Παρτιζάν; … Για!

graffiti-angel-heartGracias a la vida que me ha dado tanto 

Me dio el corazón que agita su marco 

Cuando miro el fruto del cerebro humano, 

Cuando miro al bueno tan lejos del malo, 

Cuando miro al fondo de tus ojos claros

 

Ευχαριστώ τη ζωή που μου ΄δωσε τόσα

Μου ‘δωσε την καρδιά που φτερουγίζει άγρια

σαν αντικρίζω τους καρπούς του ανθρώπινου μυαλού, 

σαν αντικρίζω το καλό τόσο μακριά απ’ το κακό,

σαν αντικρίζω το βάθος των φωτεινών ματιών σου.

 

[«Gracias al la vida», τραγούδι που συνέθεσε και τραγούδησε η μουσικός του Χιλιανού αγώνα της δημοκρατίας Βιολέτα Πάρα]

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Νύχτα του Σαραντατρία. Χειμώνας. Στον ολοσκότεινο δρόμο ένα παιδί, είναι δεν είναι οχτώ χρονώ, γλυστράει τοίχο τοίχο και γράφει πάνω στα ντουβάρια συνθήματα: «Θάνατος στους προδότες». ΕΠΟΝ.

Έξαφνα, εκεί που το παιδί αφοσιωμένο έγραφε στον τοίχο, ένα φως πέφτει επάνω του κι ένας Γερμαναράς βρίσκεται αποπάνω του και ρίχνει τη βαριά χερούκλα του στον ώμο του. Ο μικρός σηκώνει το κεφάλι και τον κυτάζει τρέμοντας.

– Παρτιζάν; Τον ρωτάει άγρια ο Γερμανός, φοβερίζοντάς τον με το πιστόλι.

– Για! του αποκρίνεται ο μικρός σα να ‘λεγε το μάθημά του στον δάσκαλο.

Ο πανύψηλος στρατιώτης κυτάζει τον μικρό μια στιγμή με θαυμασμό. Πιάνει το παιδί με την χερούκλα του σφιχτά απ’ το μπράτσο και λέγοντάς του «κομ» το τραβάει παράμερα στην πιο σκοτεινή γωνιά. Σταματάει στο κατασκότεινο σοκάκι με προβαλμένο το πιστόλι και το ξαναρωτάει πιο άγρια:

– Παρτιζάν;

– Για! Του αποκρίνεται ξανά ο μικρός, τρέμοντας σύγκορμος.

– Κομ! του ξαναλέει ο Γερμανός κι αφού προχώρησε κάμποσα μεγάλα βήματα μες στο σκοτάδι, σέρνοντας το παιδί απ’ το χεράκι, σταματάει πάλι κι ακουμπώντας το πιστόλι στο κεφαλάκι του ξαναρωτάει για τρίτη φορά όσο μπορούσε πιο άγρια:

– Παρτιζάν;

– Για! του ξαναπαντάει το παιδί τρέμοντας, αλλά με πείσμα…

Η παραπάνω σκηνή που περιγράφεται στον «Λαϊκό Λόγο» (τεύχος Οκτωβρίου 1965), του αείμνηστου λογοτέχνη και ποιητή της αντίστασης Βασίλη Ρώτα, έχει ένα διαφορετικό τέλος από αυτό που θα φοβόταν κανείς.

Ο Γερμανός, λέγοντας στο παιδί «Γκουτ!», του σφίγγει το χέρι και κάνοντας μεταβολή, το αφήνει και φεύγει.

Ήταν προφανώς ένας από τους λίγους ανθρώπους των κατακτητών που πάνω από τους κανόνες της ναζιστικής εξουσίας έβαζε τους άγραφους ηθικούς νόμους της καρδιάς.

Γι’ αυτό συναισθάνθηκε την κινητήρια δύναμη του μικρού Έλληνα που έγραφε συνθήματα πάνω στα ντουβάρια: Το χρέος της Αντίστασης.

Το άγραφο χρέος που έκανε έφηβους και νεαρές κοπέλλες, παιδιά και γέροντες να ταπεινώνουν τον Χάρο, να στομώνουν τα πυροβόλα των τανκς, να φωτίζουν τα κορφοβούνια της Ελλάδας.

Την ίδια δύναμη αναζητούμε σήμερα, την ώρα που η πατρίδα ξεγυμνωμένη από τα αργύρια της προδοσίας και τα μνημόνια της τυραννίας περιμένει ανήμπορη να δεχτεί τις τελευταίες λαβωματιές στο Αιγαίο, στην Βόρεια Ελλάδα και στην Κύπρο.

Είναι αυτό το εσωτερικό αίσθημα αντίστασης στην αυθαιρεσία τής όποιας κοσμικής νομενκλατούρας που έρχεται από πολύ ψηλά και που λείπει σήμερα.

Είναι αυτό που συνοψίζεται ανάγλυφα στους περίφημους στίχους που εκφωνεί η Αντιγόνη στον διάλογο με τον Κρέοντα και «στους οποίους κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ούτε την ανωτερότητα ούτε την παρόρμηση προς το διαχρονικό», όπως λέει η εξέχουσα ελληνίστρια Jacqueline de Romilly στο βιβλίο της «Γιατί η Ελλάδα;» (Εκδ. Άστυ, 1999).

Όταν ο Κρέων την ρωτά «Και τόλμησες λοιπόν να παραβείς αυτούς εδώ τους νόμους;», η Αντιγόνη απαντά: «Ναι. Γιατί δεν ήταν ο Δίας αυτός που είχε κηρύξει σεμένα αυτά, ούτε η Δίκη που κατοικεί με τους θεούς του κάτω κόσμου όρισε τέτοιους νόμους μέσα στους ανθρώπους ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι τα δικά σου κηρύγματα έχουν τόση δύναμη, ώστε να μπορείς εσύ αν και θνητός να υπερνικήσεις τους άγραφους κι ατράνταχτους νόμους των θεών. Γιατί δεν υπάρχουν αυτά σήμερα μόνο και χτες αλλά αιώνια ισχύουν, και κανείς δεν γνωρίζει από πότε φάνηκαν». [Αντιγόνη: 450-460. Μετ. Γερ. Μαρκαντωνάτου, εκδ. Gutenberg]

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το κυρίαρχο πρόβλημα της Ελλάδας, πέρα από την προσκυνημένη πολιτική της ηγεσία που έχει υποταχθεί πλήρως στον Νεοταξικό σχεδιασμό, είναι και το μεγάλο ψυχο-πολιτικό σύνδρομο της Ηττοπάθειας από το οποίο πάσχει ο λαός.

Όποιος πιστεύει ότι είναι προορισμένος να υποχωρεί και να ενδίδει επειδή είναι εθισμένος στην ήττα και την προδοσία, τότε κάνει πολύ πιο εύκολο το έργο του εχθρού του. Το παλιό κλασσικό κινέζικο εγχειρίδιο του φιλόσοφου Σουν Τζου Η Τέχνη του Πολέμου τονίζει: «Το να κερδίζεις χωρίς μάχη είναι το καλύτερο. Αν ο εχθρός μας είναι ικανός να εξουδετερώσει το κίνητρό μας και την βούλησή μας για να αντισταθούμε εξ αρχής, τότε ο στόχος του για νίκη μπορεί να εκπληρωθεί ευκολότερα».

Ύστερα από πολλά χρόνια έλλειψης σοβαρού πολιτικού λόγου, θεωρίας και εθνικής στρατηγικής στην πολιτική ανάλυση όλων των ιδεολογικών χώρων, η κοινωνία, αν και σιχάθηκε τον μνημονιακό δικομματισμό, παραμένει με συντηρητικά αντανακλαστικά εγκλωβισμένη στην λογική της ανάθεσης σε κόμματα και κομματίδια να την καθοδηγούν.

Έτσι βλέπουμε στην πασαρέλλα της πολιτικής ματαιοδοξίας να εναλλάσσονται πρόσωπα και προγράμματα με την ίδια ευκολία και συχνότητα που αλλάζει το ρεπερτόριο από ξένη ροκιά σε έθνικ σκυλάδικο στα ξενυχτάδικα της κρίσης όπου τέρπεται η απολιτίκ νεολαία.

Συνάμα, ο Ελληνικός λαός, γαλουχημένος με ευτελή συνθήματα και ωφελιμιστικά πρότυπα αντί για ηθικές αρχές και πνευματικές αξίες, αναθρεμμένος από τους ψυχιάτρους και τους εμπόρους ναρκωτικών αντί από σοβαρούς παιδαγωγούς, έχει περιέλθει ουσιαστικά σε κατάσταση πολιτισμικού «κώματος».

Εύκολα διαπιστώνει κανείς την αρνητική αντιμετώπιση, ιδίως από τις πιο νέες ηλικίες, κάθε αναφοράς σε αξίες ηθικές, θρησκευτικές, πατριωτικές, ή αντιστασιακές. Και, στην καλύτερη περίπτωση, φαίνεται να έχουν αυτοπεριορίσει τα πολιτικά τους δικαιώματα σε μια τυπική ψήφο απαξιώνοντας τελείως την ενεργό και δυναμική άρνηση της υποτέλειας με οποιοδήποτε κόστος.

Οι επικυρίαρχοι γνωρίζουν πολύ καλά τις πνευματικές «μεραρχίες» που δεν μπορούν να τις νικήσουν, γι’ αυτό προσπάθησαν να δημιουργήσουν μεγάλες ρωγμές στην διαβρωμένη, αλλά ανθεκτική ακόμα, ιστορικο-πνευματική μας παράδοση.

Στο ατμοσφαιρικό θρίλλερ «Οιωνός» (2002) του ταλαντούχου σκηνοθέτη Μ. Νάϊτ Σιάμαλαν, ένας ιερωμένος, που έχει χάσει την πίστη του μετά τον θάνατο της γυναίκας του, και η οικογένειά του έρχονται αντιμέτωποι με τερατόμορφους εισβολείς. Το φιλμ αυτό, με μια έξυπνη και απλή μέθοδο βασισμένη στην «συγχρονικότητα», δίνει νόημα σε μια σειρά ασύνδετων φαινομενικά γεγονότων για να μεταδώσει το μήνυμα της ταινίας: η εσωτερική πίστη, μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει την «αντι-ανθρώπινη» βιαιοπραγία πάνω στον Άνθρωπο, στη Φύση, στον Νόμο, στη Μοίρα της Πόλεως. Αυτό που με λίγα λόγια περιγράφει ο Σοφοκλής στο πρώτο Στάσιμο της ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ…

Σε ολόκληρο τον κόσμο η ανθρωπότητα αρχίζει να συναισθάνεται ότι μπροστά σε μια «έσχατη απειλή» -όπως στην ταινία- ο μόνος δρόμος για την επίγνωση περνάει μέσα από το «σταυροδρόμι της καρδιάς». Μόνο του το σώμα δεν αρκεί, χωρίς τις δυνάμεις της καρδιάς. Όπως το καρδιακό εργοστάσιο μετασχηματίζει σε ζωή τις πολύτιμες πρώτες ύλες που έρχονται από τον ουρανό και τη γη, έτσι και η «νόηση» της «καρδιάς» βαθαίνει τη νόηση του πνεύματος και δίνει φως και συνείδηση. Σ’ αυτή τη δύναμη βασίστηκαν για να δημιουργήσουν και για να εκφρασθούν όλες οι γλώσσες και τα πνεύματα των μεγάλων ιστορικών πολιτισμών.

Η Ελλάδα δεν θα είχε διαχρονικά προοδεύσει χωρίς τα ασύγκριτα χαρίσματα της καρδιάς και της πίστης: τη δύναμη, την καθαρότητα, τη διορατικότητα και τη δημιουργία. Και δεν μπορεί να επιζήσει αν δεν τα αντιπαραθέσει ξανά απέναντι στην ανέντιμη βία, στη ρηχότητα και τον φανατισμό των Επικυρίαρχων. Έτσι θα ξαναγίνουν οι Οιωνοί Άριστοι… Έτσι θα βλαστήσουν οι νέοι Ήρωες, Άγιοι και Ποιητές που θα φράξουν τον δρόμο στην επέλαση της ολιγαρχίας των τραπεζιτών και της νεοταξικής ολοκλήρωσης. Έτσι θα ξαναζωντανέψουν οι καταθλιμμένες ελληνικές πολιτείες και τότε θα φανεί η Λευτεριά σαν «πανώρια κόρη», όπως την τραγούδησε στην Κατοχή ο λαός μας με τους στίχους του Ρώτα.

10 thoughts on “Παρτιζάν; … Για!”

  1. [..] Ύστερα από πολλά χρόνια έλλειψης σοβαρού πολιτικού λόγου, θεωρίας και εθνικής στρατηγικής στην πολιτική ανάλυση όλων των ιδεολογικών χώρων, η κοινωνία, αν και σιχάθηκε τον μνημονιακό δικομματισμό, παραμένει με συντηρητικά αντανακλαστικά εγκλωβισμένη στην λογική της ανάθεσης σε κόμματα και κομματίδια να την καθοδηγούν. [..]

    ΜΟΝΟ ὁ…Ἀρχάγγελος καί ἡ χαρισματική…Ἀμφίσβαινα ἔχουν ἀρθρώσει ἐδῶ μέσα διαχρονικά, (καί είναι ἀπό τούς…ἀπειρο-ελάχιστους ἐκεῖ ἔξω), στρατηγικά προσανατολισμένη πολιτική θέωρηση καί ἀνάλυση ἐπεξεργασία τῆς Θεωρίας τῆς στρατηγικῆς Σύγχισης πού δρομολόγησαν καί ἐξακολουθοῦν νά δρομολογοῦν οἱ…”Βροχοποιοί”, διά τῶν ΛΥΜΑΤΩΝ τῆς σαρκοβόρας Κομματοκρατίας καί τῆς κανιβαλίζουσας ἰεδοληψίας…
    …ΜΟΝΟ.

    Στό σήμερα;
    Χτεσινά…γιΑΑΑλαδο – κοθώνια πού…κρώζανε τίς…εὔλογες καί…εὔστοχες…ἐνστάσεις τους, πιθηκίζουν τίς…ὑπερ – κομματικές ὄψιμες
    …”τσίμπλες”…τους.

    Ἀρσενικοθήλυκες ἐν πολλαῖς…”ἁμαρτίαις” περιπεσούσες…
    …κΑΑΑρικατούρες.

    Μπρρρτ…
    …ΨΟΦΙΕΣ.

    Like

    1. Καί γιά νά μήν ξεχνιώνται τά ἁπανταχοῦ…σιδερόφρακτα Τιποτο – Μηδενικά…

      ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ…ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΝΙΜΟΥΦΥΛΑΚΕΣ:

      Ὅ,τι καί νά…ἐπινοήσει ἡ…ἀρρωστιάρικη “φύση” σας…
      Ὅ,τι καί νά…κατεβάσει τό…σακάτικο καί ἀνάπηρο τσερβέλο σας, τά καλύτερα, τά πιό σένια, τά πιό μπάνικα, τά πιό μορφωμένα, τἀ πιό…ΑΑΑστεράτα καί χαϊκλασσάτα…ΝΙΑΜΟΥ, θά διαλέγουν στό τέλος καί ΠΑΝΤΑ…ΑΑΑλάνια σάν τόν…
      …ΑΑΑρχάγγελο.

      Σέ σᾶς θά…παραχωρεῖται, παντοῦ καί πάντα, ὁ ρόλος καί ἡ…ἀποστολή νά σημαιοστολίζεστε τό κακόγουστο…γραβατικό σας καί νά τίς βγάζετε τσάρκα, νά τίς…κερνάτε καί νά τίς πληρώνετε σάν καλοί καί “ἀβοήθητοι”…αἱμοδότες, μέχρι τή στιγμή, ἐκεῖ κάπου γύρω στίς…1.45΄ πού στήν κορύφωση τῆς ἀπόλυτης…εὐτυχίας σας νά…κάθεστε δίπλα στό…ΑΑΑΣΤΕΡΙ καί τῆς ἐπερχόμενης ἐκπλήρωσης τῆς…ὀνείρωξης σας νά τό συνοδεύσετε, ὅπως πάντα καί μόνον, μέχρι τό κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ ΤΟΥ, θά ἐμφανίζεται, πότε ντυμένος τίς παλιοκαιρισμένες…Sancho του καί τό τριμμένο του…σουέτ, καί πότε τό ἄψογό του…Boss, ὁ…Bailandero Ἀρχάγγελος γιά νά ρίξει δυό σέρτικες στροφές στήν πίστα καί ΦΩΣ στό…βαριεστημένο ΤΟΥ βλέμμα καί νά ΤΟΥ ἁπλώσει τό χέρι πού θά ΤΟ…λυτρώσει ἀπό τήν πάντα…ἄοσμη, ἀχρωμη καί ἄγευστη συντροφιά σας καί θά ΤΟ ὁδηγήσει “ἐκεῖ” πού δέν μπορεῖτε καί δέν…ἀφεθεῖ νά ΤΟ πάει ΠΟΤΕ ἡ διαβόητη…ἀνεπάρκειά σας…
      …ψοφίμια.

      Ἔτσι λένε ἡ ἱστορία καί οἱ…στατιστικές…
      Ἔτσι κατάγραφουνε καί…γράφουνε…
      …ΑΑΑκόμη.

      Ἀρκεστεῖτε σάν τρακαρισμένα…χηνάρια στό σπλαχνικό μου κάλεσμα καί στίς τσάρκες πού θά σᾶς…βγάζω κάθε φορά πού ὁ λογισμός μοῦ λέει νά σᾶς…συνάξω κάτω ἀπό τήν ὁλόλευκη καί…ΑΑΑστρφτερή μου…
      …σκέπη.

      Τόν…μπούλο τώρα…
      …Τστ.

      Ἄσμα:

      ΥΓ. Καί ὅποια γενναία…Τιποτο – τζιβιτζιλοῦ τολμάει, ἄς κουνήσει τό…εὐρυγώνιο…”ὀρθό” της…
      Ἐδῶ τριγύρω θά…βόσκω…
      …Γιά λίγο ἀκόμη.

      Like

      1. ΥΓ. Συνίσταται σέ προβλέψιμους καί…”δυνάμει” (στήν φαντασία τους τήν…πλανεύτρα)…συνομιλητές μου, νά μήν ἀφήσουνε τήν σαραβαλιασμένη…λάμπα τους νά “καίει” ἄδικα…

        Ἄς ἀρκεστοῦν στό γεγονός ὅτι τούς…ἐπιτρέπω νά…κόβουν βόλτες, σάν…κάτι λυσσάρικα σκυλιά πού ἀφοῦ τά ἔχεις γεμίσει κλωτσιές, ἀλυχτάνε…πίσω σου ὅταν ἔχεις ἤδη φύγει, στήν ἴδια…
        …”γειτονιά”.-

        Like

  2. .. ψωμι , ΠΑΙΔΕΙΑ , ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    Η ΚΟΡΟΙΔΙΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΄΄ 73 !!

    .. εΤΣΙ κΎΡ- Επαναστάτη τηs εξωκοινοβουλευτικήs Αριστεράs..Στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973 ;

    Like

  3. Τα παιδάκια εκείνης της εποχής μάθαιναν για την πατρίδα για την σημαία την ελληνική και η ψυχή τους ήταν γερή απο αγάπη για την πατρίδα και έτοιμα να υπερασπιστούν με κάθε τροπο ανάλογα με τις δυνάμεις τους και ο μικρός τις ιστορίας αισθανομενος οτι δεν φοβάτε τον εχθρό τον αντετοπισε με θάρρος και τον ληγισε. Καλό δίδαγμα για μας του σήμερα που αφαίρεσαν απο τα σχολεία κάθε είδους μνήμης και ιστορίας που αναδικνυει την ιστορία και την φιλοπατρία των πατεραδων και παππούδων μας.

    Like

  4. Μέσα στο έρεβος και την εξαθλίωση λόγω πείνας και καταπίεσης συνέβησαν πλείστα όσα τέτοια περιστατικά, στην Κατοχή.
    Το παιδάκι των οκτώ χρόνων εξάλλου δεν είχε συναίσθηση του κινδύνου να σκοτωθεί για κείνο το “ναί”.

    Δεν μπορώ να εξηγήσω προς τι η τωρινή αναφορά στο γεγονός.

    Είναι κάποια επέτειος, μήπως;

    Κι αν μας συγκινούν πράγματι τέτοιες ηρωικές ιστορίες, γιατί δάσκαλοι – καθηγητάδες και σύλλογοι γονέων σιωπούν, 40 χρόνια τώρα, για το περιεχόμενο της παιδείας μας;

    Κι αν θέλουμε τα οκτάχρονα βλαστάρια μας να συμπεριφέρονται έτσι γιατί οι αρνητές της Ιστορίας μας και διαστρεβλωτές της “κοσμούν” κάποια πολιτικά κόμματα και δη αριστερά;

    Και πώς θα μπορούσαν να συμπεριφερθούν έτσι τα σημερινά παιδιά μας όταν τωρινός υπουργός της Δεξιάς μάλιστα έχει χαρακτηρίσει τη σημαία μας “ένα πανί είναι” για να μη χαλάσει το χατήρι κάποιων σημερινών “παιδιών” που χαίρονται να την καίνε;

    Κι αν νοσταλγούμε το ψυχικό σθένος και την έμφυτη παλληκαριά ακόμη και οκτάχρονων της Κατοχής γιατί επιτρέπουμε να κηρύσσουν άσβεστος μίσος με τις μουντζούρες τους σε δρόμους, τοίχους, πλατείες , κολώνες κλπ. οι..,. δημοκράταροι που διατυμπανίζουν τα περί ταξικού εχθρού – καραμέλα έγινε – ή ότι “φασίστες θα πεθάνετε ως τον τελευταίο” ή το “πατριώτες ξεφτίλες” κλπ. …άκρως ουμανιστικά και πατριωτικά και δεν παίρνουμε λίγη άσπρη μπογιά να τα σβύνουμε, να μην τα βλέπουν και συνηθίζουν στη λεκτική και γραπτή βία τα υπόλοιπα παιδιά, που δε φταίνε;

    κ. Αποσκίτη, δεν μας λέτε για τα τωρινά και πώς να τα ξεπεράσουμε;
    Για εκείνον τον άνεργο πατέρα στο Πέραμα, που μοίραζε δύο τηγανιτά αυγά στα τρία παιδιά του κι αυτά δεν διαμαρτύρονταν; Και δεν διαμαρτύρονταν επειδή έχουν συνηθίσει πια να υποσιτίζονται επειδή εμείς, οι μεγάλοι , προτιμάμε τη συναισθηματική “τροφή” ακόμα κι αν είναι μολυσμένη από πολιτικά μίση και αχρείαστες μεγαλοστομίες, που δεν γεμίζουν το άδειο στομάχι.

    Like

➤ Σχολιάστε Ελεύθερα :

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s