olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Αληθινές ιστορίες Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι, μάτια μου.

Posted by kalinda στο Ιουλίου 11, 2017

IMG_5350Της Σοφίας Παπαηλιάδου.

Τα παιδιά, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σου κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, την πιο ακατάλληλη στιγμή και να ζητάνε μια απάντηση τόσο απλή που να μπορούν να την κατανοήσουν.

Και συνήθως, η ερώτηση αυτή σε βρίσκει απροετοίμαστο και σε αιφνιδιάζει σε τέτοιο βαθμό που όσο χρόνο και να προσπαθείς να κερδίσεις, δεν σου φτάνει.

«Πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθάνουν;»

Έτσι, απλά.

Ένα ερώτημα που κάθε θρησκεία και κάθε επιστήμη προσπαθεί ανά τους αιώνες να απαντήσει, και ένα μπομπιράκι ζητάει την απάντηση εδώ και τώρα.

Και το «δεν ξέρω» που είναι και η μόνη αληθινή απάντηση, δεν παίζει αυτή τη στιγμή.

Βάζουμε μπουφάν πάνω από την πιτζάμα και πάμε στο μπαλκόνι.

«Κοίτα τα αστέρια αγάπη μου. Κάθε ψυχή που χάνουμε, γίνεται αστέρι στον ουρανό και μας προσέχει. Μας ακολουθεί και δεν μας αφήνει ποτέ πια μόνους»

«Και πότε πεθαίνει; Όταν γίνει πολύ πολύ πολύ μεγάλος σαν τον παππού του Κωστάκη;»

Διστάζω αλλά σκέφτομαι τα 6 χρόνια του και δεν θέλω να του το κάνω πιο δύσκολο.

«Ναι αγάπη μου. Όταν γίνουμε πολύ πολύ πολύ μεγάλοι πεθαίνουμε»

«Και πότε γυρνάει πίσω;»

Ο κόμπος που με πνίγει, έχει αρχίσει και μπλοκάρει την ομιλία μου και το «ποτέ» που θέλω να πω το ομορφαίνω και γίνεται ένα «δεν μπορεί να ξαναγυρίσει αγάπη μου, αλλά μας προσέχει και είναι μαζί μας από μακριά»

Δεν του αρέσει η απάντηση, δεν μου αρέσει η ερώτηση και το κρύο του Δεκέμβρη σώζει την κατάσταση.

Κι όταν εκείνο το μικρό πλασματάκι έχει αποκοιμηθεί εγώ έχω μείνει με εκείνον τον κόμπο.

Πώς να πεις σε ένα παιδί πως ο θάνατος είναι ένα ραντεβού που κανείς μας δεν ξέρει πότε θα το ζήσει.

Πώς να του πεις πως δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρώμα και φυλή ούτε καν φύλο.

Ότι δεν έχει κανένα φιλότιμο και καμία λογική γιατί τότε θα είχαμε όλους τους ανθρώπους μας εδώ μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Δεν θα είχαμε ζήσει απώλειες φίλων μας στα 30 τους και στα 35 τους κι ακόμα νωρίτερα.

Αν είχε λογική δεν θα έπαιρνε από κοντά μας ανθρώπους που η ψυχή τους ήταν το μάλαμα όλου του κόσμου.

Αν είχε λίγο φιλότιμο θα μας έδινε λίγο χρόνο να πούμε δυο λέξεις που δεν προλάβαμε.

Ένα «σ’αγαπώ», μια «συγνώμη», ένα «μου λείπεις».

Αν είχε ψυχή θα μας άφηνε να νιώσουμε αυτή την τελευταία αγκαλιά και να κλειδώσουμε σε κάθε μνήμη μας την μυρωδιά, την αίσθηση και την ασφάλεια εκείνης της αγκαλιάς.

Δεν έχει ούτε λογική, ούτε φιλότιμο ο θάνατος παιδί μου.

Έρχεται να σαρώσει το μέσα σου.

Κι αν σου πουν πως ο γιατρός είναι χρόνος και τα γιατρεύει όλα (καλά αυτή τη μπούρδα μάλλον εγώ θα σου την πω όταν χρειαστεί) να ξέρεις πως είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έφτιαξε ο άνθρωπος για να παρηγοριέται.

Ο χρόνος δεν γιατρεύει τίποτα.
Απλά σου δίνει την δυνατότητα και την ευκαιρία να φτιάξεις την μάσκα σου. Να την προβάρεις, να την φορέσεις καλά και να την κουμπώσεις στο πρόσωπό σου.

Σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις βήματα παρακάτω. Να μάθεις να περπατάς, να προχωράς, να μιλάς, να γελάς, και να μην καταλαβαίνουν οι γύρω σου πως θυμάσαι ακόμα.

Σου δίνει το περιθώριο να σταματήσεις να ξυπνάς κάθε πρωί και για λίγα δευτερόλεπτα να νομίζεις πως είδες κακό όνειρο μέχρι να συνειδητοποιήσεις την πραγματικότητα.

Να μην φαίνονται τα δάκρυα. Να μην φαίνεται ο πόνος. Να αντιδρά με χαμόγελο σε κάθε μνήμη που έρχεται έτσι απροειδοποίητα.

Οι άνθρωποι που χάνεις, δεν σου λείπουν ούτε στα δύσκολα, ούτε στα επίπονα. Εκεί λες, καλύτερα μόνος μου. Ο πόνος άλλωστε δεν μοιράζεται.

Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι μάτια μου.

Σε ένα γέλιο μέχρι δακρύων που θα αναζητήσεις τον ήχο του γέλιου του. Σε ένα οικογενειακό τραπέζι που ασυναίσθητα θα βάλεις ένα σερβίτσιο παραπάνω. Σε ένα τραγούδι.

Δεν ξεχνάς ποτέ. Δεν σταματάς να πονάς ποτέ.
Απλά προσαρμόζεσαι.

Και θα έρχονται και οι μέρες που θα σιωπάς γιατί οι μνήμες θα είναι πιο δυνατές από την αντοχή σου.

Και θα έρχονται κι οι νύχτες που σαν παιδάκι θα κοιτάς στο μπαλκόνι τα αστέρια και θα ψάχνεις το πιο φωτεινό γιατί ξέρεις πως εκεί κρύβεται.

Τότε μάτια μου θα καταλάβεις πως το ποτέ και το για πάντα τα ορίζει η ζωή και ο θάνατος.

Γιατί αυτούς που αγάπησες, δεν τους ξεχνάς ποτέ και ζουν μέσα σου για πάντα.

 

7 Σχόλια to “Αληθινές ιστορίες Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι, μάτια μου.”

  1. Αγης said

    ΑΠΟΡΙΑ 1.
    ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ;(Γενικη)
    ΑΠΟΡΙΑ 2.
    ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ;( Προσωπικη)

    ΖΗΤΗΜΑ 1.
    ΟΛΕΣ οι θρησκειες εχουν ασχοληθει με το ζητημα κ εχουν να δωσουν μια απαντηση αλλιως δεν θα λεγοτανε θρησκειες…
    Το κορανι λεει σκοτωσε οσα απιστα σκυλια μπορεις για να αγιασεις….
    ( ποσο δυσκολο ειναι;)
    Και οταν πας στον παραδεισο εκει σε περιμενουν τα ουρι….
    Θα παρεις πεντε (5) γυναικες μια θαλασσα γιαουρτι και μια θαλασσα ρυζι…

    Το ευαγγελιο λεει σε αδικησε ο αλλος; πες του κ ενα συγνωμη εγω φταιω. Ετσι θα αγιασεις.
    Μονο ετσι θα ξαναεπιστρεψεις στον παραδεισο απο τον οποιο εισαι προσωρινα εξοριστος…
    (ποσο δυσκολο ειναι;)

    Ακομη και οι αρχαιοι ειχαν γνωμη για το μεταθανατιο ζητημα.
    Θελεις ακομη και σημερα να κανεις σπονδες στον ποσειδωνα;
    ( ποσο δυσκολο ειναι;)
    Οταν πεθανεις θα μεταβεις στα υλησια πεδια.

    ΑΡΑ μην σε γελαει ουδεις….
    Το ζητημα αν κ με πολλες παραμετρους… πες οτι εχει λυθει…

    ΖΗΤΗΜΑ 2.
    ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ οτι ο θανατος ειναι το σπουδαιοτερο και το πιο βεβαιο πραγμα που θα δοκιμασει ο καθενας μας.
    Οποτε πριν να φτασουμε εκει οφειλουμε να εχουμε ψαξει να βρουμε την αληθεια ουτοσωστε οταν ερθει εκεινη η ωρα να «πεσουμε» στα μαλακα διοτι η κατασταση δεν θα ειναι αναστρεψιμη….

    ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ.
    ΟΛΟΙ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟ ΚΟΣΜΟ.
    ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΕΔΩ ΤΗΝ «ΖΩΗ».
    ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ….
    Δηλ ο καθεις θα παει εκει που θελει, η πιο απλα εκει που ειναι ταγμενος, (για αυτο που ιδρωσε ρε αδερφε).

    Μου αρέσει!

    • Αγης said

      ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.
      ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ(παραδεσοι για να διαλεξειςπου θα πας.)
      ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ.
      ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ.
      ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ.
      ΕΝΝΟΩ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΨΑΞΕ Κ ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ.
      ΚΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΒΡΙΣΚΕΙ…. .

      Μου αρέσει!

  2. Αγης said

    Μου αρέσει!

  3. stergdoc said

    Ουτε παραδεισος ουτε κολαση.και αυτοι που αποκαλουνε την Γη «κολαση» εδω απλα ειναι ενα πεδιο οπου η μορφοποιημενη υλη ταξινομημενη σε συστηματα βρισκεται σε ανταγωνισμο μεταξυ των συστηματων και υποσυστηματων με ζωτικους χωρους και πραξεις που μοιαζουν με εγκληματα αλλα ποσως αυτο ενδιαφερει μια μορφοποιημενη υλη που δεν ειναι ουτε «καλη» ουτε «κακη» απλα τα υποσυστηματα της συνεχως βρισκονται σε αναζητηση της ενεργειας (τροφης κλπ) για να επιβιωσει και η επιβιωση της μορφης ειναι η ταση που κατευθυνει το ιδιο το εγωιστικο γονιδιο που δρα και αυτο αντανακλαστικα και ζητα την εξαπλωση του σε ανταγωνισμο με τα αλλα γονιδια.Τωρα τι λες σε ενα μικρακι που σου κανει μια ερωτηση που δεν γνωριζει κανεις να απαντησει? Το αφηνεις στο ονειρο χωρις να το πληγωσεις δεν του κοβεις την ελπιδα να ξαναδει πχ την μητερα του που εφυγε αλλα του λες οτι ειναι πολυ μακρυα και θα αργησει λογω σοβαρης δουλειας και αλλα μεχρι να περασει ο καιρος και να θαμπωσει η εικονα που ειχε για αυτον που εφυγε.Φυσικα και ολο αυτο το διαστημα στηριζεις πολλαπλως το μικρακι με πολλαπλες ασχολιες ομορφες και ομορφους ανθρωπους που θα γεμιζουν το κενο.Ετσι πιστευω αλλα μπορει να κανω και λαθος.Εγω αυτο θα εκανα.

    Μου αρέσει!

    • Αγης said

      Δεν ξερω ρε φιλε αν ζουν οι γονεις σου μακαρι να τους εχεις κ να τους χαιρεσαι αλλα η απορια μου ειναι αλλη…
      Οταν σε μεγαλωνανε……..αυτες τις μαλακιες σου μαθανε….;;;;;;
      Δεν το πιστευω αυτο…….

      Μου αρέσει!

      • stergdoc said

        Οσο και να ψαξεις την ‘αληθεια’ στο τελος ενα θα εισαι ευτυχης αν κααλαβεις οτι δεν γνωριζεις ΤΙΠΟΤΑ.Αν φανταστεις οτι πλησιαζεις την ‘αληθεια’ τοτε εισαι ακομα πιο μακρυα και περασες την ζωη σου χωρις να βρεξεις τα ποδια σου .Ποια ‘αληθεια’ κακομοιρε ανθρωπε οταν ακομα δεν γνωριζεις πως δουλευει αυτο το ταλαιπωρο σωμα σου? Και αν φανταστεις οτι κατι εμαθες απο λαικα «ιατρικα» αναγνωσματα τοτε περνας (αν ποτε εισαι τυχερος να περασεις) στη κατανοηση της αγνοιας σου σε ολα τα υπολοιπα περα απο το κορμι σου.Αθανατε ελληνα παντογνωστη που ξερεις οτι ‘ενας ειναι ο παραδεισος’ που ονομαζεις ολα τα αλλα «κολαση».Μονο κορωνες αμολατε χυδην .

        Μου αρέσει!

      • stergdoc said

        και ειμαι σιγουρος ανθρωπακο οτι πρωτη φορα ακους για ‘συστηματα’ και ‘υποσυστηματα’.Αυτο βγαινει απο την απαντηση σου.Μπες και διαβασε για Θεωρια του χαους και φρακταλικες δομες και οσο καταλαβεις,στα υπολοιπα αν εχεις ιχνος ευγενειας θα σε βοηθουσα εγω.Αλλα δεν εχεις.Αυτο που εχεις ειναι ενας μεσαιωνας στο κεφαλι σου ανακατος απο εκκλησιαστικες μπουρδες και δογματισμο.Ακου ‘ενας ειναι ο παραδεισος’!!!!!!!Ρε τι διαβαζω ο δολιος!!!!

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: