olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Μνημόνια – Συμβόλαια Θανάτου

Posted by olympiada στο Μαρτίου 6, 2017

img_6101Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Μνημόνια – Συμβόλαια Θανάτου

Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2012.

Βουλή των Ελλήνων.

Συζητιέται πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση εξεταστικής των πραγμάτων Επιτροπής για το πώς φτάσαμε στα Μνημόνια.

Ο Αλέξης Τσίπρας, τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, (κυβέρνηση ήταν η Νέα Δημοκρατία μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ), σε μια αποστροφή της τοποθέτησής του, λέει : «…Προσέξτε. Δεν είναι μία πρόταση ούτε εκδικητική, ούτε ρεβανσιστική… Διότι αυτό που ζητάμε να εξεταστεί δεν είναι ένα λάθος, ένα έγκλημα που διεπράχθη στο παρελθόν, αλλά είναι ένα διαρκές και συνεχιζόμενο έγκλημα. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αρνείστε: Γιατί συνεχίζετε την ίδια εγκληματική πολιτική…»

Ξεκινώ μ΄ αυτή την ενδεικτική αναφορά, όχι διότι είναι η πιο «χτυπητή», και ασφαλώς όχι η μοναδική, (υπήρξαν κι άλλες αναφορές, άλλων πρωτοκλασάτων πολιτικών, ακόμα πιο «χτυπητές», φτάνοντας και στην καταγγελία για «εσχάτη προδοσία»), μα απλώς, για να υπενθυμίσω πως μιλώντας για τα «μνημονιακά εγκλήματα», δεν εισάγω στον δημόσιο λόγο και διάλογο «καινά δαιμόνια», μια πρωτόφαντη διατύπωση και διαπίστωση.

Μάλιστα, αξιοποιώντας και την προσωπική μου εμπειρία από τη σκοπιά του απλού πολίτη, που αφουγκράζομαι στα καφενεία και τις καφετέριες που συχνάζω και στο δρόμο που περπατώ τον καθημερινό παλμό των «συναδέλφων» μου «απλών πολιτών», μπορώ να πω, πως εδώ «κάτω στη βάση», τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Λέξεις όπως : «πουλημένοι», «προδότες», κ.λπ., είναι από τις πιο συχνά ακουόμενες, με ό,τι αυτό σημαίνει. (Στο τέλος του άρθρου, θα αναφερθώ λίγο πιο εκτενώς, το τι εννοώ με τη φράση «από τη σκοπιά του απλού πολίτη»).

Αν όμως το Μνημόνιο, είναι, όπως σημειώνεται στο παραπάνω απόσπασμα της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα, «εγκληματική πολιτική», τότε το ερώτημα που τίθεται, από μένα τουλάχιστον είναι τούτο :

Είναι λοιπόν τα Μνημόνια «συμβόλαια θανάτου» με στόχο τον ελληνικό λαό;

Σε ό,τι με αφορά, σπεύδω εκ προοιμίου να πω, η απάντησή μου είναι ένα ξεκάθαρο : «Ναι»!

Εδώ, πρέπει να διακρίνουμε την ακόλουθη «αλυσίδα εγκλημάτων» :

[1] το έγκλημα της πορείας προς τα Μνημόνια, με εστίαση στο εξωτερικό δημόσιο χρέος, αλλά και τον αιφνίδιο εκτροχιασμό των ελλειμμάτων σε ύψη που τελικώς, μας οδήγησαν εκτός αγορών,

[2] το έγκλημα της ένταξης στα Μνημόνια, ως διαδικασίας καθ’ αυτής, δηλαδή, γιατί επιλέγησαν τα Μνημόνια και όχι κάτι άλλο,

[3] το ίδιο το περιεχόμενο των Μνημονίων, που είναι εγκληματικό καθ’ αυτό.

Η κάθε μια από τις παραπάνω τρείς περιπτώσεις, αντιμετωπίζεται τόσο αυτοτελώς, όσο όμως και σωρευτικά, όταν συνεξεταστούν, αφού όλες τους, στοχεύουν στο ίδιο θύμα : τον ελληνικό λαό και την ελληνική Δημοκρατία. Επίσης, η μια περίπτωση ΔΕΝ οδηγεί νομοτελειακά στην άλλη, όμως, αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση της χώρας μας. Πράγματι, θα μπορούσε η περίπτωση [2] ανωτέρω να μην είχε επέλθει, αν δεν επιλέγονταν τα Μνημόνια ως απάντηση στην περίπτωση [1], (επομένως δεν θα υπήρχε και η περίπτωση [3]), όπως, και η περίπτωση [3], θα μπορούσε να μην είχε συμβεί, αν τα Μνημόνια δεν ήταν ως προς το περιεχόμενό τους εγκληματικά, αλλά, ό,τι θα επέβαλαν ως πολιτική σωτηρίας, ανεξάρτητα το πόσο σκληρή θα ήταν, θα ήταν σε κάθε περίπτωση νόμιμη. Αυτή η σχετική αυτοτέλεια, που όμως εξαφανίζεται όσο κινούμαστε από το [1] στο [3] ανωτέρω, έχει μεγάλη σημασία για να απαντηθεί και η ευθύνη όσων ξένων «θεσμών» (π.χ., ΔΝΤ κ.λπ.), ισχυρίζονται πως δεν ήρθαν μόνοι τους αλλά τους καλέσαμε. Διότι ακόμα κι αν όντως έτσι έχει το πράγμα, αυτό δεν σημαίνει πως όταν καλείς έναν γιατρό για να σε σώσει, αυτός έχει το απεριόριστο δικαίωμα να εφαρμόζει «θεραπείες» που γενικώς κρίνονται παράνομες στην ιατρική επιστημονική κοινότητα, πόσο μάλλον, αν αποδεχτεί, ότι ο «γιατρός-σωτήρας» έχει και προσωπικό όφελος ο «ασθενής» του να μη γίνει καλά ή και να καταλήξει.

Στο παρόν άρθρο, θα εστιάσουμε, σχεδόν αποκλειστικά, στην περίπτωση [3] ανωτέρω, δηλαδή, στο ίδιο το περιεχόμενο των Μνημονίων, κάνοντας κάποιες μονάχα ενδεικτικές και εξαιρετικά επιφανειακές αναφορές στην περίπτωση [1], δηλαδή, της πορείας μας προς τα Μνημόνια, ενώ δεν θα ασχοληθούμε καθόλου με την περίπτωση [2]. Και τούτο διότι, αφενός μεν η αυτοτέλεια των διακεκριμένων φάσεων τέλεσης του ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ εγκλήματος μας το επιτρέπει, αφετέρου δε, διότι με το δεδομένο ό,τι ήδη έχουν επιβληθεί ως δυσβάστακτα μνημονιακά βάρη, για τον απλό πολίτη, έχει πολύ πιο επείγοντα χαρακτήρα, αν ό,τι βιώνει σήμερα, πέραν του πώς και γιατί φτάσαμε στα Μνημόνια, τουλάχιστον, είναι «δίκαια» ως προς το περιεχόμενό τους.

Στα Μνημόνια, όμως, ο σεβασμός της νομιμότητας του περιεχομένου τους, δεν αποτέλεσε ούτε προς στιγμή εμπόδιο στο περιεχόμενό τους. Όχι δε μόνο αυτό, αλλά δοθέντος ΟΤΙ ΙΣΧΥΣΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, δηλαδή, η παραβίαση της νομιμότητας, και μάλιστα της συνταγματικής νομιμότητας, βλέπει κανείς πως στόχος των Μνημονίων είναι το ίδιο το περιεχόμενο αυτής της νομιμότητας, η κατάρρευσή της, και μαζί μ’ αυτή ό,τι αυτό σημαίνει σε επίπεδο δημοκρατικού και κοινωνικού κεκτημένου ως και της οικονομίας της θεμελιωμένης και αναπτυσσόμενης μέσα στα πλαίσια των παραπάνω περιορισμών. Τα Μνημόνια δεν είναι απλά τεχνοκρατικά οικονομικά προγράμματα, για να μην πω πως μονάχα αυτό δεν είναι. Είναι οχήματα επιβολής ενός άλλου ιδεολογικού προτύπου στην ελληνική Δημοκρατία και την ελληνική κοινωνία, του νεοφιλελεύθερου προτύπου, το πολιτικό, κοινωνικό (και οικονομικό εν πολλοίς) περιεχόμενο του οποίου είναι εντελώς ασύμβατο με ό,τι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θεωρείται Δημοκρατικό και Κοινωνικό κεκτημένο, που προσδιορίζουν και το πλαίσιο της νόμιμης λειτουργίας των αγορών, της οικονομίας, μα και της ίδια της Δημοκρατίας.

Συνεπώς τα Μνημόνια αποτελούν το μέσο της ανατροπής της Συνταγματικής Τάξης της θεμελιωμένης πάνω στα παραπάνω κεκτημένα, αφού πλέον η ανατροπή τους έχει γίνει επίσης στρατηγικός στόχος τους. Τα Μνημόνια έχουν ήδη επιβάλλει de facto ένα νέο Πολιτειακό Καθεστώς, που στηρίζεται στην ανατροπή του επισήμως ισχύοντος μέσω της ουσιαστικής κατάργησης των πλέον θεμελιωδών του αρχών και συνταγματικών προνοιών του, όπως, της εθνικής κυριαρχίας και επομένως ανεξαρτησίας, των θεμελιωδών του προνοιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την συνταγματικά κατοχυρωμένη κοινωνική βάση της κρατικής λειτουργίας του Κράτους, την προστασία της ιδιωτικής περιουσίας που λεηλατείται συστηματικά, την καταφανή ανατροπή κάθε έννοιας κοινωνικής δικαιοσύνης, τον εξευτελισμό των ίδιων των δημοκρατικών διαδικασιών λειτουργίας των πολιτειακών και πολιτικών Θεσμών, κ.λπ.

Ο μνημονιακός στόχος πλέον είναι αυτή η de facto επιβολή σταδιακά να λαμβάνει και την μορφή της de jure επικράτησής της.

Συμφωνώ με τις απόψεις όλων εκείνων των πολιτικών του «συνταγματικού τόξου», όπως αυτοαποκαλούνται, (διότι «συνταγματικό τόξο» σε μια χώρα που έχει κουρελοποιηθεί το Σύνταγμά της, μονάχα ως κομπασμός ακούγεται), που υποστηρίζουν το εγκληματικό περιεχόμενο των Μνημονίων. Κι επειδή, σ’ αυτό το «συνταγματικό τόξο», περιλαμβάνονται απίθανης δεξιότητας «καλλιτέχνες» της πολιτικής κυβίστησης, άνθρωποι που από ένθερμοι αντιμνημονιακοί μεταλλάχτηκαν σε απολογητές και υποστηρικτές των Μνημονίων, «όλως τυχαίως» δε, όταν κατελάμβαναν την κυβέρνηση, και επειδή προσωπικά αξιολογώ θετικά ό,τι υποστήριζαν ΕΚΤΟΣ κυβερνητικής εξουσίας παρά όταν βρέθηκαν ΕΝΤΟΣ αυτής, είναι σαφές, ότι μένω στον αντιμνημονιακό τους λόγο και τα αντίστοιχα επιχειρήματά τους, που τον θεωρώ και πιο ειλικρινή σε σχέση με τον μετακυβιστικό τους λόγο, που γίνεται και απολύτως φαιδρός, όταν επιχειρεί να εμφανιστεί και ως λόγος αντιμνημονιακός μέσα στα ίδια τα μνημονιακά τους επιχειρήματα . Προσέξτε : «ειλικρινή» όχι με την έννοια ως ενός αποδιδόμενου πολιτικού και προσωπικού τους προσόντος, χωρίς βεβαίως να αποκλείεται και αυτή η περίπτωση, πράγμα άλλωστε που το είδαμε όλη αυτή την μνημονιακή περίοδο σε κάποιους πολιτικούς που θυσίασαν πραγματικά την πολιτική και κυβερνητική τους καριέρα χάριν των πιστεύω τους, αλλά, ως μια, τουλάχιστον αυτό, υποχρεωτική συμπεριφορά, που «εξαργυρώνεται» πολιτικά από τον κόσμο, αν και όχι πάντα.

Συνεπώς : είναι εγκληματικό το περιεχόμενο των Μνημονίων, για έναν και μοναδικό λόγο, τουλάχιστον για μένα : διότι ΔΕΝ επιβάλλουν οικονομικές πολιτικές «βοήθειας» και πολιτικές εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα, όσο σκληρές και επώδυνες και αν είναι, μια διότι, ΑΞΙΩΝΟΥΝ άλλοτε άμεσα κι άλλοτε έμμεσα πλην σαφώς, σε κάθε όμως περίπτωση ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ, την ουσιαστική κατάργηση της συνταγματικής τάξης της χώρας, των διεθνών συμβάσεων και συμφωνιών σχετικών με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, την προστασία του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου και του βιοτικού επιπέδου του λαού, κ.λπ., δηλαδή, ΑΞΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Αυτό αρκεί για την θεμελίωση του ισχυρισμού μου περί της εγκληματικής φύσης των Μνημονίων. Διότι, αν δεν αποτελεί έγκλημα η κατάργηση του Κράτους Δικαίου και της Δημοκρατίας, τότε τι άλλο μπορεί να αποτελεί;

Τα Μνημόνια, πέραν κάθε δημοκρατικού και δικαιακού εθνικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς κεκτημένου, ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ συστηματικά την Δημοκρατία και την Έννομη Συνταγματική Τάξη της Χώρας, και την λεηλασία αυτή, την έθεσαν ως προϋπόθεση της οικονομικής λεηλασίας του ελληνικού λαού και του ελληνικού Κράτους, ενώ, ακόμα και ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις που κηρύσσουν αντισυνταγματικούς διάφορους μνημονιακούς νόμους, αυτά όχι απλά εξακολουθούν να εφαρμόζονται, μα και να γίνονται ακόμα πιο προκλητικά ως προς το παράνομο περιεχόμενό τους.

Μάλιστα δε, αυτή η επιδρομή των ξένων δανειστών στην Ελληνική Δημοκρατία και τον Ελληνικό Λαό, έγινε με τρόπο τόσο χυδαίο και τόσο απροκάλυπτα εξευτελιστικό για την ίδια τη λειτουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας, ώστε αυτή η χυδαιότητα να αποτελεί αυτοτελές έγκλημα κατά του Κράτους και του Λαού.

Τα Μνημόνια, έπειτα από εφτά πια χρόνια, είναι πλέον ορατό και σε όσους είτε δεν τον είχαν αντιληφθεί εξ αρχής είτε αρνούνταν να το δουν, πως δεν είναι Μνημόνια «σωτηρίας» μα «μνημόνια ΑΕΝΑΗΣ λεηλασίας» και αλλαγής του πολιτεύματος από Δημοκρατία σε «δημοκρατία της μπανανίας», όπως αυτός ο τελευταίος όρος είναι πολιτογραφημένος διεθνώς, παρά το γεγονός, ότι ως «τεχνική» είναι αρκετά παλιά. Π.χ., ο Ναπολέων, όταν ήταν ανάγκη να υπερβεί τα εμπόδια που του πρόβαλε η όποια «συνταγματική τάξη» της εποχής του, τη γνώριζε πολύ καλά τη στρατηγική της «υπέρβασης» αυτών των εμποδίων. Όπως έλεγε, (ή : «δίδασκε») : «…Η υπέρτατη τέχνη συνίσταται στη διατήρηση μιας φαινομενικής νομιμότητας. Χωρίς κανόνια και αιματοχυσίες, χωρίς συλλήψεις και κόμματα, να το μυστικό του ιδανικού πραξικοπήματος…» (Έμιλ Λούντβιχ : Ναπολέων, εκβ. Πάπυρος Πρεςς ΕΠΕ, Αθήνα 1972, Τόμος 1, σελ. 139). Διότι ασφαλώς, μια «δημοκρατία», στερούμενη εσωτερικής έννομης συνταγματικής τάξης με βάση ό,τι διεθνώς προβάλλεται ως κεκτημένο που χαρακτηρίζει το περιεχόμενο αυτής της «τάξης», ΔΕΝ είναι Δημοκρατία.

Ο εθνικός πλούτος της χώρας, η πηγή της οικονομικής εθνικής της ισχύος, που ως τέτοιος ορίζεται όχι μονάχα ο δημόσιος μα και ο ιδιωτικός πλούτος, απαξιώθηκαν για να λεηλατηθούν πραγματικά σε τιμή ευκαιρίας, ενώ τα Μνημόνια διασφαλίζουν την αέναη λεηλασία τους, όσο τουλάχιστον θα εξασφαλίζεται μια παράλληλη αέναη ανοχή του λαού στην κατάσταση αυτή. Κάποιοι απ’ τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς αυτού του εγκλήματος, διαπράττουν καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα μέσω των Μνημονίων, εγκλήματα του κοινού και του Διεθνούς Ποινικού Δικαίου δια πράξεων και παραλείψεων. Άλλοι συνεργούν στο έγκλημα δι’ ίδιον όφελος, πολιτικό ή οικονομικό ή και για τα δύο. Ασφαλώς αυτές οι κατηγορίες, είναι δικονομικά αστήρικτες και αναπόδεικτες όταν διατυπώνονται έξω και πέρα από τις προϋποθέσεις που θέτει η ποινική δικονομία, όμως, είναι ακριβώς η άρνηση των μνημονιακών κυβερνήσεων να διερευνηθούν η πολιτικές και ποινικές ευθύνες για το πως φτάσαμε στα Μνημόνια και το περιεχόμενό τους, που ενισχύει στο επίπεδο της Κοινής Γνώμης τις υποψίες της που διαχέονται στο σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου και ιδίως στις πολιτικές δυνάμεις που άσκησαν εξουσία πριν και κατά τη διάρκεια της Κρίσης, υποψίες που σχεδόν έχουν μεταβληθεί σε βεβαιότητα για το εγκληματικό περιεχόμενο των Μνημονίων, όσο τα τελευταία ολοένα και περισσότερο και από την αναίτια και παράλογη σκληρότητά τους χαρακτηρίζονται από τον παράνομο χαρακτήρα τους, που επικυρώνεται και από δικαστικές αποφάσεις, και όσο, όχι απλά αρνούνται να συμμορφωθούν προς αυτές, μα τις αγνοούν επιδεικτικά και εξακολουθούν να υιοθετούν νέα μέτρα, κόντρα σ’ αυτές τις δικαστικές αποφάσεις. Το ίδιο ισχύει και σε ό,τι αφορά την άρνηση να διορθώσουν επισημανθέτα από τους ίδιους τους θεσμούς «λάθη» των μνημονιακών πολιτικών που επιβάλλουν, και που προκάλεσαν τεράστια οικονομική ζημία στους απλούς πολίτες μα και στο Δημόσιο, πράγμα που επιβεβαιώνει πως κάθε άλλο παρά για «λάθος» επρόκειτο, αλλά, ήταν μια εσκεμμένη επιδίωξη πρόκλησης οικονομικής καταστροφής, επ’ ωφελεία όλων εκείνων που προφανώς ωφελούνται ή θα ωφεληθούν στο μέλλον από έναν υποτιμημένο και απαξιωμένο πλούτο.

Όμως, ποια υπερεθνική «Αρχή», ποιος υπερεθνικός «Θεσμός», ποια εθνική «Αρχή», και από πού αντλεί την εξουσία να επιβάλλει, άλλως συνεργεί στην επιβολή εξοντωτικών τιμωριών σε ένα λαό, σε σημείο εξαθλίωσής του και κυρίως ως δικαιολογία της λεηλασίας του εισοδήματος και του πλούτου του, αλλά και της ίδιας της λειτουργίας της Δημοκρατίας; Ποιοι είναι αυτοί που έχουν την εξουσία να τιμωρούν λαούς, αν όχι άνθρωποι εμφορούμενοι από τις πλέον ολοκληρωτικές αντιλήψεις, διότι μονάχα ο Ολοκληρωτισμός, υπό την οποιαδήποτε εκδοχή του, εμφορείται από τέτοιες αντιλήψεις, αν όχι εγκληματίες που πειρατικά επιδράμουν εναντίον μιας χώρας και ενός λαού, κυριολεκτικά στο έλεός τους; Άλλωστε, τα ίδια τους τα επιχειρήματα που αναδείκνυαν την συλλογική ευθύνη, ώστε να δικαιολογήσουν και την αντίστοιχη φιλοσοφία που διέπει την κατάρτιση των ίδιων των Μνημονίων και των επί μέρους πολιτικών τους, δικαιολογούν πλήρως την ολοκληρωτική τους ιδεολογία, που ως πράξη, είναι εγκληματική. Και κυρίως, από πού αντλούν το αίσθημα της ασφάλειας, πως τελούν υπεράνω του Νόμου, πως δεν έχουν καμία υποχρέωση λογοδοσίας σε καμία εθνική ή υπερεθνική Αρχή, πολιτική ή δικαστική, και πως εν πάση περιπτώσει, το Χέρι του Νόμου δεν έχει την εξουσία να τους ακουμπήσει;

Τα Μνημόνια είναι λοιπόν ΟΝΤΩΣ Συμβόλαια Θανάτου.

Είναι τα «όπλα» με τα οποία εκτελείται ένας λαός συστηματικά.

Είναι ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.

Κάθε όμως έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, είναι ή εξομοιώνεται με έγκλημα Εσχάτης Προδοσίας.

Οι κατηγορίες είναι βαριές.

Όμως, η Αθλιότητα που επέβαλαν τα Μνημόνια, δεν συνιστά πταίσμα, ούτε πλημμέλημα, ούτε έγκλημα απλής σωματικής βλάβης ή υπεξαίρεσης μερικών χιλιάδων ευρώ από έναν δημόσιο υπάλληλο.

Η πραγματικότητα που επέβαλαν, είναι πιο βαριά από τις κατηγορίες.

Ασφαλώς, άλλος, ή άλλοι, μπορούν να έχουν τις δικές τους αντίθετες απόψεις. Δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνούμε, και κυρίως, δεν έχω το δικαίωμα, ακόμα κι αν είχα τη δύναμη, να επιβάλλω την άποψή μου.

Όμως, υπάρχει «εγκληματική πράξη», χωρίς εγκληματία ή εγκληματίες από πίσω της, είτε μιλάμε για ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος είτε για εκτελεστές του εγκλήματος; Ήδη λίγο παραπάνω, κάναμε μια νύξη επ’ αυτού.

Αν, όμως, τα Μνημόνια αποτελούν συμβόλαια θανάτου, ή, ακόμα πιο απλά, αν αποτελούν (με μια γενικότερη έκφραση) «εγκλήματα», τότε, υπάρχουν και εγκληματίες που σχετίζονται μ’ αυτά, είτε ως ηθικοί είτε ως φυσικοί αυτουργοί.

Ποιοι είναι αυτοί;

Είναι, πολύ απλά, όσοι και με οιαδήποτε ιδιότητα μετέχουν είτε στο σχεδιασμό, είτε στην εκτέλεση του εγκλήματος, είτε και στα δύο.

Η κορωνίδα όμως του εγκλήματος, ενός τέτοιου εγκλήματος, είναι πως Το ιστορικό της ίδιας της πορείας της χώρας προς τα Μνημόνια και τα ίδια τα Μνημόνια στη συνέχεια, ΟΥΔΕΠΟΤΕ διερευνήθηκαν από το ελληνικό Κράτος, αλλά, ούτε και από τους ξένους «θεσμούς» -παραπάνω.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, έγινε και γίνεται ό,τι είναι δυνατό, αυτή η έρευνα να μη γίνει.

Αυτή καθαυτή η άρνηση διερεύνησης ενός ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ, συνιστά ΑΠΟΔΕΙΞΗ ύπαρξής του, και η αγωνία είναι ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ πρόσωπα να την γλυτώσουν.

Το στοίχημα εδώ, είναι εξαιρετικά σημαντικό με εξαιρετικές συνέπειες : θα επικρατήσει, σε ένα τέτοιο ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, η ατιμωρησία ή η Νέμεση; Ιδού το εξαιρετικά κρίσιμο διακύβευμα, που δεν έχει να κάνει με την τύχη κάποιων φυσικών προσώπων, αλλά, με την τύχη της ίδιας της ελληνικής Δημοκρατίας, της ίδιας της ποιότητάς της, της λειτουργικότητάς της, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ, του ξεκαθαρίσματος του όλων των εγκληματικών στοιχείων που ενδέχεται να εμφιλοχωρούν στους ίδιους του θεσμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας, μια υπόνοια που τουλάχιστον στο επίπεδο των «απλών πολιτών», δεν αποτελεί καθόλου αδύνατο να συμβαίνει.

Είναι ακριβώς η έρευνα που υπόσχονταν, ας περιορίσουμε την εστίασή μας στη χώρα μας, με τις περίφημες εξαγγελίες για τη σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών, η Νέα Δημοκρατία, ήδη από το 2010 ίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι που κι αυτός αναρριχήθηκε στη κυβερνητική εξουσία, που ποτέ δεν έγιναν, αν και, κατά τη γνώμη μου, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, καλύτερα, διότι το παρόν πολιτικό σύστημα αλλά και ο παρών πολιτικός χρόνος, είναι το πλέον αναξιόπιστο, για πολλούς λόγους, να φέρει σε πέρας ένα τόσο ΕΘΝΙΚΑ ΚΡΙΣΙΜΟ έργο. Τέτοια έρευνα, ΥΠΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΞΕΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ, μονάχα την αλήθεια δεν θα αποκάλυπτε, ιδίως όταν έφτανε στο κρίσιμο σημείο να διερευνηθούν οι σχέσεις και οι διαπλοκές ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ» με την εσωτερική διαπλοκή, ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

Διότι το story, έχει μακριά ιστορία.

Τελείως ενδεικτικά :

Ποίος δεν θυμάται, π.χ., τον Ζ. Κ. Γιούνκερ, τότε επικεφαλής του Eurogroup, που τον Οκτώβρη του 2010 (βλέπε π.χ. το ΑΠΕ-ΜΠΕ της 8/10/2010), δήλωνε, ή μάλλον, «ερμήνευε» τη σιωπή της Ευρώπης στον διαφαινόμενο πολύ πριν τη Κρίση εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας, τότε ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να αποτρέψουν την καταστροφή. Και δεν το είχαν κάνει, διότι, όπως ανέφερε ο Τύπος της 8ης Οκτωβρίου 2010, σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις Γιούνκερ : «Γνωρίζαμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Ήξερα αλλά δεν μπορούσα να μιλἠσω… Ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα» (αφήνοντας, έτσι, να εννοηθεί ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι ενθάρρυναν την καταναλωτική προοπτική της Ελλάδας σε βάρος της ανάπτυξης και των εξαγωγών της) (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=211677).

Και ποιος δεν θυμάται επίσης, τις καταγγελίες για ανίερες επαφές και υπόγειες συμφωνίες Τρόϊκα και ιδιωτικών μεγαλοσυμφερόντων όταν συνέτασσαν τα Μνημόνια, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ποια συμφέροντα ήταν στο στόχαστρο να διασωθούν και ποια να λεηλατηθούν.

Μια ενδεικτική πάνω σ’ αυτό το θέμα (ασφαλώς όχι η μοναδική) αναφορά ενός γνωστού προσώπου. Του νυν υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά. Σε συνέντευξή του, στις 26 Ιανουαρίου του 2011, δήλωνε (αναφέρεται στη Τρόϊκα) : «Τι έχουν κάνει όλοι τους; Έχουν έρθει με ένα συνολικό concept…, μια συνταγογραφία που εφάρμοσαν σε διάφορες χώρες και μέσα σε 3-4 μήνες, με αυτή την συνταγογραφία μας έχουν φτιάξει εκατοντάδες χιλιάδες οδηγίες αποφάσεις κλπ. Δεν γράφονται αυτά από 15 ανθρώπους σε 3 μήνες. Αυτά, έχει στηθεί ένα παραμάγαζο. Το παραμάγαζο είναι οι δυνάμεις του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού, είναι διοικητές τραπεζών, είναι πρώην στελέχη τραπεζών, είναι μεγάλα δικηγορικά γραφεία που διαμεσολαβούν για λογαριασμό της διαπλοκής και όλο αυτό το σύστημα, πληροφορεί, προτείνει, ιεραρχεί τις προτάσεις και μπουκώνει την τρόικα. Και η τρόικα τα παίρνει αυτά, τα εντάσσει στο γενικό της σχέδιο και μας τα φέρνει ως αποφάσεις. Το πιο ανησυχητικό ποιο είναι; Ότι οι άνθρωποι που έχουν συμβάλλει στο να διαμορφωθεί η πρόταση της τρόικας, γιατί η τρόικα δεν ήξερε περί Ελλάδος, δεν ήξερε πόσα βαριά επαγγέλματα έχουμε, πόσα πρέπει να κοπούν. Δεν ήξερε ένας μεσαίος υπάλληλος με ένα πτυχίο, πως δουλεύει το ελληνικό εφοριακό σύστημα. Όλοι αυτοί που τους τροφοδότησαν, που περάσανε μέσα από αυτή την τροφοδοσία τους και αυτό που θέλανε, το μνημόνιο δεν είναι μόνο αυτό που θέλανε είναι και οι οδηγίες των δανειστών μας του εξωτερικού, δηλαδή υπήρξε ένα αμάλγαμα…» (Εις http://www.koutipandoras.gr, «Παραμάγαζο τραπεζιτών, δικηγόρων και επιχειρηματιών συντάσσει το μνημόνιο»)

Το κάθε μνημόνιο όχι μόνο δεν δρομολογούσε την έξοδο από τη κρίση, όχι μόνο δεν έθετε ένα πάτο στο βαρέλι των προβλημάτων, αλλά έθετε τις στέρεες προϋποθέσεις ώστε ο πάτος να αναζητείται όλο και βαθύτερα και κυρίως χωρίς να υπάρχει προοπτική ανευρέσεως ή δημιουργίας ενός πάτου, διότι τα Μνημόνια ακριβώς στο αντίθετο στοχεύουν. Στην ολοκληρωτική λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής οικονομίας υπέρ της Κατοχικής Δύναμης. Δεν πρόκειται περί λάθους πολιτικής. Πρόκειται περί σχεδιασμένου εγκλήματος σε βάρος του λαού.

Οι ίδιοι οι όροι των Μνημονίων, που καθιστούσαν ακατόρθωτη την υλοποίησή τους, πέρα από το ζήτημα της σκληρότητάς τους, όχι εκ λάθους, μα συνειδητά, ακριβώς για να δικαιολογούνται τα όλο και περισσότερο όλο και σκληρότερα μέτρα, είναι από τη φύση τους, πλήρως συμβατοί με την εγκληματική πρόθεση των «σωτήρων» μας, όχι να έλθουν αρωγοί ή έστω απλοί δανειστές με σεβασμό όμως στην εθνική μας μα και διεθνή νομιμότητα, μα να λεηλατήσουν το θύμα τους. Αρκεί να επισημανθεί το ζήτημα του πέραν κάθε λογικής και παγκόσμιου προηγούμενου σε περιπτώσεις διεθνών οικονομικών βοηθειών, χρονικό περιθώριο που τέθηκε ήδη από το πρώτο Μνημόνιο υλοποίησης πληθώρας μέτρων που περιλαμβάνονταν σ’ αυτό, που απλά, ήταν ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΑΔΥΝΑΤΟΝ να πραγματοποιηθούν. Παμπάλαιες οι τεχνικές της Αθλιότητας. Ο Αλέξανδρος Σεβήρος έδινε δάνεια σε μικροκαλλιεργητές με τόσο σύντομο διάστημα αποπληρωμής ώστε να είναι βέβαιη η αδυναμία εξυπηρέτησής του από τον οφειλέτη, με αποτέλεσμα να πωλούν τα κτήματά τους για την πληρωμή των χρεών τους (βλ. Χουμανίδη, Μαθήματα Ιστορίας Οικονομικού Βίου, εκδ. Παπαζήσης, 1969, τεύχος 1, σελ. 171). Η Απάτη, έχει μακρά ιστορία.

Είναι οι παραπάνω ενδεικτικές καταστάσεις πραγμάτων, «αθώες»;

Είναι συμπεριφορές «θεσμών», ή παραθεσμών;

Το να αποκαλείς «θεσμούς» τους Κατακτητές της Πατρίδας σου, αυτό είναι Ύβρις.

Το να προάγεις σε «θεσμό» την Αθλιότητα και να την αποδέχεσαι ως τέτοια, αυτό είναι Ύβρις.

Και το κυριότερο : Δεν δηλώνουν ένα άθλιο παιχνίδι σε βάρος του γενικού και εθνικού συμφέροντος ενός Κράτους και ενός Λαού, ένα συμφέρον που το υπαγάγουν στα πιο ιδιοτελή και αντίθετα προς το γενικό και εθνικό συμφέρον του λαού και του Κράτους, που υποτίθεται ότι με τόση «αίσθηση αλληλεγγύης» έσπευσαν να «βοηθήσουν», μη φειδόμενοι χρημάτων και κόπων; Δεν συνιστούν οι τέτοιες συμπεριφορές, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ενέργειες; Δεν περιέχουν δόλο; Δεν περιέχουν ίδιο συμφέρον;

Συνεπώς, είναι ζήτημα Δημοκρατίας, είναι ζήτημα Δικαιοσύνης, το έγκλημα να διερευνηθεί. Αυτό ισχύει τόσο για την Ελλάδα, όσο και για τους ευρωπαϊκούς τουλάχιστον «θεσμούς».

Οι κατηγορίες υπάρχουν.

Η διερεύνηση του εγκλήματος και η ετυμηγορία της Δικαιοσύνης παρεμποδίζονται.

Ποιοι έχουν συμφέρον από αυτό, εξόν από όσους φοβούνται την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης, και από όσους εμπλέκονται στα μνημονιακά εγκλήματα άμεσα ή έμμεσα, ως ηθικοί αυτουργοί ή και απλώς ως ανεχόμενοι και αποσιωπώντες το έγκλημα;

Έτσι, δυστυχώς, οι πραγματικοί ένοχοι, κρύβονται επιμελώς ανάμεσα στους μη ενόχους, αλλά και οι τελευταίοι, όταν αναφερόμαστε σε πολιτικά πρόσωπα, δεν θα πρέπει να διαμαρτύρονται όταν με τη σιωπή ή την ανοχή τους αποκρύπτουν τους ενόχους και επομένως εισπράττουν το «όλοι οι ίδιοι είναι». Ούτε οι γενικόλογες αναφορές, ούτε περισσότερο τα υπονοούμενα τους διασώζουν, αντιθέτως, τους καθιστούν συνενόχους στο αδίκημα της απόκρυψης εγκλημάτων. Όταν π.χ. λες «τέσσερις-πέντε νταβατζήδες κυβερνούν τον τόπο» και είσαι πολιτικός, ΟΦΕΙΛΕΙΣ εν ονόματι της υπεράσπισης του γενικού και εθνικού συμφέροντος να κατονομάσεις τους νταβατζήδες και να τους στείλεις στη Δικαιοσύνη. Διαφορετικά, ισχύουν όσα είπα παραπάνω.

Για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, ας αφήσουμε στο σημείο αυτό στην άκρη τους ξένους, που συνέργησε στην εγκαθίδρυση των Μνημονίων στη χώρα μας, σε ό,τι με αφορά, είμαι σαφής : Ουδείς μπορεί να υποχρεώσει κανέναν πολιτικό να ψηφίσει ή υπογράψει Μνημόνια με το εγκληματικό περιεχόμενο που εδώ αναγνωρίζεται, αν ο ίδιος δεν το θέλει, διότι έχει πάντα την δυνατότητα της καταψήφισης ή στην έσχατη ανάγκη της παραίτησης και να πάει στο σπίτι του με ήσυχη τη συνείδησή του.

Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες που είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας στα χρόνια των μνημονίων, διακήρυξαν ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Αυτό είναι αληθές.

Μονάχα που οι ίδιοι μάλλον έδωσαν μάχες μάλλον ρητορικές και μάλλον σχεδιασμένες για επικοινωνιακά παιχνίδια, παρά πραγματικές. Όπως κι αν έχει το πράγμα, το ζήτημα είναι τι εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν και από ποιους. Ιδού που αποσκοπεί η έρευνα που κάποτε θα γίνει. Ούτως ή άλλως, η φύση των εγκλημάτων των Μνημονίων, είναι απαράγραπτη.

Εξόν αν βρισκόμαστε μπροστά στο σπάνιο φαινόμενο ενός εντελώς δίκαιου πολέμου, κατά τον οποίο καμία διεθνής συνθήκη σχετική με το δίκαιο του πολέμου δεν παραβιάσθηκε από κανέναν εμπόλεμο.

Κατάλυση του Συντάγματος εν ονόματι Υπέρτατου Εθνικού Συμφέροντος ΔΕΝ υπάρχει. Το Σύνταγμα είτε το αναστείλεις, τουλάχιστον ως προς ορισμένα άρθρα του, όταν επικαλείσαι Υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον, είτε το εφαρμόζεις πλήρως. Το Σύνταγμα, να το κουρελοποιείς, υπό το πρόσχημα της εφαρμογής του, και να το λοιδορείς αρνούμενος την εφαρμογή του όταν το επιτάσσουν τελεσίδικες και ανέκκλητές δικαστικές αποφάσεις που διαπιστώνουν την παραβίασή τους, αυτό αποτελεί τον ορισμό της δημοκρατικής εκτροπής, τον ορισμό της καθεστωτικής αντίληψης, και ίσως να μην έχουν άδικο όσοι το περιγράφουν και ως κοινοβουλευτική χούντα.

Όμως : Δημοκρατική Εκτροπή = (ένα ακόμα) Έγκλημα.

Και μιας και γίνεται σχετική κουβέντα τελευταία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, αν και τρέμω ότι μπορεί να γίνει συνταγματική αναθεώρηση υπό καθεστώς συνταγματικής ανωμαλίας, όπως αυτό που βιώνουμε στην μνημονιακή Ελλάδα, εν πάση περιπτώσει, το λέγω απλώς για να ειπωθεί, να μην ξεχάσουν να περιλάβουν τη ρητή διατύπωση πως η κατάργηση στην πράξη, έστω και αν παραμένουν τυπικά σε ισχύ, θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επισύρει την κατηγορία με την ανάλογη ποινή της εσχάτης προδοσίας.

Οι πράξεις και παραλείψεις, οι μέθοδοι, οι πολιτικές που παράγουν βία φυσική ή/και ψυχολογική σε βαθμό που να εξωθεί το άτομο στα όρια των ανοχών και αντοχών του ή και πέραν αυτών, σε σημείο ενίοτε να επιλέγει τη σωτηρία του θανάτου από μια ζωή που δεν του προσφέρει άλλη επιλογή από το να υπομένει το βάρος και τις συνέπειες μιας Αθλιότητας την οποία μπορεί να υπομείνει μονάχα αν απαρνηθεί την ανθρώπινη φύση του και κάθε ελπίδα πως μπορεί το Δίκαιο να θριαμβεύσει, οι τέτοιες μέθοδοι, πράξεις και πολιτικές στη δική μου αξιολόγηση των πραγμάτων και στη δική μου συνείδηση, εμπίπτουν στη χορεία του πλέον ειδεχθούς εγκλήματος.

Ζούμε πλέον με δανεικό χρόνο, αφού επί 7 μνημονιακά χρόνια, ματώσαμε να σώσουμε όχι την Πατρίδα μας, όχι τον Λαό μας, μα τους Κατακτητές της Πατρίδας μας, χωρίς ποτέ να ερωτηθεί ο λαός μας, αν ήθελε μια «σωτηρία» με τους όρους που έθεταν οι «σωτήρες» μας.

Στο νησί Αγία Ελένη, τον τόπο εξορίας του Ναπολέοντα, ο εξόριστος Αυτοκράτορας, γνωρίζει ένα Μαλαίο σκλάβο με το όνομα Τωβίας. Όταν τον είδε, είπε στον συνοδό του : «Τι θλιβερή μηχανή είναι ο άνθρωπος! Κάθε σώμα έχει τα δικά του εξωτερικά γνωρίσματα. Και κάθε ψυχή διαφέρει απ’ τις άλλες… Αν ο Τωβίας ήταν ένας Βρούτος, θα είχε ορμήσει καταπάνω στον θάνατο. Αν ήταν ένας Αίσωπος θάχε γίνει κυβερνήτης. Αν ήταν ένας καλός χριστιανός, θα ευλογούσε τις αλυσίδες του. Δεν είναι όμως παρά ο φτωχός Τωβίας, και δεν μπορεί να κάνει τίποτε απ’ όλα αυτά. Σκύβει απλώς το κεφάλι με αγαθότητα και εκτελεί αγόγγυστα την καθημερινή του εργασία.» (Emil Ludwig : Ναπολέων, εκδ. Πάπυρος Πρεςς ΕΠΕ, Αθήνα, 1972, Τόμος 2, σελ. 270). Όμως τούτος ο Τωβίας, τούτος ο σκλάβος είναι τέσσερις φορές πιο ελεύθερος από τους ιερείς και οπαδούς της ημετέρας Μνημονιακής Αθλιότητας. Διότι τούτοι οι τελευταίοι, όχι Βρούτοι των Μνημονίων δεν είναι, αλλά αποτελούν και την Μνημονιακή Φρουρά. Όχι μόνο κυβερνήτες κυρίαρχοι δεν φιλοδόξησαν να είναι μα και υπέγραψαν την εκχώρηση της κυριαρχίας στην Αθλιότητα. Όχι μονάχα δεν διαμαρτύρονται για τα δεσμά που η Αθλιότητα φόρεσε στα χέρια και στα πόδια του λαού και της οικονομίας, μα και τα ευλογούν από πάνω, βαφτίζοντάς τα μεγάλη ευκαιρία, τύχη και ευλογία. Αλλά υπάρχει και μια πέμπτη διαφορά με τον Τωβία. Εκεί στο βράχο της Αγίας Ελένης, στο μέσο του απέραντου ωκεανού, ακόμα κι αν είχε στη διάθεσή του ένα πλεούμενο, με όσο νερό και τρόφιμα μπορούσε να το φορτώσει, δεν θα μπορούσε να πάει μακριά. Όμως, εδώ, στην καθ’ ημάς Μνημονιακή Αθλιότητα, ένα εθελόδουλο και διαχρονικά Διαπλεκόμενο Παλαιοκομματικό Σύστημα Εξουσίας, και Βρούτος θα μπορούσε να γίνει, και Αίσωπος, και τις αλυσίδες να μην ευλογήσει. Και δεν συνέβησαν όλα αυτά διότι τούτη η Εσωτερική Αθλιότητα δεν ήταν κάτι το διαφορετικό από την Εξωτερική Αθλιότητα, γι’ αυτό και έσπευσε αμέσως να συμμαχήσει μαζί της, και για την ακρίβεια, για να νομιμοποιήσει την εδώ παρουσία της, την προσκάλεσε και επισήμως). Η Ξένη Κατοχική Δύναμη, το μόνο προνόμιο που αναγνώρισε στα ντόπια της τσιράκια, είναι το δικαίωμα να κρατούν το μαστίγιο προκειμένου να επιβάλλουν τις μνημονιακές πολιτικές, οι οποίες έτσι κι αλλιώς στο μενού τους δεν προβλέπουν κανενός είδους καρότο. Και τα τσιράκια, ασμένως ή λιγότερο ασμένως, με αντάλλαγμα την εξουσία, ανέλαβαν τον ρόλο του εθνοσωτήρα, για να εμπλουτίσουν τη λίστα των διαχρονικών εθνοσωτήρων του άμοιρου τούτου τόπου. Αυτή είναι η δική μου ανάγνωση και ερμηνεία των πραγμάτων.

Ένας είναι άλλωστε, για να μιλήσουμε γενικότερα, ο διαχρονικός ρόλος των απανταχού της γης πολιτικών αχυρανθρώπων στις απανταχού της Γης χώρες που βίωσαν ή εξακολουθούν να βιώνουν Ξένες Κατοχές : με την παρουσία τους να προσφέρουν την αναγκαία νομιμοποίησή τους όταν αυτές αποτελούν ένα αναπόφευκτο κακό. Αυτός ο επαίσχυντος και προδοτικός τους ρόλος, επιτρέπει να τους αποκαλούμε : τα Καθίκια της Ιστορίας, διότι μονάχα τη χρησιμότητα ενός δοχείου νυκτός μπορεί να διεκδικήσουν, κι αυτό εν τέλει θα είναι το ιστορικό τους «τρόπαιο».

Και για να επανέλθουμε στα καθ’ ημάς, όπως στη προηγούμενη Κατοχή οι μαυραγορίτες λεηλάτησαν αντί πινακίου φακής τις περιουσίες του κοσμάκη, το ίδιο και τα Μνημόνια λεηλατούν τις περιουσίες και τα εισοδήματα του κοσμάκη για τη μνημονιακή μαυραγορίτικη ελίτ, κύρια ξένη, και σε ό,τι αφορά την «εθνική μας μαύρη αγορά», αναφέρομαι σ’ εκείνη που απαρτίζεται από όλα εκείνα τα συμφέροντα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ και ασφαλώς και στην περίοδο της Μνημονιακής Ελλάδας απέχουν ολοκληρωτικά ή μη αδιάφορο στην ανάληψη των βαρών που τους αναλογεί και θάπρεπε να αναλάβουν ενώ ταυτόχρονα ωφελούνται κατά το μέγεθος της αποφυγής ή/και κερδίζοντας από τη Κρίση.

Κλείνοντας το άρθρο, θα εξηγήσω, όπως ήδη υποσχέθηκα στην αρχή, τι εννοώ με τη φράση «από τη σκοπιά του απλού πολίτη», κάτι που το θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο, ώστε να διευκρινιστεί το ζήτημα της διαμόρφωσης της ατομικής αντίληψης γύρω από τέτοια σοβαρά θέματα, όπως αυτό που στο παρόν άρθρο αποτέλεσε το θέμα αναφοράς μας.

Ο κάθε «απλός πολίτης», το ίδιο κι εγώ, διαμορφώνει τις πολιτικές και κοινωνικές του απόψεις αλλά και τις απόψεις του για την εθνική οικονομία και τον οικονομικό βίο γενικότερα, με βάση τον «γενικότερο δημόσιο λόγο», που αναλύει και ερμηνεύει τον «εν γένει βίο» (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, εθνικό και διεθνή), και αφ’ ετέρου με βάση την ιδιαίτερη αντιληπτική και επεξηγηματική του ικανότητα και δεξιότητα που συγκροτούνται επί τη βάσει ιδιαιτέρων εγγενών χαρακτηριστικών ή άλλων που προσκτώνται με βάση τη γενικότερη εκπαιδευτική κατάσταση και της παιδείας γενικότερα του κάθε πολίτη. Σε κάθε όμως περίπτωση είναι μάλλον σπάνιο ως απίθανο ένας απλός πολίτης να διαθέτει «αποδεικτικό υλικό», με την έννοια που αυτό γίνεται δεκτό στη δικονομία και στα δικαστήρια. Όμως, αυτή η «γενικότερη πληροφόρηση» που έχει ως και η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα», ας μη ξεχνάμε ότι ΚΥΡΙΩΣ διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ, ηλεκτρονικά (κυρίως η τηλεόραση) και έντυπα, συνεπώς, από τη δημόσια προπαγάνδα, με ό,τι αυτό σημαίνει, τόσο από την άποψη το τι λένε τα ΜΜΕ και πως το λένε, (εδώ έχουν σημασία και τα δύο), όσο όμως και από την άποψη, πόσο «πολυσυλλεκτικός» μπορεί να είναι ο κάθε πολίτης ατομικά στη συλλογή της «δημόσιας» πληροφόρησής του, πόσο ικανός είναι να αξιολογεί την ποιότητα και την αλήθεια ή το ψεύδος που χαρακτηρίζουν τον «δημόσιο λόγο», αλλά και οι ειδικότερες ατομικές του ιδεολογικοπολιτικές τοποθετήσεις. Έτσι, ο «απλός πολίτης», όσο του είναι μπορετό, θα πρέπει να αντιμετωπίζει μόνος και αβοήθητος το τσουνάμι της καθημερινής συστημικής προπαγάνδας. Δεν είναι καθόλου παράξενο συνεπώς πως ποτέ ίσως άλλοτε η αλήθεια δεν υπήρξε τόσο ύποπτη όσο στις μέρες μας και το ψέμα να υπερισχύει τόσο άνετα. Εξ άλλου ειδικώς στην περίπτωση της πολιτικής και της οικονομίας, και ειδικότερα της μεταξύ τους διαπλοκής όχι μόνο δεν υπάρχουν πάντα «έγγραφα στοιχεία», (η κορωνίδα του κάθε αποδεικτικού υλικού), που να θεμελιώνουν κάποια εναντίον τους κατηγορία, αλλά, συχνά, τα κλειδιά της θυρίδας στην οποία φυλάσσονται, αν υπάρχουν, τα αποδεικτικά στοιχεία της ενοχής, βρίσκονται στα χέρια των ίδιων των ενόχων. Εξ ου, π.χ. και η δυσκολία να χτυπηθεί η διαφθορά, ή να έρθουν στο φως στοιχεία ενοχοποιητικά. Όμως, για τον απλό πολίτη αρκούν οι αποχρώσεις ενδείξεις περί της «ενοχής», όσο κι αν αυτό δεν είναι πάντα επαρκές ούτε και δίκαιο, όμως, είναι εξίσου αληθές, πως οι πολιτικοί έχουν την δυνατότητα να θωρακίζουν την πολιτική τους και όχι μόνο τιμή, κυρίως μέσω πράξεών τους που να τους διαφοροποιούν από την «γενική μομφή», ή και την προσωπική, και όσο αυτό δεν το πράττουν, απλώς, ενισχύουν την εικόνα που οι πολίτες έχουν γι΄ αυτούς. Όσο μάλιστα η τυπικά ανεξήγητη αλλά επί της ουσίας εξηγημένη δυστοκία της Πολιτείας να αναζητήσει και δημοσιοποιήσει τα στοιχεία που δηλητηριάζουν τον δημόσιο βίο, συνεχίζεται, τόσο λιγότερο κανείς μπορεί να κατηγορεί και να λοιδορεί τον «τραχύ» τρόπο με τον οποίο ο απλός πολίτης διαμορφώνει την αντίληψή του για τα κοινά δημόσια πράγματα.

Μέσα σ’αυτό λοιπόν το πλαίσιο είναι διαμορφωμένες και οι δικές μου αντιλήψεις των πραγμάτων και οι προκύπτουσες επ’ αυτών ερμηνείες.

Επίσης, πρέπει οπωσδήποτε να το υπογραμμίσω ιδιαίτερα αυτό, αποφασιστική ήταν και είναι η επιχειρηματολογία όλων εκείνων που στήριξαν και στηρίζουν διαχρονικά τα Μνημόνια. Το γεγονός δε, ότι ΣΤΑΘΕΡΑ όλη την μέχρι σήμερα επταετή μνημονιακή περίοδο, περίπου 7-8 στους 10 πολίτες, θεωρούν τα Μνημόνια ΚΑΙ λάθος ως πολιτικές ΚΑΙ άδικες, (είναι ο «ήπιος» χαρακτηρισμός του «παράνομου»), με πείθει ότι τουλάχιστον δεν ανήκω σε κάποιαν ιδιόρρυθμη μειοψηφία. Έτσι, όλως ενδεικτικά, στο ζήτημα της νομιμότητας του χρέους, επικρατεί από πλευράς των ειδικών της μνημονιακής όχθης σχεδόν εκκωφαντική σιωπή, ενώ βρίθουν τέτοια χοντροκομμένα επιχειρήματα, όπως π.χ., το ό,τι δανείζεται κάποιος είναι και άνευ ετέρου νόμιμο, ένα επιχείρημα, που έτσι όπως προβάλλεται «γυμνό» από οποιονδήποτε περιορισμό, θα ήταν αρκετό αν ίσχυε ως κανόνας δικαίου, να αθωώσει όλους τους τοκογλύφους, (αφού και σ’ αυτούς ό,τι οφείλεται είναι συμφωνημένο), και να ακυρώσει όλες τις προβλεπόμενες από τον Αστικό Κώδικα περιπτώσεις ακυρότητας των συμβάσεων, όταν π.χ., καταρτίζονται κατά παράβαση τέτοιων θεμελιωδών διατάξεων δημοσίας τάξεως, όπως η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη, όταν μια αμφοτεροβαρής σύμβαση μετατρέπεται σε ετεροβαρή όταν ο ένας εκ των συμβαλλομένων εκμεταλλεύεται καθ’ υπέρβαση της καλής πίστης την ανάγκη ή την αδυναμία του άλλου, όταν καταχράται της δύναμής του, όταν με υπαιτιότητά του προκαλεί ζημία στον άλλο οπότε επί πλέον του οφείλει και αποζημίωση, κ.λπ. Ή, το άλλο χονδροειδές επιχείρημα πως δανειζόμασταν για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, χωρίς να κάνουν τον κόπο να μας υπενθυμίσουν πότε και για ποια ποσά τα τελευταία 70 χρόνια το ελληνικό Κράτος προσέφυγε στον ξένο δανεισμό για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, και πόσο επιβαρύνθηκε σωρευτικά το εξωτερικό δημόσιο χρέος εξ αυτού του λόγου, για να μην αναφερθώ ακόμα και σε μαθήματα ηθικής που εισπράξαμε από τα συστημικά ΜΜΕ, πως οφείλουμε να είμαστε έντιμοι στις συναλλαγές μας, δηλαδή, ο λαός να πληρώσει ένα χρέος που δημιουργήθηκε από τις κυβερνήσεις του για λογαριασμό του, χωρίς όμως να τον αφορά αφού λεηλατήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος του από άλλους και αφορούσε κυρίως αποπληρωμές τοκοχρεωλυσίων (ή ένα εκ των δύο) προηγούμενων δανείων. Και φυσικά κανείς εκ των υποστηρικτών των Μνημονίων δεν έδωσε πειστική απάντηση στο ζήτημα της διαχρονικής ευθύνης των δανειστών όταν στην ουσία δάνειζαν έχοντας καταργήσει κάθε έννοια συνετής διαχείρισης της έκθεσής τους στο ελληνικό χρέος και έγκαιρα να είχαν λάβει σχετικές πρωτοβουλίες για τη διασφάλιση του λαβείν τους, αντίθετα κινήθηκαν με τη λογική του κερδοσκόπου, όπως δεν μας είπαν πότε ο ελληνικός λαός ρωτήθηκε αν επιθυμούσε την μετατροπή του δημόσιου χρέους που οφειλόταν σε ιδιώτες σε διακρατικό, απλά για να διασωθούν οι ιδιώτες δανειστές, ένα επίσης μεγάλο έγκλημα. Μάλιστα δε, αυτή η «δίκαιη» οικονομική ζημία την οποία όχι μονάχα με βάση τους νόμους της Αγοράς, μα και με τον ηθικό νόμο, δηλαδή, ο κερδοσκοπών, όπως απολαμβάνει τα κέρδη της κερδοσκοπίας του οφείλει να αναλάβει και τις ζημίες, χρησιμοποιήθηκε εναντίον των κυπριακών Τραπεζών ΚΑΙ των καθετών τους, (που για την δικαιολόγηση της λεηλασίας μεταβαφτίστηκαν από «καταθέτες» σε «επενδυτές»), το 2013!

Μερικοί μάλιστα εκπρόσωποι του ντόπιου πολιτικού προσωπικού, φανεροί ή κρυφοί φιλομνημονιακοί, μαϊμουδίζοντας αρέσκονται να παπαγαλίζουν λόγια «μεγάλων ανδρών» ως «απόδειξη» της πολιτικής «σοβαρότητας» και «εντιμότητάς» τους, αλλά αγνοώντας το πόση ανοησία κουβαλά αυτό, τη φράση του Τσόρτσιλ σε διάγγελμά του στον βρετανικό λαό την περίοδο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου πως δεν μπορούσε να του υποσχεθεί τίποτα άλλο από δάκρυα και αίμα. Όμως εκείνος τους καλούσε να υπερασπιστούν την εθνική τους ανεξαρτησία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους, ακριβώς δηλαδή ό,τι αρπάζουν τα Μνημόνια από την χώρα μας και τον λαό της, και μάλιστα όχι μόνο αυτά αλλά επιπλέον αφελληνίζουν την ελληνική οικονομία και επιβάλλουν ως μόνιμη προοπτική την εντεινόμενη και διαρκή εξαθλίωση. Και τούτοι οι ακατανόμαστοι τύποι, καλούν τον ελληνικό λαό σε θυσίες υπέρ των μνημονιακών στόχων, δηλαδή να αγωνιστούν και θυσιαστούν υπέρ των παραπάνω στόχων, δηλαδή, της εξαθλίωσης και της υποδούλωσής του! Δηλαδή, να αγωνιστούν ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ! Ακόμη και βόδια όμως, με όση νοημοσύνη μπορούν να διαθέτουν, αρνούνται να παραμείνουν αδρανή μπροστά σε ένα κίνδυνο που απειλεί τη ζωή τους και τουλάχιστον ενστικτωδώς θα αντιδράσουν κλωτσώντας ή επιτιθέμενα με τα κέρατά τους.

Είναι εξαιρετικά παρήγορο το γεγονός πως ο ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία παρουσιάζει μια εκπληκτική ενότητα στην άρνησή του να αποδεχτεί το «σωτήριο» περιεχόμενο των Μνημονίων και πολύ περισσότερο τη συμβατότητα του περιεχομένου τους με τις από οποιαδήποτε πλευρά κι αν την προσεγγίσεις διεθνώς και εθνικά ισχύουσες αρχές Δικαίου και το δημοκρατικό κεκτημένο στην Ευρώπη, με τα όποια του προβλήματα, πλην όμως, πολύ προτιμότερο από αυτό που βιώνει η μνημονιακή Ελλάδα. Σε αντίθεση, ο Παλαιοκομματισμός εμφανίζει κι αυτός μια συσπείρωση, που φαίνεται στη παρούσα σύνθεση της Βουλής στη συντριπτική της πλειοψηφία μνημονιακή, ενώ, από το 2010, καθώς τη κάθε φορά καίγονταν οι κυβερνώσες μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, άλλες δήθεν αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, εξαργύρωναν πολιτικά τις αντιμνημονιακές τους ρητορείες με την νομή της εξουσίας που κατέχεται από την ξένη Κατοχική Δύναμη των δήθεν αλληλέγγυων στα δεινά μας δανειστών, έτσι ώστε να φτάσουμε από μια Βουλή στα 2010 που η μόνη μνημονιακή δύναμη ήταν το ΠΑΣΟΚ, στη σημερινή με τα οκτώ μνημονιακά κόμματα που εκπροσωπούν το 85% περίπου του κατά 80% αντιμνημονιακού εκλογικού σώματος στις τελευταίες εκλογές -ο πλήρης παραλογισμός και εν ταυτώ διασυρμός ό,τι μπορεί να αποκληθεί «σχέση εμπιστοσύνης λαού και πολιτικού συστήματος». Δυστυχώς δε για τον ελληνικό λαό, κάθε φορά που αποφασίζει να πιστέψει τις προεκλογικές υποσχέσεις όσων του υπόσχονται ότι «θα σχίσουν (ή απλώς θα τελειώσουν με) τα μνημόνια», πέφτει από ψέμα σε ψέμα, από απάτη σε απάτη, από προδοσία σε προδοσία, λες κι όλοι στοιχημάτισαν να δουν έπειτα από πόσα ψέματα, απάτες και προδοσίες επιτέλους θα τον στείλουν στις πιο ακραίες διαθέσιμες πολιτικές και κομματικές επιλογές -που σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι η εξής μια : η Άκρα Δεξιά!! Αν τούτο τελικά συμβεί, θα είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ δικό τους έργο.

Ένα Σχόλιο to “Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Μνημόνια – Συμβόλαια Θανάτου”

  1. ο Γιωργος said

    Πως και σε αφησαν και γραφεις εδω; Ελπιζω να το διαβασουν τα τρολακια που κυκλοφορανε τελευταια…
    Με καλυψες πληρως.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: