνήθηκε να δανειστεί η Ισλανδία και άλλα χρήματα για τις τράπεζές της.
          Ο πρόεδρος της Ισλανδίας (κύριος Γκρίμσον) έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει (βάσει Ισλανδικού Συντάγματος). Αρνήθηκε να υπογράψει για να πάρουν επιπλέον δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσουν ξανά τις τράπεζές τους και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

          Το ίδιο που θα μπορούσε λοιπόν να κάνει και ο δικός μας ΠτΔ. Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι δήθεν …είναι υποχρεωμένος να υπογράφει ότι αποφασίζει η Βουλή. Ειδάλλως, θα του κάνουν τι ακριβώς;

          Στο δημοψήφισμα αυτό, το 93% του λαού της Ισλανδίας αρνήθηκε να ξεχρεώσει τις τράπεζες εις βάρος του, αρνήθηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες τα χρέη των τραπεζών.
          Το 93% των Ισλανδών. Αυτό σε ποιο ΜΜΕ μας το άκουσε κανείς;
          Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και οι τραπεζίτες κλείστηκαν στη φυλακή για τα χρέη αυτά. Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που έγιναν πρόσφατα και την πήγαν Αγγλία και Ολλανδία για τα χρέη της, δικαιώθηκε οριστικά η Ισλανδία και τώρα δε χρωστάει σε κανέναν.

          Που σημαίνει ότι ακόμα και αν εμείς ως Ελλάδα χρειαζόμασταν πράγματι τόσο χρήμα για τις τράπεζές μας (αποκλείεται αλλά …λέμε) και εάν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε από μόνοι μας τις “χρηματοδοτήσεις” των ιδιωτικών μας τραπεζών (και όχι η ΕΚΤ όπως σίγουρα ισχύει αλλά λέμε …εάν) θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το χρέος αυτό, με παράδειγμα την Ισλανδία. Τα δικαστήρια θα μας δικαίωναν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά εφόσον πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή θα πρέπει να τους τα δώσει η ΕΚΤ, καθώς και αποζημίωση σε εμάς για αυτά που μας προξένησε.

          Η ΕΚΤ, που εκδίδει το Ευρώ κατά το δοκούν, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
          Αφού φημολογείται ότι η ΕΚΤ πληρώνει τα πρόστιμα στην Αμερική για τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες.
          Φημολογείται επίσης, ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει και η Ισλανδία τεράστιο ορυκτό πλούτο στην τεράστια ΑΟΖ της.

          Άρα λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αιτία του Ελληνικού προβλήματος αποτελούν οι …υδρογονάνθρακες.
          Εμάς όμως μας έπεισαν ότι το δήθεν χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους.-

          Μου αρέσει!

Γράψτε απάντηση στο pit180969 Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s