olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Άγιος Σάββας: Τα μεγάλα θαύματα που συγκλονίζουν – Προστάτης των καρκινοπαθών

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 5, 2017


Στις 5 Δεκεμβρίου η Εκκλησία τιμά έναν πολύ μεγάλο Άγιο, τον Αγιο Σάββα τον Ηγιασμένο. Σπλάγχνο της Αγιοτόκου Καππαδοκίας, γεννήθηκε τον 4ο αιώνα, συγκεκριμένα το 431, ηγιασμένος εκ κοιλίας μητρός.

Σε ηλικία 8 ετών πήγε στο μοναστήρι των Φλαβιανών, όπου έμαθε όλα τα γράμματα, το Ψαλτήρι απέξω και απέκτησε μεγάλη χάρη και φήμη. Εμεινε εκεί έως τα 18 και στη συνέχεια πήγε στην έρημο της Ανατολής. Εκεί έφτιαξε τη Μονή του Αγίου Σάββα, η οποία απέκτησε πολλούς μοναχούς. Ο Αγιος ξεχώριζε για τη σεμνότητα και την ταπεινότητά του. Ελεγε συνεχώς: «Δεν είμαι τίποτα, Θεούλη μου». Από πολύ μικρός έως και την κοίμησή του, το 532, αγωνιζόταν κατά το «Αγιοι γίνεσθε».

Ο Αγιος έκανε πολλά θαύματα. Κυρίως θεράπευε τους αρρώστους. Σήμερα φανερώνεται σε οικογένειες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά και σε ασθενείς με καρκίνο. Στηρίζει τον αγώνα των ανθρώπων που δοκιμάζονται από τη σοβαρή αυτή ασθένεια. Γι’ αυτό, άλλωστε, και το ογκολογικό νοσοκομείο φέρει το όνομά του.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ανθρώπων τους οποίους ο Αγιος θεράπευσε, την ώρα που οι γιατροί δεν τους έδιναν πολλές ελπίδες. Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία των γονιών ενός κοριτσιού που είχε όγκο στο κεφάλι και έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα. Οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει τους γονείς ότι η επέμβαση ήταν πολύ δύσκολη και δεν μπορούσαν να πουν τίποτε για το αποτέλεσμα. Ο φόβος και η απόγνωση οδήγησαν τους γονείς στην Εκκλησία και την εικόνα του Αγίου Σάββα.
Προσευχή

Προσευχήθηκαν, παρακάλεσαν, έκλαψαν μπροστά στην εικόνα του Αγίου και του ζήτησαν να θεραπεύσει το κοριτσάκι τους. Την επόμενη ημέρα, νωρίς το πρωί, θα γινόταν το χειρουργείο. Ολα ήταν έτοιμα: το μικρό κορίτσι στο χειρουργικό κρεβάτι και οι γονείς απέξω, να ελπίζουν και να προσεύχονται. Τελικά, οι γιατροί, συγκινημένοι, ενημέρωσαν τους γονείς ότι όχι μόνο όλα είχαν πάει καλά, αλλά, μόλις ξεκίνησε το χειρουργείο, διαπίστωσαν ότι ο όγκος δεν υπήρχε! Κανένας δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτό το γεγονός. Οι γονείς όμως ήξεραν. Ο Αγιος Σάββας είχε εισακούσει τις προσευχές τους και είχε θεραπεύσει το παιδί.

Το τίμιο λείψανο του Αγίου ετάφη στη μονή του. Κατά το έτος 547 ευρέθη εντός του μνήματος σώο και αδιάλυτο, και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αιώνες αργότερα, το 1204, το πήγαν στην Ιταλία οι Βενετοί και το 1965 οι Πατέρες της μονής, με θαυμαστό τρόπο, κατάφεραν να το πάρουν πίσω. Ετσι, το ιερό λείψανο βρίσκεται αδιάφθορο στην ομώνυμη μονή Ιεροσολύμων. Υπάρχει, βέβαια, δάκτυλος «μετά σαρκός» του Αγίου στη Μονή Αγίου Ραφαήλ Γρίβας Κιλκίς και απότμημα του ιερού λειψάνου στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων. Η Λαύρα του Αγίου Σάββα είναι προπύργιο της Ορθοδοξίας. Ανάμεσα στους Αγίους που ανέδειξε είναι και ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, τον 8ο αιώνα.

Το μοναστήρι του στα Ιεροσόλυμα και τα θεραπευτικά φύλλα της φοινικιάς του!

Το μοναστήρι του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα είναι ανδρικό και άβατο για τις γυναίκες. Στις γυναίκες οι μοναχοί βγάζουν άγια λείψανα, για να τα προσκυνήσουν στην πύλη της μονής, και μοιράζουν αγίασμα και λαδάκι, προκειμένου να σταυρώνονται, ιδιαίτερα όσοι έχουν καρκίνο.
Στην αυλή της μονής υπάρχει μια φοινικιά -κατά την παράδοση, τη φύτεψε ο Αγιος Σάββας-, τα φύλλα της οποίας θεωρούνται κατάλληλα για την απόκτηση παιδιών από όσες γυναίκες δυσκολεύονται να τεκνοποιήσουν. Οι μοναχοί προσφέρουν τα φύλλα, τα οποία οι γυναίκες βράζουν και πίνουν το ρόφημα, αφού πρώτα έχουν νηστέψει. Οι μαρτυρίες των γυναικών που δυσκολεύονταν να κάνουν παιδιά, αλλά τελικά τα κατάφεραν, είναι πολλές.

Μάλιστα, μια πιστή μαρτυρεί ότι είχε επισκεφτεί τη μονή και είχε εξομολογηθεί στους μοναχούς πως η κόρη της δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Οι μοναχοί της έδωσαν τα φύλλα για την κόρη της και της ζήτησαν να προσευχηθεί. Επειδή όμως η κόρη δυσκολευόταν να νηστέψει εξαιτίας κάποιου προβλήματος, η μητέρα αποφάσισε να νηστέψει η ίδια 40 ημέρες, και μάλιστα κρυφά από όλους, και έδωσε στην κόρη της να πιει το ρόφημα. Πραγματικά, το θαύμα έγινε! Η κόρη της έμεινε έγκυος και ολόκληρη η οικογένεια έσπευσε στην ιερά μονή, να προσκυνήσει τον Αγιο και να τον ευχαριστήσει.

Εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια»

8 Σχόλια to “Άγιος Σάββας: Τα μεγάλα θαύματα που συγκλονίζουν – Προστάτης των καρκινοπαθών”

  1. διοννύσσιος διοννυσσίου [[Π.Β.Α.Λ.]] said

    ΔόΞξα τω θΘεώ που κάποτε οι Έλληνες ήσανε ειδωλολάτραι και όμως σας λέω ναι, ήρθαν στον κόΣΖμο μας οι άγιοι οι απεσταλμένοι του Θεού κκε έβγαλαν με το Θθαυμαστό έργο των, τους Έλληνες από την πλάνην την ΕπΠικίνδυνην σας λέγω της ειδωλολατρίας κκε ο κόσμος μας σώθηκε…..

    Μου αρέσει!

  2. Panos Diakos said

    Αληθώς προκαλούν τον θαυμασμόν, όχι μόνο τα απειράριθμα θαύματα του Οσίου άλλα και η απήχησις της μοναστοκής ζωής της Λαύρας του, η οποία απετέλεσε πρότυπον και καθοριστικόν παράγοντα εις την διαμόρφωσιν της μοναχικής ζωής και της λατρευτικής τάξεως της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας, εκτός του ότι πρόσφερε πληθύν αγίων ανδρών, γνωστών και αγνώστων, ανάμεσον των οποίων διαλάμπει ιδιαιτέρως ο μέγιστος θεολόγος του 8ου αι. Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Η τιμή του Αγίου Σάββα διεδόθη τάχιστα από την Ρώμην ως και τον Καύκασον Γεωργίαν.
    Οι διάδοχοί του εις την Ηγουμενίαν ανέδειξαν την Λαύραν προπύργιον της Ορθοδοξίας εις την Παλαιστίνην κατά του Ωριγενισμού, Μονοθελητισμού, Εικονομαχίας και Παπισμού με πανορθόδοξον εμβέλειαν. Μετά τους μέσους χρόνους η Λαύρα ανεδείχθη ακόμη και παιδευτήριον της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, τα μέλη της οποίας ελάμβανον εν τη Λαύρα προπαιδείαν της μοναχικής πολιτείας και πείραν των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Πάντα ταύτα οφείλονται εις την πρεσβείαν και το παράδειγμα του Αγίου Σάββα: « Λαμπρά του πεφωτισμένου πατρός ημών Σάββα τα θεία χαρίσματα, η μέν πολιτεία ένδοξος, ο δε βίος ενάρετος και η πίστις ορθόδοξος. Και τούτο μέν εκ μέρους ήδη διά των ειρημένων απεδείχθη».

    https://www.impantokratoros.gr/CFBF1892.el.aspx

    Όταν η ορθόδοξη αντιπροσωπεία μετά από το μακρύ και κοπιαστικό ταξίδι έφθασε στον ναό του αγίου Αντωνίνου, ο Γέρων Σεραφείμ παρατηρούσε, προς έκπληξη των υπολοίπων, με ιδιαίτερη επιμονή το ιερό λείψανο, σαν να έψαχνε να βρει κάποιο σημάδι που να πιστοποιεί την αυθεντικότητά του. Κάποια στιγμή με έκδηλη χαρά φώναξε στους υπόλοιπους: «Πατέρες, είναι το πραγματικό λείψανο». Πιστοποίησε τη γνησιότητα από το γεγονός ότι έλειπε το ένα από τα δύο μάτια. Γνώριζε ο π. Σεραφείμ από παλαιά συναξάρια της Λαύρας ότι οι μ ο ν ο φ υ σ ί τ ε ς στα χρόνια του αγίου Σάββα σε μια διαμάχη που είχαν μαζί του για την ορθή πίστη τού είχαν βγάλει το μάτι. Από εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνθηκε από αυτό. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο διανυκτέρευσε στην Αθήνα, για να προσκυνήσουν επί του αεροπλάνου οι αναμένοντες αυτό πιστοί, ο Γέρων παρέμεινε μόνος όλη τη νύχτα φύλακας του ιερού λειψάνου, ενώ η υπόλοιπη συνοδεία λόγω του κόπου μετέβη στην Αθήνα για ανάπαυση.
    Όμως δεν άργησε να παρουσιασθεί ο μεγάλος προβληματισμός: πως δηλαδή θα γινόταν η αλλαγή των ενδυμάτων του ιερού λειψάνου βάσει των συμφωνηθέντων.
    Συγκεκριμένα μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου από το μοναστήρι, οι Λατίνοι στη Βενετία το έντυσαν με ενδύματα Λατίνου ιερέως, ενώ τα χέρια του αγίου Σάββα ήταν σταυροειδώς επί του στήθους του. Μετά από εννέα περίπου αιώνες, η ακαμψία του σώματος δεν επέτρεπε την αλλαγή της λατινικής περιβολής με τα ράσα του Ορθόδοξου κληρικού, με το πετραχήλι και το μοναχικό σχήμα που είχε φέρει μαζί της η αντιπροσωπεία για τον σκοπό αυτόν.
    «Τότε είδαμε τον Γέροντα Σεραφείμ να γονατίζει μπροστά στο ιερό λείψανο και να προσεύχεται για πολύ ώρα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε έκαμε μετάνοιες στρωτές και σήκωσε με τα χέρια του τα χέρια του αγίου Σάββα σαν να ήταν χέρια ζωντανού ανθρώπου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας», θυμάται με ακρίβεια μέχρι σήμερα και διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ. Τότε άλλαξαν τα ενδύματα του αγίου Σάββα και αφού τελείωσαν οι τελετές εκ μέρους των Λατίνων, άρχισε το ταξίδι της επιστροφής.

    http://www.hristospanagia.gr/?p=64658

    Μου αρέσει!

  3. Ο ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΣ said

    Μακαριοι Οι Πτωχοι Τω Πνευματι Οτι Αυτων Εστιν Η Βασιλεια Των Ουρανων!

    Μου αρέσει!

    • Panos Diakos said

      τι εννοεί όταν λέει «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»; Πρόκειται για εκείνους που έχουν μικρή, φτωχή ιδέα για τον εαυτό τους. Προσέξτε όμως, γιατί έχει και άλλη μια σημασία, που θα τη δούμε προς το τέλος. (…)
      Ποιοι λοιπόν είναι αυτοί οι πτωχοί; Είναι εκείνοι που έχουν την αίσθηση της πνευματικής και ηθικής τους ανεπάρκειας, από θρησκευτικής πλευράς βέβαια, όχι διανοητικής! Αυτοί θα αποδέχονταν το Ευαγγέλιο. Αυτή είναι η φυσιολογική τοποθέτηση. Θα δέχονταν το Ευαγγέλιο, διότι, απλούστατα, θα είχαν ταπείνωση. (…)
      Η ταπείνωση θα λέγαμε ότι έχει τρεις πτυχές:
      Η πρώτη είναι η ηθική αυτογνωσία, αυτή που δεν είχαν δυστυχώς οι Αρχιερείς, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού. Πίστευαν για τον εαυτό τους ότι είναι άμεμπτοι… Κι όμως είναι εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό! Η ηθική αυτογνωσία είναι το να γνωρίζεις ποιος είσαι, να δεις την αμαρτωλή σου κατάσταση. Να μη λες «δεν έκανα τίποτα άσχημο στη ζωή μου, είμαι σπουδαίος, είμαι ηθικότατος άνθρωπος». Είναι μερικοί που έτσι λένε, και είναι δυστύχημα! Πρέπει να βλέπουμε τις ροπές μας, αυτές που έχουμε μέσα μας, και που θα ντρεπόμαστε να τις δημοσιοποιήσουμε. Είναι ροπές βρώμικες, ποικίλες ροπές, που θα ντρεπόμαστε να τις πούμε! Δεν κάναμε ίσως καμία πράξη ως προς τις ροπές αυτές, αλλά όμως έχουμε μέσα μας ένα ακάθαρτο υποσυνείδητο, και κατ’ επέκταση μία ακάθαρτη συνείδηση. Έχουμε αισθήματα ακάθαρτα, έχουμε λογισμούς και επιθυμίες ακάθαρτες, που βέβαια δεν φαίνονται στους πολλούς. Πώς μπορούμε λοιπόν να λέμε ότι είμαστε σπουδαίοι;
      Έλεγε ο Ψαλμωδός, στον 18ο Ψαλμό: «και εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με» (Ψαλμ. 18, 13), να με καθαρίσεις από εκείνα που είναι μέσα μου κρυφά. Αν έπρεπε να μιλήσουμε με μία σύγχρονη γλώσσα, θα λέγαμε: «Κύριε, καθάρισέ μου το υποσυνείδητο». Οι ασκητές που πήγαιναν στην έρημο για βαριά ασκητική, το έκαναν για να καθαρίσουν το υποσυνείδητό τους. Ρωτήστε, αν θέλετε, έναν ψυχίατρο, έναν ψυχολόγο, αν είναι εύκολο ή δύσκολο να καθαρίσει κανείς το υποσυνείδητό του. Θα σας έλεγε πως είναι αδύνατον! Ε, θα λέγαμε, όχι ακριβώς, αλλά περίπου αδύνατον. Πράγματι, μπορεί κάποιος να καθαρίσει τον εαυτό του, το υποσυνείδητό του, αλλά με πολύ βαριά άσκηση. Δηλαδή, με άλλα λόγια, πρέπει να ξέρουμε ότι στα μάτια του Θεού δεν είμαστε σπουδαίοι και τρανοί! Άρα λοιπόν πρέπει να έχουμε αυτογνωσία.
      Ο απόστολος Παύλος, κατεβαίνοντας τα τρία σκαλοπάτια της ταπεινώσεως, στην αρχή έλεγε: «Είμαι ο έσχατος των Αποστόλων» (Α’ Κορ. 15, 7-9). Όταν πέρασαν κάποια χρόνια, έλεγε: «Είμαι ο έσχατος των ανθρώπων» (Εφεσ. 3, 8). Και όταν πέρασαν πάλι μερικά χρόνια, έλεγε: «Είμαι ο έσχατος των αμαρτωλών» (Α’ Τιμ. 1, 15). Ποιός; Ο Παύλος!…
      (…)
      Η δεύτερη πτυχή της ταπεινώσεως είναι η διανοητική αυτογνωσία, εκείνη που αναφέρεται στην ακριβή γνώση των διανοητικών προσόντων.
      Ο απόστολος Παύλος λέει: «Μη υπερφρονείν παρ’ ο δει φρονείν, αλλά φρονείν εις το σωφρονείν» (Ρωμ. 12, 3). Δηλαδή: Να μη φρονεί κανείς για τον εαυτό του ότι είναι παραπάνω από εκείνο που πρέπει να φρονεί, αλλά να φρονεί έτσι ώστε να μπορεί να είναι σώφρων. Να έχουμε, λέει, γνώση των διανοητικών μας δυνάμεων και καταστάσεων. (…)
      Ας θυμηθούμε ακόμη τα «χαρτία του Σωκράτους». Τον ρώτησαν κάποτε: «Γιατί δεν γράφεις αυτά τα σοφά που λες;», και εκείνος απάντησε: «Θεωρώ ότι τα χαρτιά είναι πιο ακριβά, πιο πολύτιμα από τα λόγια που θα έγραφα»! (Στο πρωτότυπο: Σωκράτης ερωτηθείς διά τι ου συγγράφει είπεν, ότι ορώ τα χαρτία πολύ των γραφησομένων τιμιώτερα).
      (…)
      Και τέλος έχουμε τη σωματική ή την υλική, θα λέγαμε, αυτογνωσία, που είναι να γνωρίζουμε τα σωματικά μας προσόντα, τις προσωπικές μας δυνατότητες. Να μη λέμε «Είμαι όμορφος –ή τούτο ή εκείνο- και πρέπει να με προσέχουν όλοι». Να έχουμε ταπείνωση.
      Ο Κύριος είπε: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» (Ματθ.5, 3). Αυτό επίσης ερμηνεύεται: Μακάριοι εκείνοι που είναι φτωχοί με τη δική τους προαίρεση, επειδή οι ίδιοι το θέλουν να είναι φτωχοί.
      Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Πνεύμα γαρ ενταύθα την ψυχήν και την προαίρεσιν είρηκεν» (Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, Εις το Κατά Ματθαίον, MPG 57, 224, 15-16). Διότι εδώ ο Κύριος είπε πνεύμα την ψυχήν και την προαίρεση.
      Κι όπως λέει ο Ζιγαβηνός, «διότι ουδέν των απροαιρέτων μακαριστόν· πάσα γαρ αρετή τω εκουσίω χαρακτηρίζεται». Τίποτε δεν μακαρίζεται χωρίς προαίρεση· γιατί η αρετή λογίζεται σ’ αυτόν που τη θέλει. Δηλαδή: μένω φτωχός –από χρήματα- γιατί θέλω να μένω φτωχός. Όχι γιατί δεν έχω την ικανότητα να γίνω πλούσιος, αλλά θέλω να μένω χωρίς περιουσία για κάποιο σκοπό: για τη δόξα του Θεού, για την οικοδομή της Εκκλησίας Του, για την ιεραποστολή, και λοιπά.
      Αγαπητοί μου, ο καρπός αυτής της εκούσιας πτωχείας και ταπεινώσεως είναι η απόκτηση της Βασιλείας του Θεού. Η Βασιλεία του Θεού αρχίζει από μέσα μας και ολοκληρώνεται στον Ουρανό. Για να βρεθούμε λοιπόν στη Βασιλεία του Θεού, πρέπει να περάσουμε από την πολύ-πολύ χαμηλή πορτούλα που λέγεται ταπείνωση.
      Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 1995

      π. Αθανασίου Μυτιληναίου, Οι Μακαρισμοί, ομιλίες απομαγνητοφωνημένες, σελ. 16-26, εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».

      Μου αρέσει!

  4. Panos Diakos said

    Είναι συγκινητική η διακριτικότητα της αγάπης του Θεού, όπως μας την απεκάλυψε ο Γέροντας. Ήμασταν μια φιλική συντροφιά, στα Καλλίσια, δίπλα

    στους βράχους του Μοναστηριού, έχοντας ανάμεσά μας το Γέροντα. Ήταν νύχτα, παραμονή του Αγίου Πνεύματος.Ο Γέροντας μας έκανε μια κατανυκτική, εξωτερική και εσωτερική, περιγραφή των Αγιορείτικων αγρυπνιών στα Καυσοκαλύβια, τότε πού, όπως έλεγε, «το Άγιο Πνεύμα ερχόταν και πλημμύριζε με ουράνια χαρά τις ψυχές των μοναχών». Και λέγοντας αυτά, μας άφησε ένα αφυπνιστικό μήνυμα:«Και τώρα το Άγιο Πνεύμα θέλει να μπει στις ψυχές μας, όπως και τότε, αλλά σέβεται την ελευθερία μας, δε θέλει να την παραβιάσει.
    Περιμένει να του ανοίξουμε μόνοι μας την πόρτα και τότε θα μπει στην ψυχή μας και θα τη μεταμορφώσει».Τα λόγια του μου θύμιζαν την Αποκάλυψη: «Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω, εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, εισελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού».Ο Παντοδύναμος Θεός χτυπά διακριτικά την πόρτα της ψυχής του αδύναμου ανθρώπου και περιμένει υπομονητικά να του ανοίξει, για να τον κάνει αληθινά ευτυχή, κι αυτός τις πιο πολλές φορές, κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας του, που Εκείνος του χάρισε, δεν του ανοίγει, μένοντας κλεισμένος στη δυστυχία του.Πόσοι από εμάς άραγε έχουμε τη φρόνηση να κάνουμε πράξη την ικεσία:
    «Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν»;
    Πόσοι από μας, λέγοντας αυτή την προσευχή δεν αμπαρωνόμαστε στη μοναξιά της ανασφάλειάς μας;Και ο Θεός σέβεται την αφροσύνη μας, γιατί κι αυτή αποτελεί έκφραση της ελευθερίας μας.
    Μια μέρα ο Γέροντας μου είπε: «Ο Θεός σέβεται το θέλημά μας».
    Και μια άλλη: «Ό,τι κάνεις να το κάνεις επειδή το θέλεις, ελεύθερα, υπεύθυνα και με ευχαρίστηση».
    Προσπαθούσα να εμβαθύνω στις επιγραμματικές, αλλά πολυσήμαντες αυτές συμβουλές του.*από το βιβλίο: «ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ» (ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006) Σημεία Καιρών

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: