olympia.gr

Για την Ελλάδα με όπλο την αλήθεια. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ… Έντεκα χρόνια «μετά»..

Posted by olympiada στο Ιουλίου 2, 2012

Γράφει ο Δημήτρης Κραουνάκης

Φωτογραφίες από το αρχείο του.


Αν και πριν ένα χρόνο έλεγα ότι «ξόφλησα» τους.. «λογαριασμούς» μου με την Κατερίνα Βασιλάκου – γράφοντας με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον θάνατο της, καυτηριάζοντας μάλιστα την συμπεριφορά των νέων υπευθύνων του θεάτρου της, που έσβησαν το όνομα της από την πρόσοψη του, νομίζοντας ότι έτσι μπορούν να σβήσουν και την 40χρονη προσφορά της στο θέατρο – τώρα που πλησιάζει η 11η επέτειος από τον θάνατο της [4-7-2001] δεν μου πάει η καρδιά να μην την θυμηθώ, να μην γράψω για εκείνη δυο λόγια και ας βρίσκομαι στα Γιάννενα για την συναυλία-αφιέρωμα στη μνήμη του μεγάλου Ηπειρώτη κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά..

Μαζί με την Κατερίνα πέρασα τα τελευταία οκτώ χρόνια της.

Tέσσερα χρόνια πριν την γνωριμία μας είχε χάσει τον επί 23 χρόνια σύντροφο της και συνοδοιπόρο της στο θέατρο, τον ηθοποιό Θανάση Μυλωνά, στα 51 του χρόνια.. Κάποιοι «επιτήδειοι» προσπάθησαν να σταθούν δίπλα της τα επόμενα χρόνια τάχα για να καλύψουν το επαγγελματικό «κενό» που άφησε ο Θανάσης.. Μόνο νέες συμφορές της έφεραν..

Παλεύοντας με νύχια και με δόντια τo 1992 η Κατερίνα κατάφερε να φτιάξει το θέατρο «Πανελλήνιον» στην Λεωφ. Συγγρού και πάλι όμως κάποιοι που ήταν δίπλα της δεν φρόντισαν να την προστατέψουν από κακοτοπιές.. Από νόμους που υπήρχαν και εκείνη δεν τους ήξερε…

Η Κατερίνα ήταν μόνο για την σκηνή.. Να παίζει ρόλους να χάνεται μέσα σε αυτούς. Εκεί ήταν ο κόσμος της.. Επάνω στην σκηνή πέρναγε τις γιορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, την γιορτή της, τα γενέθλια της, τις χαρές και τις λύπες της..Δεν είχε άλλη ζωή.. Εκεί, στο σανίδι όλα!…

Δυο χρόνια πριν της «αρπάξουν» εκείνο το θέατρο ένας κοινός φίλος με γνώρισε στην Κατερίνα. Ηθελε ένα άνθρωπο να αναλάβει την διεύθυνση του θεάτρου της.

Όταν την πρώτο συνάντησα με κέρδισε αμέσως με το πάθος που μίλαγε, μ εκείνα τα λαμπερά μάτια της που έδειχναν την μεγάλη αγάπη της για το θέατρο..

Θα σας πω την αλήθεια. Πήγα σ εκείνο το πρώτο ραντεβού με μισή καρδιά.. Ποτέ δεν την «πήγαινα»..Δεν μου άρεσαν εκείνες οι ταινίες μελό που είχε κάνει με τον Νίκο Ξανθόπουλο..Δεν ήταν από τους ηθοποιούς που αγαπούσα..

Με κέρδισε όμως αμέσως και βέβαια στα χρόνια που ακολούθησαν βλέποντας της να παίζει επάνω στην σκηνή, να μεταμορφώνεται στο ίδιο έργο – πχ στην «Δόνα Ροζίτα» που ανεβάσαμε στο Ηρώδειο το 1996 – από ανέμελο κοριτσόπουλο στην πρώτη πράξη, σε γριά στερημένη γεροντοκόρη στο φινάλε του έργου, κατάλαβα πόσο μεγάλη ηθοποιός ήταν , πόσο «βάρος» είχε επάνω στην σκηνή αυτή η μικροσκοπική γυναίκα. «Βάρος» που δυστυχώς βλέπουμε σπάνια στους σημερινούς ηθοποιούς – τάχα πρωταγωνιστές- που βγαίνουν στην σκηνή και εκείνη φυσικά τους.. «καταπίνει»!..

Κατάλαβα σ εκείνο το πρώτο ραντεβού πόσο «πνιγμένη» ήταν η Κατερίνα με τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει με το νέο της θέατρο και πόσο ανάγκη είχε ένα άνθρωπο να σταθεί στο πλευρό της .Εβγαινα τότε και εγώ από μια μεγάλη περιπέτεια με την οργάνωση μιας συναυλίας που κάποιοι ήθελαν να καπελώσουν και να εκμεταλλευτούν και δεν τους άφησα. Και όπως ήταν.. «φυσικό» μου την έφεραν!..

Είμαστε τότε και οι δύο πολύ ταλαιπωρημένοι, απογοητευμένοι από τον χώρο και από πολλούς ανθρώπους του.. Αυτό μας ένωσε με την Κατερίνα..

Περάσαμε μαζί οκτώ χρόνια δύσκολα, με πολλούς αγώνες, πολλές πίκρες και λίγες χαρές..Υπήρχαν εκκρεμότητες από το παρελθόν που δεν μπορούσα να βρω λύσεις, που δεν μας άφηναν να ασχοληθούμε αποκλειστικά με την δουλεία που αγαπούσαμε το θέατρο. Καθημερινό τρέξιμο..

Στον δεύτερο χρόνο της συνεργασίας μας της πήραν – με μπαγαποντιά – το «Πανελλήνιον» για να ακολουθήσει ένας αγώνας «δρόμου» που κράτησε πέντε χρόνια..

Πέντε χρόνια «παίζαμε» από την μια άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη..Από τα χωριά την Φλώρινας στην Κάλυμνο και την Τήλο, από την Αλεξανδρούπολη και την Σαμοθράκη στην Κρήτη και την Ζάκυνθο, από τα Γιάννενα ως την Χίο, από την Λήμνο και την Μυτιλήνη στα ορεινά χωριά της Αρκαδίας, από την Κύπρο ως της Βρυξέλλες. Και όλα αυτά με ένα και μοναδικό σκοπό. Να μαζέψουμε χρήματα και να φτιάξουμε ένα θέατρο και να στεγάσουμε εκεί τα όνειρά της, που στην πορεία είχαν γίνει και όνειρα μου…

Ηταν η μοναδική ηθοποιός που ενώ εκείνο το διάστημα δεν είχε δική της «στέγη» έκανε συνέχεια παραγωγές. Ανεβάσαμε Λόρκα, Λούς, Ανούϊγ, Ξενόπουλο, Ουίλλιαμς, Τσέχωφ, Κοκτώ και «παίζαμε» χειμώνα καλοκαίρι από το «Ηρώδειο» και το «Λυκαβηττό» μέχρι σε χώρους που δεν ήταν θέατρα, σε αίθουσες σχολείων, σε στρατόπεδα, σε πλατείες, σε γήπεδα..[θυμάμαι σ ένα χωριό της Φλώρινας παίξαμε σε αίθουσα δίπλα από την
εκκλησία όπου κάνανε τα..μνημόσυνα!!]

Και πάντα με ίδιο στόχο, την απόκτηση στέγης…

Και αυτό το καταφέραμε λίγο πριν το 2000. Μια παλιά ξυλαποθήκη στα εγκαταλελειμμένα στενάκια του Μεταξουργείου με τους κάθε λογής μετανάστες, έγινε το Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου». Δεν ήθελε να του δώσει το όνομα της, εγώ επέμενα λες και κάτι ήξερα…

Στις 10 Φεβρουαρίου του 2000 εγκαινιάσαμε την κεντρική σκηνή με το έργο του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις». Ηταν η πρώτη και τελευταία φορά που η Κατερίνα έπαιξε στη σκηνή αυτού του θεάτρου..

Το καλοκαίρι του 2000 μας βρίσκει και πάλι στους «δρόμους» με παραστάσεις…Τα έξοδα του νέου θεάτρου «έτρεχαν»…Αυτόν τον «καημένο» τον Ξενόπουλο – την «Μαριτάνα» του – την παίζαμε για τρίτο καλοκαίρι!! Δεν υπήρχαν όμως χρήματα για νέα παραγωγή…

Χειμώνας 2000-2001. Η Κατερίνα έχει κουραστεί.. Δίνει για τρεις μήνες το θέατρο να παίξουν άλλοι. Σκηνοθετεί μία παιδική παράσταση και αρχίζει την προετοιμασία του έργου της Γιασμίνα Ρεζά «Ο άντρας που δεν τον περίμενε κανείς». Εφτασε ως την γενική δοκιμή. Το έργο δεν ανέβηκε..Τα προβλήματα είχαν αρχίσει…

4 Ιουλίου του 2001 η Κατερίνα «έφυγε» για πάντα. Μαζί της έφυγα και εγώ για πάντα από το θέατρο που λάτρευα, που είχα την τύχη να ζήσω μέσα σ αυτό με ανθρώπους σημαντικούς όπως η κα Αλίκη – η κόρη της Κυβέλης – ο Μάνος Κατράκης, η Τζένη Ρουσσέα, η Ελσα Βεργή και άλλους πολλούς, μα πάνω απ όλους με την Κατερίνα Βασιλάκου..

Ηθελα γι αυτό το σημείωμα να βρω κάποιες φωτογραφίες από την 8χρονη πορεία μας στο θέατρο.. «καθ οδόν»! Στιγμές που κατέγραψα με την φωτογραφική μου μηχανή. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν είχα μέχρι πρόσφατα ούτε μια φωτογραφία με την Κατερίνα.. Εκτός από παραγωγός, ήμουν και φωτογράφοσ και διαφημιστής, πολλές φορές και τεχνικός σκηνής και ταμείας και ότι άλλο βάλει ο νου σας προκειμένου να κάνουμε οικονομία..Όπως οι παλιοί «εργάτες» του θεάτρου που έκαναν τα πάντα…

Κάποιος ηθοποιός μου έδωσε τελευταία μια φωτογραφία μου με την Κατερίνα. Ηταν στα τελευταία γενέθλια της. Δεν την είχα δει ποτέ πριν..

Ηταν 25 Νοεμβρίου 2000, στην πρόβα του τελευταίου έργου – «Επικίνδυνες σχέσεις» – σ ένα χώρο που μας είχαν παραχωρήσει – το θέατρο ακόμα ήταν γιαπί- της πήγα μια τούρτα με κεράκια που τα έσβησε εκεί, ανάμεσα στους ηθοποιούς του θιάσου της..

Αυτή ήταν η ζωή της Κατερίνας για σαράντα ολόκληρα χρόνια, όπως σας έλεγα πριν.. Η σκηνή και οι συνάδελφοι της ηθοποιοί !

Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται – αν υπάρχει «κάτι» μετά το.. φευγιό μας…

9 Σχόλια to “ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ… Έντεκα χρόνια «μετά»..”

  1. σάι said

    αν περιμένεις σχόλιο, θα περιμένεις πολύ.

    ηθοποιοί σαν τη βασιλάκου δεν υπάρχουν πλέον
    σήμερα λίγο πριν το χάραμα πάντως την πήρε το μάτι μου να ψήνει καφέ γλυκύ βραστό στον θύμιο
    νομίζω χαμογελούσε, σκυμμένη πάνω απ το μπρίκι

    Μου αρέσει!

  2. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ said

    Μια ευγενική ,αξιοπρεπής ηθοποιός και γυναίκα..Θα θυμάμαι πάντα τα μελαγχολικά μάτια της και εκτός θεάματος..Ίσως ,από πολύ νωρίς, διαισθανόταν ,ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής της θα ήταν ένας Γολγοθάς….Αν είχε εκπορνεύσει την τέχνη και το κορμί της θα είχε σώσει,ίσως, το θεατράκι της…Αλλά είπαμε: Ήταν αξιοπρεπής.Μία ΚΥΡΙΑ….

    Μου αρέσει!

  3. ΑΝΕΜΟΣ said

    Δημοσιεύτηκε στις 6 Ιούν 2012 από tsakalos21

    ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Αλέξης και η Άννα-Μαρία γνωρίζονται και ερωτεύονται ο ένας τον άλλο, ύστερα από ένα ατύχημα με αυτοκίνητο. Ο Αλέξης είναι πλούσιος και η Άννα-Μαρία σπουδάζει μουσική. Ο παππούς της, ξακουστός μαέστρος, παίζει πλέον μουσική σε ταβέρνες για να κερδίζει το ψωμί του. Ένα πιτσιρίκι, που πουλάει γιασεμιά, βοηθά το ζευγάρι να μείνει ενωμένο στις δύσκολες στιγμές. Ο μέθυσος και ταλαιπωρημένος παππούς δέχεται τον Αλέξη, παρά τους φόβους του ότι θα συμβεί στην εγγονή του αυτό που συνέβη και στην κόρη του, η οποία εξαπατήθηκε και εγκαταλείφθηκε από έναν πλούσιο άνδρα.

    ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Κατερίνα Βασιλάκου, Βαγγέλης Ιωαννίδης, Έφη Οικονόμου, Ορέστης Μακρής, Ηλίας Σταματίου, Κώστας Δούκας, Κώστας Μποζώνης, Κώστας Παγώνης, Γιάννης Δέδες, Γιώργος Πρωτόπαππας, Ρένα Ζορμπά, Δέσποινα Γουναροπούλου, Αντώνης Λεοντίδης, Γεράσιμος Μαλιώρης

    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ανδρέας Λαμπρινός

    Μου αρέσει!

    • σάι said

      να σαι καλά….

      Μου αρέσει!

    • Δημήτρης Κραουνάκης said

      Αυτή η ταινία που ανέβασες ήταν η αγαπημένη της Κατερίνας. Οχι γιατί ήταν κάτι το «φοβερό», ήταν όμως η πρώτη εμφάνιση της στο σινεμά σε ηλικία 19 ετών, μαθήτρια ακόμα της σχολής του Εθνικού θεάτρου.Ηταν η ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού «Της μιάς δραχμής τα γιασεμιά» και έπαιξε στο πλευρό του Ορέστη Μακρή. Πάντα θυμόταν με τρυφερότητα αυτή την ταινία, τον Λαμπρινό και ιδιαίτερα τον «παππού» της Ορέστη Μακρή..

      Μου αρέσει!

  4. Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος said

    Μιά αγαπημένη Ηθοποιός πού όταν τήν βλέπουμε ακόμη σήμερα στίς ταινίες μαζί μέ τόν θαυμασμό,μάς βγαίνει καί μιά πικρία γιά τό αγαπημένο κορίτσι τού σινεμά που έφυγε νωρίς…Δέν ξέρω …αλλά η ζωή φίλοι μου , είναι άδικη , πολύ άδικη…Οσο γιά μάς που μεγαλώσαμε σέ εκείνες τίς εποχές , εμάς που ο σινεμάς τού τότε μάς έπλασε χαρακτήρες , ..Εμείς που μπορούσαμε νά δακρύζουμε μέ αυτές τίς ταινίες καί όχι νά γελάμε …σέ μάς λοιπόν βαθιά μέσα μας , χαράκτηκαν όλοι αυτοί οι χαρακτήρες , όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σιγά – σιγά έφυγαν . φεύγουν όλοι από κοντά μας ….καί αυτό μάς πονά …Μάς πονά…Ρομαντικός;;;; δέν ξέρω …Ευαίσθητος ;;; ίσως…όμως ένα είναι σίγουρο …Αναπολούμε , καί δακρύζουμε βλέποντας όλους αυτούς που έφυγαν καί που τούς θεωρούμε δικούς μας , αδέλφια μας …Ναί ρέ χρόνε …σέ μισώ ,σέ μισώ τόσο πολύ….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: