olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Οι αυταπάτες τελείωσαν

Posted by olympiada στο Μαρτίου 18, 2013

Chaplin_2Γράφει ο Αμετανόητος

Αυτό που έγινε με την Κύπρο δεν ερμηνεύεται μόνο με Συνταγματικά ή Διεθνούς Δικαίου κείμενα. Δεν ερμηνεύεται επίσης ούτε με Οικονομικό τρόπο. Η ερμηνεία που μπορεί, να δωθεί είναι καθαρά με όρους στρατιωτικής ισχύος.

Ολοι κατάλαβαν πολύ καθαρά τι έγινε. Αφού και το capital.gr η εφημερίδα που έλεγε «το μνημόνιο είναι ευλογία», κατάλαβε επιτέλους το λάθος της.

Ο Θανάσης Μαυρίδης λοιπόν, ένας ιδεολογικός μου αντίπαλος, (αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ) κατάλαβε μάλλον ότι αυτό που πρεσβεύει η Ε.Ε. δεν είναι βέβαια ένας Νεοφιλελευθερισμός των ακαδημαϊκών συγγραμάτων…Το να κόβεις χρήματα από τις καταθέσεις στον απλό κοσμάκη, δεν το δίδαξαν στις παραδόσεις τους ούτε ο Νόζικ, ούτε ο Χάγιεκ ούτε ο Φρήντμαν. Ο σεβασμός στην Ατομική περιουσία είναι κυρίαρχο στοιχείο σε όλα τα Φιλελεύθερα Συντάγματα.

Ούτε οι μπολσεβίκοι του Λένιν, το 1917 δεν το τόλμησαν για το φτωχό κόσμο. Αρκεί κάποιος να διαβάσει τα Συντάγματα τους, του 18 και του 36.

Το να κινείσαι τόσα χρόνια όμως, στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και να αντιλαμβάνεσαι ΜΟΛΙΣ τώρα, ότι σε μία χώρα σαν τη Κύπρο, που δεν ήταν ο κρατικός τομέας το πρόβλημά της, με άκρως φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, με κεφάλαια στον τραπεζικό τομέα από το εξωτερικό (ιδιαιτέρως τη Ρωσία) κτλ., φέρθηκαν με Αυταρχικό τελεσίγραφο όπως σε περίοδους Πολέμων, (πρωτοφανές, ακατανόητο και  εξοργιστικό) είναι τουλάχιστον μία πρόοδος.

http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1752914

Και βέβαια, αν η πραγματική αιτία, ήταν ότι ήθελαν να χτυπήσουν τους φορολογικούς παραδείσους εντός της Ε.Ε. θα μπορούσαν να άρχιζαν και σε άλλες χώρες ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Ετσι επιτάσσουν οι κανόνες Δικαίου.

Αυτό βέβαια, οι offshore, είναι και το μέγιστο θέμα (κατά τη γνώμη μου) στο σημερινό καπιταλισμό. Οι πλούσιοι δεν πληρώνουν πιά φόρους. Νομίμως όμως. Το ίδιο το σύστημα είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, που διαιρεί υπέροχα, το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού με το υπόλοιπο 5%.Πολλά έχουν γραφεί,μελέτες άρθρα,βιβλία και δεν επεκτείνομαι παραπέρα.

Το θέμα της Κύπρου λοιπόν είναι βαθύ και εξόχως ιστορικό.

Απέδειξε ακόμα μία φορά, ότι ο Καπιταλισμός (εγώ θα συνεχίσω να τον λέω «καπιταλισμό» έτσι το διδάχθηκα όταν ήμουν φοιτητής, και όχι «οικονομία της αγοράς», δεν υπάρχει κάτι τέτοιο) απαιτεί Αυταρχικές λύσεις και Ολοκληρωτικού τύπου καθεστώτα, για την προάσπιση των συμφερόντων του.

Η Ελλάδα και εννοώ ιδιατέρως όλη τη Πολιτική  ηγεσία που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι αυτή η εποχή, δεν είναι απλά μία εποχή κρίσης του συστήματος που εμφανίζεται στην Δυτική Ευρώπη ή στις ΗΠΑ.

Τα χρηματιστήρια και όλες οι κεφαλαιαγορές, τη στιγμή που ενώθηκαν από την δεκαετία του 90, και τη στιγμή που ενσωματώνονται και άλλες χώρες με τα χρηματιστήρια και τα τραπεζικά τους συστήματα, στο σύστημα των ελεύθερων κεφαλαιακών συναλλαγών, μεγαλώνουν το υβριδικό τέρας, με τα πολλά κεφάλια.

Το τέρας έχει όνομα. Και λέγεται Απληστία. Μία απληστία που είναι ικανή να τα εξαφανίσει όλα, για να χορτάσει. Αλλά δεν χορταίνει ποτέ. Και έπειτα, θα μείνει μόνο του με ένα χρηματοκιβώτιο αγκαλιά, να κοιτάει τα αποκαϊδια.

Ας πέσουν στο τραπέζι λοιπόν λογικές λύσεις, για το πώς θα αποδεσμευτούμε τάχιστα, όχι μόνο από το τοξικά, δηλητηριώδες Ευρώ, αλλά τελικά και από την ίδια την Ε.Ε.Δεν πρόκειται να γίνουν πραγματικές ρυθμίσεις εντός της Ε.Ε.στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, γιατί πολύ απλά και να ήθελαν, δεν μπορούν.Κάθε αργοπορία θα έχει και μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Αλλά αυτή τη φορά, να είναι σίγουροι, ότι  αυτό το κόστος δεν θα το πληρώσει ο Ελληνικός Λαός.

Οι αυταπάτες τελείωσαν.

-Αμετανόητος, 18/03/2013

[…] στο κάτω κάτω όλοι εκφέρουμε την άποψη μας για διάφορα ζητήματα για τα οποία δεν έχουμε τεχνικές γνώσεις. Δεν χρειαζόμαστε να είμαστε επιδημιολόγοι για να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να τηρούνται κανόνες υγιεινής σε εργοστάσια τροφίμων κρεοπωλεία και εστιατόρια. Η διατύπωση κρίσεων, σχετικά με την οικονομία δεν διαφέρει σε τίποτα. Οταν κάποιος ξέρει τις βασικές αρχές και τα γεγονότα μπορεί να διατυπώσει τεκμηριωμένες απόψεις χωρίς να χρειάζονται οι διάφορες τεχνικές λεπτομέρειες. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι να βγάλετε τα παραμορφωτικά γυαλιά που θέλουν  να φοράτε οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι. Τα γυαλιά αυτά κάνουν τον κόσμο να φαίνεται απλός και όμορφος. Βγάζοντάς τα, θα μπορέσετε να αντικρίσετε τη σκληρή πραγματικότητα.[…]

Χα-Τζουν Τσανγκ – Εισαγωγή στο βιβλίο του, «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό».

37 Σχόλια to “Οι αυταπάτες τελείωσαν”

  1. Καιρός να ξυπνήσουν όσοι πίστεψαν σε επίπλαστους μύθους.

    Την καλησπέρα μου !

    Μου αρέσει!

    • velos said

      άστο….οι επαναστάτες του λαού…..του Έθνους κτλ…τι έγιναν τούτες τις ώρες ρε παιδιά….χιχιχιιιι…ρε τρομαρα που ΞΑΝΑ πήραν …; ΕΚΕΙ που αρμένιζαν αμέριμνοι, και πήγαιναν βόλτες ανά την ΕΛΛΆΔΑ οι μεν…, κάνοντας λέει προσυνέδρια και άλλες τέτοιες μπαρούφες -ηλιθιότητες- οι άλλοι οι αριστεροί… εδώ εχει πλάκα… δεύτερο πατατράκ…στην 3ετια…. άντε τώρα να τους ξανα ξετρυπώσεις, απο την τους….. έφτασαν στον ΑΡΗ, έχουν πλάκα όμως, πολύ πλάκα…, είναι μέλη του κοινοβουλίου…και λένε ότι, έχουμε κοινοβούλιο, βουλευτές … αντιπολίτευση… ΣΥΝΤΑΓΜΈΝΑ….ναι αμέ !!!!!

      Μου αρέσει!

  2. «Το τέρας έχει όνομα. Και λέγεται Απληστία.»

    Και αυτή η απληστία στην μορφή που έχει σήμερα είναι αυτή που θέλει όχι απλά περισσότερα κέρδη. Αλλά και δούλους στην απεχθέστερη μορφή δουλείας.

    Τουλάχιστον παλιά οι δούλοι έσκαβαν για νερό , χρυσό, ασήμι….

    σήμερα σκλαβώνονται για «αέρα»…

    Δυστυχώς ή ευτυχώς στην ανθρώπινη ιστορία οι οικονομικές κρίσεις ήταν ανέκαθεν προάγγελοι και αιτίες πολέμου.

    Και ο πόλεμος ξεκίνησε εδώ και καιρό. Απλά δεν τελείωσε και ούτε είδαμε τα χειρότερα ακόμα.

    Μου αρέσει!

  3. ΘΕΡΑΠΩΝ said

    Φυσικά δε μας διαφεύγει ο «φιλικός» αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με λεπτή ταξική ειρωνεία διατείνονται, καθώς χορεύουν το καθεστωτικό τους βαλς, ότι η προοπτική μιας Ελλάδας και ενός κόσμου χωρίς εκμεταλλευτές και καταπιεζόμενους, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και μισθωτούς «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση συνιστά δονκιχοτισμό και ουτοπία.

    Εξίσου «φιλικά», λοιπόν, απαντάμε: «Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας».
    Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδημιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όμως μια πορεία απείρως ευκολότερη και -από άποψη αποτελεσμάτων- πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισμένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα.
    Αυτή η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας, η Ελλάδα του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, είναι το πλέον ώριμο και ρεαλιστικό αίτημα των καιρών που «σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει».

    Μου αρέσει!

  4. sys said

    Μετα το Χρηματιστηριο το «Τερας» αυξησε την ορεξη του για φρεσκο χρημα, η καλυτερα νομιζω πως σκεφτηκε να επιστρεψει «αερα κοπανιστο» σ αυτους που του εμπιστεφτηκαν τις πενιχρες οικονομιες χρονων. Οικονομιες που προοριζοταν για μια ωρα αναγκης, για το φακελακι του χειρουργου, για την τελευταια «ξυλινη κατοικια» του μεσου ελληνα…
    Καιρος ομως ειναι το Τερας να αναζητησει και …Ελικοπτερα!

    Μου αρέσει!

  5. Imago Homines Partus said

    «Απέδειξε ακόμα μία φορά, ότι ο Καπιταλισμός (εγώ θα συνεχίσω να τον λέω “καπιταλισμό” έτσι το διδάχθηκα όταν ήμουν φοιτητής, και όχι “οικονομία της αγοράς”, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο) απαιτεί Αυταρχικές λύσεις και Ολοκληρωτικού τύπου καθεστώτα, για την προάσπιση των συμφερόντων του.»

    Η αυταρχικη λυση του «καπιταλισμου» ειναι να σου κουρευει τις καταθεσεις, μια φορα καθε τριαντα χρονια..
    (ή να κουρευει τα ομολογα οσων επελεξαν να τζογαρουν σε αυτα,- ή να εμπιστευτουν ενα κρατος που το χρεος του αυξανεται με γεωμετρικη προοδο τις τελευταιες δεκαετιες, αδικο, παρολογο, πουστια, αλλα παρολ αυτα ηταν και λαθος η εκτιμηση της καταστασης που εκαναν οι ιδιοι- ή να κουρευει μισθους και συνταξεις για να γινει reboot)

    Η αυταρχικη λυση του κομμουνισμου ειναι πολυβολα, εξοριες, εκτελεσεις και στρατιωτικοι μπερεδες διπλα στους πολιτες σε καθε γωνια καθε δρομου, που θα διασφαλιζουν με συνοπτικες δημοκρατικες διαδικασιες οτι δεν θα ακουστει καμια διαφορετικη αποψη που θα ειναι αντιθετη «της ιδεας» και του «αγωνα». Και οτι δεν θα τολμησει κανεις πολιτης να βγει απο την χωρα.

    Καθενας διαλεγει τον αυταρχισμο που ταιριαζει στην ιδιοσυγκρασια του.

    Μου αρέσει!

    • Orion said

      από που προκύπτει ότι πρέπει να διαλέξουμε από τα 2 άκρα?

      το ένα το ζούμε σήμερα η casino ιδιωτική οικονομία (και όχι οικονομία της αγοράς) και το άλλο το παλαιό αποτυχημένο καθεστώς της σοβιετίας?

      γιατί θα πρέπει να ψωνίσουμε από τα δύο? άλλες λύσεις δεν υπάρχουν?

      Μου αρέσει!

    • ΘΕΡΑΠΩΝ said

      Σε ότι αφορά τον καπιταλισμό που περιγράφετε ή φαντάζεστε καλε μου κύριε/α και της «αυταρχικής» του λύσης ,κρατήστε πιο ¨μικρο καλαθι» στην φαντασία σας ,γιατί ότι περιγράφετε ειναι απλά τα προεόρτια …..δεν έχετε δει ακόμα τα τινάγματα του θηρίου όταν ξεψυχά .Αλλα …

      κομμουνισμο ;;;; πως τον περιγραφετε – φαντάζεστε τόσο «γλαφυρά» ,μιας και η ανθρωπότης ΔΕΝ τον εχει γνωρίσει ακόμα (καταργειται καθε έννοια κράτους τοτε );

      Προφανώς εννοείτε το Σοβιετικό πείραμα το οποίο όμως (σύμφωνα με τον Μαρξ ) ήταν η «Δικτατορία του Προλεταριάτου » η συνέχιση της ταξικής διαπάλης που όντως συντελείτο συνεχώς εκει ,με την νίκη τελικά και παλλινορθωση της αστικής τάξης .Θελετε λοιπόν να το πείτε ,Σοσιαλιστικό το εν λόγω πείραμα; ,»Στυγνή Δικτατορία του κόμματος» ,»Κρατικός Καπιταλισμός»….όπως θέλετε πείτε το
      ,αλλά πάντως ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ δεν ήταν …..ίσως δεν πρόλαβε

      Μάλλον κάποιοι που ξορκίζουν το κακό σας έβαλαν την λέξη κομμουνισμός στη σκέψη και φαντασία σας

      Μου αρέσει!

    • » Η αυταρχικη λυση του κομμουνισμου ειναι πολυβολα, εξοριες, εκτελεσεις και στρατιωτικοι μπερεδες διπλα στους πολιτες σε καθε γωνια καθε δρομου, που θα διασφαλιζουν με συνοπτικες δημοκρατικες διαδικασιες οτι δεν θα ακουστει καμια διαφορετικη αποψη που θα ειναι αντιθετη “της ιδεας” και του “αγωνα” «.

      Γιατί βιάζεσαι να γράψεις αφού δεν έχεις ασχοληθεί πραγματικά ?
      http://bluebig.wordpress.com/2013/03/17/%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

      Είναι φανερό ότι έχεις γνώσεις, αλλά ψάξτο το θέμα καλύτερα.
      Και προς Θεού δεν χρειάζεται να γίνεις σοσιαλιστής ή αναρχικός…
      Απλά, ψάξτο.

      Μου αρέσει!

  6. Διονύσιος Βούτος said

    Τα πράγματα είναι απλά .. Ο κόσμος πάει και βάζει τα λεφτά του στην τράπεζα γιατί νομίζει , το έχει σίγουρο δηλαδή , πως τα λεφτά του εκεί είναι ασφαλή και δεν θα τα χάσει , αλλιώς θα τα άφηνε στο σεντούκι του όπως παλιά ή θα τα έθαβε στον κήπο του ..

    Το οικονομικό σύστημα βασίζεται πάνω σε αυτήν την πίστη .. Αν η πίστη αυτή διαρραγεί , γιατί να τα πάει ο άλλος στην τράπεζα , για να τα χάσει και να μην τα ορίζει ..?? Προσπαθήστε να μπείτε στην θέση κάποιου που έχει μερικές χιλιάδες ευρώ και σκέφτεται να τα κρύψει για να μην τα χάσει ή του τα ληστέψουν κάπου .. Δεν θέλει αυτός ο άνθρωπος να νοιώθει ότι εκεί που έχει τα λεφτά του είναι σίγουρα ..??

    Από την στιγμή που κάποιος αποφασίζει να βάλει χέρι στις καταθέσεις αυτές , τότε ο καταθέτης παύει και να εμπιστεύεται το σύστημα , η τραπεζική πίστη πάει περίπατο , τα λεφτά γυρίζουν στα σεντούκια και στο χώμα όπως παλιά που έθαβαν τις λίρες για να μην τις χάσουν και όλες οι τράπεζες χωρίς καταθέσεις πλέον πάνε για φούντο ..

    Η κρίση μετά σιγά , σιγά βαθαίνει και σε παγκόσμιο επίπεδο και αρχίζουν σφοδρές υπόγειες συγκρούσεις μεταξύ των αντικρουόμενων δυνατών οικονομικών παιχτών της παγκόσμιας αγοράς .. Όσο μικραίνει η πίτα τόσο και πιο σφοδρές γίνονται οι συγκρούσεις , οι οποίες τελικά καταλήγουν και σε κανονική πολεμική σύρραξη ..

    Η Γερμανία οδηγεί με τις αποφάσεις της , τον πλανήτη σε πολεμική σύρραξη ..

    Μου αρέσει!

  7. […] Πηγή:https://olympia.gr/2013/03/18/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF… […]

    Μου αρέσει!

  8. Παύλος said

    Πως δουλεύουμε τον αθώο γκόι….

    Μου αρέσει!

    • Παύλος said

      Kαι με υπότιτλους.

      Μεταφορτώθηκε στις 12 Αύγ 2011

      Το Χρήμα ως Χρέος – Money as Debt «Πρώτο μέρος»

      Ένα video 47 λεπτών από τον Paul Grignon ( http://paulgrignon.netfirms.com/Money… ), που εξηγεί με απλό και κατανοητό τρόπο τις βασικές αρχές λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος που κυβερνά τον κόσμο.Το χρήμα ως χρέος: ένα βίντεο για την κριτική του τραπεζικού συστήματος Ο Paul Grignon είναι ένας Καναδός καλλιτέχνης, πρώην χίπις, που ασχολείται με τις γραφικές τέχνες και σκηνοθετεί ταινίες κινουμένων σχεδίων. Το 2006 έφτιαξε ένα μικρό βιντεάκι το Money as debt που έκανε θραύση στο διαδίκτυο όπου το είδαν εκατομμύρια θεατές. Το θέμα του είναι το τραπεζικό σύστημα και η δημιουργία του χρήματος μέσα από την ιστορία. Με απλά παραδείγματα ο Paul Grignon εξηγεί παραστατικά πως η χρηματιστική και τραπεζική βιομηχανία, μέσω του μηχανισμού της δανειοδότησης, έχει καταφέρει να ελέγχει και να εκμεταλλεύεται την παγκόσμια οικονομία. Παρ όλες τις αμφιλεγόμενες πλευρές του, για τις οποίες δεν έχει λείψει η κριτική, το εν λόγω φίλμ είναι πολύ χρήσιμο για όσους αναρωτιούνται ποια είναι η προέλευση και η λειτουργία του χρήματος στη σύγχρονη οικονομία, ιδίως τώρα στον καιρό της κρίσης. Δείτε την τελευταία έκδοση του φιλμ, διαρκεί 47 λεπτά και είναι στα αγγλικά με Ελληνικούς υπότιτλους. Τα εύσημα για τους υπότιτλους ανήκουν στα παιδιά του ΚΕΠΙΚ (www.kepik.gr) που έκαναν όλη τη χοντροδουλειά. Τα παιδιά από το salata tv διορθώσανε κάποια πράγματα για να τους κάνουμε πιο ευανάγνωστους.

      Μου αρέσει!

  9. Αμετανόητε διαφωνώ με το πως καθορίζεις τον Καπιταλισμό. Αν σου δίδαξαν ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός, τότε αυτοί που σε δίδαξαν έτσι δεν διαφέρουν από τους νεοφιλελεύθερους καθηγητές που δίδασκαν ως σοσιαλισμό το New Deal Liberalism και το British Social Democracy.
    Η βιβλιογραφία είναι σαφής: ο καπιταλισμός, ένα σύστημα αγοράς, δεν είναι ένας, αλλά πολλοί.

    Αυτό που εφαρμόζει η Μερκελική Γερμανία είναι ένα μίγμα νεομερκαντιλισμού και οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Χρησιμοποιεί ως όπλα τιε ελεγχόμενες από αυτή ΕΚΤ και Κομμισιόν. Σύμφωνα με τον Βασίλη Βιλιάρδο ο μερκαντιλισμός είναι μία κεντρική, συστηματική οικονομική πολιτική, όπου τα δημόσια έσοδα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση της πολυέξοδης κρατικής εξουσίας, καθώς επίσης της επεκτατικής πολιτικής. Τα «μερκαντιλιστικά μέτρα» είναι τα εξής:

    (α) η αύξηση της εξαγωγής προϊόντων
    (β) η μείωση των εισαγωγών
    (γ) η δημιουργία «ισχυρού στόλου» για τη μεταφορά των προϊόντων και την αποφυγή τυχόν πολεμικών συγκρούσεων
    (δ) η δημιουργία οδικού δικτύου και
    (ε) η ίδρυση αποικιών, σε συνεργασία με τις ισχυρές επιχειρήσεις εμπορίου κλπ. της «επιτιθέμενης» χώρας – όπου οι αποικίες θα έπρεπε να μένουν σε απόλυτη εξάρτηση από τη μητρόπολη

    Σήμερα, ο μερκαντιλισμός επιστρέφει καθώς οι κυβερνήσεις προσπαθούν να χειραγωγήσουν τις αγορές προς όφελός τους. Κύριος εκφραστής είναι ο Γερμανικός οικονομικός εθνικισμός. Όφελος φυσικά που θα έχει σε συνεργασία με τον νεοφιλελεύθερο γκλομπαλισμό, με όπλα τις εξαγωγές και την λιτότητα, προσπαθούν να βρουν φτηνά εργατικά χέρια, διαλύοντας ή καταλύοντας παράλληλα τις εθνικές κυριαρχίες και τον κοινωνικό ιστό.

    Μου αρέσει!

    • Η διαδικασία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής έχει κυκλικό χαρακτήρα, περνώντας από τέσσερις διακριτές φάσεις. Την κρίση, ύφεση, αναζωογόνηση, άνοδο, και κατόπιν εκ νέου τη νέα κρίση, κοκ.Ο καπιταλισμός λοιπόν είναι ενας ! Μην μπερδευόμαστε ανάλογα σε ποιά χρονική φάση του τον μελετάμε

      Μου αρέσει!

    • @Makedonas Akritas
      «Αμετανόητε διαφωνώ με το πως καθορίζεις τον Καπιταλισμό.»
      Εγώ δεν όρισα κανένα καπιταλισμό.Eκανα μία τοποθέτηση και για την Ευρωζώνη και γι ατην Ε.Ε.
      Μπορείς να διαβάσεις όμως τι λέει και πως τον ορίζει ο Michel Beuad στο «Ιστορία του καπιταλισμού».
      Δεν θα σου πώ γιατί ξέρω ότι είσαι βιβλιόφιλος…
      Προσωπικά ο Κέινς και ο Σουμπέτερ με καλύπτουν.
      Να σαι καλά.

      Μου αρέσει!

  10. LambrosG said

    Το τραγικό δυστύχημα με το capital του «κ.» Μxxxxxx είναι πως ακόμη υπάρχει. Τι σημαίνει «κατάλαβε επιτέλους το λάθος της»; Πάρτε μια γεύση από τις θέσεις αυτού του «κυρίου» για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάμε (αναδημοσιεύω το τελευταίο σχόλιό μου που ανήρτησα στο συγκεκριμένο site – μετά από αυτό, μήτε που ξαναμπήκα στην διαδικασία να πληκτρολογήσω στον browser το url αυτού του site):

    [το σχόλιό μου εδώ http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2287312&pg=30&pid=2288715&orderdir=asc#post_2288715 ]
    «Η στρατηγική της οικογένειας καταρρέει», άρθρο του κ. Μαυρίδη της 11/5/2011 [http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1190895]:
    «Το χειρότερο όλων είναι ότι κάποιοι σκέφτονται και το ενδεχόμενο των εκλογών. Αυτή την ώρα!».

    «Ποιός είναι ο εχθρός;», άρθρο του κ. Μαυρίδη της 12/5/2011 [http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1191823]:
    «Κι επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα: Η χτεσινή απεργία γιατί έγινε και ποιος είναι ο εχθρός; Αυτοκτονικός ιδεασμός;»

    «Αγανακτισμένοι; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!», άρθρο του κ. Μαυρίδη της 14/6/2011 [http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1216647]:
    «Λοιπόν, όχι! Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πλήθη που μαζεύονται στις πλατείες για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους, αλλά από πολίτες με υψηλό το αίσθημα της ευθύνης και κατέχοντες το αγαθό της Παιδείας.»

    Στην πρώτη προσέγγισή του ο κ. αρθρογράφος μας λέει πως οι εκλογές απαγορεύονται. Δεν είναι ώρα τους ακόμα. Άλλωστε οι εκλογές ΔΕΝ είναι κάτι που αφορά όλους τους Έλληνες (όπως ισχυρίζεται στο σημερινό άρθρο του).

    Στην δεύτερη προσέγγισή του ο κ. αρθρογράφος μας λέει πως οι απεργίες και εν γένει οι αντιδράσεις απαγορεύονται.

    Στην σημερινή, τρίτη, προσέγγισή του ο κ. αρθρογράφος μας λέει πως η Δημοκρατία ΔΕΝ έχει ανάγκη όλους τους Έλληνες πολίτες. Η Δημοκρατία έχει ανάγκη μόνο λίγους κι εκλεκτούς «πεφωτισμένους». Οι υπόλοιποι είμαστε μόνο για να πληρώνουμε φόρους. Εμείς, που τολμάμε να αγανακτούμε με τα καμώματα του Γιωργάκου και την κατάντια της Πατρίδας μας, μόνο θα πληρώνουμε – χωρίς βεβαίως να έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούμε – και οι άλλοι, οι έχοντες το «χάρισμα» της παιδείας θα αποφασίζουν. Θα αποφασίζουν πότε και για ποιό λόγο θα γίνονται εκλογές και φυσικά θα ψηφίζουν. Άλλωστε αυτούς έχει ανάγκη η Δημοκρατία (…!).

    ΛΥΠΟΥΜΑΙ. Λυπούμαι βαθύτατα. Και εξοργίζομαι. Και ως μία ελάχιστη ένδειξη αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας, σεβασμού στην ιστορία αυτού του τόπου και στους αγώνες των Ελλήνων, αποχωρώ από τον ιστότοπο αυτό.
    Λυπούμαι… και εξοργίζομαι…

    …κι άλλο ένα σχόλιό μου – το προτελευταίο – που απαντά στις θέσεις του «κυρίου» Μxxxxxx:
    http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=2287312&pg=13&pid=2287879&orderdir=asc#post_2287879

    …αυτός είναι ο «κύριος» που «κατάλαβε επιτέλους το λάθος του»…

    Μου αρέσει!

  11. Ακέλας said

    Μα είναι δυνατόν να πιστεύουμε ακόμα, ότι Καπιταλισμός(κάθε είδους)και Κομουνισμός(πάλι κάθε είδους),είναι κάτι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ Γι’ΑΥΤΟΥΣ;…αφού ΑΥΤΟΙ τα έφτιαξαν έτσι ώστε να προστρέχει το ένα προς βοήθεια του άλλου όταν οι «ανάγκες»το προστάζουν;

    Μου αρέσει!

  12. Astillais said

    Άντε και κάτι άσχετο
    Ποιός σώζει την οικονομία της γαλλίας;
    Ουϊ της γαλλίας
    Ποιός;
    Η Ινδονησία
    πλάκα κάνω;
    Καααααλά.

    Μου αρέσει!

  13. ό παγωτατζής said

    Κάνε υπομονή λίγο φίλε μου Αμετανόητε..

    .Λίγο διάστημα-πολύ λίγο…Ολα αλλάζουν στήν Μέκκα τού χρήματος ..Αρδην…αλλά οι Ευρω-Γερμανοί και λοιποί τό ξέρουν και είναι ότι προλάβουν να αρπάξουν..λίγο πρίν τήν τελική στροφή..
    Αλλοίμονο στούς «εθελοτυφλούντες» προδότες Ελληνες πολιτικούς (αλλά καί άλλους ,άλλων κρατών) τής νύν τριμερούς εξουσίας..πού δεν εχουν πάρει χαμπάρι΄(;) ττήν εξέλιξη…
    Νάσαι καλά ..και πάντα έτσι καθαρά….
    Ιδεολογικοί αντίπαλοι πλέον δεν υπάρχουν,μιά πού το παιχνίδι εξελίχθηκε οι εμείς(οι πολλοί-οι΄κοινωνίες) οι αυτοί(οι πολύ ελίτ-οι ολίγιστοι)…και επειδή «αυτοί» καταλαβαίνουν ότι το σχοινί σπάει και δεν θαμείνει τίποτα όρθιο για να «απολαύσουν» αποτραβιούνται και «παραχωρούν» προνόμια προκειμένου να χωνέψουν τήν λεία ήσυχα για κανα δυο γεννιές ώσπου να ξαναρχίσει πάλι το ίδιο game.τής κυκλικής φούσκας διαφόρων αξιών πιθανώς με διαφορετική σειρα και προτεραιότητα..ΑΛΛΑ μέχρι τότε ΕΑΝ ό Αράπης δεν έχει τήν τύχη τού λίνκολν ή κάτι παρόμοιο The name of the game has changed….και όποιος -πολιτικός ανα την υφήλιο-αντελήφθη και κατάλαβε και προσαρμόζει πολιτικές θα προσφέρει υπηρεσία στην χώρα του..οι υπόλοιποι θα γίνουν στην καλύτερη …»Χρστοφοράκοι»..
    με αδελφικούς χαιρετισμούς από(και όχι πρός) την εξουσια-στρια

    ό παγωτατζής

    Μου αρέσει!

    • Σε έχω μέσα στην σκέψη μου και στην καρδιά μου…
      Σου έχω πεί ότι χαίρομαι πολύ όταν βλέπω σχόλιό σου…το εννοώ 1000%.
      Ο σύγχρονος πόλεμος είναι εργαζόμενοι άνθρωποι κατά τραπεζών…
      Ο μέγας καπιταλιστής Κέινς είπαμε ότι πρότεινε την ευθανασία των ραντιέρηδων…
      Ούτε αυτός τους χώνευε
      Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς
      Ο Θεός μαζί σου φίλε μου.

      Μου αρέσει!

  14. Αντάρης said

    Φοβερή ταραχή που οι τράπεζες τρώνε τις καταθέσεις…
    Και με τα ομόλογα;
    Και με το εφάπαξ;
    Και με τις συντάξεις;
    Και με την περίθαλψη;
    Αυτά δέν έχουν κλαπεί;
    Και μάλιστα…νομίμως! Για να …σωθεί η πατρίς!
    Ληστές, εκβιαστές και απατεώνες έχουν την τιμητική τους.

    Μου αρέσει!

  15. Ομάδα Βαν said

    H Merkel έβαλε τη ταυόπλακα της ΕΕ. Στροφή προς τον εθνικό προστατευτισμό της οικονομίας.

    Οι πολιτικοί μας είναι άχρηστοι, χάρη στη Μέρκελ θα γυρίσουμε στα εθνικά μας νομίσματα μια ώρα γρηγορότερα.

    Γιατί σκούζετε. Εχετε καταθέσεις πολλές;;

    Μας συμφέρει η εξέλιξη.

    Μου αρέσει!

  16. […] olympia.gr […]

    Μου αρέσει!

  17. […] olympia.gr […]

    Μου αρέσει!

  18. Όντως, δεν ερμηνεύεται με οικονομικό ή/και νομικό τρόπο… αν δεν γνωρίζεις οικονομικά και νομικά και, κυρίως, αν δεν αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα!

    http://www.capital.gr/jArticle.asp?id=1753716 (Εξαιρετική τεχνική ανάλυση από το Γιώργο Καισάριο, που κονιορτοποιεί τους αμετανοήτως ιδεοληπτικούς, φιλελευθέρους και σοσιαλιστές,… που ο Θεός να τους κάνει!)

    Η απόφαση εκτάκτου εισφοράς επί των καταθέσεων των κυπριακών τραπεζών, η οποία συμφωνήθηκε στο Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωζώνης (και όχι της Ε.Ε.), προκάλεσε ήδη μεγάλες αντιδράσεις.
    Αναμφισβητήτως το πλέον κρίσιμο θέμα αυτής της απόφασης είναι οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του και όχι τόσο πολύ η βραχυπρόθεσμη επιβάρυνση των καταθετών των κυπριακών τραπεζών που δεν ξεπερνά, στην χειρότερη των περιπτώσεων, τους τόκους δύο ετών.

    Η κρίση στην Κύπρο είναι τραπεζική και όχι δημοσιονομκή και οφείλεται στην υπερδιόγκωση του τραπεζικού της τομέως, ο οποίος υπερβαίνει έως 7 φορές το Α.Ε.Π. της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό που θα ήταν ίσως ρουτίνα σε μια αναπτυγμένη δυτική οικονομία, συνιστά επικίνδυνο ρίσκο, ίσως φούσκα, για μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της Κύπρου: (i) πάρα πολύ μικρή οικονομία με υπερδιογκωμένο τομέα υπηρεσιών, (ii) τραπεζικό σύστημα με τεράστιο όγκο καταθέσεων μη ελεγχόμενης προέλευσης. Το μοντέλο αυτό ήταν μοιραίο να καταρρεύσει δεχόμενο το «χτύπημα» του κουρέματος ελληνικών ομολόγων αφού μεγάλο μέρος της ρευστότητας των κυπριακών τραπεζών είχε οδηγηθεί σε αγορές Ελληνικών Ομολόγων. Υπό την έννοια αυτή ήταν προβλέψιμο και, γι’ αυτό, στοιχειοθετείται η μεγάλη ευθύνη του πρώην Προέδρου Χριστόφια, ο οποίος δεν έκανε απολύτως τίποτα για την έγκαιρη αντιμετώπιση του προβλήματος καθώς και του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωζώνης και της Ε.Κ.Τ., που όφειλαν εξ αρχής να έχουν παρέμβει ώστε να έχει δοθεί λύση ως μέρος της ελληνικής λύσεως.

    Ενώ η επιλεγείσα λύση έχει το μικρότερο δυνατό κόστος για τους κυπρίους πολίτες διότι κατανέμει το συνολικό κόστος και στους ωφελημένους της κυπριακής τραπεζικής φούσκας: τους ποικιλώνυμους καταθέτες των κυπριακών τραπεζών εν τούτοις είναι αδιαμφισβήτητο ότι η -πρωτοφανής για τα μεταπολεμικά δεδομένα- απόφαση πλήττει την τραπεζική πίστη σε όλη την Ευρωζώνη. Πλέον, μετά την κατάρριψη του taboo των κρατικών ομολόγων, δεν υπάρχει ούτε αυτό των προστατευομένων καταθέσεων. Η επίδραση της αποφάσεως για την Κύπρο δεν μπορεί να μετρηθεί ακόμη. Ο κίνδυνος να υπάρξει μια, έστω αργόσυρτη, αρνητική επίδραση στα τραπεζικά συστήματα του ευρωπαϊκού νότου είναι εμφανής. Αν αυτό συμβεί, τότε θα χουμε τεράστιες εξαγωγές ρευστότητας κυρίως από το ισπανικό και ποτρογαλικό σύστημα, τα οποία φιλοξενούν άνω του ενός τρισεκατομμυρίου λατινοαμερικανικών καταθέσεων. Χωρίς αυτές τις καταθέσεις, η ανάκαμψη στην Ιβηρική είναι αδύνατη ενώ οι επιπτώσεις σε Ιταλία και Γαλλία και κυρίως στην Ελλάδα αναπόφευκτες . Αναγκαία προυπόθεση της περιβόητης ανάπτυξης είναι η ύπαρξη ρευστότητος. Προφανής, λοιπόν, η ανάγκη ταχείας -έστω και έμμεσης- παροχής διασφαλίσεων της ακεραιότητος των καταθέσεων στις χώρες της ευρωζώνης που πλήττονται από την κρίση.

    Η λύση της υπαγωγής των κυπριακών τραπεζών στο ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητος, το E.S.Μ. δεν επιλέχθηκε μάλλον για πολιτικούς λόγους αφού οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν αντέχουν το βάρος μια αποφάσεως που θα προκαλούσε τεράστια δυσαρέσκεια στους φορολογουμένους τους !

    Μένει να δούμε τι στάση θα τηρήσει η πλειοψηφία της Κυπριακής Βουλής: θα προτιμήσει να αναλάβει τις ευθύνες της ή θα τζογάρει την ίδια την υπόσταση της χώρας. Αλλη μία φορά διαπιστώνουμε ότι η δημιουργία θεσμών εντός της Ε.Ε., οι οποίες έχοντας ρυθμιστικούς και εποπτικούς ρόλους θα απέτρεπαν κρίσεις σαν την συγκεκριμένη, παραμένει κορυφαίο ζητούμενο της πορείας προς μία -δυνητική- ερωπαϊκη ολοκλήρωση.

    Γραφείο Τύπου ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ

    Μου αρέσει!

    • Διονύσιος Βούτος said

      (..) Το μοντέλο αυτό ήταν μοιραίο να καταρρεύσει δεχόμενο το «χτύπημα» του κουρέματος ελληνικών ομολόγων αφού μεγάλο μέρος της ρευστότητας των κυπριακών τραπεζών είχε οδηγηθεί σε αγορές Ελληνικών Ομολόγων. (..)

      Είναι δυνατόν να μην τον γνώριζαν αυτό , αυτοί που σχεδίασαν το κλέψιμο των Ελληνικών ομολόγων ..?? Τώρα γίνεται και κατανοητός ο στόχος αυτών που έκαναν αυτόν τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό .. Κατάστρεψαν την Ελλάδα και την Κύπρο για να διαλύσουν την Ρωσία και να την βγάλουν έξω από την περιοχή .. Ο απώτερος στόχος των Γερμανών ήταν οι Ρώσοι ..

      Μου αρέσει!

    • Aυτή είναι η εξαιρετική τεχνική ανάλυση από τον κ.Καισάριο του capital.gr ?
      Αυτά που μας λέει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ?
      Σοβαρευτείτε κύριοι.
      Οι παραγόντες που καθιστούν βιώσιμη μία Νομισματική ένωση είναι Οικονομικοί, Οργανωτικοί και Πολιτικοί.
      Στο σκέλος των Οικονομικών παραγόντων βασίζεται πάνω στις Βέλτιστες Οικονομικές περιοχές του Ρόμπερτ Μάντελ.
      Εσείς στη θεωρία του Μάντελ έχετε διαβάσει ότι σε τέτοια περίπτωση που ισχυρίζεται ο Καισάριος «κουρεύουμε» το Ρώσο που ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ αλλά όχι το γερμανό που ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ ΣΤΗΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ?
      Την έχετε διαβάσει ποτέ ? Εχετε καταλάβει τι σημαίνει Νομισματική Ενωση ?
      Μήπως θέλετε να αναλύσουμε τους Οργανωτικούς και τους Πολιτικούς παράγοντες ?
      Ας μην τους πιάσουμε καλύτερα και γράψουμε κανά τόμο με το Ευρωπαϊκό μπάχαλο και την ηγεμονία των Γερμανών…
      Και επειδή γελάω μέχρι δακρύων με την «εξαιρετική τεχνική ανάλυση»…σας προτείνω εγώ να διαβάσετε άλλες αναλύσεις και βιβλία γιατί ΗΤΑΝ λάθος αυτό που έγινε όπως:

      1.Calomoris G. The Impendig Collapse of European Monetary Union (Cato Journal,Vol 18) 1992
      2.De Cecco M. European Monetary and Financial Cooperation before the A’WW. 1992
      3.Gros D & Thygesen N European Monetary Integration 1998.
      4.Kindleberger C, A Financial History of Western Europe 1993

      Χαιρετισμούς στον κ.Ιπποκράτη
      Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.

      Μου αρέσει!

  19. Η νέα διεθνής οικονομική κρίση του καπιταλισμού που τα τελευταία χρόνια πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα τις «περιφερειακές» οικονομίες της ευρωζώνης και την οποία ο ελληνικός λαός βιώνει με τραγικό τρόπο, φέρνει και πάλι στο προσκήνιο τη συζήτηση για τις αιτίες, τις συνέπειες και πάνω απ’ όλα τις πολιτικές εξόδου από την κρίση. Ο Μαρξ ήταν ο πρώτος διανοητής που αναλύοντας σε βάθος τους νόμους κίνησης και τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προσδιόρισε τις βαθύτερες αιτίες, τις σύνθετες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες και τη δυνατότητα οριστικής υπέρβασης των κρίσεων. Στο βασικό έργο της ζωής του, το Κεφάλαιο, αναλύοντας τους όρους παραγωγής, κυκλοφορίας και αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου, έκανε μεταξύ άλλων «ανατομία» των οικονομικών-κυκλικών κρίσεων, καθώς και της ιστορικής τάσης της καπιταλιστικής συσσώρευσης, προσδιορίζοντας τον «ιστορικά» παροδικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος.

    Από τη δημοσίευση του Γ΄ τόμου του Κεφαλαίου1, πέρασαν ήδη πάνω από εκατό χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η μαρξιστική θεωρία των κρίσεων εμπλουτίστηκε και από άλλες μαρξιστικές και μη προσεγγίσεις (θεωρία «διαρθρωτικών» κρίσεων ή κύκλοι «Κοντράτιεφ», θεωρίες για τις «κλαδικές» κρίσεις, όπως ενεργειακή, πρώτων υλών, διατροφική, κρίση περιβάλλοντος κ.ά.). Ωστόσο η σημασία της ανάλυσης του Μαρξ, από μεθοδολογική και θεωρητική άποψη, παραμένει πάντα επίκαιρη και αποτελεί σημείο αναφοράς, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για τις σύγχρονες οικονομικές κρίσεις. Σε αυτό το άρθρο θα περιοριστούμε στη συνοπτική παρουσίαση της «κλασικής» μαρξιστικής προσέγγισης για τις αιτίες, το χαρακτήρα και τις συνέπειες των οικονομικών κρίσεων, καθώς και τη σύνδεσή τους με την ταξική πάλη και την προοπτική υπέρβασης του καπιταλισμού, προς μια ανώτερη κοινωνία, τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική.

    ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

    Η δυνατότητα εμφάνισης των κρίσεων υπάρχει ως πιθανότητα ακόμα και από την απλή εμπορευματική παραγωγή με την εμφάνιση του χρήματος ως μέσου ανταλλαγής και πληρωμής. Ωστόσο αυτές γίνονται αναπόφευκτες μόνο στην αναπτυγμένη καπιταλιστική εμπορευματική παραγωγή.

    Ιστορικά, η πρώτη οικονομική κρίση ξέσπασε στην Αγγλία το 1825 και μεταγενέστερα και σε άλλες χώρες. Επίσης η πρώτη παγκόσμια οικονομική κρίση ξέσπασε το 1857 και αγκάλιασε τις κυριότερες τότε αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, ενώ στην πορεία επακολούθησαν και άλλες κρίσεις ανά 8-10 χρόνια. Οι πιο σημαντικές σε έκταση και βάθος ήταν αυτές του 1882-83, του 1929-33, του 1973-74 και η τελευταία του 2009-10, που γενικά δεν έχει ξεπεραστεί και για ορισμένες χώρες της ευρωζώνης όπως οι Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, κ.λπ., βαίνει επιδεινούμενη ως σήμερα. Υπάρχουν βέβαια πλήθος ακόμη τοπικές κρίσεις που θα μπορούσε να αναφερθούν, αλλά και μόνο οι παραπάνω αρκούν για να δείξουν ότι δεν πρόκειται για κάτι συμπτωματικό και να θέσουν το ερώτημα σχετικά με τις αιτίες τους.

    Όπως έδειξε ο Μαρξ, η βαθύτερη αιτία των κρίσεων στον καπιταλισμό, βρίσκεται στο χαρακτήρα των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων και ειδικότερα στην αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της. Ειδικότερα, με την ανάπτυξη του καταμερισμού της εργασίας στα πλαίσια των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, κάθε ατομική εργασία γίνεται ένας κρίκος στο σύνολο της κοινωνικής εργασίας και η ξεχωριστή παραγωγή γίνεται ένα τμήμα της συνολικής παραγωγής. Όμως, παρά τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής, εξαιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής τα αποτελέσματά της τα ιδιοποιούνται οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, οι καπιταλιστές, ενώ οι εργάτες παίρνουν μόνο τα αναγκαία μέσα ύπαρξης (στην καλύτερη περίπτωση την αξία της εργατικής τους δύναμης) με τη μορφή μισθού. Μοναδικός και απόλυτος σκοπός των καπιταλιστών είναι η παραγωγή και ιδιοποίηση υπεραξίας και σε συνέχεια κέρδους2, που έχει ως πηγή την απλήρωτη εργασία των μισθωτών εργατών.

    Από τη βασική αντίθεση του καπιταλισμού, προκύπτουν μια σειρά παράγωγες αντιθέσεις, οι οποίες αποτελούν μορφές εκδήλωσης της βασικής και οι οποίες οδηγούν την καπιταλιστική οικονομία σε κρίσεις υπερπαραγωγής3. Ειδικότερα, μια από τις κυριότερες μορφές εκδήλωσης της βασικής αντίθεσης, είναι η αντίθεση μεταξύ «παραγωγής και κατανάλωσης». Επειδή ο σκοπός της καπιταλιστικής παραγωγής είναι η επίτευξη του μέγιστου κέρδους, υπάρχει τάση για απεριόριστη αύξηση της παραγωγής. Ωστόσο η απορρόφησή της προσκρούει στα περιορισμένα όρια της αγοραστικής δύναμης των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων. Όπως επισημαίνει ο Μαρξ, «όσο πιο πολύ αναπτύσσεται η παραγωγική δύναμη, τόσο πιο πολύ η δύναμη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα στενά πλαίσια που καθορίζουν οι σχέσεις κατανάλωσης4 ».

    Πολλοί, μεταξύ αυτών και αρκετοί μαρξιστές5, αποδίδουν την κύρια αιτία των κρίσεων στην «υποκατανάλωση» των μαζών. Ωστόσο, αν θεωρήσουμε την κατάσταση «υποκατανάλωσης» ως αυτοτελή αιτία, βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι κρίσεις πρέπει να έχουν χρόνιο και αδιάκοπο χαρακτήρα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν μια φάση του κύκλου της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής μετά τη φάση της «ανόδου», όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ο Λένιν, ασκώντας κριτική στις θεωρίες της «υποκατανάλωσης», τόνιζε ότι «η υποκατανάλωση (που εξηγεί τάχα τις κρίσεις) υπήρχε στα πιο διαφορετικά οικονομικά καθεστώτα, ενώ οι κρίσεις αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα μόνον ενός καθεστώτος – του κεφαλαιοκρατικού6».

    Μια άλλη μορφή εκδήλωσης της βασικής αιτίας των κρίσεων είναι η αντίθεση μεταξύ της οργάνωσης της παραγωγής στα πλαίσια των ξεχωριστών επιχειρήσεων και της αναρχίας στην παραγωγή στο σύνολο της κοινωνίας, η οποία δημιουργεί δυσαναλογίες και ανισομέρειες στην ανάπτυξη κλάδων και τομέων με τεράστιο κοινωνικό κόστος. Η αδυναμία αναλογικής και ισόρροπης ανάπτυξης, οφείλεται στην ατομική ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής που κάνει αδύνατο το σχεδιασμό σε κοινωνική κλίμακα, γι’ αυτό και οι διάφορες ρυθμίσεις για μείωση των δυσαναλογιών στα πλαίσια του κρατικού παρεμβατισμού έχουν περιορισμένα αποτελέσματα.

    Μία άλλη μορφή εκδήλωσης της βασικής αιτίας των κρίσεων, είναι η αντίθεση μεταξύ «σκοπού και μέσου» της καπιταλιστικής παραγωγής. Η επιδίωξη απόσπασης όλο και μεγαλύτερης υπεραξίας και τελικά κέρδους, οδηγεί τους καπιταλιστές σε τεχνολογικές και οργανωτικές καινοτομίες και στη συγκέντρωση της παραγωγής σε μεγαλύτερες μονάδες για τη δημιουργία «οικονομιών κλίμακας» και απόκτησης μονοπωλιακού πλεονεκτήματος. Ωστόσο, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση της παραγωγής και κεφαλαίου, αυξάνει την οργανική του σύνθεση. Δηλαδή, μειώνει την αναλογία «μεταβλητού κεφαλαίου» (ζωντανή εργασία) σε σχέση με το «σταθερό» (υλοποιημένη εργασία στα μέσα παραγωγής) και οδηγεί σε μείωση του μέσου ποσοστού του κέρδους7. Η συγκεκριμένη διαδικασία επιτείνεται λόγω επιβράδυνσης της περιστροφής του κοινωνικού κεφαλαίου, εξαιτίας της αύξησης του «σταθερού» τμήματος και της αυξανόμενης δυσκολίας ρευστοποίησης των εμπορευμάτων. Σαν αποτέλεσμα μειώνεται η ετήσια μάζα υπεραξίας που ιδιοποιείται κάθε ξεχωριστό κεφάλαιο και κατά προέκταση μειώνεται και το μέσο ποσοστό κέρδους.

    Η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους αποδυναμώνει με τη σειρά της το κίνητρο «διευρυμένης αναπαραγωγής» και ενισχύει την τάση εντατικότερης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, με την απόσπαση μεγαλύτερης υπεραξίας (απόλυτης και σχετικής), μειώνοντας παράλληλα την αγοραστική δύναμη των εργατών και δυσκολεύοντας τη διάθεση της παραγωγής. Έτσι, ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έχουν τη δυνατότητα παραγωγής περισσότερων αγαθών (αξιών χρήσης) για την κοινωνία, σε σχέση με τις ανάγκες του κεφαλαίου (ως μιας προκαταβεβλημένης αξίας που πρέπει αέναα να αυτοαυξάνεται), αποτελούν τελικά εμπόδιο. Με άλλα λόγια, ο «σκοπός» της καπιταλιστικής παραγωγής έρχεται σε αντίθεση με το «μέσο». Το υπερ-συσσωρευμένο κεφάλαιο που δεν μπορεί να παράγει κέρδος, σηματοδοτεί την κρίση, δηλαδή διακοπή ή μείωση της παραγωγής. Η αντικειμενική δυνατότητα αύξησης της κοινωνικής παραγωγής, έρχεται σε αντίθεση με τα στενά όρια του σκοπού της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, την αύξηση της αξίας του υπάρχοντος κεφαλαίου.

    Τέλος, μια ακόμη μορφή εκδήλωσης της βασικής αιτίας των κρίσεων, είναι σε κοινωνικό επίπεδο η αντίθεση μεταξύ εργατικής και αστικής τάξης. Η αντίθεση αυτή εκφράζεται στο γεγονός ότι σε συνθήκες κρίσης επιδεινώνεται η θέση της εργατικής τάξης η οποία εξαθλιώνεται «σχετικά» και «απόλυτα». Αυξάνει κατακόρυφα η ανεργία, ενώ μένουν ακινητοποιημένα σημαντικά μέσα παραγωγής. Πολλά εμπορεύματα παραμένουν απούλητα και καταστρέφονται, ενώ η μεγάλη μάζα των μισθωτών και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα ζουν στη φτώχεια και στην ανέχεια. Η ταξική πάλη σε συνθήκες κρίσης οξύνεται με τις αντιστάσεις, διαμαρτυρίες και κοινωνικές συγκρούσεις ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη, ενώ έρχεται πιο καθαρά στο προσκήνιο η ιστορική αναγκαιότητα υπέρβασης του καπιταλιστικού συστήματος, ως ριζικού τρόπου υπέρβασης των κρίσεων.

    Μου αρέσει!

    • ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΙΚΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

      Η διαδικασία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής έχει κυκλικό χαρακτήρα, περνώντας από τέσσερις διακριτές φάσεις. Την κρίση, ύφεση, αναζωογόνηση, άνοδο, και κατόπιν εκ νέου τη νέα κρίση, κοκ. Ο καπιταλιστικός κύκλος είναι διαδικασία «κίνησης» της καπιταλιστικής οικονομίας από τη μια κρίση υπερπαραγωγής στην άλλη. Η «κρίση» αποτελεί την κύρια φάση του κύκλου στη διάρκεια της οποίας αποκαθίστανται έστω και προσωρινά, οι διαταραγμένες αναλογίες της κοινωνικής παραγωγής. Τα πρώτα σημάδια της κρίσης είναι οι δυσκολίες διάθεσης των παραχθέντων εμπορευμάτων. Αυξάνει η ζήτηση πιστωτικού κεφαλαίου και ανεβαίνουν τα επιτόκια. Βαθμιαία η κρίση αγκαλιάζει όλες τις σφαίρες της οικονομίας. Ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός οξύνεται. Η παραγωγή πέφτει, η ανεργία αυξάνει, μειώνεται η αγοραστική δύναμη των εργατών, εντείνεται η εκμετάλλευση των εργαζόμενων με εντατικοποίηση της εργασίας και περικοπές μισθών. Η φάση της κρίσης διαρκεί 6-12 μήνες, ορισμένες φορές και περισσότερο, ανάλογα με τις ιδιομορφίες της συγκεκριμένης κρίσης και τις εθνικές ιδιαιτερότητες.

      Τη φάση της κρίσης ακολουθεί η «ύφεση», όπου η παραγωγή κινείται σε χαμηλά επίπεδα. Επέρχεται βαθμιαία μείωση αποθεμάτων (υπερπαραγωγή εμπορευμάτων), λόγω φυσικής απαξίωσης, είτε λόγω πτώσης τιμών. Πολλές επιχειρήσεις κλείνουν, οι εξαγορές και συγχωνεύσεις εντείνονται, συντελείται τεχνολογικός εκσυγχρονισμός της παραγωγής. Βαθμιαία η ρευστοποίηση εμπορευμάτων αυξάνει και σταματά η πτώση των τιμών. Τη φάση της ύφεσης διαδέχεται η «αναζωογόνηση», όπου επιταχύνεται η ανανέωση του παγίου κεφαλαίου, αυξάνει η παραγωγικότητα εργασίας και το κυνήγι του κέρδους. Η ανάπτυξη της υποδιαίρεσης Ι (όπως αποκαλεί ο Μαρξ την παραγωγή μέσων παραγωγής), συνοδεύεται από αύξηση της απασχόλησης, αύξηση εργατικών μισθών, αύξηση καταναλωτικής ζήτησης και αντίστοιχα της παραγωγής της υποδιαίρεσης ΙΙ (της παραγωγής ειδών κατανάλωσης). Ο όγκος παραγωγής φθάνει στα επίπεδα πριν από την κρίση. Τη φάση της αναζωογόνησης διαδέχεται η φάση της «ανόδου», η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής. Αυξάνει η ζήτηση πιστωτικού (δανειακού) κεφαλαίου και το ύψος των κερδών. Αυξάνει η τιμή των μετοχών και χρηματοπιστωτικών «προϊόντων», καθώς και η χρηματιστηριακή κερδοσκοπία. Διευρύνονται παράλληλα οι διαστάσεις της παραγωγής και δημιουργούνται οι υλικοί όροι μιας νέας κρίσης υπερπαραγωγής.

      Η «ΕΞΥΓΙΑΝΤΙΚΗ» ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ

      Μια σημαντική διάσταση της θεωρίας του Μαρξ για τις κρίσεις αφορά τον «εξυγιαντικό ρόλο» των οικονομικών κρίσεων στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος, για όσο αυτό εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτό συμβαίνει, όπως ήδη σημειώθηκε, λόγω της αποκατάστασης, έστω και προσωρινά, των διαταραγμένων αναλογιών της παραγωγής, που πετυχαίνεται μέσω της κρίσης. Η καταστροφή των συσσωρευμένων μη κερδοφόρων κεφαλαίων, δημιουργεί ένα ευρύ πεδίο δράσης και κερδοφορίας για τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις που επιβιώνουν, θέτοντας έτσι τις προϋποθέσεις για μια νέα άνοδο.

      Υπάρχουν δυο βασικοί τρόποι με τους οποίους οι καπιταλιστές που επιβιώνουν επωφελούνται από την καταστροφή κεφαλαίων στη διάρκεια της κρίσης. Πρώτα, το κλείσιμο επιχειρήσεων, ρίχνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης στην ανεργία, αυξάνει τον ανταγωνισμό των εργατών για δουλειά επιτρέποντας στο κεφάλαιο να χαμηλώνει τους μισθούς. Αυτό δημιουργεί ευνοϊκούς όρους για αυξημένη κερδοφορία στην αρχή του νέου κύκλου, επιτρέποντας να ξεκινήσει εκ νέου η συσσώρευση του κεφαλαίου.

      Κατά δεύτερο λόγο, η κρίση απαξιώνει τα περιουσιακά στοιχεία των επιχειρήσεων, τα οποία στη φάση της ανόδου φουσκώνουν υπερβολικά. Ένας καπιταλιστής στα πρόθυρα της χρεοκοπίας όμως θα είναι διατεθειμένος να πουλήσει σε ακόμη πιο εξευτελιστικές τιμές κεφαλαιουχικά στοιχεία, τμήματα της επιχείρησης, μετοχές, κ.λπ., ώστε να αποσβέσει τα χρέη του. Αυτό αποτελεί μια πρόσθετη πηγή κερδοφορίας για τους εναπομένοντες καπιταλιστές. Με αυτό τον τρόπο, οι κρίσεις δίνουν ισχυρή ώθηση στο σχηματισμό των μονοπωλίων, που κυριαρχούν πλέον στην αγορά.

      Τελικά, η καπιταλιστική οικονομία φτάνει έτσι σε ένα νέο σημείο εκκίνησης. Όπως λέει ο Μαρξ, «Η στασιμότητα της παραγωγής θα έχει έτσι προετοιμάσει –μέσα σε καπιταλιστικά όρια– μια επακόλουθη επέκταση της παραγωγής. Και έτσι ο κύκλος ξεκινά εκ νέου την πορεία του8 » – τίθεται η βάση για μια νέα επέκταση, αλλά πάντα με ένα τεράστιο ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος, από τις καταστροφές που έχει εν τω μεταξύ επιφέρει η κρίση.

      ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

      Η μαρξιστική θεωρία των οικονομικών κρίσεων αποδεικνύει τις βαθιές αντιφάσεις και τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα των οικονομικών σχέσεων του καπιταλισμού. Διευκολύνει στην κατανόηση των οικονομικών νόμων κίνησης της σύγχρονης αστικής κοινωνίας. Ειδικότερα οι κρίσεις αποκαλύπτουν στους εργαζόμενους και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα τις αγιάτρευτες ανεπάρκειες και πληγές του καπιταλισμού. Την κατασπατάληση παραγωγικών δυνάμεων, τη ληστρική εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, τον τεράστιο αριθμό ανέργων, την αρπακτική αξιοποίηση των φυσικών πόρων, κ.ά. Η μαρξιστική θεωρία των κρίσεων δείχνει ότι ο καπιταλισμός ενεργεί όχι μόνο ως μορφή ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων αλλά και ως μορφή τροχοπέδησης και καταστροφής τους. Όσο πιο αναπτυγμένος είναι ο καπιταλισμός, τόσο πιο καθαρά δείχνει την ανικανότητά του να αναπτύξει και να αξιοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις προς όφελος της κοινωνίας.

      Η κρίση δεν οξύνει μόνο την ταξική πάλη ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη για την κατανομή και ανακατανομή του παραγόμενου προϊόντος, αλλά και για την οριστική εξάλειψη των κρίσεων με την υπέρβαση του καπιταλισμού. Με άλλα λόγια η κρίση βοηθάει αντικειμενικά την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να συνειδητοποιήσουν την αναγκαιότητα ανατροπής των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων και μετάβασης σε ένα ανώτερο σύστημα, στο σοσιαλισμό, όπου σύμφωνα με τη διορατική επισήμανση του Μαρξ, στη θέση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου ιδιοποίησης που στηρίζεται στον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, θα μπει η κοινή κατοχή της γης και των μέσων παραγωγής από τους συνεταιρισμένους παραγωγούς και η κοινωνία θα γράψει στη σημαία της «από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του9».

      Η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στην τωρινή μεγάλη παγκόσμια κρίση, η αστική τάξη δεν είναι ικανή να επιτύχει μια διέξοδο με παραδοσιακά μέσα, επιτρέποντας τη μαζική καταστροφή κεφαλαίων. Με την εξαίρεση μερικών μεγάλων χρηματοπιστωτικών εταιρειών όπως η Lehman Brothers στην αρχή της κρίσης και μερικών βιομηχανιών, η κυβέρνηση Ομπάμα και οι άλλες κυβερνήσεις απέτρεψαν τη χρεοκοπία μονοπωλιακών κολοσσών και τραπεζών, παρεμβαίνοντας με πακέτα σωτηρίας τρις δολαρίων, ακόμη και όταν ήταν καταφανώς χρεοκοπημένες. Η αιτία θα βρεθεί στην κοινωνικοποίηση της παραγωγής που έχει εκπληρώσει ο καπιταλισμός: οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι τράπεζες είναι τόσο στενά συνυφασμένες μεταξύ τους, που η χρεοκοπία έστω και λίγων από αυτές θα παρέσερνε με μορφή ντόμινο και τις άλλες. Με άλλα λόγια, η κοινωνικοποίηση έχει φτάσει στο σημείο να αντιφάσκει με τις καπιταλιστικές σχέσεις – όπως δείχνει η παρατεινόμενη αδυναμία των κυβερνήσεων να βγουν από την ύφεση, οι κλυδωνισμοί της ευρωζώνης, κ.λπ., μόνο μια διέξοδος με σοσιαλιστικά μέτρα ή με μέτρα προπαρασκευαστικά για το σοσιαλισμό είναι όντως δυνατή.

      Δεν πρόκειται λοιπόν για μεσσιανική θεώρηση της κοινωνικής εξέλιξης, αλλά για το «ιστορικά αναγκαίο» που απορρέει από τη «διαλεκτική των πραγμάτων». Κινητήρια δύναμη αυτής της ανατροπής είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν ζωτικό συμφέρον και πρώτα απ’ όλα ο κόσμος της μισθωτής εργασίας.

      Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΞΟΔΟΥ

      Η πιο πάνω ανάλυση των οικονομικών κρίσεων υπερπαραγωγής (ή κρίσεων υπερ-συσσώρευσης κεφαλαίου), έγινε με αφαίρεση των επιδράσεων του εξωτερικού τομέα και των πολιτικών κρατικής ρύθμισης της λεγόμενης «αντικυκλικής πολιτικής». Ειδικότερα, σε συνθήκες «φιλελευθεροποίησης» και αυξανόμενης «παγκοσμιοποίησης» των οικονομικών σχέσεων, οι κυκλικές κρίσεις σε κάθε χώρα, χωρίς να χάνουν τα «κλασικά» τους χαρακτηριστικά, αλληλοεπηρεάζονται, υφίστανται τροποποιήσεις, ενώ οι συνέπειές τους είναι ιδιαίτερα επώδυνες για τις «αδύναμες» και «ανοικτές» οικονομίες, ιδιαίτερα των χωρών της «περιφέρειας» της ευρωζώνης, όπως η ελληνική. Γι’ αυτό και ο ελληνικός λαός τα τρία τελευταία χρόνια, βιώνει μια πρωτοφανή κρίση με τεράστια μείωση του ΑΕΠ (20%), εκρηκτική αύξηση ανεργίας (22%), πτώση βιοτικού επιπέδου, άπλωμα φτώχειας και κοινωνική περιθωριοποίηση.

      Πρόκειται για μια οικονομική κρίση που εκτός από τις αντιφάσεις της κεφαλαιοκρατικής αναπαραγωγής σε εθνικό επίπεδο, εμπεριέχει τις συνέπειες της κρίσης της ευρωζώνης και των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων που προωθούνται, με τα γνωστά «Μνημόνια», στο όνομα της αντιμετώπισής της. Ωστόσο γίνεται καθαρό ότι οι συγκεκριμένες πολιτικές δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση με όρους συστήματος και να αποφύγουν την όξυνση της ταξικής πάλης και αμφισβήτησης συνολικά του καπιταλιστικού συστήματος. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην ελληνική κοινωνία προβάλλει σαν αναγκαιότητα «φυσικού νόμου», η εφαρμογή μιας εναλλακτικής πολιτικής «προοδευτικής εξόδου από την κρίση», που θα αμφισβητεί το DNA του νεοφιλελευθερισμού και του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, αφήνοντας ανοικτό τον ορίζοντα της σοσιαλιστικής προοπτικής

      Μου αρέσει!

  20. […] αυταπάτες τελείωσαν Posted: 18 Mar 2013 02:39 PM PDT Γράφει ο Αμετανόητος Αυτό που έγινε με την Κύπρο δεν ερμηνεύεται μόνο με […]

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: