olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Σαν σήμερα έφυγε η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας

Posted by infiltr8or στο Ιουνίου 15, 2017

Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Μάνος Χατζιδάκις μιλά για το πνεύμα της Ελλάδας που αγάπησε και εξέφρασε με την μουσική του (απόσπασμα απ’ το ντοκυμαντέρ «Ο Μάνος Χατζιδάκις, η Ελλάδα, η Αθήνα» του Γιάννη Ιωάννου, ΕΡΤ 1992).

Η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας, ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή, που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες», όπως έλεγε και ο ίδιος. 

Ήταν γιος του δικηγόρου Γεωργίου Χατζιδάκι και της Αλίκη Αρβανιτίδου. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, από τα τέσσερά του χρόνια έχει αρχίσει μαθήματα πιάνου με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Παράλληλα διδασκόταν βιολί και ακορντεόν.

 

Παγοπώλης και φορτοεκφορτωτής

Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, ο Μάνος Χατζιδάκις εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης στο εργοστάσιο του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής, και σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ποτέ δεν ολοκλήρωσε.

Την εποχή εκείνη γνωρίζεται με καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.

 

Γνωριμία με τον Κουν

Η πρώτη του εμφάνιση στα μουσικά πράγματα της χώρας γίνεται το 1944 με τον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» του Αλέξη Σολωμού στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Η γόνιμη συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα διαρκέσει 15 χρόνια, με μουσικές για παραστάσεις όπως: «Γυάλινος Κόσμος» (1946), «Αντιγόνη» (1947), «Ματωμένος Γάμος» (1948), «Λεωφορείον ο Πόθος» (1948), «Ο θάνατος του Εμποράκου» (1949) κ.ά.

Εν τω μεταξύ, το 1949 με μια διάλεξη του για το ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική ελληνική αστική κοινωνία.

Από το 1950 αρχίζει να γράφει μουσική για αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες. Ο Μάνος Χατζιδάκις έχει «ντύσει» μουσικά την Ορέστεια, τη Μήδεια, τις Βάκχες, τις Εκκλησιάζουσες, τη Λυσιστράτη, τον Πλούτο, τις Θεσμοφοριάζουσες, τους Βατράχους και τις Όρνιθες.

Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη, ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος» με τη Νάνα Μούσχουρη.

 

Χατζιδάκις και σινεμά

Με τη Μελίνα Μερκούρη

Μεγάλο κεφάλαιο αποτελούν και οι μουσικές που συνέθεσε για σπουδαίες ταινίες του ελληνικού και του διεθνούς κινηματογράφου. Αναφέρουμε ενδεικτικά την «Κάλπικη Λίρα» (Γ. Τζαβέλλα 1954), τη «Στέλλα» (Μ. Κακογιάννη, 1955), το «Δράκο» (Ν. Κούνδουρου, 1956), το «America-America» (Ελ. Καζάν, 1962), «Sweet Movie» (Ντ. Μακαβέγιεφ, 1974), κ.ά.

Το 1960 κερδίζει το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή», τραγούδι το οποίο θα συμπεριληφθεί στα δέκα εμπορικότερα του 20ού αιώνα.

Ωστόσο, η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών τού χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θα αποδεχθεί ποτέ και θα τη μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πνεύμα ανήσυχο, ο Μ. Χατζιδάκις χρηματοδοτεί το Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.

Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις πηγαίνει στις ΗΠΑ, όπου ανεβάζει στο Μπρόντγουεϊ με τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του «Ποτέ την Κυριακή» με τον τίτλο «Illya Darling». Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών «Reflections» με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble.

Τo 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το μουσικό καφεθέατρο «Πολύτροπο», μέσα από το οποίο επιχειρεί να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής.

 

Η γέννηση του «Τρίτου»

Το 1975 αρχίζει η χρυσή εποχή του «Τρίτου». Γίνεται διευθυντής του κρατικού ραδιοσταθμού «Τρίτο Πρόγραμμα» (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, γίνεται σημείο αναφοράς.

Το 1989-93 ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων», για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε 20 συναυλίες και 12 ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με Έλληνες και ξένους σολίστ.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν διαρκώς παρών στην ελληνική δισκογραφία, με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί: Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ’ τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά.

Μοναδικός, ιδιοφυής και αεικίνητος, ο Μάνος Χατζιδάκις «έφυγε» από κοντά μας στις 15 Ιουνίου 1994.

 

Η Αυτοβιογραφία του

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες.

Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ’ την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ’ την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το ’32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ’ επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ’ όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ’ απομάκρυναν ύπουλα απ’ τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι’ αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ’ το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν’ αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ’ ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το ’66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς – ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το ’72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του ’74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων – μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το ’75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ’ έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ’ ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ’ αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού, εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ… για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω… στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ… αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός».

Μάνος Χατζιδάκις (1925-1994)

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις αποτιμά την καταλυτική επιρροή του Νίκου Γκάτσου στο τραγούδι του (απόσπασμα απ’ την εκπομπή του Γιάννη Σολδάτου «Η περιπέτεια ενός ποιήματος», ΕΡΤ 1988).

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις –παρουσία του Νίκου Γκάτσου– καθοδηγεί στο στούντιο την Μαρία Φαραντούρη σ’ ένα τραγούδι απ’ τον κύκλο «Σκοτεινή Μητέρα». Στιγμιότυπα απ’ την εκπομπή του Δημήτρη Βερνίκου «Στον αστερισμό του Ορφέα» (ΕΡΤ 1986).

 

Ο Νίκος Ξυλούρης τραγουδά Μάνο Χατζιδάκι στην εκπομπή του Γιώργου Παπαστεφάνου, «ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ» ( ΕΡΤ 1976 ; )

 

Ο Μάνος Χατζιδάκις μιλά για την εκλεκτική συγγένειά του με τον Νίνο Ρότα κι εξηγεί τον σπουδαίο ρόλο της μουσικής του στις ταινίες του Φεντερίκο Φελλίνι (Παρασκήνιο, ΕΡΤ 1979).

 

 

Πηγές: sansimera.gr, http://www.hadjidakis.gr

 

infiltr8or

28 Σχόλια to “Σαν σήμερα έφυγε η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα της Ελλάδας”

  1. infiltr8or said

    Reblogged στις Shadow Puppet.

    Μου αρέσει!

    • Ευριπίδης Μπίλλης said

      ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ
      Σαν σήμερα έφυγε ο Έλληνας Μάνος Χατζηδάκις, προδομένος κι αυτός, όπως όλοι μας από τους πολιτικούς «μας», μετά το 1981. Που καθαιρέθηκε τότε «σοσιαλιστικά» από την θαυμάσια εκπομπή του, του τρίτου προγράμματος.

      Τότε που συνεχιζόταν η καταστροφή της Ελλάδας που άρχισε το 1974 με την προδοτική μεταπολίτευση της θυσίας της Κύπρου από τους Έλληνες πολιτικούς.

      Και μια ιστορία του Μάνου Χατζηδάκι.
      Μετά τη μεταπολίτευση ο Μάνος Χατζηδάκις ήταν για ένα διάστημα διευθυντής και απόλυτος άρχων της Λυρικής Σκηνής.
      Κάποια μέρα τηλεφωνεί στο Πεντάγωνο στον υπουργό Ευάγγελο Αβέρωφ (κτλ Ζυρίχη-Λονδίνο), τον μέντορα του άξιου μαθητή του Σαμαρά , και του λέει αν ήταν δυνατόν να μετατεθεί ο γιος του από τον Έβρο όπου υπηρετούσε κάπου όχι τόσο μακριά.
      Σε δύο μέρες ο γιος του Μάνου μετατίθεται στο Πεντάγωνο.
      Τη άλλη μέρα φτάνει εκ μέρους του Αβέρωφ ένας βιολιστής στο Μάνο για να τον διορίσει ο Μάνος στη Λυρική Σκηνή.
      Έξαλλος ο Μάνος λέει σε ένα βοηθό του να τον εξετάσει τι ήξερε. Σε λίγο ο βοηθός του λέει ότι ο βιολιστής του Αβέρωφ ούτε να κρατήσει το βιολί του ήξερε.
      Παίρνει αμέσως ο Μάνος τον Αβέρωφ και του λέει.
      Ευάγγελε πάρε τον βιολιστή σου αμέσως και στείλε το γιο ξανά στον Έβρο ή και μακρύτερα.

      Αρέσει σε 3 άτομα

      • ΕΛΛΑΣ ΠΡΟ-ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ said

        «προδομένος κι αυτός, όπως όλοι μας από τους πολιτικούς «μας» . . «

        Τον γιόκα του όμως τον αγαπούσε και τον πρόσεχε όσο καλύτερα μπορούσε.
        Αυτό δεν μας λές ρε Μπίλη ;
        Ή μήμπως δεν κατάλαβες τι έγραψες πάνω στην βιασύνη σου ;

        «Αχ πατρίδα μου καημένη . . «

        Μου αρέσει!

  2. Polis said

    Ενα απόσπασμα απο συνέντευξή του στη Μ.Ρεζάν:

    Ενα βράδυ είχα αργήσει να πάω στο μεταμεσονύκτιο ραντεβού μας στο «Βυζάντιο», στην πλατεία Κολωνακίου. (Σημερινό Goody’s, πρώην «Ελληνικόν»). Ο Μάνος με επέπληξε: «Οι εκ παραδόσεως αρσενικοί φροντίζουν να είναι ακριβείς στα ραντεβού τους με τους φίλους τους». Αυτό το «εκ παραδόσεως» έκανα καιρό να το χωνέψω. Μου θύμιζε το «ως εκ δεισιδαίμονος φόβου» του Παπαδιαμάντη.
    Μιαν άλλη φορά, στο ίδιο στέκι, παρόντος και του Γιώργου Μακρή που μόλις είχε υποδεχτεί τον Αλμπέρ Καμί στην Αθήνα (1955), τον ρώτησα γιατί ήταν με τη Δεξιά.
    «Διότι», μου απαντά, «οι δεξιοί σού επιτρέπουν και να μην είσαι μαζί τους».
    Μόνο στο Παρίσι το 1971 ανακάλυψα την επονίτικη καταγωγή του που δεν μιλούσε ποτέ γι’ αυτήν. Ενα βράδυ, σπίτι μου, συναντήθηκαν τυχαία με τον Δημήτρη Δεσποτίδη. «Γεια σου Πέτρο», του λέει ο Μάνος. «Δημήτρη τον λέν’» τον διορθώνω εγώ. «Εγώ τον ξέρω Πέτρο», επιμένει.
    Γυρίζω και κοιτάζω τον Δημήτρη. Για να καταλάβω τι συμβαίνει. Χαμογελούσε με εκείνη τη σαρδόνια γλύκα του. Από την κουβέντα που κάναν μεταξύ τους κατάλαβα πως ήταν ο καθοδηγητής του στην ΕΠΟΝ. Με το ψευδώνυμο «Πέτρος». Κοιτούσε το στόμα του Μάνου επίμονα. Οι Χίτες το ’44 του είχαν σπάσει τα δόντια, μπροστά του, στο Παγκράτι.
    Και ύστερα άρχισαν να μιλούν για το «βουνό» όπου βρεθήκαν οι δυο τους, καθοδηγητής και καθοδηγούμενος, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Τότε (1971) κατάλαβα τι εννοούσε με εκείνη τη φράση του το ’55: «Οι δεξιοί σού επιτρέπουν και να μην είσαι μαζί τους».

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ
    απόσπασμα από άρθρο του στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ” Σάββατο 13/6/2009
    ———–
    Πάνω απο επίσημους τίτλους, πάνω απο Οσκαρικές βραβεύσεις, παρέμεινε απλός μέσα στα λάθη του, γέννημα μιας μεγάλης δημιουργικής ελληνικής εποχής.
    Το 1993 ο Ελύτης και ο Χατζιδάκις νοσηλεύτηκαν στο ίδιο νοσοκομείο, σε διπλανά δωμάτια. Ο ποιητι­κός διάλογος μεταξύ των δύο ανδρών προς το τέλος της ζωής τους είναι συγκλονιστι­κός: «Γιατί τα κάναμε όλα αυτά, Μάνο; Κοίταξε γύρω σου την παρακμή» λέει ο Ελύτης. Και απαντά ο Χατζιδάκις: «Τα κάναμε για μας και τους φίλους μας. Άλλωστε η Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού και ζούσε μόνο μέσα στα όνειρα μας…» Πόσο αληθινός ήταν. Ευχαριστούμε Μάνο Χατζηδάκι.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ακέλας said

      Φίλε μου εγώ εχω προσωπική άποψη για τον χαρακτηρα του Μάνου,όταν εργαζόμενος σε εταιρεία δισκοκοπτική ,είχαμε βάλει σε γραμμή παραγώγης δίσκο του Μάνου.Ηταν περίοδος εορτών και οι πρέσες δούλευαν υπεωρίες προκειμένου ο δίσκος να φτάσει εγκαιρα στην αγορά!Ο Μάνος κατά την συνήθεια του π’ερασε από το τμ.τατήμα παραγωγής για να πει μια καλησπέρα στους καταϊδρωμένους εργάτες.Οταν ανέβηκε στο γράφείο είπε στον οδηγό του να πάει να ρωτήσει τα παιδιά τι θέλουν να φάνε!Τα παιδιά παράγγειλαν από τυρόπιτα μέχρι σαντουιτς.Οταν ε’ιδε την λίστα ο Μάνος έγινε έξαλος και είπε στον οδηγό του:-Σου είπα τι θέλουν να φάνε και όχι τι θέλουν να κολατσίσουν!Πηγαινε στο καλλίτερο εστιατόριο της περιοχής φέρε το μενού του και να παραγγήλουν από αυτό ότι θέλουν!…Αυτός ήταν ο Μάνος.Θα μου πεις το να είσαι Κυριος δεν είναι ούτε θέμα σεξουαλικής επιλογής και το κυριότερο ούτε πολιτικ΄ης τέτοιας !…Σε συζήτηση που είχα μαζί του θα τον έλεγα μάλλον αναρχικό με δεξι’ες πινελιές!

      Αρέσει σε 3 άτομα

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. said said

        Φίλε Ακέλας,
        αφού αρχίσαμε τις προσωπικές ιστορίες περί του μακαρίτη μουσουργού,
        έχω να αφηγηθώ με την σειρά μου δύο οι οποίες αποτΕΛούν πραγματικά αφ ενός αλλά και βιωματικά αφ ετέρου περιστατικά τα οποία δεν τον εξυμνούν ιδιαίτερα.
        Ως τόσο,
        είναι πέρα για πέρα αληθινά,
        αφού έτσι όπως θα σου τα αφηγηθώ έτσι ακριβώς και συνέβησαν.
        Το πρώτο, μου το αφηγήθηκε συγγενικό πρόσωπο ως αυτόπτης μάρτυρας που ήταν παρών:
        Πριν λοιπόν πολλά- πολλά χρόνια σε ένα παραλιακό θέατρο της πατρίδας μου,
        δίπλα κολλητά από τον Λευκό Πύργο η θέση του,
        το ονομαζόμενο τότε βασιλικό θέατρο,
        προτού γκρεμιστεί, ξανακτιστεί και φυσικά μετονομαστεί,
        ο συγχωρεμένος (στις μεγάλες του δόξες τότε εννοείται) έδινε παράσταση/συναυλία.
        Για κάποιο λόγο, ίσως επειδή καθυστέρησε η έναρξη ή για κάποιον άλλο λόγο που δεν θυμάμαι ποιός ήταν ακριβώς όταν μου αφηγούνταν το περιστατικό,
        το κοινό της Θεσσαλονίκης διαμαρτυρήθηκε αποδοκιμάζοντας την ενέργειά του.
        Αντί να ζητήσει συγνώμη,
        αντί να εκφράσει την λύπη του με κάποιον τρόπο,
        αντί κάποιας δικαιολογίας τΕΛος πάντων ο Μ.Χ. ξέρεις τι έκανε;
        Μπροστά στο άφωνο,
        για την ενέργεια που ακολούθησε κοινό,
        το οποίο καλοντύθηκε,
        έκοψε εισιτήριο,
        προσήλθε στην ώρα του κτλ ο εν λόγω κατέβασε τα παντελόνια του,
        έδειξε τον πισινό του ενώ διέταξε την ορχήστρα του να κατέβει από την σκηνή παρατώντας σύξυλους όσους προσήλθαν προκειμένου να τον τιμήσουν/αναγνωρίσουν.
        Έκτοτε/από τότε,
        προσβεβλημένος ο κόσμος,
        ποτέ ξανά δεν τον προσκάλεσε να δώσει παράσταση ζωντανή στη συμπρωτεύουσα ούτε ο ίδιος φυσικά δέχθηκε να ξαναεμφανιστεί γιατί μάλλον γνώριζε τι τον περίμενε !

        Το δεύτερο είναι ακόμη περισσότερο δυσάρεστο επειδή αφορά τον (μετέπειτα) βαθύτατο ξεπεσμό του που σκέφτομαι εάν πρέπει να το αναφέρω ή όχι αφού μελανώνει ακόμη πιό πολύ την μνήμη του οπότε ας τον θυμόμαστε όπως νομίζει ο καθένας και ας μην μπούμε στις μαύρες σΕΛίδες του οι οποίες καθόλου δεν τον τιμούν.
        Πάντως θυμήσου ότι μετά από τόση δόξα,
        από τόση παγκόσμια αναγνώριση,
        αυτό το φαινόμενο που άφησε πίσω του ως κληρονομιά σπουδαία μουσική παρακαταθήκη,
        για την κηδεία του,
        δεν άφησε πίσω του ούτε ένα σεντ !

        Μου αρέσει!

      • Ακέλας said

        Πολλά λέγονται ,απλά εγώ είπα την δική μου εμπειρία!Οταν όμως φθάνεις στο επίπεδο το Μακαρίτη,ζείς με τον φόβο της δημοσιότητας ο όποίος είναι αβασταχτος,πιστεψε με,αν το μόνο που θέλεις, είναι το να περνάς ανώνυμος σαν τον μακαρίτη!

        Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        Από κουτσομπολιά και κατινιές στην Ελλάδα άλλο τίποτα.

        Το έργο του,η φιλοσοφία του και μουσική του παρακαταθήκη απλά τεράστια.

        Το έχουμε ξανά δει το έργο με όλους τους μεγάλους δημιουργούς,όταν θέλουν να τους συκοφαντήσουν και να τους απαξιώσουν οι αντίπαλοι.

        Στο είδος του,τον θεωρώ κορυφαίο,με δεύτερο το Ξαρχάκο,προσωπική άποψη.

        Μου αρέσει!

      • Polis said

        © ΧƦΙσ†☺Ϟ ,
        νομίζω οτι ο ίδιος είχε γνώση των λαθών του όταν μεγάλωσε γιατι το είχε αναφέρει κάπου οτι
        λυπάται για τα λάθη του και οτι δεν θα τα ξαναέκανε. Δεν ξέρω αν αναφερόταν σε τέτοια γεγονότα που είναι απαράδεκτα, αλλα κάποια αυτοκριτική την έκανε. Τέλος πάντων, πίσω άφησε μνημειώδες έργο, όπως και άλλοι του βεληνεκούς του, παρόντες ή απόντες. Λίγοι βγάλαν την Ελλάδα απο τα στενά εγχώρια μουσικά πλαίσια.

        Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        @Polis

        Συμφωνώ και να προσθέσω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κάνει λάθη.

        Άλλο όμως αυτό και άλλο να επικεντρωνόμαστε μόνο στα όποια ανθρώπινα λάθη του και να ξεχνάμε την προσφορά του.

        Η γνωστή «ανθρωποφαγία» των Ελλήνων.

        Μου αρέσει!

      • Polis said

        Ναί Μαίρη, κάθε άνθρωπος έχει την καλή και την κακή του πλευρά, π.χ. σαν τη χοληστερίνη, για να γελάσουμε λίγο. Οταν υπερτερεί η μία της άλλης, η άλλη έχει λιγότερη σημασία.

        Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        Σωστά.

        Μου αρέσει!

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. said said

        Εν μέρει επειδή σε καταΤΑΣΟ Μαίρη μου στους γνώστες,
        σε παρακαλώ για πες μου μετά την «ανθρωποφαγία»,
        όπως γράφεις,
        τι θα συνιστούσες για χωνευτικό;

        Μου αρέσει!

  3. ΜΑΙΡΗ said

    Μοναδικός,απλά κορυφαίος.

    Μου αρέσει!

    • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. said said

      Πειραιωτάκι, να μη σου υπενθυμίσω τώρα ποιός είναι η κατίνα και ποιά η κουτσομπόλα εδώ μέσα.
      Όσο για το κορυφαίο που είπες: «…να τους απαξιώσουν οι αντίπαλοι…» μπας και έχεις καιρό να κοιτάξεις τα λάδια σου;
      Έχω κάτι κοινό, είτε είμαι μουσικός, ώστε να έχω αντιπαλότητα με τον Μ.Χ. του οποίου την μουσική παιδεία και κατάρτιση θαυμάζω όπως, πιστεύω, οι περισσότεροι ;
      Άκου …»αντίπαλοι» !
      Κάνε μιά βόλτα να πάρεις αέρα θαλασσινό.
      Κάνω γνωστά κάποια περιστατικά που έτυχε να μάθω ενώ απέφυγα να περιγράψω κάποια άλλα σκιώδη τα οποία γνωρίζω, «τιμής ένεκεν» προς το πρόσωπό του.

      Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        Το σχόλιο μου δεν αφορούσε εσένα προσωπικά,αλλά τις διάφορες «φήμες» που κυκλοφορούν από διάφορους που στο τέλος γίνονται «αλήθειες» και μεταφέρονται από στόμα σε στόμα,καλή ώρα.

        Και αν κρίνω από τη σημερινή κατάντια,καταλαβαίνω γιατί οι νεοέλληνες δεν έχει πλέον μουσική παιδεία.

        Όσον αφορά τα υπόλοιπα,ασυναρτησίες,που ούτε εσύ ο ίδιος δεν καταλαβαίνεις.

        Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        Σε όλα τα «άλλα» δεν έχεις πέσει έξω απλώς,αλλά εντελώς.

        Φίλος του Ζαγκλού είπαμε !!

        Έχεις ένα ελαφρυντικό.

        Ένα όμως και φρόντισε να μην το πετάξεις.

        Μου αρέσει!

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. said said

        Θου Κύριε… τω στόματί μου !

        Εσύ πάντως παιδί του Σαρωνικού σταμάτα να σαρώνεις κουμπάκια κι άντε μιά βόλτα να σε δει ο ήλιος, να πάρεις φρέσκο αέρα.
        Ξελαμπικάρισμα.
        Απαιτείται !

        Υ.γ. Ευτυχώς που δεν έπεσα ακόμη στο στόμα σου !
        Ή έπεσα;

        Μου αρέσει!

      • ΜΑΙΡΗ said

        Μην ανησυχείς.

        Μου αρέσει!

      • © ΧƦΙσ†☺Ϟ ®™. said said

        Έπειτα δεν είπα ότι είναι φήμη.
        Επικαλέστηκα, ενώ το ανέφερα, πως ότι αφηγήθηκα αποτΕΛεί πραγματικό περιστατικό.
        Μετά από αυτό,
        ουδείς συμπολίτης μου,
        καταδέχθηκε ξανά τον Μ.Χ. στο «σπίτι» του.
        Φυσικά και από την πλευρά του επί χρόνια πολλά,
        ουδέποτε ο εν λόγω αποβιώσας μέγας μουσικός,
        τόλμησε να προσΕΛθει μπροστά τους φοβούμενος την κατακραυγή και το ρεζιλίκι που τον περίμενε- εάν αποτολμούσε να εμφανιστεί-
        δίχως την έμπρακτη μετάνοια ή συγνώμη.
        Με τι μούτρα να αντικρύσει τους Θεσσαλονικείς !
        Τους καταπρόσβαλλε, πώς θα ερχόταν;
        Αυτό είπα.

        Μου θυμίζεις εκείνον που λέει:
        Άλλα λέει η θειά μου, άλλα ακούν τ ΄αυτιά μου !

        Μου αρέσει!

  4. ΜΑΙΡΗ said

    Αρέσει σε 2 άτομα

  5. ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΒΟΥΖΑΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Π. ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΓΑΤΣΙΑ said

    Μου αρέσει!

  6. Φωνή της λογικης said

    Αν μη τι άλλο μια ανεξάντλητη και σπάνια ιδιοφυΐα.
    Με τις παραξενιές του όπως κάθε ανήσυχο μυαλό του επιπέδου του. Όπως όλοι μας.
    Η παρακαταθήκη του όμως ΤΕΡΑΣΤΙΑ. ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗ.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  7. Αρμονία said

    Θάλασσα πλατιά, σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
    θάλασσα βαθιά, μια στιγμή δεν ησυχάζεις
    λες κι έχεις καρδιά, την καρδιά μου τη μικρούλα τη φτωχειά.

    Όνειρα τρελά που πετούν στο κύμα πάνω
    φτάνουν στην καρδιά
    και τα νιάτα μας ξυπνάνε όνειρα τρελά
    και οι πόθοι φτερουγίζουν σαν πουλιά.

    Έχω έναν καημό που με τρώει γλυκά και με λιώνει
    έχω ένα καημό
    θα ‘ρθω να στον πω αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ’ αγαπώ.

    Κύματα πουλιά στα ταξίδια σας που πάτε τα αλαργινά
    την κρυφή μου λύπη πάρτε
    κι απο ‘κει μακριά να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά.
    Θάλασσα πλατειά.

    Μου αρέσει!

  8. Αρμονία said

    Μου αρέσει!

  9. Αρμονία said

    Μου αρέσει!

  10. Αρμονία said

    Μου αρέσει!

  11. Αρμονία said

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: