olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Iustinianus)

Posted by IGOR στο Απρίλιος 8, 2018


Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Iustinianus) αποτελούσε σύνθεση αυτοκρατορικών νόμων από την εποχή του Αδριανού έως και του Ιουστινιανού, καθώς επίσης και μια αναθεώρηση παλαιότερων νομικών συγγραμμάτων, που είχαν εκδοθεί από Ρωμαίους αυτοκράτορες.

Στόχος ήταν η θέσπιση ενός ενιαίου κώδικα, ο οποίος θα ήταν δυνατό να μελετηθεί και να εφαρμοστεί, αφού μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού (αρχές 6ου αιώνα) η οργάνωση του Ρωμαϊκού Δικαίου βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση. Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας ήταν το πρώτο μέρος του συνολικού κώδικα, ο οποίος ονομάστηκε κατά τον 16ο αιώνα Corpus Iuris Civilis.

Οι λόγοι δημιουργίας

Εμπνευστής του έργου αυτού ήταν ο στενός συνεργάτης του Ιουστινιανού, Τριβωνιανός, ο οποίος και ανέλαβε τη σύνθεση αυτού του τολμηρού εγχειρήματος. Τον Απρίλιο του 529 ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια, η οποία κατέληξε στον Κώδικα του Ιουστινιανού ή Codex Iustinianus. Χωριζόταν σε δέκα βιβλία και αποτέλεσε πλέον τον αυθεντικό Κώδικα Νόμων της Αυτοκρατορίας.

Το έργο αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά μια συστηματικοποίηση του υλικού παλαιότερων κωδίκων και νόμων, προσπαθώντας να αφαιρέσει τις αντιφάσεις που είχαν, χωρίς όμως τελικά να τις εξαλείψει πλήρως. Μετά από τρία χρόνια ο νέος Κώδικας δημοσιεύθηκε και ονομάστηκε Digestum ή Πανδέκτης και χρησιμοποιήθηκε αμέσως από τους νομικούς της αυτοκρατορίας.

Το 534 έγινε νέα έκδοση, που της αποδόθηκε η ονομασία Νεαραί (Novellae) και αποτέλεσε συμπλήρωμα της αρχικής προσπάθειας. Αυτό συνέβη λόγω των νομικών μεταρρυθμίσεων του Ιουστινιανού. Οι περισσότεροι από τους νέους νόμους του Ιουστινιανού (σε αντίθεση με τον Κώδικα, τον Πανδέκτη και τις Εισηγήσεις, που ήταν γραμμένοι στα Λατινικά) γράφτηκαν στα Ελληνικά.


CORPUS IURIS CIVILIS ROMANI. Εισηγήσεις και Πανδέκτης (Institutiones et Digestae). Gothofredus, 1583.

Η σπουδαιότητα του κώδικα

Η σπουδαιότητα του έργου, πέραν της μεγάλης απλοποίησης των νόμων του ρωμαϊκού δικαίου, έγκειται στο ότι ουσιαστικά αποτέλεσε μια εναρμόνιση των θεσμών Πολιτείας και Εκκλησίας. Μέσα στο έργο αυτό φαίνεται ξεκάθαρα η επιρροή της πολιτικής θεολογίας της Εκκλησίας, αφού ουσιαστικά αποτέλεσε την καταστατική βάση της πολιτικής θεωρίας του Βυζαντίου, όπως αυτές κυρίως αποδόθηκαν στα διατάγματα της ΣΤ΄ Νεαράς.

Στα κείμενα καθίσταται εμφανές πως η ορθή και προσήκουα άσκηση της πολιτικής εξουσίας προϋποθέτει τον κοινό σεβασμό του θείου νόμου. Επίσης στις ίδιες διατάξεις εμφανίζονται πλήθος νόμων που εφαρμόζονταν στη ζωή της Εκκλησίας να εντάσσονται στους νόμους του κράτους, με ιδιαίτερη βάση στους κανόνες των Οικουμενικών συνόδων, οι οποίοι θα εφαρμόζονταν ως «τάξιν νόμων».

Η καταστατική αυτή βάση σύγκλισης των δύο θεσμών, απέρεε από την ένταξη του Χριστιανισμού στις θεμελιακές δομές της νέας ρωμαϊκής κοσμοθεώρησης και ο Ιουστινιανός κώδικας θα παρέμενε το κέντρο αυτής της σύγκλισης, σε όλη την βυζαντινή εποχή.

Σε πολιτειακό επίπεδο ο κώδικας αναδεικνύει τη θέση του αυτοκράτορα ως απόλυτου μονάρχη με απεριόριστη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

Πηγές

Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική ιστορία», Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002.
Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Codex Iustinianus, (Λατινικά).
The Civil Law, του Samuel P. Scott, (Αγγλικά).
Πηγές σχετικά με τον Ιουστινιανό, (Αγγλικά).

3 Σχόλια to “Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Iustinianus)”

  1. Επίκουρος Νεοκλέους said

    528 Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, καταργούνται οι εξόριστοι στην Αντιόχεια Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο ίδιος έχει ήδη νομοθετήσει να θανατώνονται με κατασπαραγμό από θηρία, θάνατο στην πυρά, σταύρωση ή ξέσκισμα με σιδερόνυχα όλοι οι «καταγινόμενοι με την μαγείαν, την μαντικήν, την γοητείαν και την ειδωλολατρίαν» και απαγορεύσει να διδάσκουν «οι πάσχοντες από την ιερόσυλη ψυχική νόσο των Ελλήνων» δηλαδή οι Εθνικοί.
    529 Με έδικτο του αυτοκράτορος Γιουτπράδα-Ιουστινιανού, κλείνει η Ακαδημία των Αθηνών και κατάσχεται η περιουσία της. Οι επτά τελευταίοι διδάσκαλοι καταφεύγουν στον βασιλιά των Περσών Χοσρόη που τους δίδει έδρες στο Πανεπιστήμιο του Ιουντισαπούρ (Jundishapur).
    532 Μία ακόμη χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς φυσικά, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η. συντέλεια του Κόσμου. Ο μοναχός Ιωάννης Ασιακός, επικεφαλής ενόπλων ομάδων προσηλυτιστών, αρχίζει γενοκτονία κατά των Μικρασιατών Εθνικών.
    540 Η ελληνική Ιατρική έχει ήδη απαγορευθεί ως «γνώση του Διαβόλου» και τα συγγράμματά της έχουν ήδη χαθεί για πάντα στη φωτιά των χριστιανών. Με μόνη θεραπευτική μέθοδο την. αφαίμαξη και το διάβασμα εξορκισμών, αρχίζει στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η μεγάλη επιδημία που υπολογίζεται (Panati Charles, 1989) ότι εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Εκκλησία βγαίνει παρόλα αυτά κερδισμένη, καθώς αποδίδει την επιδημία στην οργή του Θεού για την επιβίωση των «αιρέσεων» και της «ειδωλολατρίας».
    Ο όχλος τρέχει πανικόβλητος να εκκλησιασθεί. Ο Πέρσης βασιλιάς Χοσρόης σαρώνει τις χριστιανικές πόλεις της Συρίας. Την μόνη πόλη που δεν καταστρέφει ή λεηλατεί είναι η Χαρράν (ελληνιστί Κάρρες), της οποίας οι κάτοικοι είχαν παραμείνει πεισματικά Εθνικοί.
    542 Ο Γιουτπράδα-Ιουστινιανός αναθέτει καθήκοντα αυτοκρατορικού προσηλυτιστού («επισκόπου τιτουλαρίου») στον Ιωάννη Ασιακό εξ Εφέσσου. Επί 35 ολόκληρα χρόνια ο τελευταίος εφαρμόζει μαζικούς και βιαίους εκχριστιανισμούς των Εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια πάνω στα συντρίμμια των Εθνικών Ιερών.
    545 – 546 Ο Ιωάννης Ασιακός εξοντώνει εκατοντάδες Εθνικούς της Κωνσταντινουπόλεως. Τα θύματα της χριστιανικής παραφροσύνης σταυρώνονται («φουρκίζονται»), κόβονται κομμάτια ή πνίγονται στην θάλασσα μέσα σε σάκκους, και σε πολλές περιπτώσεις τα έντερά τους περιφέρονται ως.. τρόπαια στους δρόμους από τον χριστιανικό όχλο (Mac Mullen, «Christianity & Paganism..», σελ. 176-177, σημ. 89). Πολλοί ευγενείς Εθνικοί γλυτώνουν την βάπτιση ή το μαρτύριο αυτοκτονώντας. Οι χριστιανοί βεβηλώνουν τα πτώματά τους και τους πετούν στους σκουπιδότοπους.
    546 Νέος μικρότερος διωγμός κατά των Εθνικών και «αιρετικών» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έρχεται να ολοκληρώσει το έργο του προηγουμένου. Πλήθος γραμματικοί, σοφιστές, νομικοί και ιατροί σέρνονται μπροστά στον ιεροεξεταστή Ιωάννη Ασιακό και τιμωρούνται με μαστιγώσεις και φυλακίσεις (Mango, σελ. 163).
    556 Ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους τελευταίους Εθνικούς της πόλεως και καίει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.
    557 Η χριστιανική εσχατολογία προβλέπει, ανεπιτυχώς, ότι το συγκεκριμένο έτος θα γίνει η. συντέλεια του Κόσμου.
    560 Ο ευνούχος Αρμένιος στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ναρσής, νικά τους Εθνικούς Βλέμυες και καταστρέφει το τελευταίο Ιερό της Ίσιδος στη νησίδα Φιλά του Νείλου.
    562 Μετά από διορία τριών μηνών για εγκατάλειψη των πατρογονικών λατρειών, ο Γιουτπράδα διατάσσει μαζικές συλλήψεις, διαπομπεύσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εκτελέσεις Ελλήνων Εθνικών στην Αθήνα, την Αντιόχεια, την Παλμύρα και την Κωνσταντινούπολη. Στην πλατεία του Κυνηγίου της τελευταίας, καίγονται σε τεράστιες πυρές χιλιάδες βιβλία και πολλά ιδιωτικά αγάλματα (Ι. Μαλάλας «Χρονογραφία» και Mango, σελ. 163). Οι συντεχνίες και οι οικογένειες καθίστανται αποκλειστικά υπεύθυνες για τις θρησκευτικές αντιλήψεις των μελών τους. Το ίδιο και οι αφέντες για τις αντιλήψεις των δούλων τους.

    Μου αρέσει!

    • Θεόφιλος said

      Το Στερνό Όνειρο!

      Έτρεμε η Γη απ’ τ’ αναφιλητά
      στα στήθη επάνω της σαν το κρατούσε,
      Φαεινό κορμί, κραυγή σιγή.
      Κ’ ο άνεμος που επάνω του περνούσε,
      «Συγνώμηηηηηηηηηηηηηηηηηη» έκραζε περίλυπος,
      καθώς το προσπερνούσε
      με βία και θυμό,
      έξαλλος τρομερός,
      Βορέας μελανός,
      αυτούς σαν κυνηγούσε-
      με τον Κυρτό Σταυρό Στιγματισμένους-
      τον θάνατο που σπείρανε για την Ανεύλογη Φυλή,
      τα εγκλήματα και την καταστροφή
      που αρετή και ηρωισμό αποκαλούσαν,
      ταφόπλακα να κάνουνε όλη την γή,
      κάθε ψυχή εκείθε να ταφεί,
      Μιά Νέα Αυγή-Χρυσή Αυγή-
      στο Αίμα να Ανατείλει,
      Κάθε ψυχή ΑΝΑΘΕΜΑ
      Κάθε ζωή θυσία,
      Κόκκινη Γή και Ουρανός,
      Ο Ήλιος Πάντα Ερυθρός.
      Ο Πάλαι Αγροίκος Σαδιστής-
      Τέρας, Ανήλεος Βρυχηθμός,
      Κανίβαλος, Ναζί θεός,
      Χίτλερ-Τετράποδο ανθρωποειδή
      να επιστρέψει,
      Ύβρης, Αρχέγονη, Αιμοσταγής
      Τον Ήλιο να Κουρσέψει.

      Και εκείνο ἐκείτετο
      ὠσάν νεκρό
      γυμνό και παραπεταμένο
      Έρημο άχραντο κορμί,
      και ἐγκαταλελειμμένο,
      Σπίθα Χλωμή,
      Λυχνάρι ἀμαυρισμένο,
      Όνειρο Θεϊκό
      κατακρεουργημένο.
      Στα αίματα του εγκλήματος βαμμένο,

      Ο άνεμος δεν το σάλευε,
      Της Γαίας οι κραδασμοί,
      απ’ τ’ αναφιλητά
      που τράνταζαν τα στήθια της,
      δεν το ξυπνούσαν.

      Και εκείνη, κλάμα γοερό,
      με απελπισιά του τραγουδούσε,
      νανούρισμα γλυκό,
      αβάσταχτο καημό,
      δάκρυα ποταμό-Θερμά φιλιά-
      βάλσαμο στην οδύνη-
      μανδύα υγρό και απαλό,
      πάνω στό Ορφανό, στερνό παιδί,
      ασάλευτο Όνειρο Φαεινό-
      φιλιά της Κασταλίας ροή-
      από της Γαίας την καρδιά
      μάτι μ’ αλμύρα βουρκωμένο,
      το σώμα του μην είναι πιά
      στα αίματα του εγκλήματος βαμμένο.

      Δάκρυα οιωνός βροχή
      και από της Ήρας την Μορφή-
      Ώριμη Καταιγίδα-
      Ολόλευκο και πάλι το Ορφανό
      Στης νύχτας την αγκάλη μοναχό.

      Μέσα στην μαύρη καταχνιά,
      Μεσ’ στην ομίχλη και στην παγωνιά,
      Μάτια θολά,
      Άυπνα βλέφαρα, ορθάνοιχτα πλατιά,
      Σ’ αλάβαστρο πρόσωπο,
      Με πετρωμένα δάκρυα, χαραγμένο,
      Το άπειρο κοιτούσαν
      παράθυρα φωνές νεκρών-
      Παιδιών, ανδρών, και γυναικών-
      Μεσ’ απ’ τα ερείπια των οικισμών,
      Ζωές σφαγμένες
      Φαντάσματα Ψυχές,
      στις στάχτες και φωτιές φυλακισμένες,
      …Μάτια Παράθυρα…Φωνές Νεκρών…,
      Πελώριο Φέρετρο οι γειτονιές,
      Στο Αίμα βυθισμένες.

      Το Αίμα Αγνό,
      Ιχώρ Θεών-
      Φως της Ψυχής-
      Που έρεε στο παρελθόν,
      Τώρα πιά, Βόρβορος, Σκότος, ΤΕΦΡΑ!

      Σταγόνα, σταγόνα τό αίμα της Σφαγής,
      Στάχτη χιονάδα πάνω στην γης.

      Σταγόνα, σταγόνα τα δάκρυα της ψυχής,
      Στάχτη χιονάδα πάνω στην γης.
      …………………………………
      ….
      …Και ο Κυρτός Σταυρός-
      Όχλος Κανίβαλων-
      αηδής Τυφλός-
      Στο Χείλος του Γκρεμού,
      Στριφογυρνούσε…,
      Στο ΜΙΣΟΣ του Υπνοβατούσε…
      …κι Αρχέγονο χορό οδηγούσε,
      Βήματα υγρά…,Μανία…,
      Ωμή Οργή,
      στρίγγλα μορφή,
      θηριωδία…,
      Μέσα στα αίματα ντυμένη, …..
      …με των Ελλήνων το αίμα χορτασμένη,
      … τον όρκο της Χρυσής Αυγής
      μ’ άγρια ουρλιάσματα αχολογούσε…:
      …«Την τρισκατάρατη Ελλάδα
      κάναμε ΤΕΦΡΑ…
      Άκουσε Γή, Άκουσε Ουρανέ
      Νικήσαμε, ΝΙΚΗΣΑΜΕ!
      τους Πελασγούς ΕΘΑΨΑΜΕ
      στου Ήλιου την Άγια Πέτρα…»
      …………………………………

      …Πάνω στης γης τον πένθιμο Μανδύα
      Με αίματα θάλασσα γράφτηκε Τραγωδία,
      Άλαλες άπειρες κραυγές πνιγμένες
      Άλαλες άπειρες ψυχές βασανισμένες.

      Μάτι θολό
      Το άπειρο κοιτούσε,
      Σαν παγωμένη ξαστεριά,
      Του Χρόνου κηροπήγιο σπασμένο,
      Από Αγροίκου Μίσος,
      Κράμα ταλαιπωρημένο,
      Φόνου σπονδή,
      Απ’ ασυνείδητο χέρι οδηγημένη,
      Μια ηλιαχτίδα μετέωρη…
      Παγιδευμένη,
      Στην θύελλα του Μίσους…
      Εγκλωβισμένη.

      Μέσα στα μάτια του τα πονεμένα
      Μάτια με ίσκιους μελανούς, βρεγμένα,
      Τα Άστρα των Αθάνατων Θεών,
      Την Φωτεινή Τους Όψη αντανακλούσαν,
      Χαϊδεύοντας την κεφαλή
      του έρημου μικρού,
      Με χρυσαφένια νήματα
      Καθώς στριφογυρνούσαν,
      Μέσα και γύρω του
      Έτη Ηλιακά μακριά του,
      Μέσα και γύρω του,
      Φώς και Φωτιά μεσ’ στην καρδιά του.

      «Ξύπνα δροσοσταλίδα μας αυγή,
      Ξύπνα φωτοβολίδα μας λαμπρή,
      Ξύπνα μικρέ μας Στοχαστή,
      Φιλοσοφία μας Στερνή,
      Λόγος, και Πράξη Λογική,
      Ξύπνα!

      Σε λίγο θα ’ναι πια αργά,
      Άνοιξε πάλι τα φτερά,
      Το Φώς εκ νέου να ανατείλει,
      Το Έρεβος στον Τάρταρο να οδηγηθεί,
      Να ανθίσει όμορφα ξανά η γή!»

      Σάλεψε τότε το έρημο μικρό,
      Ψίθυρος τσακισμένος…
      …Ραγίσανε οι Ουρανοί,
      Στου σύμπαντος τά μάκρη,
      Σεισμός ρωγμή,
      Ρόγχος και Αναστεναγμός Κραυγή…
      ….

      «΄Ημουν ο Ήλιος της Αυγής,
      Της Νύχτας το Φεγγάρι,
      Των Ουρανών η Αστραπή,
      Των Άστρων το Λυχνάρι.

      Όποιος και να ’σαι Μην με ξυπνάς,
      και με πονάς σαν μου θυμίζεις
      τι ήμουν κάποτε εγώ.
      Άσε με εκείθε να χαθώ,
      Στου Χάροντα την αγκαλιά να σβήσω,
      Άσε με εκεί να ξεχασθώ…….
      ……
      Η Άχραντη Ζωή
      στήν κεφαλή μου Στέφανο χρυσό,
      κάρβουνο έγινε και αυτή,
      με πίσσα και θειάφι,
      πάνω σε Αγκυλωτό Σταυρό.
      Το Νόημα του ΖΕΙΝ εχάθει.

      Σπασμένο κύμα είμαι εγώ,
      Σπασμένο, ματωμένο,
      Της Λήθης δώσε μου νερό να πιώ,
      Να γίνω πετρωμένο.
      ….
      Κι αν ήμουν κάποτε η Αθάνατη Πηγή,
      Του κόσμου εδώ η Ροδαυγή,
      Κ’ η Αμβροσία των Θεών,…,
      …Πέθανε ο κόσμος, Χάθηκε η ψυχή,
      μέσα στο βρυχηθμό
      Κανίβαλων Ορδών…
      …έσβησε η ζωή…
      Να κάμω τι τ’ αθάνατο νερό;
      Την Λήθη θέλω!
      Αυτό ειν’ το μόνο που ζητώ!»

      «Πρώτη Μας Πλάση, Πρώτη μορφή…,»
      …Ψιθύριζαν στο Είναι Του οι Άπειροι Θεοί…
      «Ξύπνα, θυμήσου τ’ είσαι εσύ.
      Είμαστε Εμείς που κρύψαμε το Φώς
      να μην το βρεί ο Αγκυλωτός Σταυρός
      Η Αγάπη δεν στερεύει,
      Σε δάκρυα ποταμούς αδημονεί,
      Η ΜΝΗΜΗ των ψυχών
      Μεσ’ στην αέναη Ψυχή σου ζεί,…»
      …«ρέε δ’ άμβροτον αίμα θείο,
      ιχώρ, οις περ τε ρέει μαχάρεσση θεοίσιν…
      Ξύπνα! Θυμήσου τ’ είσαι Εσύ!

      Ήσουν Εσύ του Λεωνίδα η Ανδρεία,
      Κατά των Μήδων των Αρίων την Δουλεία.
      Ήσουν Εσύ των Τριακοσίων Σπαρτιατών,
      και Χίλιων Θεσπρωτών,
      η ένδοξη Θυσία.
      Ήσουν Εσύ ο Δαίμον του Σωκράτη,
      ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ο Μέγας Νους-ο Επαναστάτης…,
      Ήσουν Εσύ τα Μάρμαρα ζωής
      του Ικτίνου και του Καλλικράτη,
      Ήσουν εσύ που διέλυσες,
      τήν «Πίστευε και μη Ερεύνα» Απάτη.
      Ήσουν Εσύ ο Μέγας Δημοκράτης,
      Θεμιστοκλή σε λέγανε,
      κι όχι Δουλέμπορο Ψυχών
      Κρέοντα Αριστοκράτη.
      Ήσουν Εσύ οι ιδέες οι Τρανές,
      που πόρευαν τον νου στις Επιστήμες.
      Ήσουν εσύ το «Πάν Μέτρον Άριστον»
      και οι Ευθύνες.
      Ήσουν Εσύ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
      η Ισότης-
      Κάθε ψυχή ελεύθερη ζωή,
      Το κάθε σώμα Θεϊκή Αρχή-

      Ξύπνησε πάλι Όνειρο Φαεινό
      Απομεινάρι της Σφαγής,
      Γλυκύτατο Άνθος της Ψυχής,
      Της Λήθης το Νερό μην πιεις,

      Δικαίωσε Εσύ τα άλαλα της Σφαγής,
      Σκέψου τις άμοιρες ψυχές
      Τις βιασμένες όμορφες θεές,
      Επούλωσε τους τις πληγές,
      Γείρε σ’ αυτές την δίψα
      για Θεία ΔΙΚΗ,
      Κατά του Ναζιστή Τετράποδου θεού,
      Φέρε την ΚΑΤΑΔΙΚΗ!

      Εμείς οι Υπερβόρειοι Θεοί,
      Μακρά κι Υπεράνω της πολυδαίδαλης Γής,
      που ο Δριμύς Βορέας ουδέποτε αγγίζει,
      Μέσα, βαθειά στου Σύμπαντος
      τους Γαλαξίες, όπου αιώνια κατοικούμε,
      ΦΩΣ Ιλαρό, Εσέ καλούμε

      Ξύπνα Αέναη Ελπίδα,
      Γίνε και πάλι ξάστερος Ουρανός,
      Γίνε και πάλι Ραψωδός!»

      Και εκείνο σάλεψε ξανά,
      Και σαν αετός
      που απλώνει τα φτερά του,
      Σαν Ήλιος έλαμψε λαμπρός,
      Διάχυτο Φώς,
      Δεξιά και αριστερά του,
      Φως του Φωτός,
      Διαύγεια Ψυχή,
      Ελεύθερη Ηλιακή Ορμή,
      Του Σύμπαντος Άχραντη Δομή,
      Της Γης Πυγολαμπίδα Αστρική,

      Όνειρο Φαεινό-Η ΠΕΛΑΣΓΗ!

      Ορθή, Σφοδρή, Πυριφλεγής
      Λέαινα Τρομερή,
      Ρομφαία Αιχμηρή
      Με του Διός την Αστραπή,
      Λόγο αμετάκλητο Εγκαινιάζει,
      Όρκο Ιερό Διαλαλεί:

      «Μόνον οι Βίαιοι κερδοσκοπούνε
      από την άσπλαχνη και βίαια πράξη,
      Διότι η βία, την βία ως τροφή
      χρειάζεται, για να υπάρξει!
      Όποιος στην Βία τάμα έχει τάξει,
      Την ίδια του Ψυχή,
      Αιώνια Στον Τάρταρο έχει θάψει.
      Κι όποιος στής Αρμονίας την ποδιά,
      Τα όνειρα του έχει κεντήσει,
      Την θεϊκή,
      κι όχι απλώς αθάνατη ψυχή
      Έχει διασφαλίσει.

      Υπάρχω Ἐσαεῖ!
      Να αναστήσω την Αγάπη
      Να δικαιώσω τον Επαναστάτη,
      Στην Γή το Σκότος να διαλύσω,
      Τον αιμοβόρο και ψυχοπαθή,
      Τον μοχθηρό και Αγενή,
      Τόν υπεράνθρωπο Σοβινιστή,
      Τον της καρδίας ελλιπή,
      Τον Μέγα, Αρετών Υποκριτή,
      Τον Άρχοντα Εκμεταλλευτή-
      Δουλείας Ψυχών και Σώματος Πραματευτή-
      Μέσα στου Ταρτάρου την βοή
      Ολότελα να σβήσω,
      Πάλι η ανθρώπινη γενιά,
      Μέσα στο Φώς να γεννηθεί,
      Με οδηγούς τις Μούσες να ανθίσει,
      Τέχνη, και Δίκαιο, και Αρχή,
      Δημοκρατία να ιδρύσει,
      Του Άρεως τα οκνηρά παιδιά-
      Φόβος και Έριδα-
      να δεσμευτούν,
      Βία, Αρπαγή, Δουλεία
      να διαλυθούν».

      Φως του Φωτός,
      Διαύγεια Ψυχή,
      Ελεύθερη Ηλιακή Ορμή,
      Του Σύμπαντος Άχραντη Δομή,
      Της Γης Πυγολαμπίδα Αστρική,
      Όνειρο Φαεινό,
      …ΑΘΑΝΑΤΗ Εἰμί
      ΠΕΛΑΓΟΣ ΓΗ…

      Η ΠΕΛΑΣΓΗ!

      ΠΠ. Ανθολογία «ΕΛΛΑΣ»

      Μου αρέσει!

  2. Ταδε Εφη Ιουστινιανος said

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: