olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Συνάντηση των Βερσαλλιών : Το τέλος του πολιτικού και κοινωνικού Ευρωπαϊκού Οράματος και η κυριαρχία της Αγοραίας Ευρώπης…

Posted by olympiada στο Μαρτίου 8, 2017

Όταν αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δρομολογήθηκε η διαδικασία της σταδιακής ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ενοποίησης της Ευρώπης, πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν απ’ την αρχή να καλωσορίσουν το εγχείρημα και πολλοί περισσότεροι εκείνοι που προστέθηκαν ως υποστηρικτές της ιδέας (ανάμεσά τους κι εγώ). Μια Ευρώπη, ένα Ευρωπαϊκό Κράτος, μια πολυεθνική κοινότητα με απόλυτο σεβασμό των εθνικών τους παραδόσεων και αξιών, με απόλυτη δυνατότητα αποχώρησης όταν θα το επιθυμούσαν, μια Ευρώπη της Σύγκλισης των επί μέρους εθνικών οικονομιών και των βιοτικών επιπέδων των λαών της, μια Ευρώπη της Αλληλεγγύης.

Προσωπικά πιστεύω, πως το παραπάνω όραμα θα ήταν εφικτό, ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ στη μέση. Όχι διότι δεν θα ήθελα να υπάρχει. Απλά, είναι η ίδια η Γερμανία που ποτέ δεν θέλησε να είναι μέρος της Ευρώπης. Ήθελε και θέλει την Ευρώπη για πάρτι της. Ήθελε και θέλει μια Γερμανική Ευρώπη. Κι αν ποιούμενη την ανάγκη φιλοτιμία προσποιούνταν την «Ευρωπαία», αυτό το έκανε διότι έπρεπε να ολοκληρωθεί η κρατική της υπόσταση, με την ένταξη και της (πρώην) Ανατολικής Γερμανίας. Από εκεί και πέρα, πλήρως αποκαταστημένη ως κρατική οντότητα, η Γερμανία, σιγά-σιγά άρχισε να βγάζει το ανεπιθύμητο «ευρωπαϊκό» της ρούχο, και να ξαναφορά το γερμανικό της, κι όχι μόνο αυτό, αλλά, να αξιώνει και να κατορθώνει να το επιβάλλει ως την «επίσημη ευρωπαϊκή ενδυμασία».

 

Και «Γερμανική Ευρώπη», σημαίνει ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ που παραπάνω αναφέραμε ως το «ιδρυτικό όραμα» της Ευρώπης.

 

Σχεδόν αμέσως μετά την γερμανική ενοποίηση, άρχισαν ν’ ακούγονται οι πρώτες λέξεις για την «Ευρώπη των δύο ταχυτήτων», στην αρχή, έτσι χωρίς ιδιαίτερη επιμονή, στη συνέχεια όμως, ολοένα και πιο συχνά.

 

Όμως, θα ήμασταν άδικοι ως μεροληπτικοί, αν δεν αναγνωρίζαμε τις τεράστιες ευθύνες των υπόλοιπων κρατών-μελών της Ένωσης, που όσο ήταν ακόμα ο καιρός κατάλληλος, και ήταν κατάλληλος ΠΡΙΝ την γερμανική επανενοποίηση, δεν είχαν κατορθώσει να προωθήσουν τη διαδικασία της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ενοποίησης, η οποία ήταν η πλέον κρίσιμη παράμετρος, διότι άπαξ και επιτυγχάνονταν αυτό, τα υπόλοιπα θα ακολουθούσαν πολύ πιο ομαλά. Από τη στιγμή που η πολιτική ενοποίηση δεν έγινε, ήταν φανερό πώς η οικονομία και οι Αγορές, ήταν θέμα χρόνου πότε θα έπαιρναν την κατάσταση στα χέρια τους, θέτοντας στο περιθώριο τη πολιτική. Όπως επίσης, πως, κυρίως η Γαλλία και η Βρετανία (τότε), δεν είναι διόλου βέβαιο αν ήθελαν πράγματι μια πολιτικά ενωμένη Ευρώπη, μια ενιαία κρατική  ευρωπαϊκή οντότητα. Η διαφορά τους όμως με τη Γερμανία, βρίσκεται στο ότι ήθελαν (και κυρίως η Γαλλία) έναν ρόλο ηγετικό στην Ευρώπη, όμως, δεν έφτασαν στο σημείο της Γερμανίας, να επιβάλλει όχι απλά μια ηγεμονία στην Ευρώπη, αλλά μια ηγεμονία «γερμανικού τύπου», μια Γερμανική Ευρώπη, τόσο από άποψη ελέγχου όσο και από άποψη κυρίαρχης κουλτούρας (γενικώς).

 

Η Νέα (Γερμανική) Ευρώπη, που τρεχόντως προωθείται στη βάση του πλέον ανταγωνιστικού και αποτελεσματικού όπλου που διαθέτει η Γερμανία, την οικονομική της ισχύ, που αποδεικνύεται πολύ πιο αποτελεσματική όσο ασκείται εντός του νεοφιλελεύθερου πλαισίου και της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, διότι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί να αναπτύξει με τρόπο ανέλεγκτο και αναρχικό (από αγοραίας -κατ’ αρχήν- απόψεως, που όμως σταδιακά υπερβαίνει την αγοραία διάσταση) την ηγεμονική της κυριαρχία, φαίνεται λοιπόν, πως το όλο σχέδιο εκγερμανισμού της Ευρώπης, αρχίζει να φτάνει στο στάδιο της εφαρμογής του.

 

Η συνάντηση των Βερσαλλιών, μεταξύ των ηγετών τεσσάρων Ευρωπαίων ηγετών (Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας), πριν τρείς μέρες, υπήρξε αποκαλυπτική αυτών των προθέσεων, και θάλεγα πως κήρυξαν έκπτωτο το Παλαιό Ευρωπαϊκό Όραμα και ανήγγειλαν την διαδικασία εγκαθίδρυσης του Νέου Ευρωπαϊκού Οράματος, του Οράματος της Γερμανικής Ευρώπης.

 

Μια Ευρωπαϊκή Ένωση πιο μικρή, πιο συνεκτική, πολύ πιο ισχυρή και πολύ πιο «αποκαθαρμένη» από ό,τι απειλεί την «καθαρότητα της ισχύος» και των προοπτικών αυτής της «ισχύος» της, αποκαθαρμένη δηλαδή από όλα τα «βαρίδια», δηλαδή, όλες τις οικονομίες που δεν είναι σε θέση να ακολουθήσουν τον «αγώνα δρόμου» των πρωταθλητών. Ένας αγώνας για λαγούς, που μέχρι σήμερα έπρεπε να βραδυπορούν ώστε να μην μένουν πολύ πίσω οι «χελώνες». Βέβαια, όλο το δίκαιο θα ήταν με το μέρος των «λαγών», αν οι τελευταίοι δεν έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, ώστε οι «χελώνες» να παραμείνουν «χελώνες», δηλαδή, η περίφημη «Σύγκλιση» μεταξύ των εθνικών οικονομιών, να μην επέλθει ποτέ, κι αυτό που τέθηκε στη θέση της, είναι οι ατέρμονες συζητήσεις ποιος φταίει και ποιος δεν φταίει, κάτι πολύ βολικό για όσους ΔΕΝ ήθελαν ποτέ την περίφημη «Σύγκλιση».

 

O (απερχόμενος) Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, υποδέχτηκε πριν τρεις μέρες στις Βερσαλλίες, όπως είπαμε, την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ και τους πρωθυπουργούς της Ισπανίας και της Ιταλίας, Μαριάνο Ραχόι και Πάολο Τζεντιλόνι (και οι τρείς τελευταίοι, δεν είναι διόλου βέβαιο πόσο ακόμα θα βρίσκονται επί κεφαλής των κυβερνήσεών τους).

 

Η «ημερήσια διάταξη» πολύ κρίσιμη : «Το μέλλον της Ευρώπης».

 

Ο Γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, περιέγραψε το νέο «όραμα» με λίγες λιτές φράσεις, αλλά με πλούσιο περιεχόμενο (όλες οι δηλώσεις με βάση τα δημοσιεύματα του Τύπου) :

 

«Η ενότητα δεν σημαίνει ομοιομορφία», είπε.

 

«Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τάσσομαι υπέρ της ύπαρξης νέων μορφών συνεργασίας, υπέρ νέων σχεδίων, υπέρ αυτού που αποκαλούμε διαφοροποιημένες συνεργασίες», είπε επίσης.

 

«Με αυτόν τον τρόπο ορισμένες χώρες θα μπορούσαν να προχωρήσουν πιο γρήγορα και πιο μακριά σε τομείς όπως η άμυνα, η ευρωζώνη, μέσω της εμβάθυνσης της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, όπως είναι η φορολογική και κοινωνική εναρμόνιση, όπως είναι ο πολιτισμός ή η νεολαία», είπε επίσης.
«Ορισμένες χώρες θα μπορούσαν να προχωρήσουν γρηγορότερα και ισχυρότερα χωρίς οι άλλες να αποκλείονται αλλά και χωρίς να μπορούν να αντιταχθούν», συμπλήρωσε.
Η Άνγκελα Μέρκελ είπε ότι οι Ευρωπαίοι «θα πρέπει να έχουν το θάρρος να αποδεχτούν ότι ορισμένες χώρες προχωρούν πιο γρήγορα από τις άλλες».
Ο Ιταλός πρωθυπουργός από την πλευρά του τάχθηκε υπέρ «μιας πιο ολοκληρωμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης» αλλά με «διαφορετικά επίπεδα ολοκλήρωσης», ενώ δήλωσε πως  «τα κράτη–μέλη μπορεί να έχουν διαφορετικές φιλοδοξίες και η Ένωση πρέπει να προσφέρει, στις διαφορετικές αυτές φιλοδοξίες, διαφορετικές απαντήσεις…».

 

Ο Μαριάνο Ραχόι, δήλωσε απλά ότι «η Ισπανία είναι διατεθειμένη να προχωρήσει στην ολοκλήρωση με όλους εκείνους που θα θελήσουν να την ακολουθήσουν».

 

Με λίγα λόγια τι είπαν;

 

«Αντίο Ευρωζώνη», αντίο «Ευρωπαϊκή Ένωση», όπως τις ξέραμε.

 

Είπαν επίσης :

 

«Καλωσόρισες Νέα Ευρώπη, Νέα Ευρωζώνη».

 

Σε ποιους όμως κουνάνε το μαντήλι;

 

Ασφαλώς, σε ΟΛΟΥΣ όσους δεν πληρούν τα κριτήρια και κυρίως τις προϋποθέσεις παραμονής εντός της απολύτως γερμανικών προδιαγραφών και αξιώσεων Αγοραία Νέα Ευρώπη.

 

Ποιοι είναι αυτοί;

 

Το σύνολο των χωρών της Νότιας Ευρώπης πλην της Ιταλίας και της Ισπανίας, που και οι δύο, χαρακτηρίσθηκαν ως «διατηρήσιμες»  στη Νέα Ευρώπη λόγω του ειδικού τους οικονομικού βάρους παρά τα πολλά και σοβαρά τους προβλήματα, ενώ το ίδιο ισχύει και για τη Γαλλία. Επίσης, εκτιμώ ότι περιλαμβάνει και το σύνολο των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και τις περισσότερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

 

Βέβαια, οι πολιτικές καταστάσεις είναι εντελώς ρευστές σε πλήθος χωρών, (της Γαλλίας, Ιταλίας αλλά και Γερμανίας μη εξαιρουμένων), την Ολλανδία, την Αυστρία, κ.λπ., σε σημείο ώστε η συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, να διακυβεύεται από τις εξελίξεις αυτές, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι επιχειρείται από την πρωτοβουλία των παραπάνω τεσσάρων ηγετών.

 

Αλλά, πέραν των ανωτέρω, υπάρχει και μια ακόμα σημαντική διάσταση των δηλώσεων των Τεσσάρων ανωτέρω.

 

Οι δηλώσεις αυτές, αποτελούν ΕΥΘΕΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΙΔΡΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ, ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ πάνω στις οποίες στηρίζεται ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα όπως το γνωρίζουμε, όπως και ό,τι θεωρούμε ως «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στο ίδιο το δημοκρατικό, πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

 

Tυπικά, αυτές οι καταγγελίες, από μόνες τους δεν αρκούν για να αποδομηθεί το παλιό και να εγκαθιδρυθεί το νέο. Χρειάζονται τέτοιες εξελίξεις, όπως εκείνες που συνέβη στη περίπτωση του BREXIT, διότι οι δηλώσεις των Τεσσάρων, έχουν το περιεχόμενο και τη φιλοσοφία μιας δήλωσης ανάλογης εκείνης που δρομολόγησε η βρετανική κυβέρνηση για το BREXIT, και που οδήγησε στην πρακτική υλοποίησή του. Το ίδιο κι εδώ, όταν οι Τέσσερις δηλώνουν ό,τι παραπάνω, ασφαλώς και μιλάνε για μια ΝΕΑ ΕΝΩΣΗ, για μια ΝΕΑ ΕΥΡΩΖΩΝΗ και επομένως ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ των προηγούμενων σχημάτων τους. Θα μείνουν εδώ; Αλλά, αν έτσι θα γίνει, τότε θα μείνει η πρωτοβουλία τους στην ιστορία ως ένα φαιδρό show. Δεν θα δυσκολευόμουν να αποδεχτώ μια τέτοια εκδοχή, αν δεν ήταν στη μέση η πολύ σοβαρή, ως Κράτος, Γερμανία. Οι υπόλοιποι τρείς της παρέας, αμφιβάλλω να έχουν κατανοήσει για ποιο λόγο η Γερμανία τους προσεταιρίζεται, πέραν των μεγάλων τους οικονομικών μεγεθών, ένα πλεονέκτημα που μετριάζεται αν δεν εξαφανίζεται από τα τεράστια οικονομικά τους προβλήματα. Ακούγοντάς τους (ή μάλλον : διαβάζοντας) όσα είπαν μετά το πέρας της διάσκεψής τους, σε ό,τι αφορά τους Ολάντ, Τζεντιλόνι και Ραχόι, διερωτήθηκα αν είχαν συναίσθηση ότι αυτό που υποστήριζαν ήταν το Γερμανικό Σχέδιο, στο οποίο η δική τους χρησιμότητα, εννοώ ως χώρες και οικονομίες, θα είναι περιφερειακή, και το «κύρος» τους ως «μεγάλες (ευρωπαϊκές) δυνάμεις» θα είναι απλά παραχωρημένο «τιμής ένεκεν» από το Βερολίνο, το οποίο για τους δικούς του πολιτικούς λόγους, δεν έχει κανένα πρόβλημα να μοιράζει «κύρος» όπου θέλει (και να το αφαιρέσει επίσης όποτε θέλει), όπως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όλοι γνωρίζουμε πώς η Γαλλία έγινε η τέταρτη «υπερδύναμη», μετά τις ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και Μεγάλη Βρετανία, που μόνο «υπερδύναμη» δεν ήταν.

 

Ποια είναι, τώρα, η Νέα Ευρώπη την οποία ονειρεύονται;

 

Εκτιμώ, πως το μοντέλο της Νέας Ευρώπης που έχουν κατά νου, θα είναι μια νέα Ευρωπαϊκή Ένωση που θα έχει ενιαίο νόμισμα (του ευρώ ή άλλο θα φανεί). Δηλαδή : (Νέα) Ευρωπαϊκή Ένωση και (Νέα) Ευρωζώνη, θα συμπίπτουν, δεν θα υφίστανται όπως τώρα η μια ξεχωριστά από την άλλη.

 

Σε ό,τι αφορά την (παλιά) Ευρωπαϊκή Ένωση και όσους αποκλειστούν από την (νέα) Ευρωζώνη, κανείς δεν ξέρει τι σχεδιάζουν γι΄ αυτήν. Το ότι το Βερολίνο θα επιχειρήσει να την διατηρήσει εντός της σφαίρας επιρροής του, αυτό το θεωρώ βέβαιο. Τώρα, αν η (παλιά) Ευρωπαϊκή Ένωση παραμείνει ως έχει, απαρτιζόμενη από τα «υπόλοιπα» της Νέας Ευρωπαϊκής Ένωσης, το αν θα έχει ένα δικό της ενιαίο νόμισμα, το αν το κάθε μέλος της Παλιάς Ένωσης θα έχει το δικό του νόμισμα, το τι σχέσεις θα υπάρχουν μεταξύ των δύο ομάδων ευρωπαϊκών αγορών, ή ακόμα, το αν προκριθεί η ολοσχερής κατάργηση της Παλιάς Ένωσης και από εκεί και πέρα η κάθε χώρα θα έχει τις δικές της σχέσεις με την Νέα Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτά τα ενδεχόμενα ή και άλλα ακόμα, μένει να τα δούμε, όπως μένει να δούμε, ΠΡΑΚΤΙΚΑ, τι συνέχεια θα έχει η πρωτοβουλία των Τεσσάρων παραπάνω.

 

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα τo ζήτημα είναι κυριολεκτικώς ζήτημα ζωής ή θανάτου η συνέχιση της συμπόρευσής της εντός της Ευρωζώνης αλλά και με τους νυν ισχύοντες όρους εντός της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις οποίες παίζονται παιχνίδια που υπερβαίνουν τις δυνατότητες συμμετοχής της σ’αυτά.

 

Πλέον ο κάθε κούφιος και ιδεοληπτικός ψευτομεγαλοϊδεατισμός ότι μπορείς να επιβιώσεις ανταγωνιστικά στον πιο σκληρό και ταυτόχρονα νεοφιλελεύθερο αγοραίο πυρήνα της Ευρώπης στον οποίο η επιβίωση θα είναι υπόθεση ατομική και υπόθεση ισχύος, θα πληρωθεί με ολοκληρωτική καταστροφή.

 

Κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο όχι μονάχα λαμβάνοντας υπόψη την κατεστραμμένη και πτωχευμένη οικονομία μας, μα και το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει στην πιο κρίσιμη καμπή της την πιο ανεπαρκή πολιτική ηγεσία, κυρίως στα κόμματα εξουσίας, παραδοσιακά και νεόκοπα.

 

Και ιδίως δεν μπορούν να μας δείχνουν την ευρωπαϊκή προοπτική στην πιο απαιτητική της έκφραση και διάσταση όλοι εκείνοι που έφεραν τη χώρα να επιχειρεί να γίνει ανταγωνιστική με χώρες όπως η Βουλγαρία ή η Ρουμανία.

 

Αυτό δεν είναι απλά ιδεοληπτικός μεγαλοϊδεατισμός, είναι παθολογική βλακεία.

Ένα Σχόλιο to “Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Συνάντηση των Βερσαλλιών : Το τέλος του πολιτικού και κοινωνικού Ευρωπαϊκού Οράματος και η κυριαρχία της Αγοραίας Ευρώπης…”

  1. Παρατηρητής said

    Αναμένουμε τη συνάντηση του ΥΠ.ΕΞ , κ. Κοτζιά , στις ΗΠΑ με τον κ. Τραμπ που θα δείξει τις προθέσεις των αμερικανών. Η Ελλάδα πρέπει να κοιτάξει νέες συμμαχίες με ΗΠΑ – Ρωσία και να σπάσει τα δεσμά της ολοκληρωτικής πλέον ΕΕ , ιδίως μετά το ξεγύμνωμα από το προσωπείο της δήθεν αλληλεγγύης και του δήθεν ευρωπαϊκού κεκτημένου που απεκάλυψε ο πρόεδρος της Κομισιόν , Γιούνκερ, δηλώνοντας ότι για όσες χώρες έχουν μπει σε μνημόνια δεν ισχύει το ευρωπαϊκό δίκαιο και οι νόμοι . Σε αυτές τις δηλώσεις το ελληνόφωνο πολιτικό προσωπικό μουγγάθηκε αντί να τις καταγγείλει διεθνώς .

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: