ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Δρα Ιστορίας του ΑΠΘ

 

Είναι γνωστό ότι ζούμε σε δύσκολους καιρούς, κατά τους οποίους ακόμη και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και (από κάποιους) ακόμη και τα απολύτως αυτονόητα λογίζονται – και συχνά περιπαίζονται – ως ανόητα. Πολύ μεγαλύτερη είναι ασφαλώς η σύγχυση, όσον αφορά το θέμα των ταυτοτήτων. Μέσα σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται και προσπαθεί να επαναπροσδιοριστεί, αυτομάτως το ζήτημα «ποιοι είμαστε» – ή ακόμη ακριβέστερα «ποιοι αισθανόμαστε ότι είμαστε», το ζήτημα της ίδιας μας της αυτοσυνειδησίας, ανάγεται σε μείζον.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η απόπειρα προσδιορισμού της νεοελληνικής ταυτότητας – είτε στην αυθεντική, είτε και στις μεταλλαγμένες εκδοχές της (δεδομένου άλλωστε ότι ποτέ δεν ήταν κάτι στατικό, αλλά στο πέρασμα του χρόνου υπέστη μεγάλες μεταβολές λόγω εσωτερικών μετεξελίξεων, αλλά και έξωθεν επεμβάσεων), δεν είναι καθόλου απλό έργο. Θα επιχειρήσουμε εδώ μία πολύ ταπεινή και – μοιραία – ατελέστατη απόπειρα προς αυτή την κατεύθυνση, επικεντρώνοντας μάλιστα κυρίως σ’ εκείνη τη διάσταση της ταυτότητάς μας, που σχηματικά θα τολμούσαμε να την αποκαλέσουμε «θρησκευτική».

Γιατί «σχηματικά» και γιατί μιλάμε περί…τόλμης; Μα επειδή βεβαίως ένας τέτοιος επιμερισμός θα ήταν κάποτε εντελώς ανόητος (και ακόμη περισσότερο παντελώς ακατανόητος), δεδομένου ότι η Ορθοδοξία ήταν όχι απλώς το βασικότερο δομικό στοιχείο της ταυτότητάς μας, αλλά κάτι πολύ ουσιωδέστερο και βαθύτερο ακόμη κι από αυτό: ήταν η ίδια η ψυχή της, το ίδιο το εσώτατο οξυγόνο της, ένας συνολικός τρόπος ζωής, συμπεριφοράς και συναντίληψης των πάντων, ένα συνολικό πλαίσιο για την προσέγγιση όχι μόνο του Θεού, αλλά και του ανθρώπινου προσώπου, καθώς όμως και αυτής ακόμη της άψυχης κτίσεως. Ήταν με λίγα λόγια ο ίδιος ο καθ’ ημάς Τρόπος εν τω συνόλω του, ώστε να φαντάζει απολύτως γελοία και αντι-ιστορική η διάκρισή της από τα υπόλοιπα συστατικά αυτού που σχηματικά αποκαλούμε «νεοελληνική ταυτότητα». Ταυτόχρονα όμως οφείλουμε επίσης να τονίσουμε πως και ο όρος «θρησκεία» για εμάς τους ορθοδόξους κανονικά δεν έχει νόημα, γιατί είναι όρος που κυρίως περιγράφει ένα στατικό ηθικιστικό αξιακό σύστημα, το οποίο φυσικά ουδεμία σχέση έχει με τον άνεμο που λέγεται Ορθοδοξία. Και ο άνεμος δεν περιγράφεται, ούτε και μπαίνει σε καλούπια. Θα κρατήσουμε ωστόσο παρ’ όλα αυτά τον όρο «θρησκευτική διάσταση» της ταυτότητάς μας, γιατί δυστυχώς εδώ και αρκετές δεκαετίες έχει αποκτήσει πλέον πρακτικά και για εμάς νόημα.

Και εννοώ ασφαλώς τη μετάλλαξη της εν λόγω ταυτότητας, εξαιτίας κυρίως της σταδιακής «θρησκειοποίησης» του εκκλησιαστικού γεγονότος, μιας εξέλιξης που συντελέστηκε μέσα από μία καθαρά προτεστάντικου τύπου ευσεβιστική κωδικοποίηση, η οποία ουσιαστικά συνοδεύει όλη τη σύγχρονη ιστορία μας. Ανάγει τις απαρχές της ήδη στην προεπαναστατική περίοδο, την εποχή που φτάνουν και στην καθ’ ημάς Ανατολή οι τοξικές ουσίες του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (ή…Διασκοτισμού – όπως τουλάχιστον τινές εξ ημών έχουμε εδώ και πολλά χρόνια καταλήξει), τότε δηλαδή που η εισβολή της αυτιστικής εκείνης αποθέωσης του Ορθού Λόγου (μέσω των ευρωπαϊκών…στοών – για να μην ξεχνιόμαστε – δεδομένου ότι άπαντες οι δήθεν ορθολογιστές διαφωτιστές της Δύσης ήταν στην πραγματικότητα αποκρυφιστές και μασώνοι), ακόμη και όταν δεν ωθεί στην κατασυκοφάντηση της πίστης ως μεσαιωνικού σκοταδισμού, οδηγεί το λιγότερο σε μια πρώιμη μορφή θεολογικής εκκοσμίκευσης. Στη συνέχεια έχουμε την Επανάσταση του ’21, με την οποία ένα τμήμα του Ελληνισμού ελευθερώθηκε μεν από τον τουρκικό ζυγό, γρήγορα πέρασε όμως κάτω από άλλους (ενίοτε μάλιστα πολύ χειρότερους), μετατρεπόμενο σε έρμαιο στα χέρια αλλοτρίων συμφερόντων, σε προτεκτοράτο στα χέρια ξένων δυνάμεων, σε άθλιο θύμα της οικονομικής του καχεξίας και βασικά βεβαίως σε πεδίο επιβολής ξένων πολιτισμικών προτύπων, που οδήγησαν στην πνευματική του διάβρωση, αλλοτρίωση και εν τέλει εκποίηση. Η μετάλλαξη λοιπόν της ταυτότητάς μας συνεχίζεται στους νέους αυτούς καιρούς, τους καιρούς του ελλαδικού κρατικού ψευδο-μορφώματος του 1830, αυτού του ψεύτικου ρωμέηκου που προφήτεψε ο πατρο-Κοσμάς, αυτού του ελεεινού ρωμέηκου, για το οποίο μιλώντας ο μέγας Μακρυγιάννης, είχε φτάσει στο σημείο να πει ότι πως τέτοια λευτεριά τη σιχάθηκε και ότι «αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτεριά όπου γευόμαστε, θα παρικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήσει εις τους Τούρκους άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη». Και συνεχίζει μετά τη διαδρομή της  κατά τον ύστερο 19ο αιώνα και καθ’ όλο τον 20ό, μέσα από ένα συνεχή εκδυτικισμό, μέσα από την (αναφανδόν χρήζουσα ψυχιατρικής έρευνας) προσπάθεια μας να πετάξουμε πάση…θυσία στη χωματερή, ως πλεγματικοί νεόπλουτοι, την Ουσία μας, όλα τα σημαίνοντα και σημαινόμενα του καθ’ ημάς Τρόπου, όλα αυτά δηλαδή που μας γέννησαν και μας κράτησαν ζωντανούς επί χιλιετίες. Ήταν ακριβώς η απόπειρα να γίνουμε «πολιτισμένοι», πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα και τρόπους αλλότριους. Η απόπειρα για να μάθουμε να ψελλίζουμε, κατά πώς λέει κι ο Σεφέρης, «σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες»…

Το εγχείρημα αυτό (και ανεξάρτητα βεβαίως από τα ξένα κέντρα της εκπορεύσεώς του) ήταν συνάμα επί πολλές δεκαετίες και η νευρωτική εμμονή της ελλαδικής άρχουσας τάξης, της λεγόμενης αστικής και μεγαλοαστικής. Και επειδή ασφαλώς δεν επρόκειτο για τάξη φυσιολογικά αναπτυγμένη (και για τούτο ιδεολογικά συγκροτημένη), το εν λόγω εγχείρημα υπήρξε κωμικοτραγικό. Μιλάμε απλώς για μία καλοζωισμένη γουνένδυτη κουρελαρία, η οποία λες και αισθάνθηκε ότι έπρεπε να εκπληρώσει ένα κιτς νεοπλουτίστικο…κάρμα αυτο-ευνουχισμένου γραικύλου – και έτσι μπόρεσε χωρίς πολλές διαδικασίες να περάσει από τον κύκλιο χρόνο στον γραμμικό «εκσυγχρονισμό», από το χαροποιό πένθος στη χαζοχαρούμενη χυδαιότητα, από το όραμα στο κομπόδεμα, από τον Ρωμανό τον Μελωδό στον Χαίντελ, από τον τσάμικο στον Τζίμη Μακούλη (και αργότερα βέβαια στον Μαζωνάκη και την…Καλομοίρα), από τον Μακρυγιάννη στις «Δύο Ορφανές» και μετά στον Κούντερα και τον Κοέλο, με ολίγη από «ΚΛΙΚ», «NITRO» και έτερους life style μεγαλοχαρτοπολτούς. Μέσα στη συνολική αυτή εκπάγλου κάλλους…πολιτιστική σύνθεση ουδεμία θέση πλέον είχε (όπως εύκολα αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής) η Ορθοδοξία, που άλλωστε, όπως είπαμε, είχε ήδη – μέσα στο μυαλό των πολλών – μετεξελιχθεί σε αξιακό ηθικισμό, άρα και σε σύστημα υποκείμενο σε κάθε είδους αμφισβήτηση. Ήρθε μετά και η περαιτέρω νόθευση των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, ήρθε και η χυδαία πολιτική καπηλεία με τις…«Ελλάδες των Ελλήνων Χριστιανών» και έτσι μπήκανε πια στη θέση τους και οι έσχατες ψηφίδες.

Κάπως έτσι (και βεβαίως πολύ σχηματικά) ήταν που απωλέσαμε τον εαυτό μας στη διάρκεια αυτής της διαδρομής των τελευταίων δύο περίπου αιώνων. Και μετά και από την βαθύτατα τραγική περίοδο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, οπότε και όλος ο προηγούμενος κατήφορος μεταβλήθηκε σε οφθαλμοφανή ελεύθερη πτώση, φτάσαμε πια εδώ, στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα του ασύδοτου πλουτισμού, της εκσυγχρονιστικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της μιθριδατικής άμβλυνσης όλων των αξιών, της ευρύτερης κρίσης όλων των θεσμών. Σε μία Ελλάδα, που εδώ και μερικές δεκαετίες τη λυμαίνονται σκοτεινοί μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοεκδότες, τραγικοί πολιτικοί, αγύρτες δημοσιογράφοι, εθνομηδενιστές ψευδο-κουλτουριάρηδες, εκκοσμικευμένοι ρασοφόροι, αντάξιοι όμως δυστυχώς όλοι τους ημών, δηλαδή ενός λαού τυφλού πλέον και αμνησιακού, ενός λαού που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στη βαθύτερη παρακμή και στην απόλυτη ανοησία, ενός λαού που δεν ξέρει πια εδώ και πολλά χρόνια «πού πατά και πού πηγαίνει».

Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη αλλοίωση της ταυτότητάς μας. Η μεταποίηση της Ορθοδοξίας σε ηθικιστικό σύστημα αξιών. Και επειδή, όπως ήδη προανέφερα, η Ορθοδοξία δεν ήταν απλώς μία «θρησκεία», αλλά εν συνόλω ο καθ’ ημάς Τρόπος, μία βιωματική σχέση με τα πάντα, τον Θεό, τον συνάνθρωπο και τη φύση, μία σχέση με το υπέρ Λόγον, αλλά και το κατά Λόγον, η μετάλλαξη αυτή δεν μας μετέτρεψε απλώς σε άλλου είδους…χριστιανούς. Μας μετέτρεψε σε άλλου είδους όντα – από κάθε άποψη. Η μεταποίηση και ο συνεπαγόμενος εκφυλισμός της πίστης σε ιδεολογία άλλαξαν σταδιακά ολόκληρη τη στάση μας απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα. Η ταυτότητά μας, η νεοελληνική ταυτότητα, ήταν μέχρι τότε συνολική, ολιστική, τα περιλάμβανε όλα: ιστορία, παράδοση, πίστη, γλώσσα, τέχνη, τα πάντα. Τώρα πλέον αυτή η ταυτότητα σταδιακά διασπάται, κατακερματίζεται σε πολλαπλές επιμέρους ταυτότητες. Ταυτότητες λειψές, ατελέσφορες, ακρωτηριασμένες. Και έτσι ακριβώς είναι που ξεκινά η σύγχρονη νεοελληνική μας υπαρξιακή σύγχυση. Ή – μάλλον ακριβέστερα – η νεοελλαδική μας σύγχυση, καθώς αυτή η εξέλιξη έχει ως πηγή της το κρατικό εξάμβλωμα του 1830. Τον υπόλοιπο Ελληνισμό δεν τον αφορά κατ’ αρχάς. Αρχίζει να τον αφορά, από τη στιγμή που και αυτός αρχίζει να συνδέεται ή σταδιακά να ενσωματώνεται στο συγκεκριμένο πανάθλιο μόρφωμα.

Μία αντίδραση τώρα απέναντι σε όλα αυτά διαφάνηκε βεβαίως με την άνθηση του αγιορείτικου (και όχι μόνο) ορθόδοξου μοναχισμού και το άνοιγμά του προς τον πνευματικά χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Η άνθηση αυτή, η οποία ασφαλώς συνοδεύτηκε και από την εμφάνιση κάποιων πολύ εμβληματικών περιπτώσεων σύγχρονης αγιότητας, που έπαιξαν τον ρόλο του πνευματικού φάρου, συνέπεσε χρονικά με την έσχατη κατάπτωση των τελευταίων 3-4 δεκαετιών, και φυσικά αυτό μόνο…συμπτωματικά δεν μπορεί να συνέβη, αλλά (για τους έχοντας τουλάχιστον ώτα ακούειν και οφθαλμούς οράν) οφείλει να εκληφθεί ως μία ξεκάθαρη εκδήλωση της πρόνοιας του Θεού, για τη στήριξη των ανθρώπων απέναντι στην εν εξελίξει ολομέτωπη ζοφοπνεμένη λαίλαπα του «εκσυγχρονισμού».

Ταυτόχρονα πάντως αξίζει για ιστορικούς λόγους να αναφερθεί και η εμφάνιση (πάλι κάπου εκεί, μέσα στη δεκαετία του ’70) και κάποιων παρεών από θεολόγους και διανοητές, που κήρυξαν την επιστροφή στις πηγές και την αυθεντική μας ταυτότητα, στην προπτωτική της περίοδο. Χαρακτηριστικότερη ίσως ανάμεσά τους η κίνηση των λεγόμενων Νεο-ορθοδόξων, μία κίνηση ωστόσο που είχε δυστυχώς πολύ βασικές ατέλειες, με κυριότερη τον διανοουμενίστικο χαρακτήρα της. Και όχι πως αυτό είναι κατ’ ανάγκην κακό, στην προκείμενη όμως περίπτωση είναι φανερό ότι δεν μπορείς να μιλάς για το ορθόδοξο βίωμα – και το βίωμα αυτό να προσπαθείς να το προσεγγίσεις εγκεφαλικά και μάλιστα με φιλοσοφική αλαζονική αυταρέσκεια, τουτέστιν άνευ ίχνους ταπεινώσεως. Αυτός ήταν πιθανότατα και ο λόγος που η συγκεκριμένη κίνηση απέτυχε τελικά, εκτρεπόμενη μάλιστα και σε εξίσου αυτάρεσκες (νεο-νικολαϊτικές, ευδαιμονιστικές ή άλλες) θεολογικές πλάνες. Η κατάληξη είναι βεβαίως γνωστή, με εμφανέστερα παραδείγματα ασφαλώς την τραγική νεοεποχίτικη κατάντια του πάλαι ποτέ ενδιαφέροντος (αν μη τι άλλο) χώρου της «Σύναξης», αλλά βεβαίως και την περίπτωση διανοητών τύπου Ράμφου, που όχι μόνο δεν μπόρεσαν ποτέ τους να γίνουν…Κόντογλου, αλλά υπό το βάρος της πλάνης τους κατάντησαν τελικά εδώ και χρόνια νεοταξίτες απολογητές της Παγκοσμιοποίησης και θλιβερά εξαπτέρυγα του συστήματος. Παρ’ όλα αυτά όμως, για να μην είμαστε ισοπεδωτικοί, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η εν λόγω κίνηση στον καιρό της, έναν καιρό βαθιάς πνευματικής ξηρασίας, έπαιξε αναμφίβολα και αυτή τον ρόλο μιας γέφυρας, ώστε κάποιοι άνθρωποι να ξεφύγουν από τα αστεία προτεστάντικα κειμενάκια των θεολόγων της δεκαετίας του ’50 και του ’60 και να ξαναβρούν τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο Νύσσης, τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, να ξαναψάξουν πίσω στην παράδοση και τον ξεχασμένο μας πνευματικό πλούτο. Και επειδή τίποτε δεν πάει χαμένο, τον ρόλο αυτό τον συνέχισαν τα τελευταία χρόνια άλλες ομάδες και παρέες, βασισμένες αναμφίβολα σε πιο υγιείς και στέρεες πνευματικές βάσεις.

Βλέπουμε όμως ότι (ίσως επειδή και να ζούμε σε έσχατους καιρούς) ο Θεός επέτρεψε στο εν Ελλάδι σύστημα να αναδιπλωθεί και να αντεπιτεθεί. Ο λόγος άλλωστε είναι αναφανδόν για ένα σύστημα που βρισκόταν πάντοτε σε ευθεία εξάρτηση (εντολοδόχου) από την παγκόσμια κραταιά σιωνιστική συμμορία και είχε ως εκ τούτου άπειρα υλικά μέσα στη διάθεσή του.  Γι’ αυτό και η νέα αυτή επίθεση δεν εκφύλισε μόνο κάποιες παρέες θεολογούντων διανοητών του ύστερου 20ού αιώνα σε πλανεμένες παρα-ορθόδοξες σέχτες, ούτε διέλυσε μόνο με το νεοεποχίτικό της δηλητήριο τις θεολογικές σχολές, ούτε γέννησε μόνο την εκτρωματικά απερινόητη τραγικωμωδία της (αυτοφερόμενης ως) «μεταπατερικής θεολογίας», αλλά ούτε και διάβρωσε μόνο τους πλείστους ταγούς της ελλαδικής διοικούσας Εκκλησίας. Την επίθεση αυτή την ένιωσε στο πετσί του εν τέλει μέχρι και ο αγιορείτικος μοναχισμός: η εκκοσμίκευση και η εξάρτηση από υλικά αγαθά (και κοινοτικά κεφάλαια) ήταν δυστυχώς για τον τελευταίο η άλλη (και ολωσδιόλου θλιβερή) όψη του νομίσματος – σε σχέση με την προαναφερθείσα του άνθηση.

Και για να το πούμε πλέον και με άλλα λόγια (και καθώς συνεχίζουμε βεβαίως να μιλάμε για την ορθόδοξη νεοελληνική ταυτότητα): ως άμεση και βασικότατη συνέπεια αυτής της έσχατης επίθεσης ζούμε σήμερα μία ακόμη νέα μεγάλη μετάλλαξη. Και αυτή πλέον δεν αφορά ασφαλώς μόνο σ’ εμάς τους Έλληνες, αλλά αποτελεί ένα φαινόμενο παγκόσμιο. Ζούμε την απόπειρα επιβολής του τέλους των θρησκειών, μέσα από μία οφθαλμοφανώς τεχνητή διαδικασία ενός γενικότερου θρησκευτικού συγκρητισμού, που έχει ως άμεσους στόχους του την άμβλυνση της θρησκευτικής συνείδησης των λαών, τη σταδιακή ισοπέδωση (μέσα από τη μιθριδατική εξοικείωση με τις συνεχείς επαφές, τους «διαλόγους» και τις συμπροσευχές) των θρησκευτικών τους ιδιαιτεροτήτων και την ψυχολογική τους προετοιμασία για το σερβίρισμα της νεοεποχίτικης πανθρησκειακής σαλάτας, της οποίας η παρασκευή βρίσκεται ήδη εν πλήρη εξελίξει. Ποιοι είναι τώρα αυτοί που την παρασκευάζουν και τη σερβίρουν, με όργανα τα κατά τόπους «παπαγαλάκια» τους; Μα ασφαλώς τα ίδια αφεντικά που προωθούν και τις άλλες απόπειρες συγκρητισμού, σε ευρύτερα πολιτισμικό πλέον και κοινωνικό επίπεδο. Όλες αυτές οι απόπειρες φυσικά υποκρύπτονται στο δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης της λεγόμενης Παγκοσμιοποίησης.

Για την Παγκοσμιοποίηση θα πρέπει ασφαλώς να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχει μόνο τις δεδομένες οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις (τις οποίες όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουν), αλλά και άλλες, πολύ βαθύτερες παραμέτρους (τις οποίες πολύ λιγότεροι έστω υποψιάζονται). Και εννοώ φυσικά την πλήρη πνευματική και πολιτισμική διαπλανητική ισοπέδωση, η οποία προωθείται μέσα από τις άοκνες προσπάθειες για διάλυση των θρησκειών, των εθνικών πολιτισμών και των εθνικών γλωσσών. Και να ξεκαθαρίσουμε ακόμη ότι το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό – και εντελώς δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό. Σε πείσμα όλων των προσεγγίσεων που εδράζονται στο (ενίοτε χρήσιμο μεν, αλλά βεβαίως και απελπιστικά απλοϊκό) μαρξιστικό μοντέλο, είναι αρίδηλο ότι η οικονομική και πολιτική υποταγή των λαών αποτελεί στην πραγματικότητα το μέσο για την πνευματική τους άλωση – και όχι το αντίστροφο. Αυτό δείχνουν δυστυχώς ενίοτε να το αγνοούν ακόμη και κάποιοι πολύ σοβαροί – κατά τα άλλα – και ιδιαίτερα καλοπροαίρετοι μελετητές του «δικού» μας ευρύτερου χώρου, που όμως έτσι αδυνατούν ασφαλώς να ερμηνεύσουν το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις σύγχρονες παγκόσμιες εξελίξεις. Και εννοώ φυσικά ανάμεσα σε αυτές και τη λεγόμενη «παγκόσμια οικονομική κρίση», για την οποία π.χ. είναι εντελώς κωμικό το να επιχειρούμε να την αποδώσουμε (και το λέω πολύ σχηματικά) σε μία απλώς κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Αντίθετα, αυτή η απερίγραπτα εκτρωματική ιστορία, όπου άπας ουσιαστικά ο πλανήτης εμφανίζεται να χρωστά ιλιγγιώδη ποσά σε κάποια ολότελα μυστηριώδη κέντρα και…παράκεντρα (τύπου Παγκόσμιας Τράπεζας ή ετέρων συναφών…φιλανθρωπικών σωματείων), ποσά μάλιστα που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται καν, είναι μία ιστορία που δεν μπορεί να εξηγηθεί με οικονομικούς όρους. Μπορεί αποκλειστικά και μόνο με πνευματικούς. Είναι προδήλως μία απολύτως τεχνητή και κατευθυνόμενη εξέλιξη, που στοχεύει αφ’ ενός στην ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου και ακολούθως τη συγκέντρωσή του στα χέρια όλο και λιγότερων (και βασικότατων – κατά θαυμαστή…σύμπτωση – μελών της σιωνιστικής μαφίας) και αφ’ ετέρου στην παγκόσμια αποσταθεροποίηση, που απλούστατα θα διαμορφώσει τις κατάλληλες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες για την αποδοχή του νέου μεγάλου παγκοσμίου δόγματος.

Και βεβαίως το νέο αυτό δόγμα είναι «Μία θρησκεία – Μία οικονομία – Ένας πολιτισμός – Μία ηγεσία». Ό, τι κι αν σας θυμίζει αυτό (είτε Τζωρτζ Όργουελ, είτε Αποκάλυψη του Ιωάννη), η ουσία δεν αλλάζει. Και το δόγμα αυτό, για να επιβληθεί, προϋποθέτει λαούς απαίδευτους, ιστορικά αποπροσανατολισμένους, εθνικά διαλυμένους, γλωσσικά κατεστραμμένους και θρησκευτικά αποχρωματισμένους. Και ταυτόχρονα βεβαίως λαούς καταβεβεβλημένους από τον φόβο, όθεν και η συνεχόμενη εδώ και πολλά χρόνια τρομολαγνεία με τις δήθεν Αλ Κάιντες, τις δήθεν επιδημίες και πανδημίες και την επίσης δήθεν απειλή της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης (που φυσικά, όπως προαναφέρθηκε, είναι όντως απειλή, αλλά στην πραγματικότητα ουδεμίαν σχέσιν έχουσα μ’ αυτό που μας σερβίρουν καθημερινά τα εγκάθετα ΜΜΕ). Τα πάντα – από τα γνωστά κουρελογραφήματα τύπου Ρεπούση και τη δήθεν ανάγκη επαναπροσέγγισης της Ιστορίας (ώστε να πάψει να…«διχάζει»), έως την «ανάγκη» για παγκόσμια οικονομικά μέτρα και έως τις αγκαλιές των ιεραρχών μας με τους καρδινάλιους και τους ιμάμηδες – είναι όλα σελίδες του ίδιου ακριβώς βιβλίου, σελίδες φαινομενικά μόνο (για τους ανυποψίαστους αφελείς) διαφορετικές μεταξύ τους. Και από την ίδια ακριβώς πηγή ξεκινά και όλη αυτή η θρησκευτική αγαπολογία με υποτιθέμενο σκοπό την εξουδετέρωση των θρησκευτικών φανατισμών, αλλά και όλη αυτή η επιχειρηματολογία για την ανάγκη «σεβασμού του διαφορετικού», «κατανόησης του Άλλου» και προσέγγισης των λαών μέσα από το γνωστό πολυπολιτισμικό μοντέλο. Από την ίδια τέλος πηγή ξεκινά και η τρομολαγνεία. Ήδη εδώ και χρόνια μάλιστα ακούγονται από επίσημα χείλη και φωνές για την «αναγκαιότητα μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης». Φωνές που είναι βέβαιο ότι θα πολλαπλασιαστούν στο άμεσο μέλλον. Και θα πολλαπλασιάζονται συνεχώς, μέχρι να πειστούν όλοι ότι ο πλανήτης βαδίζει προς τον όλεθρο – και έχει συνεπώς ανάγκη από ένα Παγκόσμιο Σωτήρα.

Ας επιστρέψουμε όμως στον θρησκευτικό συγκρητισμό, τη βασική – επαναλαμβάνω – παράμετρο όλου αυτού του παιχνιδιού που αποσκοπεί στην ομογενοποίηση του πλανήτη και απειλεί να καταπιεί και να συγχωνεύσει όλες τις εθνικές ταυτότητες (και ανάμεσά τους βεβαίως – και ίσως πρωτίστως – και την ελληνική). Και αυτό το παιχνίδι μαίνεται εδώ και δεκαετίες με τη συνενοχή εννοείται και ημών των ιδίων. Τίποτε άλλωστε δεν γίνεται δια της βίας. Κανείς δεν αναγκάζει π.χ. τον μέσο νεοέλληνα να θεωρεί την αντίδραση στον Οικουμενισμό ως φονταμενταλιστικό φανατισμό. Αυτό απορρέει εμφανώς από την ιδεολογικοποίηση της πίστης των πατέρων του, αυτό που συνέβη δηλαδή, όπως προαναφέρθηκε, τα τελευταία 200 χρόνια. Από τη στιγμή που η Εκκλησία μετατρέπεται σε…Χριστιανισμό, από τη στιγμή που η σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο εκφυλίζεται (μέσα στο μυαλό των περισσοτέρων) σε νεοπουριτανικό κώδικα ευσεβισμού, όλα πλέον είναι σχετικά και συνεπώς αμφισβητήσιμα, όπως ακριβώς δηλαδή και κάθε άλλη ιδεολογία. Κανείς δεν αναγκάζει επίσης την ελλαδική Εκκλησία να εκπροσωπείται σταθερά στην παρωδία του – αυτοφερόμενου ως – Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Και κανείς βέβαια δεν αναγκάζει τέλος συγκεκριμένους υψηλόβαθμους κληρικούς μας ή μεγαλοκαθηγητάδες θεολογικών σχολών να συναγελάζονται σε διαθρησκειακές λατρευτικές μυστικοσυνάξεις μαζί με καρδινάλιους, πάστορες, γκουρού, ιμάμηδες και μάγους.

Στο σημείο αυτό όμως, μια που έγινε αναφορά στον Οικουμενισμό, δεν θα εστερείτο σημασίας να ειπωθούν κάποια πράγματα και γι’ αυτόν, γιατί αποτελεί κομβικής σημασίας έννοια στην πορεία προς τη διαμόρφωση αυτής της νέας παγκόσμιας ταυτότητας, του θρησκευτικά ενιαίου homo universalis. Ο τελικός στόχος, που είναι ασφαλώς η παγκόσμια Πανθρησκεία και τον οποίο ευαγγελίζονται τα όργανα της Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής, προϋποθέτει κατ’ αρχάς την ενοποίηση του χριστιανικού κόσμου (ή τέλος πάντων του φερόμενου ως χριστιανικού). Και το πρώτο βήμα είναι φυσικά η περίφημη «Ένωση των Εκκλησιών», για την οποία όλο και περισσότερες κινήσεις πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια.

Είναι γνωστό βεβαίως ότι πολλοί χαρακτηρίζουν όλη την πολεμική κατά των συγκεκριμένων ενωσιακών κινήσεων, ως υπερβολή ή και ως πραγματεία περί…όνου σκιάς. Μπορεί και να θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το αξιοσημείωτο δεν μας χωρίζει από τους Φραγκολατίνους, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Ίσως πάλι και να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «ομόνοιας». Επειδή όμως και η πολλή «αγάπη» βλάπτει ενίοτε την…υγεία, θα άξιζε ίσως τον κόπο στο σημείο αυτό να πούμε ορισμένα πράγματα, έστω και αδρομερώς, με το πραγματικό τους όνομα…

Και κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση – σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής – ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του θείου. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο filioque ή στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο εκείνο το συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα δ ε ν πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό), ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, σαν κι αυτήν που αναφέρθηκε πριν, ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ στην πραγματικότητα ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα, εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο…Θεό πιστεύουμε», απαξιώ εδώ ακόμη και να τη σχολιάσω.

Περαιτέρω μάλιστα, οφείλουμε ακόμη να ξεκαθαρίσουμε ότι επί της ουσίας ο όρος «Διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών» είναι παντελώς ανυπόστατος και μόνο κατά (ολωσδιόλου θλιβερή) οικονομία μπορεί να χρησιμοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν και πώς ακολούθως να προσπαθήσουν και να…ενωθούν; Η Εκκλησία είναι απλούστατα μία – όλα τα άλλα αποτελούν απλώς βάναυσες εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού είναι εκτροπές, δεν επενεργείται εκεί δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το Σχίσμα και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε μυστήρια. Όσα γίνονται μέσα στους ναούς τους έκτοτε πολύ απλά είναι όλα άκυρα. Πώς λοιπόν υπό αυτούς τους όρους να εκτραπούμε στη γνωστή ανοητολογία περί επανενώσεως; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσαμε να δεχτούμε (και μακάρι βέβαια να γινόταν) είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Το να επανενωθούμε όμως με τους δικούς τους θεολογικούς δογματικούς όρους σημαίνει ότι αυτομάτως εκτρεπόμαστε και εμείς, την ώρα μάλιστα που ο εκτρωματικός (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα μεταφυσικά του αδιέξοδα και την ώρα που πάμπολλοι δυτικοευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες βαφτίζονται ορθόδοξοι. Ενώ συμβαίνουν λοιπόν αυτά, είναι δυνατόν εμείς να πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς και τους Ησυχαστές, και να γίνουμε άνευ αντιρρήσεων μέρος του διαθρησκειακού χυλού, τον οποίο μας ετοιμάζουν; Και πολύ περισσότερο βεβαίως μάλιστα από τη στιγμή που εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει ποιον υπό τους όρους του ή ποιος θα κερδίσει τις…εντυπώσεις, δεν πρόκειται ούτε για πολιτικό παιχνίδι, ούτε για θέμα προσωπικών εγωισμών, ούτε για θέμα «εθνικισμών», επειδή η δική μας παράδοση είναι – τάχα – πιο…ωραία. Δεν είναι ζήτημα…γοητείας λοιπόν. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται πλέον σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Μιλάμε για την ίδια την ψυχή μας λοιπόν! Να ποιο είναι συνεπώς στην προκείμενη περίπτωση το μέγα διακύβευμα…

Ας βάλουμε πάντως στο σημείο αυτό μία τελεία. Κάνουμε λόγο άλλωστε για ένα ζήτημα που θα μπορούσε να μας απασχολεί για πολλές ώρες και πού ήταν εξαρχής δεδομένο ότι μόνο ακροθιγώς θα καταπιανόμασταν μαζί του. Ας σταματήσουμε λοιπόν κάπου εδώ. Ανακεφαλαιώνοντας μόνο, μπορούμε με δυο λόγια να πούμε ότι όσον αφορά το θέμα της ορθόδοξης νεοελληνικής ταυτότητάς μας, γνωρίσαμε ιστορικά μία μεγάλη βασική μετάλλαξη κατά τους τελευταίους δύο περίπου αιώνες και πλέον είμαστε στα πρόθυρα και μιας δεύτερης. Την πρώτη δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει πάντοτε να την αποδίδουμε σε κάποιο…έξωθεν καταχθόνιο σχέδιο, καθότι βεβαίως οι σιωνιστικές επιβουλές εναντίον της Ορθοδοξίας είναι πράγματι μία πολύ παλιά και πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά από την άλλη ήταν τεράστια και η δική μας ευθύνη – και δεν ήταν λίγες οι φορές που στο παιχνίδι αυτό του αποχριστιανισμού και του αφελληνισμού της σκέψης μας, της παιδείας μας και του όλου τρόπου ζωής μας, αποδειχτήκαμε εμείς οι ίδιοι πολύ…βασιλικότεροι του βασιλέως. Η δεύτερη όμως επί θύραις κείμενη μετάλλαξη είναι μια ιστορία που κατευθύνεται καθαρά από ξένα κέντρα και απειλεί να μας μετατρέψει σε μια άμορφη μάζα μέσα σε έναν απρόσωπο παγκόσμιο χυλό. Σε αυτήν την απόπειρα οφείλουμε φυσικά να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Είναι δύσκολο ασφαλώς, γιατί ζούμε σε καιρούς εξαιρετικά δυσχερείς και βαθιά παρακμιακούς. Επειδή ωστόσο οι καιροί είναι τέτοιοι, αυτό – όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο – εμπεριέχει αυτομάτως κι έναν…αέρα αισιοδοξίας. Κάποτε είχε πει ο γέρων Παΐσιος ότι μια μέρα θα έρθει στην Ελλάδα μεγάλη κρίση και πολλή πείνα και τότε οι Έλληνες θα ξαναθυμηθούν τον Θεό. Χωρίς να θέλω (πολλώ δε μάλλον να τολμώ) να τον ερμηνεύσω, οι τρέχουσες εξελίξεις δείχνουν ότι ίσως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας παρόμοιας κατάστασης. Και από την άλλη είναι βεβαίως μάλλον φανερό ότι έτσι όπως καταντήσαμε, μία αμνησιακή, ανόητη και παρακμιακή κοινωνία, μάλλον μάς χρειάζεται μια μεγάλη δοκιμασία, ένα δυνατό σοκ, μήπως και συνέρθουμε. Μέσα από την απόλυτη οικονομική, κοινωνική και πνευματική καταβαράθρωση, προς την οποία αυτή τη στιγμή ολοταχώς οδεύουμε, όλο και κάτι καλό μπορεί τελικά να βγει…

 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΡΩ» (τεύχος Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2012)

Αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Θεοδρομία» (τεύχος Ιανουαρίου-Μαρτίου 2013)

http://antifonitis.gr/online/?p=3271

56 thoughts on “ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ”

  1. Τι μου θύμισες Δαπέργολα…
    Το φίλο μου το Σ. Δαπέργολα που τα τίναξε από το αλκοόλ ούτε 40 χρονών καλά καλά…

    Like

  2. μας χρειαζονται τετοιου περιεχομενου κειμενα…να ξελαμπικαρουμε και να αφυπνιζομαστε για το τι ερχεται…καλο ειναι να επιστρεψουμε στην αγκαλια της εκκλησιας μας ετσι οπως μας την δινει η Παναγια μας και ο Χριστος μας…ειναι οι δικοι μας “ανθρωποι” ειναι οι μονοι που μπορουμε να εμπιστευτουμε αυτους τους δισκολους καιρους…δεν ειναι ματαιο…δεν ειναι δυσκολο ,δεν ειναι ψευτικο,εναι παρα πολυ κοντα μας και δεν του δινουμε την απαιτουμενη σημασια..ειναι μεσα μας ειναι πεταμενη καπου σε μια ακρουλα,σε μια γωνιτσα σε μια κοχουλα και κρατιεται με οση δυναμη της εχει απομεινει μετα απο τοοσο πολεμο και διωγμο.Ας φερουμε γαληνη στην ψυχη μας ,ας συμφιλιωθουμε με τον εαυτο μας πρωτα ,ας δουμε τα καλα του μα..και τα κακα του τα σωστα του μα και τα λαθη του ας τα αναγνωρισουμε ..και ας τους δωσουμε το φαρμακακι που χρειαζομαστε για να γιανουμε την ψυχουλα μας …να φερουμε την ηλιαχτιδα ξανα στην σκοτεινη μας πλευρα…να ξανα δουμε με το φως της ελπιδας και της αγαπης, τη ζωη και τον ανθρωπο με ολη την δυναμη μας ..με πιστη και αφοσιωση…ΕΤΣΙ θα κατατροπωσουμε τον εχθρο ..μονο με πιστη στο καλο του…ναι θα πεισθει και αυτος που τωρα μας πολεμα οτι σφαλει οτι ειναι σε λαθος δρομο και θα επανελθει,στα σωστα του….ειναι πολεμος και θα νικησει το καλο.

    Like

      1. φιλε μου δεν μπορεσα να παρακολουθησω το βιντεο που εκθετεις για να καταλαβω τι θες να πεις γιατι πρεει να εχω ντοκτορα στην βιρτζινια γουλφς για να καταλαβω τα υπονοουμενα …συγνωμη αλλα η ζωη μας δεν εξηγειται μονο απο τους επιστημονες εχει τροπο να εξηγηθει και απο ανθρωπους απλους και εναρετους αντι να πελαγοδρομουμε σε δυσνοητα πειραματα και συνεπαγωγες καλυτερα ειναι απλα να τα βρουμε αληθινα με τον εαυτο μας …ειναι τοοσο απλο…και μην βαζουμε τρικλοποδιες για να χασουμε την πραγματικοτητα..η αληθεια ειναι μια να συμφιλιωθουμε μεταξυ μας και να γινουμε μια γροθια στην μουρη των νεωταξιτων γουρουνιων…καλημερα!!!!

        Like

      2. Κάτσε να στο κάνω απλά. Βάλε ένα μικρό μαγνήτη στο μαξιλάρι σου και κοιμήσου με τη δεξιά πλευρά στο μαξιλάρι σου. Θα βλέπεις όλη νύχτα το Θεό να σου κάνει κύρηγμα 🙂

        Like

      3. ευχαριστω!αλλα εχω και σοβαροτερα πραγματα να κανω οπως το να φροντισω να μου πεσουν τιποτα ψιχουλακια την ωρα που θα τρωγω κολατσο για να βρουν και τα ελευθερα μυρμιγκακια,που φροντιζουν και αυτα την επιβιωση τους τον δυσκολο χειμωνα…εμεις πως θα βρουμε πετρελαιο να ζεσταθουμε να δουμε που ο αγαπητος υπουργος νοιαζεται μονο για τον εαυτο του και τον υπολοιπο ελληνικο λαο τον εχει γραμμενο στα παλαια παπουτσακια του….

        Like

      4. Αν κατάλαβα καλά, σου είναι αδύνατο να ζήσεις χωρίς το θεό σου, τον υπουργό σου, και γενικά όλους αυτούς που θα “καθαρίσουν” για σένα. Μόνος σου είναι αδύνατον να παράγεις οποιαδήποτε σκέψη. Σωστά;

        Like

      5. ασφαλως και εχω λαβει τα μετρα μου ωρε λεβεντη …αλλα δεν παυω να ειμαι μερος ενος κοινωνικου συνολου που κουβαλαει τον σταυρο του μαρτυριου του…φροντιζω με οτι δυναμη εχω να φερω στην ζωη μου την ισορροπια…

        Like

      6. Εγώ όταν γεννήθηκα δεν κουβάλαγα κανένα σταυρό. Μετά κάποιοι μαζοχιστές θελήσαν να μου φορέσουν ένα με το ζόρι. Αλλά ατύχησαν. Κάποιοι άλλοι δεν αντιστάθηκαν καθόλου όμως και παπαγαλίζουν αυτά που τους είπαν τότε, από τότε που ήταν 1-2-3 κλπ χρονών…
        Κατάλαβες λεβέντη; Αν ψάχνεις ισορροπία στους πιο ανισορροπημένους ναζί φασίστες χρυσαυγίτες μαυροφορεμένες χριστιανές αδερφές και χήρες, τότε μόνο στο Δαφνί θα τη βρεις.

        Like

      7. εγω απο τοτε που γεννηθηκα ολοι με δουλευουν ψιλο γαζι αγαπητε και το συνειδητοποιησα τωρα που ειμαι αρκετα μεγαλος εφοσον επιτρεψανε οι καταστασεις και ανακαλυφθηκε ολο το θεατρο της μεταπολιτευσης..παιγχνιδια των μεγαλων με τους μικρους… ζωες πεταμενες, ζωες στον καλαθο των αχρηστων για καποια συμφεροντα…οχι φιλε μου καλε δεν χαραμιζω την ζωη μου για τα συμφεροντα τους φτανει πια ως εδω η κοροιδια τους…μας ταισαν οτι σκατο ειχαν και το φαγαμε και το τρωμε ακομα..αφου ακομα επιβιωνουμε κατι συμαινει αυτο… ε λοιπον απο οπου μπορουμε θα γαντζωθουμε να επιβιωσουμε ας ειναι και γαιδουραγκαθια…αρκει να ειναι γερη η ριζα και να κρατησει…

        Like

      8. Δηλαδή κατάλαβες το θέατρο της μεταπολίτευσης και απλά έκανες ένα βήμα πίσω, στη χούντα, στο χριστιανισμό/εκκλησία, ίσως και στο βασιλιά κι ξανάδεσες άγκυρα έτσι; κάπου να γαντζωθείς κι εσύ βρε αδερφέ…

        Ψάξε πιο πίσω, στη μήτρα και πώς έφτασες στη μήτρα 🙂 αν φτάσεις ως εκεί τότε δεν θα ξαναέχεις κανένα πρόβλημα.

        Like

      9. δεν υπαρχει μπρος ,πισω δεξια αριστερα διαγωνια φιλαρακο και μην βαζεις τρικλοποδιες ειπαμε… στη σκεψη υπαρχει επιβιωση και οι νεοταξιτες μας θελουν κρεατα στο τσιγκελι θα παω με τον σφαγεα μου να πιω καφε;;; να κανω και κομμα;;; και να τον ψηφισω;;;;τοσο ηλιθιο με εχεις;;;;εγω δεν βλεπω ετικετες αυτες αποπροσανατολιζουν…η ουσια ειναι στην ζωη μεσα …στην καθημερινοτητα τι γινεται…ακομα και οι ιδιοι μας οι γονεις πολλες φορες μας ωθουν σε λαθος δρομους γιατι δεν γνωριζουν να ξεχωριζουν οτι υπαρχει πολεμος και πρεπει να επιλεξουμε στρατοπεδο ειμαστε με το καλο…η ειμαστε με το κακο;;;;

        Like

      10. Φίλε πρέπει να φύγω, ένα θα πω, όποιος έπεσε στη λούμπα της ΧΑ και του ΧΟΥ (ΧριστιανισμΟΥ) είτε τώρα, είτε από τότε που δημιουργήθηκαν, είναι καμμένο χαρτί, αναλώσιμο προς όφελος αυτών που υποτίθεται ότι εναντιώνεται.
        Για να βρεις αν μια αλήθεια είναι δική σου, απλά ψάξε να βρεις τη ρίζα της, αν βρεις ότι την άκουσες από κάπου, ακόμα κι όταν ήσουν 2 χρονών, μάλλον είσαι ένα ακόμα φερέφωνο, ένας παπαγάλος. 😉

        δατς ωλ 🙂

        Like

      11. δικο μου δεν ειναι τιποτα….το να ψαξω να βρω τι πραγματικα με κανει να νιωθω περισσοτερο ισορροπημενος στην ζωη μου ναι συμφωνω …ολοι πρεπει να το κανουμε….

        Like

    1. Ἕνα ἀπὸ,καὶ ἴσως τὸ ὡραιότερο,χρησιμότερο,καὶ ἀληθινότερο ἄρθρο ποὺ ἔχω διαβάσει στὴν Ὀλύμπία.

      Like

  3. η νεοελληνική όπως και κάθε δυτική και όχι μόνο ταύτότης, απεδομήθη με την επικράτηση τού δυτικού προοδευτισμού

    χάθηκαν ήθη, έθιμα, διάλεκτοι, κουζίνα, ενδυμασία, τρόποι, οικογένεια

    από εκεί και πέρα εξελίσσεται χρηματιστηριακά

    κάποτε γίνονται μπιζνεσμέν με χρηματιστήριο, μετά το ρίχνουν στα φωτοβολταϊκά και λοιπά

    το “ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ” εκφράζει μικρό μέρος τού πληθυσμού

    σήμερα ισχύει το “ΜΙΣΘΟ, ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΜΕ ΠΕΟΣ”

    Like

    1. να σημειώσω ότι ο δυτικός προοδευτισμός βασίσθη στην τεχνολογία, τις ανέσεις και την υπερπροσφορά προϊόντων, για τις παλαιότερες ταλαιπωρημένες κοινωνίες είχε κάποια σημασία αλλά μετά το πράγμα στράβωσε, έπρεπε σώνει και καλά να είσα καταναλωτής για να είσαι μοδάτος και αποδεκτός

      η κατηφόρα αυτή επιβεβαιώνει ότι τον πολιτισμό και την πολιτική δεν την κάνουν οι μάζες

      οι μάζες δεν φιλοσοφούν και δεν δημιουργούν

      το άτομο φιλοσοφεί και δημιουργεί

      Like

    2. ευγε φιλε μου…αυτο ειναι μια “γερη σφαλιαρα” στον ελληνα που ομως πρεπει να επιστρεψει στο “ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΣ”

      Like

    3. Μου εξηγείτε και εμένα τους αδούς τι θα πεί “ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΣ”;;;

      Τι εστί ΕΛΛΑΣ;
      Τι σημαίνει να φάγωμεν και πέτρες για την ΕΛΛΑΣ;
      Είναι η ΕΛΛΑΣ κάτιο άλλο, κάτι διαφορετικό από τους ΕΛΛΗΝΕΣ;
      Τα τρύπια στομάχια των Ελλήνων δεν είναι ΕΛΛΑΣ;
      Ελλάδα των μεγαλείων, του Πνεύματος του Πολιτισμού και της Δόξας
      θα κτίσουν λιμοκτονούντες ρακένδυτοι;

      Αυτήν την υπερβατική, εξωκόσμια σχεδόν, υπερ-ιδεαλιστική αντίληψη περί ΕΛΛΑΔΟΣ
      μπορείτε με απλά λόγια να εξηγήσετε και σε μένα τον αδαή, για να ξέρω για ποιά Ελλάδα να φάω πέτρες;;

      Like

  4. “Και από την άλλη είναι βεβαίως μάλλον φανερό ότι έτσι όπως καταντήσαμε, μία αμνησιακή, ανόητη και παρακμιακή κοινωνία, μάλλον μάς χρειάζεται μια μεγάλη δοκιμασία, ένα δυνατό σοκ, μήπως και συνέρθουμε. Μέσα από την απόλυτη οικονομική, κοινωνική και πνευματική καταβαράθρωση, προς την οποία αυτή τη στιγμή ολοταχώς οδεύουμε, όλο και κάτι καλό μπορεί τελικά να βγει…”

    ‘Εξαίρετη κατάληξη μιᾶς ἐξαιρετικῆς πραγματείας…
    …ΑΨΟΓΟΣ.

    Σατανοπαγανιστικούς…ἐθνικισμούς…
    Ἠθικοπλαστικούς…νεοφιλελευθερισμούς…
    Δημοκρατικούς…ὁμοτρανσοσιαλισμούς…
    Καί βέβαια…
    …Προλεταριακή…”σωτηριολογία”.

    Ἀπ’ ὅλα ἔχει ὁ σιωνιστο – κομματικός…τσεβρές…
    Παν…”δεσία” καί παν – σπερμία…χρωμάτων καί…δεσμῶν στόν ἀργαλειό τοῦ προνοητικοῦ…”μεταξο” – ΣΚΩΛΗΚΑ…
    Κάθε…λειβάδι κι’ “ἀργαστήρι”…
    …Κάθε…Γελάδι καί “ἐργόχειρο”.

    Μέρες ἀνείπωτων, ἐπαναλαμβανόμενων…ὀργασμῶν βιώνει ἡ μετα-παρακμιακή…τετράποδη πλέμπα…
    Ἐναλλακτικός μιμητισμός καί…πιθηκισμός τῆς ἀπόλυτης…”ἡδονῆς”…
    Πολιτικό ἔνστικτο ἐπιπέδου…”Ἕνα ἀπ’ αὐτό πού πράγγειλλε ἡ…κυρία”…
    Ζήστε τούς…ἔρωτές σας μέ…πάθος…

    Ἔτσι σᾶς θέλουμε…
    Πρόθυμες πουτ@νες καί…κυρίες καί μαιτρέσσες… στό κομματικό…κρεββάτι…
    Τά κάνει…ΟΛΑ καί συμφέρει…

    Τούτο δέν είναι…ὄργιο…
    Είναι πρωτοχρονιάτικη…ΣΒΟΥΡΑ…
    …Βάλτε…ΟΛΟΙ.

    NO MERCY.

    Like

    1. Βρε Μιχαηλ,με εκπλησσει το γεγονος της γλωσσομαθειας σου,αφου περιμενα δε φανταζομουν,οτι ησουν σε θεση να παιζεις στα δακτυλα του χεριου σου τις γηινες διαλεκτους και οχι μονο αυτο μα και να αντιλαμβανεσαι τα νοηματα των ελληνικων κειμενων,τι σου θυμισα,θα νοσταλγεις τους πρωην συμπατριωτες σου,εκει στη φεγγαροξενιτια την κακουργα,θα ‘χει στερεοφωνικο,υποθετω,το διαστημοπλοιο για Καζαντζιδικα τραγουδια της παρηγοριας,αυτο κι αν αποστομωνει τα κακοπαιδα που σ’ αδικουν ,αποκαλωντας σε “φευγατο”,”βαρεμενο”,ασε,εμπλεξες με νοοτροπια πληβειων,μη στενοχωριεσαι,σκεψου,μια στιγμη,την επιθυμια του χαρεμιου σου να σε βλεπει χαρουμενο,τυχερε,σε περιμενουν οι οργασμοι εξωγηινης εκστασης,καθως η λυπη κυριευει τους θεραποντας τον φτωχο ερωτα,οταν η αφεντια σου σκαει τα κολπα του διαστημικου ακροβατισμου της, ερωτα,την πατησα,οι παρενεργειες απο την αγωγη της μαστουρας,παρουσιαζουν ποικιλλια,ακουμπανε πολλα μελη της υπαρξης σου.

      Like

  5. 1)Δεδομένου ότι η Ιστορία ως Επιστημονική Μεθοδολογία είναι φορέας του Ορθολογισμού άρα και τέκνο του Διαφωτισμού (εκτός και αν κάποιος θεώρει “επιστημονική προσέγγιση” τις πρακτικές των χρονικογράφων του Μεσαιώνα) έχουμε δύο τινά:
    α) ο συγραφέας δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς σπούδασε (σαν την ρεπούση ας πούμε )
    β) για κάποιο λόγο θεώρει ότι σπούδασε ως απάτη καθώς απαρνείται τα θέμελια της Ιστορικής Επιστήμης….Φυσικά και έχει το δικαιώμα της γνώμης του αλλά θα ήταν πιο ειλικρίνες εκ μέρους του να παραιτήθει του τίτλού του κάθως εχει θέσει ευατον εκτός της Ιστοριας ως Επίστήμης και προτιμά να κάνει ιδεολογικό κύρηγμα (και η μόνη του διαφορά με την ρεπούση είναι το “πρόσημο”)
    2. Θα ήταν ουτοπικό να ισχυρισθεί κάποιος παραφράζωντας τον Καβάφη “οτι όλα βαίνουν καλώς στην αποικία” ή παραφράζωντας τον Σαικσπήρ ” ότι δεν υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανίμαρκίας”.
    α)ΟΜΩΣ αυτό το Ελληνικό Κράτος το οποίο ορισμένοι τόσο απερισκέπτα λοιδωρούν με όλα του τα προβλήματα και αδυναμίες του επίτρεπει ακόμα και σε αυτούς που το λειδωρούν να γράφουν ελευθέρα την άποψη τους χωρίς να φοβούνται τον “κτύπο στην πόρτα μετά τα μεσάνυχτα”.και αυτό δεν είναι και λίγο ….
    β)Σ’ όσους πιστεύουν ότι ήταν “λάθος” η χρόνική συγκυρία Ιδρύσης του Ελληνικού Κράτους θα ήταν μια καλή ίδέα να ρίξουν μια ματιά στην Ιστορία των Βούλγάρων και των Αρμένιων οι οποίοι απάλλαθχήκαν απο τον οθωμανικό ζύγο αργότερα απο εμάς….Ειλικρίνα θα ήθελαν η Ελλάδα να έχει την μοίρα της Βουλγαρίας και της Αρμενίας;Για να μην μιλήσουμε για τους Κούρδους που άκομα προσπάθουν να γλυτώσουν από τον τούρκικό ζυγό….Είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι οι δυνάμεις του Εθνικισμού οι οποιές απελευθερώθηκαν απο την Γάλλικη Επανάσταση του 1789 αργά η γρήγορα θα έφταναν στην πέριοχη μας εκτός και αν τα Βαλκάνια και η Μ.Ανατολή ,μέταφέρονταν σε άλλο πλάνητη και οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχαιτισθούν θα είχε τόσες πιθανότητές επιτύχιας όσο με αυτην του βασιλία Κανούτου να σταματήσει τα κύματα της Θάλασσας όπως δείχνει και το παραδείγμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων η οποία προσπάθησε να κάνει αυτό ακριβώς δηλάδη να “αγνοήσει” τις δυνάμεις του Εθνικισμού.. εκτός φυσικά και αν αφήναμε τους άλλους λαούς της περιόχης να υιοθετήσουν πρώτοι την ιδέα του Εθνούς -Κράτους (κάτι που θα ήταν προς ζήμία μας) Σε τελική ανάλυση ΟΡΘΩΣ έγινε η επανάσταση του 1821 όταν έγινε καθώς μια τέτοια ευκαιρία θα αργούσε να ξαναφανεί και θα χάναμε πολύτιμο χρόνο για μια σειρά ζητήματα π.χ. Επτάνησα (και κάθως ο υποφαινόμενος ειναι Επτανήσιακής καταγωγής ας του επιτραπεί να έχει μια ευασθήσια στο ζήτημα αυτό)

    Like

    1. Είναι η πρώτη φορά που έγραψα σχόλιο και απλά… το έσβησα, διότι ξέφυγα πολύ.

      Ησουν πολύ light στην κριτκή Χρήστο και πραγματικά περίμενα περισσότερα. Μπορεί να σε χαλάρωσε η κριτική(αν όχι μεσαιωνική πυρά) του στον Διαφωτισμό.

      “Και να ξεκαθαρίσουμε ακόμη ότι το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό – και εντελώς δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό.”

      Και μόνο για αυτή τη φράση, που εν γνώσει του τη λέει και φαίνεται οτι το πιστεύει, θα έπρεπε να αναθεωρηθεί η επιστημονική του επάρκεια.

      “Δόξα τα λεφτά, έχουμε θεό” είναι η φράση που χαρακτηρίζει εδώ και 3 δεκαετίες τουλάχιστον όλο τον κόσμο(κακώς) και εμείς πιστεύουμε -και το ακούμε και από ιστορικούς μάλιστα- οτι οι “κακοί” Μασόνοι επιβουλεύονται την Ελλάδα! Αγνοώντας οτι ακόμη και μέσα στη Μασονία το παν είναι το χρήμα και η διαπλοκή για τις θέσεις!

      Σταματάω, γιατί θα γίνω και γω Μιχαήλ και θα μοιράζω βαμβακόπιττες.

      Υγ: Απλά απίστευτη η ανάρτηση, τι να πω άλλο…

      Like

      1. Αγαπήτε Χρήστο.έγω ΔΕΝ έχω έρθει έδω πέρα για να ανάβω φώτιες….το σχόλιο που είδες ειναι το nec plus ultta για μένα και από την στιγμή που δεν έχω δέχτει επίθεση από κανένα δεν θέλω να προβώ σε ένεργίες που πιθανόν θα δυναμίζαν το κλίμα….“Και να ξεκαθαρίσουμε ακόμη ότι το παιχνίδι που αυτή τη στιγμή παίζεται πάνω στον πλανήτη, είναι πρωτίστως πνευματικό και θρησκευτικό – και εντελώς δευτερευόντως πολιτικό και οικονομικό.”Οσο και αν πιθάνον να μην πιστέψεις συμφώνω μαζί σου στην ετυμήγορία σου για αυτή την φράση (για αυτό έγραψα ότι ο συγγράφεας μάλλον δεν καταλάβε τι σπούδαζε)Δυστύχως το “παιγνίδι” ήταν πάντα για εξούσια και χρήμα πρώτα από όλα και τα παραδείγματα στην Ιστορία κάθε άλλο παρα λείπουν…π.χ. Κοννκίσταντόρες ή ο Τριακοντάνετης Πόλεμος (1618-1648) η “φανατικά Καθολική” Γαλλία σύμμαχος-χρηματοδότης-οργανώτης…των “φανατικά Προτέσταντών” ή από την άλλη πλεύρα “οι φανατικά Προτεστάντες Άγγλοι” έκαναν ανα περιόδους τα “στραβά μάτια” στους “φανατικά Καθολικούς Ισπάνους”…Και όλα αυτάκαι άλλα πολλά σε ενα υποτιθέμενο “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ” πόλεμο….Πάντως η εν λόγω φράση μου θυμίζει πολύ το Mars Gallicus του Jansenius (1635) γιατί πάνω κάτω αυτά έγραφε με την διαφορά ότι ο Jansenius ήταν καθολικός θεολόγος και ΄όχι Ιστορικός…
        ΥΓ Δεδομένων των φτωχών μαγειρικών μου ικανότητων μόνο τοστ με ντομάτα, ζαμπόν και τύρι είμαι σε θέση να προσφέρω, γισ βαμβακόπητες ούτε λόγος….

        Like

      2. 🙂

        Υγ: Βέβαια, ξέρεις οτι το αίωνιο αμάρτημα της επιστημονικής κοινότητας στην Ελλάδα ήταν η ομφαλοσκόπηση και κάπως έτσι αποκτήσαμε τη σημερινή Παιδεία.
        Είναι το ίδιο με την Τρόικα.
        Δεν μπορούσες να δώσεις λύση εσύ πολιτικέ ή τεχνοκράτη Ελληνα, θα έρθω εγώ και θα τα στάξεις.
        Το αυτό και η εκπαίδευση: δεν μπορείς Ελληνα εκπαιδευτικέ να φτιάξεις 150 χρόνια εκπευδευτικό σύστημα, μια δική σου σχολή, θα αντιγράψεις Σουηδία, Αμερική, Αγγλία(προσφάτως apolitic).
        Δεν μπορείς Ελληνα ιστορικέ να συμφωνήσεις σε απλά ιστορικά γεγονότα και θες να πιστεύεις στη χώρα του Ποτέ και τον Πίτερ Παν, θα βάλω την ευρωπαϊκή Ιστορία και τον ευρωπαϊκό δάκτυλο παντού.

        Like

    2. ρε βχουλη …………………………εχεις πλακα τελικα

      εγραψες τρεις ασχετες μπαρουφες ………και καθαρισες

      Like

      1. η κακομοίρα η νέα κότα nk κρώζει θλίμενα γιατί κανειίς δεν ασχολείται μαζί της …υπομονή θα πάει και αυτή να βρει την παρέα της στην μπουζού με την πρεζού…

        Like

  6. εγώ ως γνωστόν είμαι αντιδημοκράτης φασίστας εθνικιστής…αφήστε με εμένα

    ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ

    καταλήγετε ότι η κοινωνία μας έχει πάρει την κατιούσα και βρίσκεται σε αχαλήνωτη πτώση

    μετά από 40 χρόνια δημοκρατίας και πολλές ακόμα δεκαετίες δημοκρατίας με ενδιάμεσες δικτατορίες

    και ερωτώ

    ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΗΡΕ ΜΟΙΡΑΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΙΟΥΣΑ ΤΟΤΕ ΠΏΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΘΕ ΟΤΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΕΛΤΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ;;;;;

    ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΙΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΙΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΕΛΤΙΣΤΟ!!!!

    ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝ ΟΦΕΛΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ Ή ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ

    Like

  7. Η θρησκεία είναι μια διαχρονική επιδημική νεύρωση που αξιοποιείται και εκθειάζεται από την Εξουσία για ευνόητους λόγους ως θεία ευλογία και αποκάλυψη. Ο δε τρισκελής αβρααμιστικός μονοθεϊαμός είναι απλά η ηρωίνη των θρησκειών.

    Like

    1. Ἡ…”θρησκεία”, ναί…
      Ἡ ζῶσα, ἀειφορούσα, πάντοτε καί πανταχοῦ παρούσα Πίστη, ὅπως παρεδόθη καί ἑδράζεται στήν…ἀήττητη καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολκή Ὀρθόδοξη Πνευματικότητα…ΟΧΙ.

      “τρισκελής ἀβρααμιστικός”;
      “Tρισυπόστατος” ἤθελες νά πεῖς ἀλά μήν τό…κάνουμε θέμα…
      Καί…ΜΗ…ἀποκεκαλλυμένος ὡς τέτοιος κατά τούς…ἀβρααμιστικούς χρόνους καί…καιρούς…

      Λιγάκι…”ἀργότερα” σέ…πρώτη φάση…
      Καί σέ δεύτερη καί σέ…τρίτη…
      …Διά τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Λόγου….ΠΑΝΤΑ.

      Ἀφοῦ είσαι μέ δυό λόγια ἀγράμματο καί ἀπαίδευτο στουρνάρι, τί τό θές καί…μπουρδουκλώνεσαι στό…ἰσιάδι;
      Ἄστο σέ “ἄλλους”, πιό…πεπαιδευμένους…”ἀπολογητές”…
      …Νἄχει καί…ἐνδιαφέρον.

      Like

    2. Ποιος μεγάλος πολιτισμός(εκτός ΕΣΣΔ που εκεί έχουμε “πολιτική θρησκεία”) δεν είχε θρησκεία ή δεν ήταν τουλάχιστον φιλόθρησκος;

      Like

  8. Να σας θμίσω κ, συνάδελφε, οτι παραβλέψατε (έντεχνα & σκόπιμα) το γεγονός, ότι στην Ελλάδα δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δείξει τις ικανότητες & δυνατότητές της γιατί λειτούργησε πάντα ως αποικιακό μόρφωμα, και αυτό πάντα με τη βοήθεια & τη καθοδήγηση του Ιουδαιοχριστιανισμού.
    Το ότι γιατί ο Ελληνικός λαός παραμένει σε νηπιακή κατάσταση και αδυνατεί να πάρει τον έλεγχο της χώρας του στα χέρια του, το παραβλέπεται επίσης, όπως παραβλέπεται το ότι το όραμα για εθνική ανεξαρτησία που ήταν & τομεγάλο ζητούμενο κατά την επανασταση του 21, παρέμεινε……….. απλά ζητούμενο.!

    Like

    1. TI…σοὔλεγα…Agm;
      Νάτο τό…πεπαιδευμένο…νειάτο…

      Ποιοῦ “Ιουδαιοχριστιανισμού” βρέ…οβαίϊκο…λαγουδάκι…
      Ἄϊντε στούς…Προφῆτες γιά ξεκίνημα (/ἄπαντες καί ἕναν – ἕναν μέ τήν…σωστ΄ή σειρά), μικρή στάση στήν…Τορά τῶν τότε χρόνων, σύγκριση – ἐπεξεργασία μέ τό…”πεφωτισμένο” σατανοΤαλμούδ καί μετά γραμμή…Ἱεράρχες, Ἅγιο Μάξιμο ὁμολογητή καί Μέγα Φώτιο – Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ γωνία…

      Μέ τό…μαλακό στό…”τεῖχος”…
      Βάλε…σαγιονάρες γιατί είναι τίγκα στή…σώς καί…
      …”Γλυστράει”.

      Like

      1. Γιατι,βρε,Μιχαηλ,εισαι σκληρος με τον σχολιαστη Ζαφειρη,τι περιμενεις απο δαυτον,σιγουρα θα βρει τειχος,ετσι,οπως περπαταει,κανονικα,στο δικο μας εδαφος,μη κοιτας τι γινεται στο φεγγαρι με σενα να πατας κατω και να εκτινασσεσαι στο κενο του διαστημομυαλου σου,δεν ειχε τη δυνατοτητα σου να παρει το δρομο της φυγης απο τη γη και να πετα,πλεον,πανω απο το Εβερεστ,για ποιο φραχτη,τωρα,μου λες,με ειδικα λειζεροφτιαγμενα πεδιλα,διαθεσιμα,σε τιμη ευκαιριας στη λαικη αγορα επι της παροδου Διαγαλαξοπληξ με Φεγγαρολουξ,τραβαν οικονομικο ζορι και αλλοι πλανητες,προερχομενα απο φορητα εργοστασια-σταθμους του συμπαντος,οταν καποιοι τιποτενοι βαδιζουν με σαγιοναρες.Εδω που τα λεμε,παντως,οι νεοι συμπολιτες σου δεν ειναι,ακραιφνως,ξανθοι,τη λαμπεροτητα τους,τη σπαει,λιγακι,η αποχρωση του ασημιου,παραδεξου το.

        Like

    2. να τα δουμε απλοικα τα παραγματα…ο Ελληνας οποτε αφεθηκε ελευθερος δημιουργησε πολιτισμο και μεγαλουργησε… το μαρτυρα η ιστορια μας.. τους εχουμε βαλει ποσα γκολ;;;3,4 και βαλε… νιωθουν κομπλεξ… και γιαυτο αποφασισαν να μας σκλαβωσουν στους τουρκους για 400 χρονια… εκτοτε δεν πειραμε ανασα…η μια κατραπακια μετα την αλλη …δεν εχει καμια δουλεια η θρησκεια μας.

      Like

  9. Ταυτότητα έχει κάποιος εκ κληρονομίας και την βελτιώνει επίκτητα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει προκειμένου τα παιδιά του και αυτά να έχουν μια ταυτότητα που να μπορεί να επιβιώσει.
    Όλοι έχουν κάποια ταυτότητα, γιατί δεν βγαίνουν κοπιαρισμένοι από πρέσες, αλλά από φυσικούς εξελικτικούς μηχανισμούς.
    Όταν τα πράγματα είναι “ήρεμα”, οι ατομικές ταυτότητες μπορούν να χορεύουν σε πολλούς ρυθμούς και πίστες. Όταν όμως είναι αυτά πολύ δύσκολα, προέχει το στίγμα της συλλογικής ταυτότητας που πρέπει να αναδεικνύει ότι αποτελεσματικότερο διαθέτει το συλλογικό υποσυνείδητο, αλλά και η πρακτική της κοινής μνήμης για την επιβίωση του όλου σε συνδιασμό με γνώση και σοφία.
    Όταν το δάσος καίγεται, ότι συμφέρει το μελίσσι συμφέρει και την μέλισσα.

    Like

  10. Aπό καιρού εις καιρόν ξεπετάγονται κάποιοι “πεφωτισμένοι” δόκτωρες,σαν τον Δαπέργολα,για
    να μας παραμυθιάσουν με τις …ρίζες μας,οι οποίες άντε σώνει και καλά είναι οι…εβραιοχριστιανικές !!! αγνοόντας τις πραγματικές ρίζες του Έθνους μας ,που μας κληροδότησαν οι παγκόσμιοι Πρόγονοί μας.
    Αυτοί λοιπόν οι φωστήρες ,τύπου Δαπέργολα,εργαλεία σε δύσκολους καιρούς γιά ανθελληνικά καταστροφικά δόγματα,όπως η ορθοδοξία,προβάλλοντας τον τίτλο του “δόκτωρα”,προσπαθούν
    με λεκτικά τεχνάσματα και με παραποίηση της ιστορίας,να κρατήσουν το “ποίμνιο” εντός της
    ανθελληνικής βυζαντινοχριστιανικής στάνης.
    Όμως δεν πείθουν πιά,ο λαός μορφώνεται,μαθαίνει την καταστροφή που προκάλεσε η εβραιοχριστιανική λαίλαπα και εξ αυτού τεχνάσματα και τερτίπια που βασίζονται σε ανόητους ,μπεκρήδες και ανθέλληνες ρασοφόρους,τα πετάει στα σκουπίδια,στην φυσική τους
    δλδ κατάληξη.
    Στά σκουπίδια λοιπόν για τους Έλληνες,όσοι παραγνωρίζουν την πραγματική ιστορία ,η οποία
    Δαπέργολα,δεν ξεκινάει από το βυζάντιο και την χριστιανική μορολογία,αλλά από αρχαιοτάτων χρόνων,όταν ο Δευκαλίων και η Πύρρα ,εγέννησαν τον Έλληνα.
    Αυτή είναι η πραγματική ιστορία του Ελληνισμού ,είτε την θέλεις ,είτε όχι κ. “Δόκτωρα” και όλα
    τα υπόλοιπα που με αρκετό κόπο σοφίστηκες ,είναι δυστυχώς για σένα και τους θρησκόληπτους εχθρούς του Ελληνικού Έθνους,γιά τα σκουπίδια.

    Like

    1. Εισαι εντελως ακυρος.Επαναλαμβανεις συνεχεια την λεξη εβραιοχριστιανισμος.η λεξη αυτη αποτελειται απο δυο συστατικα.εβραιος και χριστιανισμος.και τα δυο ειναι εκ διαμετρου αντιθετα.μαθε πρωτα να μιλας και ξεκολα λιγο τον εγκεφαλο σου και τα λεμε.

      Like

    2. ποτε θα σταματησει αυτο το βιολι του να διχαζεται ο ελληνισμος με κολληματα επαρσης και βαυκαλισμου;;;;;

      Like

  11. ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

    ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΑΣ!

    ΤΥΦΛΟΙ ΟΜΩΣ ΠΟΛΛΟΙ…ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΑΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΤΕ!

    Μενουν ησυχοι…και διασκεδαζουν τις κραυγες σας!

    Καλαμπουριζουν που κανετε σαν αγγελη προβατων…

    Και ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ,

    ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΔΕΙΞΑΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΤΕ ΜΙΑ!

    Γιατι μενουν μακρια και ησυχοι?

    ΕΠΙΔΗ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΑΤΕ ΕΣΕΙΣ!

    ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΛΩΣΕ ..Η ΙΣΤΟΡΙΑ!

    Εισθε λοιπον Πεθαμενοι!

    Το υποψιαζεσθε….αγριευετε….μουρμουρατε ..

    αλλα μεχρι εκει!

    Χαμενοι εισθε…..απο χερι!

    Ο εχθρος σας ειναι μιλια μπροστα!

    Μονο Ελληνες μπορουσαν να τον σταματησουν!

    ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ…..ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΗ!

    Παιξτε ..Μεταξυ σας!

    Like

  12. ΠΡΟΣ Κ.ΧΡΗΣΤΟ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
    Κυριε Χρηστο,μολις ειδα την απαντηση σας στον κ.Δαπεργολα και χωρις να σταθω στο σκελος,το σχετιζομενο με το αντικειμενο σας,καθοτι,δεν ειμαι ιστορικος,θα απαντησω στο σημειο,οπου αρνεισθε τα πνευματικα αιτια,ως κινητηριους μοχλους της ιστοριας καιτοι προτασσετε την κυριαρχια των δευτερευοντων,ενδοκοσμικων παραγοντων,υποκειμενων,αλλωστε,σε διαφορετικες ερμηνειες,αναλογως,της ιδεολογιας,των προκαταληψεων,και ουτω καθεξης,πανω στην προνοια του Θεου,στην πρωταρχικη δυναμη,η οποια συνεχει τα παντα και οικονομει,ειτε κατ’ ευδοκιαν,ειτε παραχωρησει,σεβομενη την ελευθερια μας,τις εξελιξεις,γνωστου οντος του ρητου”ουτε τριχα της κεφαλης δεν πεφτει,αν δεν το επιτρεψει ο Θεος”.Επιτρεψατε μου να πω,οτι τουτη η παραδοχη σας φανερωνει,περαν της οιησης ενος ιστορικου,ο οποιος αμφισβητει την επιστημονικη επαρκεια συναδελφου του απο το ξεκινημα,κιολας,της παρεμβασης του,και την αγνοια της θεολογιας μας,γεγονος που δεν ειναι καταδικαστεο,αλλα παρατραβατε το σκοινι,οταν αρνεισθε την παρουσια του Θεου,κοιτατε,γυρω σας,με ποιο μυστικο και φανερο τροπο,δια των θαυματων,ενεργει,στην πορεια της ανθρωποτητας.

    Like

    1. Επειδη το λακωνίζειν εστίν φιλοσοσοφείν α)το θέμα είναι Ιστορικό αρα θεολογικές αναλύσεις -εκθέσεις ιδέων σαν του συγράφέα είναι αδόκιμες καθώς δείχνουν άγνοία Ιστορικών Γεγονότων σαν αυτά που παράθεσα β) ΔΕΝ αρνούμαι την υπάρξη του Θεού και γ) δεν κρίνω απαραιτήτη την συνέχεια της συζήτησης καθώς είναι εμφάνες ότι ο κ,. Ανδρέαδης ΔΕΝ κατανοεί τι γράφω και δεν πιστεύω ότι είναι εφικτή μια συνενοήση.Αρα σταματώ εδώ και ο κάθεις μένει με τα συμπέρασμάτα του και “ζήσαν όλοι καλά και εμείς καλύτερα”…Dixit…

      Like

      1. Πρωτα απ’ ολα,και μονο το γεγονος της χρησιμοποιησης εκ μερους σου,του τριτου προσωπου στη διαπροσωπικη επαφη,εστω,μεσου διαδικτυου,κυριε Βουλγαρη,δικαιωνει τον ισχυρισμο μου,πως σηκωσες ψηλα τον αμανε,με τα αφ’ υψηλου βλεμματα προς τον εκαστοτε συνομιλητη,οπερ σε κατατασσει,αυτοματως,στους υπερφιαλους,τους αυτοδιοριζομενους καταμετρητες της επαρκειας η ανεπαρκειας των συναδελφων σου στην επιστημη τους,εξελισσομενης,δηλαδη,της καλα φυλασσομενης οιησης σου,μεχρι προτινος,εις ανωτερα ευχομαι στην αφεντια σου,αν και θα χρειαστεις κρανος για την προφυλαξη της κεφαλης τη στιγμη της προσκρουσης της με το ταβανι,ετσι,οπως μεγαλωνει ο κορμος της ψωροφαντασμενου εαυτου σου.Ποσως,μ’ ενδιαφερει,σε πληροφορω,αν η Υψηλοτης της παντογνωσιας σου καταδεχθει να απαντησει σ’ εναν απλο ανθρωπο,δε γραφω τουτο το σχολιο για σενα,οχι,απλως,επειδη βρισκομαστε σε χωρο δημοσιου διαλογου,θεωρω αναγκαιο να μην αφησω την αιωρηση εσφαλμενων εντυπωσεων,γυρω απο το διαπραγματευομενο ζητημα,στους αναγνωστες των σχολιων,ειδεμη,σε κουβεντα,κατ’ ιδιαν,μαζι σου,θα εριχνα ενα μειδιαμα,ακουγοντας σε,να λες,οσα εξεθεσες στις παρεμβασεις σου,παραπανω.Η συνεννοηση,ωσαυτως,δεν ειναι εφικτη,διοτι ναι μεν ενασμενιζεσαι τον ορθολογισμο,ως,επιστημονικη μεθοδολογια,μα ξεχνας τη βασικη προυποθεση για την απροσκοπτη λειτουργια του,τουτεστιν την υπαρξη κοινου νου,στοιχειου απωλεσθεντος απο σενα,βαση της δικης σου παρανοησης σχετικα με την ουσια των προσσεγγισεων απο την πλευρα του κ.Δαπεργολα.Θεωρουμενου του ανθρωπου,ωσαν μοναδα υπνοβασιας,διχως το αυτεξουσιο της ενταξης του σε τουτο η σ’εκεινο το ερμηνευτικο ρευμα του ιστορικου γιγνεσθαι,προορισμενου,χαριτι αρρωστημενης προσκολλησης σε μια αγνωστη θεοτητα απαγορευσεων σχετικα με τον τροπο αντιμετωπισης της ταυτοτητας μας,να παραθετει αριθμους,ημερομηνειες συμβαντων,ανευ βαθυτερης διεισδυσης,συνδυαστικω τω τροπω και της αναγωγης του οποιουδηποτε πραγματος στο κεντρο των υπαρξιακων αναγκων μας,στους κινητηριους μοχλους της ιστοριας,υποτιμουμε τον εαυτο μας,αντικρυζοντας τον με τη ματια του κακομοιρη,παθητικου θεατη των διαδραματιζομενων ολογυρα μας,με συνεπεια να νεκρωνουμε το Θεοσδοτο δωρο της ελευθερης προαιρεσης.
        Ξερεις,η αναφορα της φρασης”Λακωνιζειν…”,γινεται,συχνα,ο φερετζες που κρυβει,εντεχνως,τη δειλια,πισω απο την πεφυσιωμενη γνωση,σε μια παρατεταμενη,αντιπαραθεση,αμφιβολλου καταληξης για καποιον εχοντα μεγαλη ιδεα για τον εαυτο του,τον αποδιδοντα πιστοποιητικα εγκυροτητας σε συναδελφους του,τον παρερμηνευοντα,εν μερει,σκοπιμως,πιο πολυ απο προβληματα στην κατανοηση των συνθετων ζητηματων,την προθεση,του συγγραφοντος το αρθρο,να καταδειξει την αναγκαιοτητα για την επανεκτιμηση της “ρωμιοσυνης”,παραγκωνισμενης,συκοφαντημενης εννοιας απο τα ιερατεια των υποστηριζοντων την ολοκληρωση της ιστορικης διαδρομης της ανθρωποτητας στο παρον σταδιο της περιοδου του Διαφωτισμου,αν και επηλθε η υπερβαση του,οδευομενου του κοσμου σε εποχη νεοβαρβαροτητας η σε κατι κυοφορουμενο.Εδω,λοιπον,ο κ.Δαπεργολας αναγγελει το χαρμοσυνο μηνυμα της ορθοδοξιας,ανασυρει τη δυνατοτητα της να μεταμορφωνει τα φθαρτα,εφημερα υλικα τουτου του κοσμου,ενω καταφασκει στην πραγματικοτητα,ουσα αλληλενδετο σχημα βιωματος και λογου.
        Επισης δε μου λεει τιποτε η πιστη σου στο Θεο,μολονοτι σεβομαι το θρησκευτικο αισθημα καθε ανθρωπου,ωστοσο η ορθοδοξια,οπως σημειωσα και προηγουμενως,ειναι η συνειδητη ενταξη στο σωμα του Χριστου, και η καρδιακη αποδοχη της Αγιοπατερικης εμπειριας,εφοσον ανηκεις στην εκκλησια μας.Πρεπει να χαιρεσαι με τις τοποθετησεις τυπου Δαπεργολα,οπου επανακαμπτει ο εξαγιαστικος ρολος της εκκλησιας αντι της μεμψιμοιριας και της ενοχλησης σου απο το γεγονος της αναδειξης της ρωμιοσυνης,ως εσωτερικης πραγματικοτητας με ψυχωφελη επακολουθα και στις εξωτερικες εκδηλωσεις(βλεπε συνεργατικο πνευμα στις κοινοτητες,μορφες αλληλεγγυης στο φως του “συναποφασιζειν” κ.λ.π),αφου εισαι πιστο μελος της εκκλησιας.
        Ο ανθρωπος δεν ειναι μονοδιαστατο ον και αρα τα παραγωγα της δρασης του,υπο το εκκλησιοκεντρικο πρισμα για τους ορθοδοξουντας,ακολουθως,υποκεινται σε ερμηνειες διαφορων αποχρωσεων,ωστε το ζητημα της ταυτοτητας δε λυθηκε,οριστικα,επειδη η ιστορια αποφασισε,σ’ ενα κλασμα χρονου,μπροστα στο απειρο του μελλοντος,να ορισει την ταυτοτητα με ορισμενη πολιτισμικη φορεσια.Σε τετοια ακανθωδη,συνθετα προβληματα,αναζητας καταφυγη σε χωρο,υπερβαινοντα την εφημερη φυση της ιστοριας,στην ιδια τη θεολογια μας,για να αντλησεις σοφια,διδαγματα απο Θεοφωτιστους πατερες της εκκλησιας,αποφευγοντας το γαντζωμα σε ενταλματα ανθρωπων εστω και ακαδημαικων.Σου συνιστω να προσεχεις,περισσοτερο,στο μελλον,καθε φορα που νιωθεις ανεξοικειωτος με την ιδιαιτερη οπτικη του αρθρογραφου,δεν ειναι ντροπης πραγμα η σιωπη,ολοι μας εχουμε ελλειψεις ακομη και στο γνωστικο αντικειμενο μας,ουτε ειναι κακο το κηρυγμα,εφοσον γινεται με ταπεινο φρονημα και αναπαυει την καρδια του καλοπιστου ακροατη.

        Like

        1. Πρωτή φορα βλέπω ΄ένα τόσο μεγάλο σεντόνι το οποίο ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΤΙΠΟΤΑ….Το β! ενίκο το χρησιμοποώ μόνο με αυτούς που έχουν κάτι ενδιαφέρον να πούν π.χ. Χρήστος Πλατανίωτης ….ΔΕΝ ασχολούμαι με ΚΕΝΟΛΟΓΟΥΣ οι οποίο χρησμοποιούν ,μια κακεπτύπη μοιργή πιετσισμού την οποιά μ”βαπτίζουν” Οριθοδοξία (ΠΡΟΣΒΑΛΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ) για να κάλυψουν την Ιστορική τους άγνοία και τον ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟ τους (βλέπε Ναίτες) Αν κάποιος εδώ περά θέλει να συνέχίσει την καθοδική του πορεία και την “σταυροφορία” του να ξανάφερει την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ στο Μεσαιίνωα ειναι ελευιθέρος να το κάνει αυτός γελιοποιείται με ότι με ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΣΜΟ γράφει..εγω αυτήν την πορεία δεν σκοπευω να την παρακολουθήσω καθώς έχω και σημαντικότερα πραγμάτα να κάνω στην ζώη μου
          ΥΓ Συνιστται στον κ. ανδρεαδή να ΜΗΝ ΞΑΝΑΣΧΟΛΙΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΑ οπώς δεν ασχολούμαι μάζιι του ας μην ΞΑΝΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ .

          Like

    2. YΓ Οπώς οποίος αγνοεί την Ιατρική Μεθοδολόγια δεν μπορεί πραγματικά να θεώρηθεί Ιατρός ετσι και όποιος αγνόει την Ιστορική Μεθόδολόγια όπως ο συγγράφεας του άρθρου ΔΕΝ μπορεί να θεώρηθεί Ιστορικός (ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ) και κάθως ο κ, ανδρέαδης δεν το αντιλάμβάνεται αυτό δεν υπάρχει λόγως περαιτέρω συζήτησης ή για να το πώ “απλώ τω λόγω” μετάξυ του ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΗ Θουκίδιδη και των χρονικογράφων του Μεσαιώνα ο συγράφεας του άρθρου διαλέγει τους χρονικογράφους ένω εγώ διάλεγω τον Θουκίδιδη γιατί αλλό η τα φυσικά φαινόμενα και αλλό η μετάφυσική και τα Ιστορικά γεγόνοτα είναι φυσικά φαινομένα και όχι μεταφύσικη…Κλείνω και ΔΕΝ επιθυμώ να επανέλθω…

      Like

      1. Επαναλαμβανεις τη πλανεμενη ιδεα που εχεις για την εσωτερικη αναγκη του νεοελληνα να βρει τις ριζες του σε μια καταγεγραμμενη,ιστορικη πραγματικοτητα,οπου οι ανθρωποι,βρε χριστιανε μου,τουτης της λεκανης,Βαλκανικης τε και μεσανατολικης,ειχαν ανοιχτα τα ματια της ψυχης τους στο καλεσμα της εκκλησιας για την μεταμορφωση του “ειναι” τους,της κοινωνιας,γυρω τους,κατ’ επεκταση.Οταν μπερδευεις τη μεταφυσικη με την πανταχου,παντοτινη,ενεργεια του Θεου,συνεργεια της ανθρωπινης βουλησης,την οποια επιδοκιμαζει ο Διαφωτισμος,τοτε,δικαιως,ο αλλος θα σε καταταξει στους χρησιμοποιουντας εφαλμενα κριτηρια για την εξηγηση φαινομενων σ’ εναν τοπο με,ξεχωριστη εξελιξη σε σχεση με τα συμβαντα στη Δυση.Περαν αυτου,τελειως,αυθαιρετα και με κινδυνο να χαρακτηριστεις “ιδιορρυθμος”,αναξιος σοβαρης μεταχειρισης απο πλευρας του συνομιλητη σου,ωστοσο,το λεω σε ηρεμο τονο,ανευ παραθεσης πειστηριων,μιλας για αστοχηματα του αρθρογραφου,τη στιγμη που αγνοεις τις πηγες του και ειναι φυσικο να συλληφθεις επ’ αυτοφωρω,δεδομενης της υποδοριας ιδεολογικης προσεγγισης του ζητηματος απο την πλευρα σου,μεσα απο διακηρυξεις,δηθεν ουδετεροτητας,λες και υπαρχει ο ιστορικος-διαβητης σε γεωμετικες αναλυσεις,μη επιδρωντων,δηλαδη,προσχηματισμενων εντυπωσεων,ριζωμενων προκαταληψεων στο ασυνειδητο του και αλλων παραγοντων στην πορεια επεξεργασιας του υλικου υπο πραγματευση,κολωνα ψυχροτητας εναντι παραγοντων,οι οποιοι τον ωθουν στο να συμπαθησει η να αντιπαθησει τουτη η εκεινη την πολιτικοστρατιωτικη προσωπικοτητα του παρελθοντος.Μειωνοντας τον συναδερφο σου,διχως να σταθεις σε συγκεκριμενο σημειο.οπου διαφωνεις μ’ αυτον,ουτε εξυψωνεσαι,ουτε πειθεις για τη δυνατοτητα σου να αντιπαρατεθεις στο αναπεπταμενο πεδιο του ελεγχου του σημειο προς σημειο.Σε πειραξε εσενα τον “ορθοδοξο” κατα τα λοιπα,η μνημονευση των Αγιων πατερων και εφθασες στην παρακρουση να χρεωνεις στον αρθρογραφο την αναφορα γεγονοτων του Μεσαιωνα,ευρισκομενων οχι στο χαρτι,μα στη φαντασια σου,δοθεισης της ευκαιριας να απαξιωθουν οι χρονικογραφοι της επιμαχης εποχης.Ειτε δε διαβασες,καν,το κειμενο του κ.Δαπεργολα,ειτε η οργη σου στην αναγνωση καποιων λεξεων,σε τυφλωσε και γραφεις αρες,μαρες,κουκουναρες,παντως,την πατησες,για να σου αντιγυρισω αυτο που ειπες σ’ αλλη περισταση”ο Θεος αγαπαει τον κλεφτη,μα αγαπαει και τον νοικοκυρη” και ετσι την επομενη φορα μη δινεις αφορμη να σε αποκαλεσω “προβληματικο” στην αντιμετωπιση ορισμενων θεματων.

        Like

        1. Κοίιτα ποιός μιλά για προβλημματικούς! Αραγε όταν γράφω στον ανδρεάδη ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ποία απο αυτές τις λέξεις ΔΕΝ καταλαβαίνειι;Aναρωτίεμαι τελικά ο ανδρεάδης ξέρει ΑΠΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ή έχει τέτοιο πια “θέμα” που πρέπει ντε και καλά να ενοχλεί τους άλλους μήπώς και τύχει της προσοχής του Τελικά αυτός έχει το ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΜΟ ΑΝ ΜΕ ΞΑΑΝΑΕΝΟΧΛΗΣΕΙ ΔΕΝ ΦΕΡΩ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΚΑΘΩΣ Ο ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ ΠΑΕΙ ΓΥΡΕΟΝΤΑΣ

          Like

      2. Τωρα πλάκωσε και το ΑΡΧΙΓΕΛΙΟ πρέζοτρολλ. σατανιισμένο “δου-δου” ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ… ας γράψει για μια φορά ακόμα για τα εγκεφαλικά νοσημάτα από τα οποία πάσχει ή του λένε κάθε μέρα της ΑΧΡΗΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

        Like

      3. ΥΓ σχολιαστές ότι σχολίο και να μου στέλνει το προαναφερόμενο τρολλ αν είναι εφικτό να στελνέται εκεί που ανήκει δηλαδή ατα σκουπίδια καθώς χρυσαυγούλα ¨ουγκ” σαν και αυτό ειναι ΑΝΙΚΑΝΑ να κάνουν διάλογο…
        ΖΗΤΩ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ

        Like

        1. και οι νεοναζί αγελαίοι χρυσαυγήτες είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση αυτού του ρητού…

          Like

      4. το ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟ πρεζοτρόλ γρύλισε πάλι…Ζήτω ο Ιωάννης ο Ειρήνοποιός….

        Like

      5. To ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟ πρεζότρολ -0ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ “δού-δού” ξάναχτυπά σε λίγο θα μας ξαναπεί για την αρρώστια του καιτι του λένε κάθε μέρα της ΑΧΡΗΣΤΗΣ ζώης του…

        Like

  13. Ενταξει,κυριε Χρηστο,θα πιω τον καφε της παρηγοριας για την δυσαρεστη ειδηση της κακης βαθμολογησης μου και θα ευχηθω οχι μονο να σπασεις το ταβανι απο το ψηλωμα της μυτης σου μα και να αγγιξεις το συννεφο της αγαπημενης σου λεξης και κατανοητης στο μεγιστο απο σενα,της μεταφυσικης,εννοω,οπου η θεολογικη καταρτιση σου,εκει τοποθετει την πιστη μας,το καθημερινο,εσωτερικο βιωμα των τελουμενων στη Θεια Λειτουργια.Η ταπεινοτης μου σε σχεση με την Υψηλοτητα σου,ειναι,βεβαια η μερα με τη νυχτα,αντιστοιχως,υστερα,ειδικα απο το ανηκουστο,κοιτα θρασος το μυρμηγκι που τα βαζει με τον ελεφαντα,οντως ανετρεψα τα ορια,δοσμενα,Θεοθεν,αναμεσα μας και απορω ο ιδιος με την καταδεκτικοτητα σου,τολμημα να διαφωνησω,με τετοιον,αυτοχρισμενο “Παπα” της ιστορικης γνωσης,θα βρουμε στην πορεια τι σου λειπει,περαν του στεμματος,του αραγμενου στην κεφαλη σου,μονιμως,γυρω απο το θεμα της καταγωγης των μασωνων.Αφ’ ης στιγμης,σχολιαζεις σε χωρο δημοσιου διαλογου,παρε το αποφαση,πως θα υφιστασαι την κριτικη κατα αναλογο τροπο με το δικο σου υφος και τη σταση εναντι αρθρογραφων,τους οποιους εκτιμω,περιττευουν,συνεπως,οι συστασεις σου.Ασχολησου,οσο θελεις,με τα λεγομενα μου,δε σε παρεξηγω,αρκει να τα διαβαζεις η να τα κατανοεις,μιας και αρχιζω να αμφιβαλλω για την αντιληπτικη ικανοτητα σου μετα το σημερινο περιστατικο με τα καμωματα σου εναντι κειμενου,το οποιο παραναγνωσες στην καλυτερη περιπτωση.Επιπροσθετως,προτιμω τον ταλιμπανισμο της αυτογνωσιας απο την πλανη του κενοδοξου ανθρωπου,για να τα κανουμε λιανα τα πραγματα.

    Like

  14. Δαπέργολας … Δαπέργολας …
    Δικό μας όνομα, Επτανησιακό, Κεφαλλονίτικο, αλλά μπορεί και εκ Κερκύρας Κεφαλλήνων …
    Δρας Ιστορίας του ΑΠΘ… αλλά μάλλον της Ιστορίας που προορίζεται για την Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

    Λυπάμαι κύριε Δαπέργολα που ως Επτανήσιος δεν μπορώ να αισθανθώ κανένα είδος «εθνικής υπερηφανείας» για το πόνημά σας!
    Με το καθαυτό Ιστορικό μέρος και την επιστημονικότητά του ας ασχοληθούν πλέον αρμόδιοι εμού.

    Εγώ απλά σαν πολίτης δικαιούμαι όχι μόνον να διαφωνήσω και να εναντιωθώ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ κάθετα και κατ’ ιδίαν βαρύτητα λόγου με εσάς τον Δόκτωρα, χωρίς εγώ να είμαι δόκτωρας σε τίποτα ,
    αλλά και να θεωρήσω τον λόγο σας ένα ιδεοληπτικό παραλήρημα, καμία σχέση έχοντα με οτιδήποτε το επιστημονικό
    από την στιγμή που ήδη ξεκινάτε την ανάλυσή σας με θέσεις του τύπου «… οι τοξικές ουσίες του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού (ή…Διασκοτισμού – όπως τουλάχιστον τινές εξ ημών έχουμε εδώ και πολλά χρόνια καταλήξει), τότε δηλαδή που η εισβολή της αυτιστικής εκείνης αποθέωσης του Ορθού Λόγου (μέσω των ευρωπαϊκών…στοών – για να μην ξεχνιόμαστε – δεδομένου ότι άπαντες οι δήθεν ορθολογιστές διαφωτιστές της Δύσης ήταν στην πραγματικότητα αποκρυφιστές και μασώνοι), ακόμη και όταν …. » κλπ.κλπ.

    αυτό μου αρκεί τόσον για να διαπιστώσω την επιστημονικότητά σας όσον και για να μαντέψω τις θέσεις σας περί Ελληνική ταυτότητος.!
    Δεν διάβασα καθόλου παρακάτω, δεν με ενδιαφέρει καθόλου πλέον!

    Λυπάμαι, αλλά στα δικά μου όνειρα μιας μελλοντικής Ελλάδας , αγιορείτικα πρότυπα και θρησκοληπτικές ιδεοληψίες δεν χωρούν!

    Like

➤ Σχολιάστε Ελεύθερα :

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s