olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Αφιέρωμα Στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 21/3/2017⁩

Posted by olympiada στο Μαρτίου 21, 2017

4 Σχόλια to “Αφιέρωμα Στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 21/3/2017⁩”

  1. Panos Diakos said

    Ποιησης ,υπνου, στοματικης υγειας καθε μερα μπουκωνεται ο αδειος συγχρονος ανθρωπος και κυριως τα ΜΜΕ και οι πτωχοι πλην τιμιοι εργαζομενοι σ’αυτα και το ντρεσαρισμα συνεχιζεται.
    Η χειρομαλαξεις που τιμωνται ανυποφορα καθημερινα λογικο να μη δικαιουνται ειδικη αφιερωση.Η μηπως ψηνεται?
    Να κανουμε ερευνα στα σχολεια λεω.Το δρομο τον ξερουμε.

    Μου αρέσει!

  2. Αρμονία said

    Μόνο (Κωνσταντίνος Καρυωτάκης)

    Αχ, όλα έπρεπε να ‘ρθουν καθώς ήρθαν!
    Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
    Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
    να φύγουνε, να σβήσουν.

    ‘Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδια,
    για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι.
    Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
    ν’ αφήσω κάποιο δείλι.

    Τα ωραία κι απλά κορίτσια –ω, αγαπούλες!–
    η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
    Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
    να με βαραίνει στείρος.

    Όλα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
    δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να ‘ναι,
    να παίζουνε τ’ αστέρια εκεί σαν μάτια
    και σα να μου γελάνε.

    Μου αρέσει!

  3. Αρμονία said

    Φατα Μοργκανα -N. kavadias
    Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
    στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
    σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό
    που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

    Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.
    Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
    κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
    που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

    Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
    οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
    όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
    χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

    Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
    Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
    άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
    ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ’ αγαπήσαν.

    Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
    δόξα τού κρύσταλλου, κρασί απ’ τη Σαντορίνη.
    Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
    να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

    Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες τού Σινά.
    Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
    Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
    μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

    Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
    Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
    Μπροστά στην Πύλη δύο δαιμόνοι σπαθοφόροι
    και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.»

    «Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.
    Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
    Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
    Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

    Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
    όνομα. Εύα από την Κίο.
    Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
    και η τέταρτη είν’ ένα αγόρι μ’ ένα μάτι.

    Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
    όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
    φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
    άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

    Να ‘χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
    ή το γέρο νάνο απ’ την Καντώνα.
    Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
    πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

    Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
    Ξόρκισε, Allodetta, τ’ όνομά του.
    Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
    και φυλλομετρά τον καζαμία.

    Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
    Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
    Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
    έχει και στην κόλαση μπορντέλο.»

    Μου αρέσει!

  4. Αρμονία said

    Άσπρο περιστέρι

    Γαλάνη Δήμητρα

    Έτος: 1970
    Στιχουργός: Γκάτσος Νίκος (Ο Νίκος Γκάτσος ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής, μεταφραστής και στιχουργός )
    Γέννηση: 8 Δεκεμβρίου 1911
    Συνθέτης: Χατζηδάκις Μάνος
    Είδος μουσικής: Ελληνική μπαλάντa

    Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή
    όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί
    τώρα τίποτα πια δε σου ζητά
    μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά

    Άσπρο περιστέρι μες στη συννεφιά
    μου `δωσες το χέρι να ‘χω συντροφιά
    άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό
    κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

    Όταν σήκωσα το βαρύ σταυρό
    μου παράγγειλες να ‘ρθω να σε βρω
    κι όταν δάκρυσα σαν την Παναγιά
    ήταν άνοιξη και Πρωτομαγιά

    Άσπρο περιστέρι μες στη συννεφιά
    μου `δωσες το χέρι να ‘χω συντροφιά
    άσπρο περιστέρι μαύρο μου φτερό
    κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: