olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Η απόπειρα πολιτικής και ιδεολογικής αλλοίωσης της ΝΔ

Posted by olympiada στο Σεπτεμβρίου 12, 2017

Στις ρίζες της κακοδαιμονίας:

Η απόπειρα πολιτικής και ιδεολογικής αλλοίωσης της ΝΔ

Η εκλογή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας περιόδου για τη Νέα Δημοκρατία. Μιας περιόδου επαναπροσδιορισμού των ως τότε διαμορφωμένων εσωτερικών ισορροπιών του κόμματος, προσεχτικής αλλά εμφανούς μεταποίησης της πολιτικής του φυσιογνωμίας, σταδιακής αλλά σταθερής εγκατάλειψης από μέρους του των ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών που διέκριναν την παρουσία του κατά την πρώτη κρίσιμη φάση της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς και μιας δυσπροσδιόριστης αλλά διακριτής από τον ασκημένο παρατηρητή προσπάθειας «αντιγραφής» κάποιων από τα γνωρίσματα του ΠΑΣΟΚ. Αυτή, μάλιστα, η προσπάθεια οιονεί «εκπασοκισμού» της Νέας Δημοκρατίας, με κυριώτερες εκφάνσεις της την υιοθέτηση μιας ιδιότυπης «λαϊκιστικής» συνθηματολογίας, και τη μετάπλαση του κομματικού μηχανισμού σε κατ’ εξοχήν πεδίο «δοσοληψιών» ανάμεσα στην ηγεσία και τα στελέχη της οργανωμένης βάσης, όπου η πρώτη απαιτούσε «αφοσίωση» και «στήριξη» και η δεύτερη ποικίλης μορφής πολιτικά ανταλλάγματα, «σφράγισε» στην πορεία του χρόνου την κομματική κουλτούρα της παράταξης, και κατέστησε αργότερα κάθε απόπειρα ξεριζώματός της, μάταιη.

Μπροστά σε όλη αυτή τη νεοδημιουργουμένη κατάσταση, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ήταν εξ αρχής αντίθετος και επιφυλακτικός. Αντιμετώπιζε με δυσφορία όλες τις κινήσεις και τις επιλογές που αποσκοπούσαν στην εγκαθίδρυση και παγίωσή της, αλλά απέφευγε να προσδώσει στην αντίδρασή του έντονο χαρακτήρα και δημόσια διάσταση, μη θέλοντας να διασειστεί η ενότητα του κόμματος. Η πρώτη, πάντως, προστριβή του με τον Κ. Μητσοτάκη, δεν άργησε να σημειωθεί και είχε ως αφορμή την τοποθέτηση, αμέσως μετά την εκλογή νέου αρχηγού, του ναύαρχου ε.α. Ι. Βασιλειάδη στη θέση του Γενικού Διευθυντή της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, διαφώνησε με το διορισμό αυτό, προβάλλοντας συγκεκριμένες αντιρρήσεις, αλλά και διαβλέποντας μέσα από την επιλογή αυτή, την πρόθεση του Κ. Μητσοτάκη, αργότερα, να προχωρήσει σε μια «αναμόχλευση» των εσωκομματικών συσχετισμών στην ιδιαίτερη εκλογική του περιφέρεια, την Αχαΐα, καθώς ο νεοτοποθετηθείς Γ.Δ του κόμματος καταγόταν από εκεί. Τελικά, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, δεν επέμεινε στη διαφωνία του, θέλοντας να αποφύγει μια πρόωρη διατάραξη των σχέσεών του με τον Κ. Μητσοτάκη, και ο ορισθείς Γ. Δ ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Ο Κ. Μητσοτάκης, εν τούτοις, έχοντας χαράξει μια σύνθετη, όσο και ευέλικτη στρατηγική εσωκομματικής επιβολής, προσπάθησε στην αρχή με διάφορες κινήσεις τακτικής, να εμφανίζεται ότι επεδίωκε τη συνεργασία του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου. Έτσι, αμέσως μετά την ανάδειξή του στην προεδρία του κόμματος, τον όρισε ως πρώτο Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας. Παράλληλα, θέλοντας για λόγους γενικότερων υπολογισμών να διατηρήσει σε πρώτη φάση τις λεπτές εσωκομματικές ισορροπίες, άφησε ανέγγιχτη τη σύνθεση του Πολιτικού Συμβουλίου, όπως αυτό είχε συγκροτηθεί επί Ευάγγελου Αβέρωφ, με αποτέλεσμα εκτός του ιδίου, που προήδρευε, να συγκαταλέξει σε αυτό και τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, ενώ επίσης συμμετείχαν οι Κ. Παπακωνσταντίνου, Α. Κανελλόπουλος και Ι. Μπούτος, όπως και ο νέος ΓΓ της ΚΟ Ι. Βαρβιτσιώτης, όταν συζητούνταν θέματα της αρμοδιότητάς του. Την ίδια τακτική απέναντι στον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, ακολούθησε ο Κ. Μητσοτάκης και όταν στις 31 Οκτωβρίου 1984, αντικατέστησε την υπό τον Β. Μιχαλολιάκο Εκτελεστική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ, με νέα υπό τον Ε. Μεϊμαράκη. Στη σύνθεσή της, ως χειρονομία «καλής θελήσεως», τοποθέτησε τον Ανδρέα Λυκουρέντζο ως υπεύθυνο Εργατικού-Αγροτικού, καθώς ήταν γνωστό ότι ήταν από τα βασικά στελέχη του προσκείμενου στον Αχαιό πολιτικό Ανανεωτικού ρεύματος, ενώ παράλληλα είχε θητεύσει και ως μέλος της τελευταίας Ε.Ε της ΟΝΝΕΔ επί Γ. Ράλλη, υπό τον Δ. Τσιγκούνη, ως υπεύθυνος Σπουδαστικού.

Παρ’ ότι «ακτινογραφούσε» όλες αυτές τις «μανούβρες» Μητσοτάκη και διέβλεπε την απώτερη στόχευσή τους, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος επ’ ουδενί επιθυμούσε με τις αντιδράσεις του σε αυτές να συμβάλει στη δημιουργία κλίματος εσωστρέφειας και διχοστασίας στο κόμμα. Τις παρέβλεπε και εκινείτο ωσάν τα πράγματα να κυλούν ομαλά. Μάλιστα, όχι μόνο δεν ανέκοπτε, αλλά αντίθετα με την κοινοβουλευτική του παρουσία και τις εξω-κοινοβουλευτικές του παρεμβάσεις, ενέτεινε τον ιδεολογικό του αγώνα για την υποστήριξη των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και για την αντιπαράθεση με την πολιτική και την προπαγάνδα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ενδεικτική της ιδεολογικής του αντιπαράθεσης με την προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ, είναι μια ομιλία του στη Βουλή, στις 16 Νοεμβρίου 1984, όταν με την ευκαιρία του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η κυβέρνηση του «κινήματος» επιχειρούσε να οικειοποιηθεί το νόημά της. Στην ομιλία του αυτή, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος (βλ. αναδημοσίευσή της στο Νίτσα Λουλέ, όπ. προηγ., σελ. 132-134), υπογράμμισε μεταξύ των άλλων:

«Κύριε πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα εορτάζει η Ελευθερία. Και βεβαίως και η Βουλή. Χώρος στον οποίο η Ελευθερία αισθάνεται τόσο άνετα. Θα μπορούσα να πω ότι ο ναός της Ελευθερίας μια και εδώ υμνείται και λειτουργεί, και βεβαίως πολύ σωστά μετέχει σ’ αυτό τον εορτασμό. Χειροκροτήσαμε τον λόγο σας, κύριε πρόεδρε, γιατί τονίσατε ιδιαίτερα τον ενωτικό χαρακτήρα αυτής της γιορτής.

Στον τόπο μας έχουμε πολλές επετείους και γιορτές, γιατί πάντα ο ελληνικός λαός επρομάχησε υπέρ της εθνικής του ελευθερίας. Μια λοιπόν από αυτές είναι και η επέτειος του Πολυτεχνείου, που πέρα από γιορτή της Ελευθερίας είναι και η γιορτή της Νεότητος. Όπως γίνεται στους μεγάλους αγώνες, έτσι και τότε η νεολαία, και συγκεκριμένα η φοιτητική νεολαία, πρωτοστάτησε. Θα ήταν φέτος μεγάλη χαρά αν ο λόγος σας γινόταν αποδεκτός από όλους. Γιατί κάποια στιγμή διαισθανθήκαμε όλοι την ελπίδα και την προσδοκία ότι φέτος ο εορτασμός θα έχει ενωτικό χαρακτήρα.

Δυστυχώς, οι ενδείξεις είναι ότι κι αυτή τη φορά διαψευδόμεθα. Είναι δύο οι λόγοι που επιβάλλουν τον ενωτικό χαρακτήρα γιατί αυτό ήταν και το νόημα της τότε εξεγέρσεως. Δεν έφερε κομματικό περιβραχιώνιο η Ελευθερία που περιεφέρετο τότε στους δρόμους των Αθηνών και όλης της Ελλάδας. Δεν χρειαζόταν να επιδείξει κανείς κομματική ταυτότητα στην είσοδο του Πολυτεχνείου για να μπει μέσα μαζί με τους άλλους αγωνιστές. Τότε η ομόθυμος επιθυμία του ελληνικού λαού ήταν η αντιμετώπιση του ολοκληρωτισμού και της βίας, η επάνοδος της δημοκρατίας στη χώρα που γεννήθηκε. Και ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις ή και από κομματικές αντιλήψεις του ίδιου αυτού γεγονότος, συμμετείχαν όλοι. Ο δεύτερος λόγος, κύριε πρόεδρε, είναι γιατί μπορεί να υπηρετούμε μαζί την ελευθερία και τη δημοκρατία, και αυτή η δεύτερη αρχή μας αναγκάζει πολλές φορές να διαφωνούμε, αλλά πρέπει να διαφωνούμε πάντοτε χωρίς να λησμονούμε ότι έχουμε κοινά σημεία συναντήσεως. Και το κυριότερο σημείο συναντήσεως που έχουν όλα τα κόμματα είναι η αφοσίωση και η αγάπη προς την ιδέα της ελευθερίας.

Δυστυχώς, υπάρχουν, φαίνεται, ακόμη αντίθετες αντιλήψεις και λυπάμαι που το λέω, γιατί άνδρες οι οποίοι κατέχουν και κυβερνητικές θέσεις δεν αντιλαμβάνονται την αξία αυτής της ενότητας. Εμείς η ΝΔ προσερχόμεθα μ’ αυτά τα αισθήματα και συμμετέχουμε σ’ αυτό τον εορτασμό μ’ αυτή την πίστη και μ’ αυτή την πεποίθηση. Απονέμουμε τον δίκαιο έπαινο σε όλους όσοι αγωνίστηκαν. Μάλιστα μπορώ να προσθέσω ότι κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ στη μνήμη εκείνων οι οποίοι έδωσαν είτε το αίμα τους είτε τη ζωή τους για αυτή την έννοια της ελευθερίας».

Εξίσου χαρακτηριστική της μαχητικής προάσπισης των ιδεολογικών θέσεων της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, σε εκείνη τη διακεκαυμένη πολιτικά φάση, είναι και μια βαρυσήμαντη συνέντευξή του στο δημοσιογράφο Κώστα Παπανικολάου, που υπό τον τίτλο «Τι θα κάνουμε μόλις γίνουμε κυβέρνηση», δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» των Αθηνών στις 28 Ιανουαρίου 1985, στην οποία φρόντισε να δώσει εμφατικά το διακριτό στίγμα του, μέσα στο πλαίσιο της ευθυγράμμισής του προς τη γενικότερη πολιτική «γραμμή», που είχε χαράξει και εφάρμοζε η νέα ηγεσία. Απαντώντας, λοιπόν, στην ερώτηση «Οι αντίπαλοι της ΝΔ επισείουν τον κίνδυνο της «κακής Δεξιάς». Της αντεκδικήσεως εις βάρος των αντιπάλων σας. Ποιο θα είναι το πραγματικό κλίμα της πολιτικής ζωής που θα φέρει η ΝΔ σαν κυβέρνηση;», σημείωσε τα εξής:

«(…) Η ΝΔ δεν έχει κανένα σκοπό ή πρόθεση αντεκδικήσεων.

Αντίθετα, αφού αποκαταστήσει εκείνους που εδιώχθησαν για πολιτικούς λόγους, θα επιδείξει προς όλους αδιακρίτως την ίδια συμπεριφορά. Η ισονομία και η ελευθερία δεν είναι προνόμια που επιφυλάσσει για τους οπαδούς της, αλλά αρχές που θα προσφέρει και θα εξασφαλίσει σε όλους. Στον τομέα αυτόν η υπεροχή της απέναντι του ΠΑΣΟΚ και γενικότερα των αριστερών μαρξιστικών κομμάτων είναι και θα αποδειχθεί συντριπτική. Καμία αμφιβολία δεν χωράει σε αυτό το πάρα πολύ σημαντικό θέμα, για τον τρόπο που η κυβέρνηση της ΝΔ θα πολιτευθεί, ένα τρόπο πραγματικά δημοκρατικό, άξιο του ονόματος της Δημοκρατίας, την οποία άλλοι επικαλούνται για να μπορούν ασφαλέστερα να την κακοποιούν. (…)».

Ενώ, αξιοποιώντας την ευκαιρία της συνέντευξης για να τοποθετηθεί στο ζήτημα της ανάγκης φιλελευθεροποίησης, που σε όλους τους τόνους διακήρυσσε τότε ως προτεραιότητα η υπό τον Κ. Μητσοτάκη ηγετική ομάδα του κόμματος, τόνισε μεταξύ των άλλων τα εξής, περιεχομενοδοτώντας την, αλλά και ταυτόχρονα οριοθετώντας την: «Στο μέγα θέμα της υγείας η φιλελευθεροποίηση θα εκφραστεί με την ελευθέρα επιλογή ιατρού και την ίση προς όλους προσφορά των νοσηλευτικών υπηρεσιών από το κράτος. Στον τομέα της τηλεοράσεως η φιλελευθεροποίηση, είναι πιεστική αξίωση όλων εκείνων που υφίστανται την σημερινή μονόπλευρη κομματική εκμετάλλευσή της από το ΠΑΣΟΚ. Η φιλελευθεροποίηση αυτή θα καταστεί πραγματικότητα.

Στον τομέα της Διοικήσεως η ΝΔ δεν θα αξιώσει όπως το ΠΑΣΟΚ ένα «δικό της» κράτος, αλλά ένα κράτος που θα μεταχειρίζεται με τον ίδιο τρόπο τους πολίτες, ώστε όλοι να αισθάνονται το ίδιο ελεύθεροι. Θα καταστήσει κανόνα την πραγματική αξιοκρατία και θα ανυψώσει τα πολιτικά ήθη, όπως αρμόζει σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό και φιλελεύθερο κράτος. Η παιδεία θα ελευθερωθεί από τις κομματικές επιδιώξεις που σήμερα δυστυχώς κυριαρχούν στα σχολεία μας. Στην οικονομία η φιλελευθεροποίηση θα εκφραστεί με διάφορα μέτρα τα οποία μελετώνται ήδη με πολλή προσοχή, ώστε να αποβούν όσο είναι δυνατόν πιο αποτελεσματικά και να επιτύχουν την έξοδο της χώρας από τις σημερινές της μεγάλες δυσκολίες (…)».

Ωστόσο, παρ’ ότι ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος έδειχνε διατεθειμένος να ακολουθήσει παντί σθένει το εσωκομματικό moratorium, που είχε υιοθετήσει απέναντι στη νέα ηγεσία, ο Κ. Μητσοτάκης από την πλευρά του, ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει απαρέγκλιτα στη γραμμή του σταδιακού ελέγχου της ΝΔ, που εξαρχής είχε χαράξει. Έτσι, εν μέσω μιας διαρκώς αυξανόμενης οξύτητας στην αντιπαράθεση της Νέας Δημοκρατίας με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που φαίνεται πως είχε επιλέξει – αναδεικνύοντας ως στασιαζόμενα διάφορα θέματα της πολιτικής ατζέντας – παράλληλα θεώρησε σκόπιμο να προχωρήσει ένα ακόμη βήμα στο σχέδιό του για τη μετάλλαξη της πολιτικής φυσιογνωμίας της παράταξης, ώστε να την προσαρμόσει στις δικές του πολιτικές επιδιώξεις. Στο πλαίσιο αυτό, προέβη στην προσεκτική «επαναδιατύπωση» της καταστατικής ιδεολογίας της Νέας Δημοκρατίας, του Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού, κατά τρόπο ώστε και να μην προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από την ισχυρή μερίδα στελεχών και οπαδών που τον συμμερίζονταν, αλλά και με πρόδηλη πρόθεση να εκπέμψει το μήνυμα της μετακίνησης του κόμματος προς πιο νεοφιλελεύθερες θέσεις, που σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό διαφοροποιούνταν από τις βασικές ιδεολογικοπολιτικές του διακηρύξεις. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια ομιλίας του Κ. Μητσοτάκη στη συνδιάσκεψη των Νομαρχιακών Επιτροπών της Νέας Δημοκρατίας, στις 2 Φεβρουαρίου 1985, όπου έδωσε στη δημοσιότητα το νέο ιδεολογικό μανιφέστο του κόμματος, με τον τίτλο μια «Νέα Πρόταση Ελευθερίας».

Η «Νέα Πρόταση Ελευθερίας» ( το πλήρες κείμενό της βλ. «Το πολιτικό μανιφέστο», εφ. « Η Βραδυνή της Κυριακής» 3/2/1985) ήταν ένα κείμενο που εμφανώς επιχειρούσε να επανεγγράψει σε ένα καινούργιο «νεοφιλελεύθερο» καμβά την καταστατική ιδεολογία του κόμματος, χωρίς να πραγματοποιεί μια ξεκάθαρη μετωπική ρήξη μαζί της και πολύ περισσότερο χωρίς να αποτολμά μια ευθεία ριζική ανατροπή των θεμελιωδών παραδοχών της. Αντίθετα, ήταν ένα κείμενο με προφανή (εσωκομματικά) «καθησυχαστική» στόχευση, που όμως, «μέσα από τις γραμμές» του, απονεύρωνε τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού, έδινε μια υπέρμετρη έμφαση στη σημασία της αγοράς απέναντι στο ρυθμιστικό ρόλο του κράτους, και άνοιγε το δρόμο ώστε η Νέα Δημοκρατία να κινηθεί πια σε ένα πλαίσιο πιο κοντινό σε ακραίες φιλελεύθερες αντιλήψεις, παρά στις μετριοπαθείς απόψεις που αποτελούσαν την πεμπτουσία της επίσημης πολιτικής της φιλοσοφίας.

Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ανησυχούσε πια έντονα για αυτήν τη μεθοδευμένη προσπάθεια της νέας ηγεσίας να αλλοιώσει την πολιτική φυσιογνωμία της παράταξης και να μεταθέσει το κέντρο βάρους της μακρυά από τις ως τότε ιδεολογικές της αρχές. Αντιμετώπιζε τη «Νέα Πρόταση Ελευθερίας» ως την πολιτική υποδομή με βάση την οποία ο Κ. Μητσοτάκης θα οικοδομούσε τη «νέα» Νέα Δημοκρατία, πάνω στις προδιαγραφές που εκείνος ήθελε, ώστε να την καταστήσει ένα προσωποπαγές κόμμα, χωρίς καμιά οργανική σύνδεση με τις ιδρυτικές καταβολές της. Και διέβλεπε σε αυτή την εξέλιξη τον κίνδυνο το κόμμα να χάσει το λαϊκό του χαρακτήρα, και να αποκοπεί από τις κοινωνικές συμμαχίες, που ως τότε του είχαν επιτρέψει να εκφράζει πλειοψηφικά (και σε κάθε περίπτωση ισχυρά) κοινωνικά ρεύματα και να αποτελεί μια δύναμη ισορροπίας και ευθύνης στο πολιτικό σύστημα. Εν τούτοις, στις ανησυχίες του αυτές, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος δεν θέλησε και πάλι να προσδώσει τη διάσταση μιας ανοιχτής σύγκρουσης με το νέο πρόεδρο του κόμματος. Προτίμησε να κινηθεί στο νέο τοπίο που διαμορφωνόταν προσπαθώντας να προσαρμόσει την τακτική του στις νέες ορίζουσες που αυτό έθετε. Χωρίς να απεμπολεί την ουσία των θέσεών του, επιχειρούσε να τις «ενσωματώσει» (όσο γινόταν) στο νέο «αφήγημα», που η νέα ηγετική ομάδα είχε υιοθετήσει.

[Απόσπασμα από το 5ο Κεφάλαιο του βιβλίου: «Η δύσκολη συνύπαρξη – Η ρήξη», σελ. 97-104]

4 Σχόλια to “Η απόπειρα πολιτικής και ιδεολογικής αλλοίωσης της ΝΔ”

  1. Anaconda said

    ΝΔ: η ιδεολογία του ρουφιάνου
    https://www.cia.gov/library/readingroom/docs/MERTEN%2C%20MAX_0081.pdf

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Democratia DELENDA EST - eksothen said

    «γιατί πάντα ο ελληνικός λαός επρομάχησε υπέρ της εθνικής του ελευθερίας. Μια λοιπόν από αυτές είναι και η επέτειος του Πολυτεχνείου. «

    χαχαχαχαχαχαχαχα
    Ποσο μου αρεσει να σας βλεπω αγαπητοι μου δημοκρστες κι κρυπτο-κομουνιστοσυμμοριτες, να αναμασατε, ως μηρυκαστικο ζωυφια που ειστε, την ιδια μυθοπλασια again and again and again and again and again, and again and again……

    Το κερασακι στην τουρτα, την οποια αντιπροσωπευεται, προφανως ειναι η ιδεολογικη κι κοινωνικη σας περιθωριοποιηση.

    Το κερασακι θα σας γινει αντιληπτο:

    Πως το χαλακι θα τραβηχτει κατω απ’τα ποδια σας, ΑΚΡΙΒΩΣ, την στιγμη που δεν θα το περιμενετε.

    υ.γ.
    Η ομφαλοσκοπηση κι η αυτοπλανη, ειναι απο τα πιο σποτελεσματικα οπλα που μπορουν να χρησιμοποιηθουν εναντιον του αντιπαλου – τα οπλα που ο ΙΔΙΟΣ ο αντιπαλος μας προμηθευει !

    Μου αρέσει!

  3. Ακέλας said

    …Καμία προσπάθεια!…ΦΥΣΙΚΟ ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ,λόγω «κούρασης»!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: