olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Ή με τους σταυρωτές ή με τον Εσταυρωμένο.

Posted by olympiada στο Απρίλιος 6, 2018

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων.

Αυτοί που είναι με τον Εσταυρωμένο και αυτοί που ειναι με τους σταυρωτές.
Ο δρόμος της αρετής ή της κακίας στον μύθο του Ηρακλέους.
Της Τιμής ή της ατιμίας.
Του Μόχθου ή της αρπαχτής.
Της Πατρίδας ή της πάρτης.
Όταν λοιπόν βρεθούμε στο δίλημμα της Θυσίας ή της προδοσίας, μία είναι η επιλογή:
Αυτός που ακολουθεί τον Εσταυρωμένο, αξίζει αιώνια Τιμή. Αυτός που ακολουθεί τους σταυρωτές, αξίζει τριάντα αργύρια.

Καλή Ανάσταση.

21 Σχόλια to “ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Ή με τους σταυρωτές ή με τον Εσταυρωμένο.”

  1. SXOLIASTHS said

    Την ιδια ερωτηση να κανετε στον ΤΟΣΚΑ και για στον 88χρονο που το έκανε «ΦΑΡ ΟΥΕΣΤ» .

    Μου αρέσει!

    • Θεόφιλος said

      Ὡδή στούς Ἕλληνες – Τούς Μαρτυρήσαντες εἰς Σκυθόπολιν -τό Μέγα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΣΦΑΓΕΙΟΝ.

      Μπῆκα στοῦ Ὄφεως τήν Φωλιά,
      Μεσ’ στῆς Ἐρήμου τήν Φωτιά,
      Στοῦ ‘Υβριστή Θεοῦ καί Ἠγέτη
      τήν καρδιά, ποῦ ὁ Δόλος ἀτιμάζει!

      Καί οἱ Τάφοι ἐκεῖ στά Σκοτεινά-
      ποῦ Ἥλιος ποτέ δέν ἀνατέλλει!-
      Ἀμπαρωμένοι σφαλιστά
      στίς Πύρινες Γλῶσσες τοῦ Φονιά,
      Λίθοι μουγκοί
      Κυκλώπεια Σκαλιά,
      Κάτω ὀδηγοῦν,
      Στῆς γῆς τά ἅγια Ἄδυτα!
      Σιωπή Δακρύων οἱ Τάφοι Κολοσσοί,
      Φαντάσματα Ἀμυδρά μέσα, Ὠκεανοί!

      Μέ τό Σπαθί ζωσμένο ἀπό τήν μιά, Δριμύ!
      Τήν Δάδα τοῦ Ἀπόλλωνα ἀπό τήν ἄλλη, Ἑπταπτυχή!
      Τόν Ἥλιο Σφράγισμα μέσ’ στήν Ψυχή,
      καί, Τύμπανο Κορύβαντος Πολεμιστή – φύλακα πάνω στήν καρδιά,
      Ψάχνω μέσ’ στά μπαοῦλα τοῦ Φονιᾶ,
      νά βρῶ τοῦ Γένους τήν Φωτιά –
      Δάδα Προμήθεια-
      Κειμήλια Ἑλλήνων Ἱερά,
      Κλειδιά Χαμένα!

      Πίνω τῆς Λήθης τ’ Ἀλμυρά Νερά-
      Δάκρυα Αἰῶνων Σκοτεινῶν,
      στό Αἶμα τῶν Ἑλλήνων Σφραγισμένους-
      Καἰ Βρίσκω ἐκεῖ θαμμένα τά Κλειδιά,
      μέσ’ στά Βιβλία τά Παλαιᾶ-
      Τόμους Χρυσούς!
      Στήν Μούχλα σκεπασμένους!

      Βιβλία σωροί,
      Σωροί πολλοί στίς Στάχτες Σωριασμένοι-
      Βορά σκωλήκων, Στίχοι Ιεροί,
      στά Μοναστήρια Ἀμπαρωμένοι-
      Τῶν Μοναχῶν Θεάρεστη Ποινή-
      μέσ’ στά Πυρά Χαμένες
      Ἀόρατες Βαθιές Πληγές,
      Ἀθάνατες Φωνές,
      Στοίβες ἀνάριθμων βιβλίων πιά Καμμένες,
      ἀπό τίς Δειλές Καρδιές,
      Ἀνθρωποκτόνα Πρόβατα-
      Ἀλλότριες ψυχές-
      εἰς τοῦ Δαβίδ τόν Οἶκο Γεννημένες,
      στοῦ Ἰορδάνη τά Νερά και στῆς Ἐρήμου τήν Φωτιᾶ,
      στόν Φθόνο καί στό Μῖσος Βαφτισμένες!

      Μέ ραγισμένη τήν καρδιά,
      μάτια μέ δάκρυα, ματωμένα,
      Τά παίρνω, ἕνα, ἕνα, Τρυφερά,
      ἀπ’ τήν φθορά ποῦ ἐκάθονταν
      Αἰῶνες Ξεχασμένα,
      Βιβλία Πληγές,
      Βιβλία τοῦ Γένους Ρημαγμένα,
      Ἀξέχαστες Ἑλληνικές Ψυχές,
      Βιβλία Ἀγαπημένα!
      Στά δάχτυλά μοῦ Ἑπτάχρυσες Χορδές!
      Στά μάτια μοῦ Ὁμηρικές Αὐγές!

      Κάθε γραμμή που ἐδιάβαζα,
      ἄνοιγε κι’ ἕνας Τάφος,
      καί μέσα τοῦ ἔβλεπα Ἐμέ!

      Σῶμα χωρίς τήν Κεφαλῆ,
      Ἀρχαῖο Ναό χωρίς Σκεπή!

      Σῶμα Ἀκρωτηριασμένο,
      τ’ Ἀπόλλωνα Κίονα Κομματιασμένο,
      Ἄγαλμα Θεϊκό, Σπασμένο,
      Δωδώνης Σύμβολο Θρυμματισμένο!

      Σῶμα Γδαρμένο Ἐλεεινά,
      Βασάνων Μνῆμα Βιασμένο,

      Ξεγύμνωτος Βωμός – Παρθένα Ἱερά!

      Ὄλα, μά ὄλα,
      Ἐρήμου Βλαστημιά!

      Παιδιά, Παιδιά, πολλά Παιδιά,
      Γυαλιά Σπασμένα,
      Ἀγνοί Καρποί – Λαμπάδες τῶν Ἱερῶν!
      Ἄνθη, στήν Ἔρημο τοῦ Μωϋσῆ Καμμένα,
      Τοῦ Σύμπαντος Ἀγέλαστα Παιδιά-
      Ἑλλήνων Παῖδες Ὄμορφοι,
      Ἀστέρια Παγωμένα!

      Πλήθη Γονιῶν – Ἀνδρῶν καί Γυναικῶν ,
      Ἥλιοι κι’ αὐτοί Θρυμματισμένοι,
      στό μέτωπό τοῦς
      Βλῆμα ὁ Ἄθεος Σταυρός,
      Τάματα ὅλοι τοῦς εἰς τῆς Ἐρήμου τήν Ὀργή,
      Εἰς τήν Ἀγάπη τοῦ Σωτῆρος Καταδικασμένοι.

      Στούς Κόκκινους τοῦ Ποταμούς,
      τό Αἶμα τοῦς Χύνεται Σπονδή,
      Κανίβαλος Θεός τοῦς, Χρηστεύων νά τό Πιεῖ,
      Ἀγνός Βρωτός, Βέβηλων Ὄρνεων Σφαγή,
      Ἔρημα τά Πανάρχαια Ἑλλήνων τά Τεμένη!

      Ἔτρεμες σάν λαφίνα
      στά βάθη μοῦ, Ψυχή,
      Μικρή Αὐγή, στό ἔλεος τοῦ θηρευτῆ σοῦ -θῦμα
      Παρθένα Ἀρτέμιδα – Ἀθῶα Ὁρμή!

      Καί οἱ κραυγές σοῦ – Γίγαντες Λυγμοί – Τιτάνιες Βροντές,
      τοῦ Παλλομένου Αἰθέρος τάραξαν τήν Σιγήν-
      τοῦ Σύμπαντος τήν Παμμήτειρα – Ἀθάνατη Εὐρυνόμη!
      Ξεσκίσθηκαν τά Λοίσθια-
      τῆς Λήθης τά δεσμά-
      Ἱμάτια Πορφυρά!
      Ἀνοίγοντας Ὀλύμπια Πληγή
      κατάκαρδα, στοῦ Σύμπαντος τήν Αὔρα – Θεῖα Μνήμη-
      Ψυχή μοῦ, ἔρ’μη Μνημοσύνη!-
      Καί Δόνησαν τήν Ἄρρητη Ἀρχή,
      Νά ’ρθει Ἀσπίδα σοῦ – Φῶς Ἰλαρόν-
      ἡ Νέμεση Θεά – Σφοδρά Δικαιοσύνη!

      Κατέβαινα, κατέβαινα,
      βαθύτερα στά ἔγκατα τῆς Γῆς,
      μορφή χλωμή,
      Ἔρημη Ὕπαρξη καί Βιασμένη,
      σάν λυγαριά σπασμένη.

      Καί κάτω ἐκεῖ,
      στά Ἄδυτα τῆς Γῆς
      ὅπου τοῦ Ἡφαίστου ἡ Φωτιά- Καβείρια Βροχή
      Τιτάνα Φοβερή – Μάτι Αἰώνια Ἀνοιχτό,
      Ὅνειρο Τρομερό πάνω Στήν Ὦρα γνέθει…
      Τῆς Καταιγίδας Κεραυνό,
      τοῦ Ἥλιου Ὅραμα κρυφό,
      τοῦ Ἀπόλλωνος Βέλος Χωλό
      Σφοδρός Ἰός
      ὦναξ Νεκρή
      Κάτω νά πέσει!
      Ἡ ἁμαρτία τοῦ Φονιά-Σιῶν-
      Ἐλεεινή τροφή – σκυλόψωμο,
      στόν Τάρταρο τήν Ἅρπυια
      να Θρέψει!
      Ἕλληνας Γηγενής Ἐλεύθερος-
      τό Φῶς στή Γῆ πάλι Νά Ἐπιστρέψει!

      Ἐκεῖ!

      πού οἱ Τάφοι τέλειωναν,
      ἄκουσα μιά Φωνή,
      βαρεῖα Φωνή, καί Θλιβερή,
      τῆς Γαῖας Θεάς Ἡφαίστεια Βοή:
      «Ψυχή ποῦ έζησες αἰώνιες ζωές!
      στούς δρόμους τῶν Δακρύων,
      τῶν Διώξεων,
      τῶν Βασανιστηρίων!

      Παιδί μοῦ! Σπλάχνο μοῦ!
      Στόν δρόμο τῶν δακρύων,
      Πάλι γιατί Βάδισες;
      Τούς Τάφους Διώξεων καί Βασανιστηρίων
      γιατί Ἄνοιξες;
      Ὤ! Τί ζητᾶς ἐδῶ Ἀέναη ψυχή,
      μέσα στά Σπλάχνα μοῦ τά Αἱματοκυλισμένα;
      Ὤ! Τρισκαταραμένη Ἐγῶ – Μήτηρ Θεά,
      γιά πάντα νά Θρηνῶ
      τά Ἡλιόθρεφτα Παιδιά μοῦ τά Χαμένα!
      Στούς Κόρφους μοῦ Πληγές αἰώνια νά Κρατῶ,
      Ψυχές Ἀμέτρητες, Ψυχές Ἀδικημένες,
      Μήν ἔχοντας τῆς Λήθης τό Νερό,
      καημός μοῦ Ἀμάραντος, νά τίς παρηγορῶ!

      Ὤ! Τί ζητᾶς ἐδῶ Ἀέναη Ψυχή,
      Κόρη τῆς Δήμητρας, Παρθένε,
      ὅπου θρηνοῦν ὠσάν καί σέ,
      Ἀδελφικές ψυχές, Ἀμέτρητες, Ἀδικημένες;

      Γυρεύεις Τί! Ἀέναη Ψυχή;
      Σάν Περσεφόνη ἔρχεσαι, χλωμή μορφή,
      Τῆς Δήμητρας Θεᾶς, Κόρη Σεμνή,
      Γυρεύεις Τί;»

      Τῆς μίλησα μέ ἀναφιλητά:
      «Πνοή Σοῦ εἶμαι,
      Γαία Θεά -Παμμήτειρα Δημιουργέ Γλυκιά,
      Ἐγῶ, Τέκνον Ἑλλήνων Εἰμί το Ἀρχαῖον!
      Στό Φῶς ζητῶ πάλι νά δῶ,
      Μήτηρ Γονή, Ἱέρεια, και Ἀδελφή,
      Μνηστήρα, Δάσκαλο καί Ἱερέα,
      Τό Γένος τῶν Ἑλλήνων Σοῦ Ζητῶ,
      Τῆς Λήθης σοῦ ἔφερα νερό!
      Μητρίδα Γαῖα!»

      «Ἀνέβα Ἀέναη Ψυχή,
      Τόν Γολγοθᾶ ποῦ σ’ ἔφερε ἐδῶ κάτω,
      Ἀνέβα πάλι, μήν ἀργεῖς!
      Νά! Πάρε Ἀσπίδα τήν Φωτιά – Ἡφαίστειο τῆς Θεϊκῆς μοῦ Ὁργῆς,
      που Καίει στά Σωθικά μοῦ,
      Πάρε γιά Δόρυ τόν Σεισμό – Ἀκόντιο Δριμύ,
      στήν Ἀχανή Ματιά μοῦ,
      Πάρε γιά Δύναμη τούς Χτύπους τῆς Καρδιᾶς μοῦ,
      ὅπου Δονεῖ Ἀέναη ἡ δική μοῦ Ἀρχή,
      Πάρε τά Δάκρυα μοῦ, που Θάλασσες γίνονται Ζωῆς!
      Ἀθάνατο Νερό νά πιεῖς!

      Ἑλλήνων Θρέμμα, Γενναία Ἀτρόμητη Μορφή!
      Σάν Λέαινα πήγαινε στήν Μάχη νά ριχτεῖς!
      Στοῦ Ἕλληνα τόν Γολγοθᾶ,
      τόν Ὀφιώδη Υβριστή,
      γιά Πόλεμο ἔτοιμο θα βρεῖς!
      Μόνη ἐσύ, τοῦ Σύμπαντος Ὁρμή!
      Πολλοί αὐτοί σ’ ἕνα Κορμί!
      Κοίτα μ’ ὀρθάνοιχτη Ψυχή-
      Φάρος στά μάτια σοῦ ἡ Μνημοσύνη!
      Ἐκεῖ, στό Σκότος τοῦ Φονιά,
      τό Γένος τῶν Ἑλλήνων, πού ζητᾶς, θά βρεῖς!»

      Φωτιά Σφοδρή ἄναψε μέσα στήν Καρδιά,
      Τήν Γαῖα φίλησα γλυκά,
      κι’ ἀνέβηκα τόν Γολγοθᾶ,
      Ἄφοβη Λέαινα,
      μέσα στοῦ Ὄφεως τήν Φωλιά.

      Καί ξάφνου, ἐκεῖ, στό Σκότος τό Βαθύ,
      Στῶν Τάφων μέσα τήν Σιγή
      Σάλεμα ἄκουσα ἐλαφρύ!
      Σάν ἥλιος Ἔλαμψε ἡ Θεῖα Μνημοσύνη-
      μιά ὁπτασία Αἴνιγμα,
      κατάκαρδα γροθιά,
      ἐτάραξε τά στήθη μοῦ βαθιά!

      Καθῶς μπροστά μοῦ ἐκεῖ,
      Μέσα στοῦ Λάκκου τό βαθύ
      Γρανίτη μαῦρο και ὑγρό,
      Χῶμα χωρίς χορτάρι,
      Γέροι πανάρχαιοι ἐστέκοντο,
      Δώδεκα, τό πολύ,
      Ἀδύναμη Πνοή Ἡρωϊκή,
      ὁ εἷς δίπλα στόν ἄλλον,
      μά πουθενά μήτηρ γυνή!
      Τῆς Σίβυλλας Κραυγή κάθε Ψυχή!

      Αἰώνιοι στά Γηρατειά,
      Στήθη ταλαίπωρα καί μαραμένα,
      Χωρίς Φωνή!
      Κοιτώντας με
      Μέ Μάτια πονεμένα!
      Μάτια, βαθειά στίς κόγχες τραβηγμένα,
      Κάτω ἀπό γυάλινα νερά – Δάκρυα Αἰῶνων
      κρυσταλένια!
      Ἥλιοι Θολοί στῆς Νύχτας τ’ Ἄπειρο,
      Ὅνειρα Παγωμένα!

      Καί ’μπρός στά Στήθη τοῦς Γυμνά,
      ἀπό τό Γῆρας ξεραμένα,
      κοντά εἰς τήν καρδιά
      καθείς κρατοῦσε Νεογνό,
      σέ ἄσπρη πάνα τυλιγμένο,
      Ἄστρο Ἀγνό,
      Ὅνειρο Φαεινό, καί Ἀραχνιασμένο!

      Καί τά μωρά Ἠσυχάζανε,
      σάν Ἥλιοι σέ Δεσμά,
      και μήτε σάλευαν αὐτά,
      μήτε οἱ Γέροντες ποῦ τά κρατοῦσαν,
      Καί ὅλοι τοῦς μέ Κοίταζαν,
      σάν κάτι νά Ζητοῦσαν!
      Οἱ Γέρικοι Ὁφθαλμοί,
      Σάν Σίβυλλες Πληγές,
      λές καί Πενθηφοροῦσαν!

      Καί εἶδα στά Μάτια τοῦς τά Τεθλιμμένα
      ἐσέ Πατρίδα μοῦ Γλυκιά,
      Ἐσένα Ἔρημη Ἑλλήνων Γενεά-
      Μήτηρ Γονή, Ἱέρεια, καί Ἀδελφή,
      Μνηστήρα, Δάσκαλο, καί Ἱερέα-
      τό Γένος τῶν Ἑλλήνων ποῦ ζητοῦσα εἴχα βρεῖ,
      καί ἐννόησα τήν Μαρτυρία τοῦς,
      τήν Σιωπηλή …
      Πῶς, Λίγοι ἦταν πιά Αὐτοί,
      Πρόγονοι Ξεχασμένοι!
      Σβησμένη ἡ Ἱστορία τοῦς,
      καί Περιγελασμένη!
      Τό Φῶς ποῦ τούς Ἐγέννησε,
      Σπίθα σχεδόν Σβησμένη!
      Ἑλλάδα μοῦ, Πατρίδα μοῦ
      σέ Θάνατο Ταγμένη!
      Φωνή Βουβή
      Προγόνων θῆκες!
      Πατρίδα Προδομένη!
      Πόσο σ’ Ἀγαπῶ!
      Καί τότε
      Να ἀμυνθῶ Ὀρκίσθηκα
      Στήν Ἅγια Μνημοσύνη!
      Καί στά Αἰώνια Γηρατειά τοῦς!
      Τούς Νόμους τούς Πανάρχαιους,
      τήν Αἴγλη, τήν Φωτιά τοῦς!
      Καί στά μικρά ποῦ λούφαζαν
      στά στήθη τά γυμνά τοῦς,
      στά Βρέφη τά Αγέννητα!
      Τήν Μέλλουσα Γενιά τοῦς!

      Ὀρκίσθηκα!
      Μά! τόν Θεό τόν Ύψιστο,
      τόν ΔΙΑ τόν Λαμπρό!
      Νά Αμυνθῶ Αὐτῶν,
      «…Θεῶν τε πατρώων, ἔδη
      θήκας τε προγόνων ̇
      νῦν ὑπέρ πάντων ἀγών !»

      Μπῆκε Γλιστρώντας ξαφνικά
      στά μέσα τότε τῆς Σπηλιᾶς,
      ὡσάν Σκιά κι’ Ἀνθρώπινη Μορφή
      Ντυμένος εἰς τά Μαῦρα,
      Φθόνος, Βρυχώμενος,
      ὁ Ὄφις Ὑβριστής – ὁ Βέβηλος Φονιᾶς!
      ….
      Παίρνω Ἀσπίδα τήν Φωτιά – Ἡφαίστειο τῆς Γῆς!
      Παίρνω τό Δόρυ τό μακρύ – Σεισμό τῆς Γαῖας Δριμύ!
      Παίρνω τούς Χτύπους τῆς Καρδιᾶς Τῆς-
      τήν Παντοδύναμη Κραυγή!
      καί ἀφ’ ἔλουσα τήν κεφαλή
      στά Δάκρυά τῆς-
      Θάλασσα Ἁλμυρή-
      Ἀθάνατη Ζωή!
      …,
      Σάν Λέαινα ὅρμισα στήν Μάχη τήν Σκληρή,
      Τό Γένος τῶν Ἑλλήνων ν’ Ἀμυνθῶ!
      Ἑλλάδα μοῦ Πατρίδα μοῦ,
      Ἐσέ νά ξαναδῶ,
      Γένος Πανέμορφο, Θεῶν Καμάρι!
      Ἥλιο Λαμπρό καί Πάλι!
      Ἑλλάδα μοῦ Πατρίδα μοῦ!
      Πόσο σ’ Ἀγαπῶ!

      Ἀνάποδα ἐγύρισε ὁ Ντουνιάς!

      Στοῦ Ἥλιου τ’ Όραμα Κρυφό-
      τ’ Αστέρια Σπεύσανε Κάτω νά ’ρθοῦνε,
      στήν Μάχη Σύμπαντος Πολεμιστές να μποῦνε,
      Μάρτυρες ὅλοι τοῦς,
      Δίκης Συντονιστές,
      Πολεμιστές κί Ὁπλαρχηγοί!
      Ἡ Καταιγίδα Κεραυνός, Πίσω στήν Γῆ!

      Καί ἡ Γαῖα – Τιτάνα Φοβερή – Μάτι Αἰώνια Ἀνοιχτό,
      Διάπλατα Ἄνοιξε τά Σωθικά τῆς,
      καί τοῦ Ἡφαίστου ἡ Φωτιά –
      Καβείρια Βροχή
      Ἀπό τά Ἄδυτα τῆς Γῆς
      Ἔμπηξε μέσα στήν Σπηλιά,
      σάν Μούγκρισμα… Βρασμός, Φωτιά!

      Καί ἤτανε ἡ Μάχη Τρομερή,
      Οἱ Κάβειροι στό πλάϊ μοῦ,
      κι ὁ Ἥλιος, κι ἡ Βροντή!
      Ούράνιοι Ὀδηγοί!

      Μέ τό Σπαθί Δριμύ,
      Πληγές τοῦ ἄνοιγα τοῦ Ὑβριστή,
      Πολλές, κι ἐπανωτές,

      καί Μάτωνε μαζί μ’ αὐτόν
      καί τό δικό μοῦ τό Κορμί!
      Τό αἶμα μοῦ ἔρρεε πάνω στήν Γῆ,
      καί μάτωναν τά σωθικά τῆς,
      κι Ἔσειε Αὐτή μέ Τρομερή Ὀργή,
      Φωτιά ἀνάβοντας μέσα μοῦ στήν Ψυχή,
      κι’ ἐγῶ Δυνάμωνα τήν Τρομερή Κραυγή,
      καί ὁρμοῦσα πάλι, Λέαινα Φοβερή,
      κι’ ἄνοιγα κι’ ἄλλη,
      κι ἀκόμα ἄλλη,
      πολλές πληγές,
      στόν Βέβηλο ‘Υβριστή !

      Κι’ ἀπ’ τό Δικό μοῦ τό Σπαθί
      Θυσία γινόμουν Ἱερή!
      Τό αἶμα μου λιγόστευε μέσ’ στό κορμί,
      βωμός ἱερός, ἀπ’ τίς λαβές τεμαχισμένος,
      κι ὁ Χρόνος Ἔκρυψε τά Μάτια τοῦ νά μήν ἰδεῖ,
      καθῶς πλησίαζε ὁ Θάνατος Λυπημένος
      νά πάρει Ἄθελος τήν Τελευταῖα μοῦ Πνοή.

      Μέ τρέμουλα Ἀργή Φωνή,
      Θανάσιμα πληγωμένη,
      μέ Λαβωμένη τήν Καρδιά
      στό Αἶμα μοῦ λουσμένη,
      καί τήν Ψυχή δεμένη σφαλιστά,
      Πλοῖο στό Στόμα μοῦ Ἀραγμένη,
      στά δόντια μοῦ Αἰχμάλωτη,
      τῆς μάχης μοῦ Ὅμηρος, Παγιδευμένη,
      Ἱκέτης Δακρυσμένη
      τούς εἶπα δίχως δισταγμό
      μέ Πεῖσμα Ἀγέρωχο κι Ἐπιμονή!
      «Ὤ! Χρόνε Γηραιέ,
      Ὤ! Θάνατε Ἀδελφέ,
      ἡ μάχη αὐτή δέν τέλειωσε,
      Σιγάσετε ἐσεῖς γιά μιά Στιγμή!
      Τήν μάχη αὐτή νά τελειώσω
      Τόν βέβηλο Ὑβριστή
      νά θανατώσω!»
      Καί ἔσπευσε ἡ Κλωθῶ,
      Μοίρα Ἀήττητη, αὐτούς νά Συμβουλέψει-
      Τῆς Ἄρρητης Ἀρχῆς Τόν Νόμο τῆς τόν Ἄγραφο
      νά Ἐπαληθεύσει,
      τό Νῆμα ποῦ’ χε γνέσει Αὐτή-
      τό Νῆμα τῆς ζωῆς μοῦ ἀκόμα νά Μήν Κόψει,
      Ἡ Μάχη αὐτή νά τελειώσει!

      Κι ὁ Χρόνος – τοῦ Οὐρανοῦ ἡ Ἀρχαῖα Μορφή-
      Σταμάτησε γιά Μιά Στιγμή!
      Ὁ Δίκαιος Θάνατος ὁ Λυπηρός
      κι αὐτός Σταμάτησε μαζί τοῦ!

      Ἔτσι ὅρισε ἡ Μοῖρα ἡ Κλωθῶ,
      κι δυό Νά Μυηθοῦν!
      Τῆς Μοίρας Λάχεσις τό Πεπρωμένο-
      Ἔργο Ἱερό Αὐτοί νά Δοῦν!

      Παίρνω τό Δόρυ τό μακρύ – Σεισμό τῆς Γής Δριμύ!
      Παίρνω τούς Χτύπους τῆς Καρδιάς της-
      τήν Παντοδύναμη Κραυγή!
      Παίρνω τοῦ Ἡφαίστου τήν Φωτιά,
      Αἰώνιον Θεῖον Πύρ!
      Καί μ’ ὅλη μοῦ τήν Δύναμη-
      Καβείρια Ὁπτασία Τρομερή-
      στρέφω τό Βλέμμα μοῦ Καυτό,
      ἐκεῖθεν πρός τόν Ὑβριστή!

      Ἐκάς Βέβηλε! Ἐκάς!
      Ἐφώναξα με Ὁρμή!
      Καί τόν Σημάδεψα Βλῆμα Μοιραῖο,
      πάνω στήν Κεφαλή,
      μέ τοῦ Ἀπόλλωνος Βέλος Χωλό,
      Κεραυνοβόλο, Φωτεινό,
      Σφοδρός Ἰός Ὦναξ Νεκρή,
      Κάτω νά Πέσει,
      Τῆς Ἐρινύας θήραμα,
      στοῦ Ταρτάρου τά Ἔγκατα
      ἡ Ἄτροπος Νά Στρέψει
      τήν Ἁμαρτία τοῦ Φονιᾶ-Σιῶν-
      σκυλόψωμο – ἐλεεινή τροφή
      τήν Ἄρπυια νά θρέψει!

      Καί Στρίγγλισε ὁ Βέβηλος Φονιάς
      μέ τοῦ θανάτου τήν Στερνή Φωνή,
      Ἔρμαιο πιά της Θεῖας Δίκης,:
      «Καί ἄλλοι ἔρχονται πολλοί ὡσάν ἐμένα,
      πιό Ἰσχυροί! Κοίτα, εἶναι ἐδῶ!
      Δέν θά ξεφύγεις ἀπ’ αὐτούς,
      ὅπως καί ξέφυγες ἀπό ἐμένα!»
      καί ἔπειτα Βούλιαξε…
      Χάθηκε Μέσα στόν Τάρταρο,
      Ὁλόμαυρη Πηχτή Ροή
      Σκιά – σαπίλα, στά Ἄδυτα τῆς Γῆς
      ὅπου τοῦ Ἡφαίστου ἡ Φωτιά – Καβείρια Βροχή-
      Τιτάνα Φοβερή – Μάτι αἰώνια ἀνοιχτό,
      Ὄνειρο Τρομερό πάνω Στήν Ὦρα γνέθει…
      Τῆς Καταιγίδας Κεραυνό,
      Τοῦ Ἥλιου Ὅραμα κρυφό,
      τοῦ Απόλλωνος Βέλος Χωλό!

      Κάτω στό Ἔδαφος ἐγῶ!
      Σίβυλλα Πληγωμένη,
      Πλημμύρα μέσ’ στό Αἶμα!
      Ἀδύναμη νά σηκωθῶ,
      κοίταξα γύρω μοῦ νά δῶ!
      Μά ὁ Ἐχθρός που μοῦ ’λεγε ὁ Ὑβριστής
      -Ἡ Δόλια τοῦ Γενιά- δέν ἧταν πουθενά!
      Ἡ Πάλη τέλειωσε Παντοτινά!

      Κοίταξα πρός τούς Γέροντες – Ἀρχαῖοι Πρόγονοί μοῦ!
      Καί τά Λευκά τοῦς Νεογνά- τό Μέλλον μοῦ Λαμπρό!
      Ἑλλάδα μοῦ Πατρίδα μοῦ,
      Πόσο σ’ Ἀγαπῶ!
      Γιά Σᾶς Πολέμησα!
      Γιά Σᾶς Πονῶ!

      Καί τούς μιλῶ ! Τοῦ Ἥλιου τ’ Ὅραμα Κρυφό!
      Πυθία πιά Ἐλεύθερη!
      Ἐπόπτης ἡ Ψυχή μοῦ!
      Τοῦ Φοίβου τοῦ Ἀπόλλωνα,
      Τοῦ Πύθιου τόν Ὕστατο Χρησμό:
      «Ἔτσι εἶχε Ὀρκισθεῖ, ’πως πάντοτε Ὀρκίζεται,
      Τοῦ Ἡφαίστου Ἡ Φωτιά – Καβείρια Βροχή-
      Τιτάνα Φοβερή – Μάτι Αἰώνια Ἀνοιχτό,
      που Ὄνειρο Τρομερό πάνω Στήν Ὦρα Γνέθει…
      τῆς Καταιγίδας Κεραυνό,
      τοῦ Ἥλιου Ὅραμα κρυφό,
      τοῦ Ἀπόλλωνος Βέλος Χωλό,
      Κεραυνοβόλο, Αἰχμηρό!

      Ὄρκος τῆς Εὐρυνόμης Ἱερός!
      τό Σύμπαν Μάρτυρας Καυτός!

      Τό Σπέρμα τοῦ Ἀβραάμ
      -ἡ Ὕβρης- Στεῖρα Πηγή ἔχει γίνει!
      Αἰώνια Ξεραμένη!
      Γιά Πάντα Ἔσβησε τοῦ Μωϋσῆ ἡ Φωτιά,
      Ἡ Ἔρημος αὐτοῦ Χαμένη!
      Ἡ Μαύρη τοῦς Ψυχή-
      Σιῶν -ἡ Ὕβρεως Γενεά
      Στήν Μοίρα Ἄτροπο Ταγμένη
      Τά Μαῦρα Λοίσθια ἔχει Πιεῖ!
      Αἰώνια Καταδικασμένη!

      Ἀπόθανεν γιά πάντα ὁ Φονιᾶς!
      Ἐλεύθερη ἡ Γῆ, κι Οὐρανός!
      Τῆς Νέας Ἀνθρώπινης Γενιᾶς
      ὁ Δρόμος Καθαρός καί Εὐλογημένος!
      Ὄρκος τῆς Εὐρυνόμης Ἱερός!
      Το Σύμπαν Μάρτυρας Καυτός!

      Μέσα σέ Σᾶς θά Ξαναγεννηθῶ,
      καί Ἐσεῖς μέσα σέ ἐμένα!
      Ἕλληνες Γηγενεῖς
      Ἐλεύθεροι Παντοτινά!
      Τό Γένος σᾶς Θεϊκό
      Ἐδῶ καί πάλι θά Ἐπιστρέψει!
      Το Φῶς σᾶς -Ἴαση –
      τήν Γῆ νά ξαναθρέψει!

      Ὤ! Γέροντα – Ἕλληνα Γόνε!-
      Ἐσύ καί πάλι ἡ Ψυχή Μοῦ!
      Ὤ! Βρέφος Πάλλευκο Ἀγνό-
      -Ἐσύ τό Νέο τό Κορμί μοῦ!»

      Μέ Ὀμίχλη ἔλουσαν τά Μάτια μοῦ, τά Δάκρυα τῆς Γῆς-
      τ’ Ἀθάνατο Νερό – πού Θάλασσες γίνονται Ζωῆς!
      Ἡ Νέμεση Θεά – Σφοδρά Δικαιοσύνη!
      Ἀσπίδα μοῦ – Φῶς Ἱλαρόν καί Λυτρωτής!

      Καί ἔπειτα ἔπεσε μακρά Σιγή!
      Σάν Ὄνειρο Γλυκό, ὡσάν Στοργή!
      ….
      Σύννεφο τύλιξε Φαεινό
      ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη ὅλην την Γῆ
      Τῆς Λήθης πέπλο Τρυφερό!
      Τοῦ Φωτοδότη ΔΙΑ
      Ἔργο Ἱερό!

      ….
      Καί ἡ Γαῖα Χαμογελοῦσε
      Ἐγκυμονοῦσα μέ Ζωή!
      καί γιόμιζε τόν Ξάστερο Οὐρανό,
      μέ τίς κρυστάλλινες Φωνές τῆς.
      Φωσφόριζαν τοῦ Αἰγαῖου τά νερά
      καί ἡ ἀπέραντη ἀμμουδιά,
      Ἄστρα Βροχή-
      Τοῦ Δία οἱ Ἔρωτες
      Χρυσή Σπονδή-
      κατά Μυριάδες Πέφτανε στήν γαλανή ποδιά τῆς
      Ὑπέρλαμπρες ψυχές,
      Μειδίαμα τοῦ Ἀπόλλωνα Φωτιές,

      Ἡ Πάλαι Ἑλλήνων Γενεά-
      τά Ἡλιόθρεφτα Παιδιά της
      τά Χαμένα-
      πίσω ξανά στήν ἀγκαλιά τῆς τοποθετημένα,
      Κύμβαλα τῆς Δωδώνης Ἱερά!

      Π.Π.«Ανθολογία: ΕΛΛΑΣ»

      Μου αρέσει!

  2. Ιστορικος said

    Η σκέψη μας μαζί με τα δυο παλληκάρια που θα περάσουν το Άγιο Πάσχα στις φυλακές της Ανδριανούπολη κι όχι με εκείνους που δεν απέτρεψαν να συμβεί αυτό και στη συνέχεια δεν κατάφεραν να τους απελευθερώσουν

    Σωστό άρθρο και με νόημα προς όλες τις κατευθύνσεις. Μπράβο

    Μου αρέσει!

  3. Aκέλας said

    Δεν γίνεται να «καθαρίσουμε»τους Σταυρωτές,γλυτώνοντας τον ΣΤΑΥΡΩΜΈΝΟ;-Δεν γίνεται ε;-Προφανώς γιατί ο Κόσμος θα γινόταν καλλίτερος!

    Μου αρέσει!

    • καποιος said

      Ετσι μπραβο.Να τα λεμε με το ονομα τους ολα,

      Μου αρέσει!

    • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™.προς την σωστή κατεύθυνση του συμφέροντος της χώρας μας. said

      Εγνωρισά Σε Κύριε.
      Βοήθησέ με Κύριε να καταλυσω τις πύλες του θανάτου ώστε να ενωθω για πάντα μαζι Σου ομού και με τα υπολοιπα παιδια Σου.

      Το λέμε σημερα Μεγαλη Παρασκευή τρεις φορές πίνοντας αντίστοιχα την καθε φορα κι απο μια μικρή γουλιά ξύδι.
      Το κανουμε εις αναμνησιν εκείνου του περιστατικού της Σταύρωσης του Θεανθρώπου κατά το οποίο ενώ βρισκοταν επάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου διψασε και ζητησε να πιει λιγο νερο.
      Τοτε κάποιος στρατιώτης αντί νερού του έδωσε να πιει ξύδι επειδη προφανως γνώριζε οτι η οξύτητα του φραζει εύκολα τις αεραγωγούς του λαιμού (πνίγει όπως λέμε) ωστε να τΕΛειωνει σύντομα το μαρτυριο εκ της Σταύρωσης και ετσι να φύγει χωρις να ταλαιπωρείται από την ζωή.
      Λεγεται ότι ο στρατιώτης μαλλον/πιθανόν/ενδεχομένως συμπονεσε τον Διδασκαλο της Σοφιας Ιησού γι αυτό και προέβη στην πράξη.
      Έπειτα προφανώς τότε κάτι τέτοιο θα συνηθιζόταν.

      Μου αρέσει!

  4. Against new atlantic said

    ΜΗΠΩΣ Η ΙΔΙΑ ΦΥΛΗ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΣΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ
    ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
    ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΟΚΤΑΕΤΙΑ;;;;

    ΟΧΙ ΓΙΑ 30 ΑΡΓΥΡΙΑ

    ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΔΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ;;;

    ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΝΗΚΕΙ Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΣΟΔΩΝ;;;;;

    Μου αρέσει!

  5. Μέτων said

    «Σήμερον τῷ Σταυρῷ προσήλωσαν οι Ιουδαίοι τον Κύριον, τον διατέμνωντα την θάλασσαν ράβδῳ και διαγαγώντα αυτούς εν τῇ ερήμῳ».

    Μου αρέσει!

    • ονομα said

      Εβραίος σε την καταγωγή και ο Ιησούς Χριστός μας και εμείς όχι μιαροί ειδωλολάτρες Έλληνες αλλά Χριστιανοί Ρωμιοί

      Μου αρέσει!

      • Aκέλας said

        Μη το ψάχνεις το πράγμα,γιατί υπάρχουν και άλλα χειρότερα εις βάρος μας!

        Μου αρέσει!

      • Μέτων said

        Όσοι θεωρούν εαυτούς «ρωμιούς» δεν είναι Έλληνες. Η θρησκεία, η πνευματικότης και η προσέγγισις του θείου των Ελλήνων δεν συγκρίνεται με τους τρισβαρβάρους Ιουδαίους εντελώς αξέστους και απαιδεύτους.
        Για τους χριστιανούς ο Ιησούς εγεννήθη κατόπιν θαύματος. Μάλιστα δεν περιγράφεται να έχει σημιτικά χαρακτηριστικά, δεν ήτο δλδ αράπης.
        Εσύ πάντως ούτε χριαστιανός είσαι, ούτε Έλλην. Αλλού αυτά…

        Μου αρέσει!

      • λολ said

        Μπορείς βρε Μέτων να μας περιγράψεις το πρόσωπο του Ιησού Χριστού;;;Πχ τι χρώμα δέρματος και ματιών είχε;;

        Μου αρέσει!

      • Μέτων said

        Οι περιγραφές τον φέρουν λευκό και υπόξανθο. Οι βυζαντινοί αγιογράφοι παρουσιάζουν την Μαριάμ ως βρεφοκρατούσα και τον μικρό υιό της με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Οι δυτικοί αγιογράφοι παριστάνουν τους μαθητές ως λευκούς, διότι δεν αντιλαμβάνοντο ότι Εβραίοι θα είχαν σημιτικά χαρακτηριστικά με κύριο την βαθύχροα συνδρομή δέρματος.

        Μου αρέσει!

      • Aκέλας said

        Μέτωνα,σου θυμίζει τίποτα το:-ΝΟ ΓΚΡΕΚΣ ΝΟ ΡΑΤΣ;…και υπάρχουν χειρότερα ΑΚΟΜΑ και από αυτό!

        Μου αρέσει!

    • Μέτων said

      «Ώς πικράς, εκ κρήνης της Ιούδα φυλής, οι απόγονοι εν λάκκῳ κατέθοντο τον τροφέα μανναδότην Ιησούν».

      Μου αρέσει!

      • λολ said

        Ο Ιησούς Χριστός είναι ο θεϊκός ήρωας σου!!Είναι δυνατόν να μην ξέρεις τα χαρακτηριστικά του προσώπου του;;

        Μου αρέσει!

      • Hγησιστρατος said

        Μετων μεγαλε θελω να γνωριζεις οτι υπαρχουν καποιοι που οταν ακουνε ονοματα, οπως Αβρααμ, Ισαακ,Μωυσης, Ιωσηφ κτλ.
        Εχουν στησιμο των τριχων της κεφαλης τους και καπου αλλου, σαν της κεραιες κινητης τηλεφωνιας.

        Μου αρέσει!

      • Μέτων said

        «Αντί αγαθῶν, ὣν εποίησας, Χριστέ , τῷ γένει των Εβραίων, σταυροθήναι σε κατεδίκασαν, όξος και χολήν σε ποτίσαντες.
        Αλλά δος αυτοῖς Κύριε κατά τα έργα αυτῶν , ὃτι ου συνήκειν την σῆν συγκατάβασιν ».

        Μου αρέσει!

      • Μέτων said

        Ηγησίστρατε συμφωνώ μαζί σου ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να κυκλοφορούν φέροντες βαρβαρικά ονόματα.
        Ο Ίων Δραγούμης ωνομάζετο Ιωάννης (Γιωχανάν), μόνος του απεφάσισε να το αλλάξῃ.

        Μου αρέσει!

    • mέτων ... και ο κύκλος των εμέτων... said

      Έχει καμμία σχέση ο Μέτων με τον ελληνισμό;
      Όχι βέβαια!
      Το Μετωνάκι είναι οπαδός του παγγερμανισμού και της ναζιστικής βαρβαρότητας.
      Το ον αυτό, που το παίζει ενίοτε χριστιανός και ενίοτε υπερεθνικιστής, μισεί τους πάντες.
      Ιδού τα πιστεύω του κόμματος του υπερασπίζεται:

      Μου αρέσει!

  6. Αθανάσιος said

    Μα θέλει ερώτημα Ολυμπία; Μαζί σου με τους σταυρωτές!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: