δεν είναι μόνο το ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ως το μοναδικό θέμα που προκύπτει κύριοι!

Γράφει ο Smith

Γιαγιά μου έλεγε

“Πολλοί θα το δούν λίγοι θα το καταλάβουν” σοφά λόγια !!!

Η μετάφραση στα Ελληνικά των εγγράφων που βγήκαν στον αέρα από τον ΠΚ

συγκεκριμένα της 1ης και 5ης σελίδας διότι έχω κάποια ερωτήματα εδώ…αλλά σε κάθε περίπτωση εφόσον είναι αυτά που διάβασ σωστά ΄τοτε ,….

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

δεν είναι μόνο το ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ως το μοναδικό θέμα που προκύπτει κύριοι……..!!!

έχει και άλλα πολλά!!!!!!

15 thoughts on “δεν είναι μόνο το ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ως το μοναδικό θέμα που προκύπτει κύριοι!”

  1. 29/4/2010 εγραψα αυτα τα λογια στο παρακατω βιντεο.το εκανα για να “μεινει” ως αρχειο…….δεν επεσα δυστυχως πολυ εξω………………..

    Like

  2. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΡ@@ΟΛΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ;

    Ο ΤΟΥΡΚΟΤΖΟΓΛΟΥ ΤΟ ΧΟΝΤΡΟΤΣΟΓΛΑΝΙ;;;;

    Like

  3. Όταν λες γκρις αγγλικά , τι νομίζεις ότι λες …?? Γρεκία λες ….

    ———————————————–

    Το “Γραικός” είναι ονομασία την οποία μας απέδωσαν τα “φωτισμένα” έθνη της Ευρώπης κατά τον 8ο αιώνα, όταν ακόμα βρίσκονταν στα βαθύτερα σκοτάδια της Ιστορίας τους, για λόγους καθαρά συμφεροντολογικούς. Έπρεπε να καπηλευθούν το όνομα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να νομιμοποιηθεί το Φραγκικό κράτος του Καρλομάγνου, ως η πραγματική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την οποία όμως οι Φράγκοι, ουδεμία σχέση είχαν. Οι λόγοι χρησιμοποίησης διαφορετικών ονομάτων ήταν καθαρά πολιτικοί. Έπρεπε με κάθε τρόπο να σβήσει από την εθνική συνείδηση των ελλήνων η ανάμνηση του παρελθόντος τους. Κυρίως έπρεπε να πάψει να ταυτίζεται η χώρα τους με την Ελληνιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

    Με τη λέξη “Ρωμαίοι” μας ονόμασαν, όπως ήταν φυσικό, οι βαρβαρικοί λαοί που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Ρωμανία. Έτσι το φραγκικό χρονικό του Φρεντεγκάρ αναφέρει το Φωκά (602-610) ως “Ρωμαίο πατρίκιο” που ανέλαβε την εξουσία το 602. Στη συνέχεια το Χρονικό εξυμνεί με σπάνια λαμπρότητα τον Ηράκλειο, νικητή των Περσών.

    Μετά τον Ηράκλειο η Αυτοκρατορία συνεχίζει να αποκαλείται Ρωμαϊκή. Πουθενά στο «Χρονικό του Φρεντεγκάρ» ή των συνεχιστών του (που έγραψαν μέχρι το 760) δεν χρησιμοποιείται ούτε μια φορά η λέξη “Γραικοί” για τους Ρωμηούς προγόνους μας. Γίνεται φανερό , στον καθένα, πως μέχρι το 760 οι Φράγκοι δεν είχαν ακόμη σχεδιάσει να πλαστογραφήσουν την ιστορία , δίνοντας ο όνομα «Γραικοί» στους ελεύθερους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, δέχονταν ότι η Αυτοκρατορία ήταν μία και ότι η Ρώμη ανήκε σ’ αυτήν. Όλο το Χρονικό το διακατέχει ένας σεβασμός και ένα φιλικό κλίμα στις αναφορές στην Αυτοκρατορία και τους Ρωμαίους.

    Όσοι έγραψαν μετά τον Φρεντεγκάρ, όσοι συνέχισαν το έργο του, δεν αναφέρουν ποτέ τη λέξη «Γραικός». Όμως είκοσι χρόνια αργότερα, το 780, τα πράγματα πλέον αλλάζουν. Ο Καρλομάγνος και οι Φράγκοι εχουν υποτάξει τους Λογγοβάρδους και έχουν συνθέσει ένα βασίλειο που κατέχει τη σημερινή Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία και Β. Ιταλία. Στην “Ιστορία των Λογγοβάρδων” του Παύλου Διακόνου, ο οποίος ζει στην αυλή του Καρλομάγνου, χρησιμοποιούνται κάποιοι περίεργοι νέοι όροι. «Γραικοί» αρχίζουν ανεξήγητα να αποκαλούνται οι ελεύθεροι Ρωμαίοι. Στο κείμενο αυτό, όσο ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Κώνστα πολεμάει τους Λογγοβάρδους και ελευθερώνει τους υπόδουλους Ρωμαίους, δεν είναι (για τον Παύλο Διάκονο) ρωμαϊκός, παρά γραικικός. Αλλά όταν ο αυτοκράτορας επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη ξαναγίνεται Ρωμαίος!! Όλα αυτά θα ήταν αρκετά κωμικά, και θα μας διασκέδαζαν. Αυτό θα συνέβαινε, όμως, αν δεν γράφονταν συνειδητά και, το χειρότερο, αν δεν γίνονταν αποδεκτά από το σύνολο σχεδόν των δυτικών ιστορικών. Σήμερα γνωρίζουμε, πως η υιοθέτηση ψευδών εθνικών ονομάτων εξυπηρετεί πάντοτε βαθύτερους πολιτικοοικονομικούς σκοπούς.

    Αφού πέρασαν περίπου σαράντα χρόνια απο την εποχή του Παύλου Διακόνου, η παραποίηση έχει ολοκληρωθεί. Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Einhard (830 μ.Χ.) χρησιμοποιεί τον τίτλο “αυτοκράτορας των Γραικών” για τον Κωνσταντίνο. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεωρείται γραικική για τον Einhard. Από τότε και μετά, όλες οι δυτικές πηγές ονομάζουν “Γραικούς” τους Ρωμαίους, μέχρι και σήμερα.

    Ορισμένες φορές, όμως, πέρα απο την διπλωματική γλώσσα βλέπουμε και κάτι άλλο. Υπάρχουν κείμενα, στα οποία κάτω απο συναισθηματική φόρτιση και απροσεξία οι Φράγκοι αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους αισθήματα. Μας υποδεικνύουν την ιστορική απάτη. Μερικά παραδείγματα, θα δούμε αμέσως.

    Η περιπετειώδης συνάντησή του Λιουτπράνδου (επίσκοπος Κρεμόνας), που το 969 μ.Χ. ήρθε στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος του Φραγκογερμανού αυτοκράτορα Όθωνα Α’, με τον Νικηφόρο Φωκά, ρίχνει άπλετο φως. Ο Φωκάς σχολίασε ότι ο Όθωνας δεν έχει δικαίωμα να παντρευτεί (όπως το ζητούσε) πορφυρογέννητη βασιλοπούλα της Κωνσταντινούπολης διότι «εσείς δεν είστε Ρωμαίοι, αλλά Λογγοβάρδοι». Τότε ο Λιουτπράνδος αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τη θέση του με κάποια επιχειρηματολογία υπέρ της ρωμαϊκότητας των βαρβάρων ξέσπασε σε ένα αντιρωμαϊκό υβρεολόγιο που έχει μείνει ιστορικό. Ας παραθέσουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα της απάντησής του:

    «Ο Νικηφόρος αρνήθηκε να μου δώσει την ευκαιρία να απαντήσω σε αυτόν και πρόσθεσε υβριστικά: «Σεις δεν είστε Ρωμαίοι είστε Λομβαρδοί!». Θέλησε να συνεχίσει και μου έκανε νεύμα να σιωπήσω, αλλά εγώ έχασα την υπομονή μου και έλαβα το λόγο:

    …Ο αδελφοκτόνος Ρωμύλος, από τον οποίο ονομάστηκαν οι Ρωμαίοι, έγινε γνωστός από τη χρονογραφία ως πορνογέννητος, δηλαδή νόθος, και ίδρυσε άσυλο (σ.σ. τη Ρώμη) στο οποίο δέχθηκε χρεοφειλέτες, δραπέτες, δούλους, φονιάδες και κακούργους αξιοθάνατους και μάζεψε κοντά του έναν συρφετό τέτοιων ανθρώπων, τους οποίους ονόμασε Ρωμαίους. Απ’ αυτούς δε τους ευγενείς κατάγονται εκείνοι τους οποίους εσείς ονομάζετε κοσμοκράτορες, δηλαδή αυτοκράτορες. Αυτούς όμως εμείς, δηλαδή οι Λογγοβάρδοι, οι Σάξωνες, οι Φράγκοι, οι Λοθαρίγγιοι, οι Βαυαροί, οι Σουηβοί, οι Βουργούνδιοι τους περιφρονούμε τόσο πολύ, ώστε όταν οργιζόμαστε κατά των εχθρών μας δεν τους απευθύνουμε καμιά άλλη από τις ύβρεις παρά μόνο τη λέξη: Ρωμαίε! Και σ’ αυτό μόνο το όνομα των Ρωμαίων περιλαμβάνουμε κάθε είδος αγένειας, δειλία, φιλαργυρία, ασωτεία, απιστία, και γενικά κάθε είδος κακίας» [Liutprandus, «Relatio de legatione Constantinopolitana», έκδ. Becker, Αννόβερο-Λειψία, 1915, κεφάλαιο 12ο].

    Τωρα, τι δουλειά έχουν οι Φράγκοι και οι Φρακολατίνοι με τους Ελληνες Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης, τους οποίους βρίζουν τόσο βάναυσα, δεν γνωρίζω. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι απόγονοι Ρωμαίων, ματαιοπονούν. Βλέπετε., όσο και να «φτιάξεις» την ιστορία, πάντοτε κάτι θα σου ξεφύγει. Είναι αναπόφευκτο.

    Ανιστόρητη είναι η Φράγκικη άποψη πως κατά την “βυζαντινή” (διάβαζε: Ρωμαίικη) εποχή αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι» μόνο στην Κωνσταντινούπολη και τη Μ. Ασία, ενώ στην σημερινή Ελλάδα αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες». Στο «Χρονικό του Μωρέος», γραμμένο τον 14ο αι. από Φράγκο (ανθέλληνα και κατακτητή) της Πελοποννήσου, παντού γίνεται λόγος για «Ρωμαίους» κι όχι για «Έλληνες», διότι έτσι αυτοαποκαλούνταν τότε οι πρόγονοί μας. π.χ. «Ποτέ Ρωμαίου μη εμπιστευτής δια όσα και σού ομνύει / όταν θέλει και βούλεται του να σε απεργώση» γράφει ο Φράγκος στο χρονικό του. Και στο ίδιο χρονικό γράφει: “Διαβόντα γαρ χρόνοι πολλοί αυτείνοι οι Ρωμαίοι / Έλληνες είχαν το όνομα, ούτως τους ωνομάζαν / -πολλά ήταν αλαζονικοί, ακόμη το κρατούσιν – / από την Ρώμη απήρασιν το όνομα των Ρωμαίων.” (στιχος 795). Δείχνει έτσι την πραγματική απέχθεια του για οτιδήποτε ελληνικό ρωμαίικο.

    Μετά τα όσα είπαμε, πρέπει να έχουν γίνει σαφείς οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες που υπαγόρευσαν την χρησιμοποίηση διάφορων ονομασιών από τους δυτικούς για τους Ρωμηούς. Τον 8ο αιώνα χρειαζόταν να αποκόψουν τους λατινόφωνους Ρωμαίους από τους ελληνόφωνους ώστε να κατακτήσουν ανενόχλητοι την Ιταλία. Την αλωσαν πολιτισμικά, και δημιούργησαν τους φραγκολατίνους. Έτσι επινόησαν την χρήση του ονόματος “Γραικοί”. Το 16ο με 19ο αιώνα έπρεπε να μην επιτρέψουν στους Ρωμηούς να αναδημιουργήσουν το κράτος τους. Με αυτή την λογική το ονόμασαν “Βυζαντινό” πραγμα βολικό μια και δεν είμασταν σε θέση να απαιτήσουμε την ανασύστασή της Ρωμανίας. Οι δικοί μας λόγιοι μαθήτευαν στις φράγκικες σχολές και μάθαιναν την ιστορία απο την δική τους πλευρά. Τα εθνικά ονόματα μας επιλέχθηκαν συνειδητά από τους ευρωπαίους «συμμάχους» μας ως ιδεολογικά εφόδια για την εξόντωση της Ρωμανίας, ως κύριο εκφραστή του Οικουμενικου Ελληνιστικού πολιτισμού.

    http://www.romanity.oodegr.com/

    Like

    1. Περιοδικον «Δαυλός»,
      Κυδαθηναίων 29, Πλάκα,
      (τηλεομοιότυπον 210 3314997)
      105 58 Αθήνας
      Κύριε διευθυντά,
      Εις το κυκλοφορουν υπ’ αριθ. 253 τεύχος (Ίανουαρίου 2003) του εγκρίτου περιοδικού σας «Δαυλός» δημοσιεύεται οργίλη, εξ αγαθου φιλοπάτριδος συνειδότος, επιστολή του εν Βερολίνου ανα¬γνώστου σας κυρίου Κώστα Μπαλάνου. Μέ την αντίληψιν οτι η φιλοπατρία προ¬ϋποθέτει καί έδραίαν γνωσιν της Ίστορίας, θά ήθελα επί της επιστολής αυτης νά παρατηρήσω, χάριν των αναγνωστών του περιοδικού, τά ακόλουθα:
      πλαναται ο επιστολογρά¬φος σας φρονων, οτι το όνομα «Γραικός» είναι ξενικόν, δοθέν δηθεν υπό των Ρωμαίων εις τους “Ελλη¬νας της κάτω Ιταλίας! Διότι δέν πρόκει¬ται περί ξενικης ονομασίας! Είναι όνο¬μα έλληνικώτατον, τό πρωτον εθνικόν μας όνομα. Πράγματι, λέγει ο Αριστο¬τέλης («Μετεωρολογικά», I 14) «ωκουν γάρ… καί οι καλούμενοι τότε μέν Γραι¬κοί, νυν δέ “Ελληνες» (βλέπε τό κείμενον π.χ. εις την εκδοσιν των «Μετεωρολογικών» της Μΐε^ίοη Βυάέ, Παρίσι, τό¬μος I, 1982, σελ. 45, παραπομπές δέ καί εις άλλους αρχαίους συγγραφείς εις τό εξαίρετον εργον του Καθηγητου Γεωρ¬γίου Γεωρ¬γίου Α. Παπαντωνίου, «Αρχαία Ελλη¬νική Ιστορία», τόμος Α’, 1979, σελ. 98, υποσημ. 2). Τό «Γραικός» αυτό επηραν εν συνεχεία οι Ρωμαίοι καί, προσαρμό- ζοντές το εις τήν φωνητικήν της γλώσ- σης των, επλασαν τό «Ογ&6^$», από τό οποίον καί προέρχονται οι, σημειούμε- νες από τόν επιστοογράφον σας, ονομα¬σίες εις τίς σύγχρονες ξένες γλωσσες ήμων των Ελλήνων καί τής χώρας μας. Οι οποίες, έπομένως, μέ πανάρχαιες έλληνικές ρίζες καί κατά καμμίαν λο- γικήν δέν θά πρέπει νά θεωρουνται απο¬βλητέες.
      Άντιθέτως αποβλητέες είναι οι ονο¬μασίες «Ρωμιός» καί «ρωμιοσύνη», οι οποίες δυστυχως χρησιμοποιουνται καί από, αξιολόγους, κατά τά λοιπά, διανο¬ουμένους, οι οποίοι εναβρύνονται, ομι- λουντες συνεχως γιά τήν «ορθόδοξη ρω- μαίικη παράδοση» (άλλοτε υπηρχε, δέν γνωρίζω εάν εξακολουθη, καί ειδική ρα¬διοφωνική εκπομπή μέ τήν ονομασίαν αυτήν!), χωρίς νά ενοχλουνται από τήν ιστορικήν αλήθειαν, οτι ή προσωνυμία «Ρωμαίος», δηλ. ή ιδιότης του Ρωμαίου πολίτου, ή ρωμαϊκή ιθαγένεια θά ελέγα- με σήμερα, απενεμήθη (καί αυτό, ας ση- μειωθη, εγινε διά φορολογικούς απο- κλειστικως σκοπούς!), μέ τό γνωστό διά¬ταγμα του Καρακάλλα τό 212 μ.Χ., εις ολους τους υποδούλους κατοίκους της Άνατολη ς υπό τη ς τότε κοσμοκρατείρας Ρώμης. Τί θέλουν λοιπόν οι διανοούμε¬νοί μας αυτοί νά διαιωνίσουν; Τήν ανά- μνησιν της δουλείας εκείνης; ’Αλλα οι αγωνισταί του 1821 με θαυμαστην επί- γνωσιν της ταυτότητάς των διαλα- λουσαν: «εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» χρησιμοποι- ουντες ακριβώς το πανάρχαιον εκείνο καί αυτοχθον «Γραικός» καί οχι το ξε- νόφερτον καί άποβλητέον «Ρωμαίος» η «Ρωμηος» (η «Ρωμιός»). Άναμφισβη- τήτως ήσαν σοφώτεροι απο τους αυτοα- ποκαλουμένους «Ρωμηούς»!..
      πλαναται επίσης δεινώς ο επιστολογράφος σας, θεωρών, οτι μετά την ρωμαϊκην κατά- κτησιν η σκλαβιά τών Ελλήνων διήρκε- σε δηθεν 1850 χρόνια! Διότι ετσι δια¬γράφει εκ της ‘Ελληνικης ‘Ιστορίας το χιλιόχρονον Βυζάντιον, αυτην την ‘Ελληνικην Μεσαιωνικήν μας Αυτοκρα¬τορίαν, κατά τον ανεπανάληπτον εθνι- κόν μας ιστορικον αείμνηστον Κωνστα¬ντίνον Παπαρρηγόπουλον. Καί είχε μεν διατηρήσει η αυτοκρατορία μας αυτη την ρωμαϊκην παράδοσιν καί την αρχικην ονομασίαν της ως «Ανατολικού Ρωμαϊκοϋ Κράτους», αλλ’ αυτο επέβαλ¬λε πολιτική σκοπιμότης, συγκεκριμένως ή διατήρησις της ελπίδος ανακτήσεως καί του Δυτικου τμήματος της αρχικης ενιαίας αυτοκρατορίας απο τους επι- δραμόντας καί καταλύσαντας τουτο βαρ¬βάρους. Εις την πραγματικότητα ομως, παρά την ονομασίαν του, το «Ανατο- λικον Ρωμαϊκον Κράτος» απο τίς απαρ- χες του είχεν εξελληνισθη. Καί πληθυ- σμιακώς καί πολιτιστικώς.
      ’Όντως καί ο πληθυσμός του Κράτους κατά μέγα μέρος, απο του εβδόμου μά¬λιστα αίώνος, δηλαδη απο της εποχης του Ηρακλείου, με την απώλειαν αλλο¬εθνών τμημάτων της αυτοκρατορίας (Συρίας, Παλαιστίνης, Αίγύπτου καί Λι¬βύης), ήτο ελληνικός. Αυτη είναι ή ιστο- ρικη αλήθεια, συσκοτιζόμενη δολίως κατά τίς ήμέρες μας με τά φληναφήματα περί της δηθεν πολυπολιτισμικότητος του Βυζαντίου! Άλλά καί πολιτιστικώς, πνευματικώς, ο συντριπτικώς πλειονο- ψηφών ‘Ελληνισμος εκυριάρχει με τους συγγραφείς του καί την πνευματική ν του παράδοσιν, ή οποία επιδρα καί είς τους ξένους, πολλούς τών οποίων καί εξελλη¬νίζει. Καί ήδη απο του Ίουοτινιανοϋ καί εξης οι νόμοι συντάσσονται είς την Έλληνικήν, ενώ καί ή είς την Λατινικην Ιουστινιάνειος νομοθεσία μεταγλωττί¬ζεται ακολούθως είς την ‘Ελληνικην με τά «Βασιλικά» του Λέοντος του Σοφου. Άπο δε του 397 αι δικαστικαί αποφά¬σεις καί απο του 439 αι διαθηκαι συ-ντάσσονται είς την Έλληνικήν. Ακόμη καί ή χριστιανικη θεολογία της Άνα- τολης, υπηρετουσα καί τον άλλον χρι- στιανικον κόσμον, καί την Δύσιν καί τους ανατολικούς λαούς, εξελληνίζεται, με αποτέλεσμα βεβαίως ο Χριστιανισμος απο ίουδαϊκη αϊρεσις είς μίαν γωνίαν της Παλαιστίνης, οπως χωρίς την ελλη- νικην ευεργεσίαν θά παρέμενε, νά προ- σλάβη διαστάσεις οίκουμενικότητος. (βλέπε επί τών ανωτέρω π.χ. το εργον του καθηγητου καί Άκαδημαϊκοΰ αειμνή¬στου Κωνσταντίνου Άμάντου, «Ιστορία τοϋ Βυζαντινού Κράτους», τόμος Α’, εκδοσις β’, 1953, σελ. 52 επ.). Πρόκειται περί πρωτοφανους είς την ‘Ιστορίαν άθλου, τον οποίον επετέλεσε, καί θριάμ¬βου, τον οποίον κατήγαγε, πάντοτε ακμαίος καί ζωντανός, παρά την ρω- μαϊκην κατάκτησιν, ο ‘Ελληνισμός, ο οποίος κυριολεκτικώς κατέφαγε τά θε¬μέλια της ρωμαϊκης αυτοκρατορίας καί την μετέτρεψεν είς έλληνικήν. Βεβαίως ήμπορεί ο καθείς νά εχη τάς αντιλήψεις του επί της διαμορφώσεως τών εσωτε¬ρικών πραγμάτων της Αυτοκρατορίας, ίδίως ως προς την επιρροην του θρη- σκευτικου παράγοντος, με τίς διαρκείς έριδες καί τά πολυάριθμα μοναστήρια, εις τά όποια κατέφευγαν όχι όλοι άπο έσωτερική ν κλίσιν, άλλά καί χιλιάδες φυ¬γοπόνων καί άργοσχόλων προς άπο- φυγήν της στρατευσεως, γεγονότα τά όποια συνετέλεσαν άποφασιστικως καί εις τήν άποδυνάμωσιν της Αυτοκρατο¬ρίας. Δέν έπαυσεν όμως έκ τουτων η Αυτοκρατορία νά είναι ελληνική.
      Είναι λοιπον παραλογισμός, Κυριε Δι- ευθυντά, νά άπορρίπτωνται άκρίτως καί μέ τόσην ευκολίαν α) το άρχαιότατον καί ελληνικώτατον όνομά μας «Γραικοί», καί β) ένα άπο τά λαμπρότερα τμήματα της έθνικης μας “Ιστορίας, αυτο της Έλλη- νικης Μεσαιωνικης μας Αυτοκρατορίας, η όποία έπί χίλια καί πλέον χρόνια άπε- τέλεσε το προπυργιον του άνθρωπίνου πολιτισμού καί φραγμον εις τήν πλήρη έκβαρβάρωσιν της Ευρώπης. Τμημα το όποιον άλλωστε καί μάς συνδέει μέ το άπώτερον έθνικόν μας παρελθόν, τήν άδιατίμητον ελληνικήν άρχαιότητα.

      Ευχαριστούμε τον τ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τις παρατηρήσεις του έπι της επιστολής τού άναγνώστου μας κ. Κώστα Μπαλάνου, μηχανολό¬γου μηχανικού διαμένοντος στο Βερολίνο και τ. Προέδρου τής Συνομο¬σπονδίας ‘ Ελληνικών Συλλόγων Γερμανίας.
      Επιθυμούμε ώστόσο νά σημειώσουμε τά εξής:
      »
      ^ Οπως όρθώς παρατηρεί ό κ. Χρ. Σαρτζετάκης, ό επιστολογράφος μας κ. Κώ¬στας Μπαλάνος εσφαλμένα έγραψε, δτι ή λέξη Γραικός είναι λατινική. Περί τής πανάρχαιας ελληνικότητας τής λέξεως υπάρχουν δεκάδες έρευνες στον «Δ » κυ¬ρίως τού άειμνήστου συνεργάτου μας Ηλία Λ. Τσατσόμοιρου και πολλών άλλων, δη- μοσιευθεΐσες σ’ όλους σχεδον τούς τόμους τού Περιοδικού, όπου άναφέρονται και οί άρχαΐοι συγγραφείς (“Ησίοδος, Αριστοτέλης, Απολλόδωρος, Πάριον Μάρμαρον κ.ά.) πού κάνουν μνείαν τής λέξεως. ‘Όμως το Έλληνικον Έθνος ουδέποτε άπο τά πανάρχαια χρόνια έως σήμερα έχρησιμοποίησε γιά τον εαυτό του ώς έθνικό όνομα το «Γραικός», οί δέ προσπάθειες τού Αδ. Κοραή καί τού Ρήγα νά το «περάσουν» ώς περίπου ισότιμο μέ το «’Έλλην» άπέτυχαν άπολύτως. ‘Ο Τσατσόμοιρος στο μνη¬μειώδες έργο του «Ιστορία Γενέσεως τής Ελληνικής Γλώσσας – “Από τόν Έλλοπα θηρευτή μέχρι τήν Εποχή τον Διάς – Η5Αποκωδικοποίηση τον Ελληνικού Αλφα¬βήτου» (φιλολογική έπιμελείαΔημ. I. Λάμπρου, έκδ. «Δαυλος» 1991, σελ. 136) άπο- καλύπτει μέ άποδεικτικη έπάρκεια τον ουσιώδη ίστορικο λόγο, γιά τον οποΐο οί “Ελληνες διαχρονικά άπέρριπταν και άπορρίπτουν το «Γραικός»: Μέ το όνομα αυτο έχαρακτηρίσθηκαν μόνο οί άναξιοπαθούντες και περιπεσόντες σέ πολιτισμική έξα- θλίωση συνεπεία τού Κατακλυσμού πληθυσμοι τής Κεντρικής’Ελλάδος (οί «πλημ- μυροπαθεΐς», δπως θα λέγαμε σήμερα)• καί εξ Αντιθέτου αντός επίσης είναι ο λόγος, για τον οποίο οί Ρωμαίοι, πού φθονούσαν τον Πολιτισμό των Ελλήνων, προτίμησαν τήν ονομασία αντή με ύποτιμητική – άπαξιωτική έννοια (Οηβάή Οηβ^ίϊ) αντί τού ήδη γενικώς καθιερωμένου, “Ελληνες. Ο επιστολογράφος μας κ. Κώστας Μπαλάνος παρά τό προαναφερθεν λάθος του άναδεικνύει επαρκώς στήν επιστολή του τήν εννοι- ολογική Απαξίωση τού «Γραικός» – κάτι πού δεν γίνεται στήν επιστολή τού κ. Χρ. Σαρτζετάκη.
      Σ’ δ,τι άφορά στήν ελληνικότητα τού Βυζαντίου, φρονούμε δτι τά κριτήριά μας δενμπορεϊ νά διαμορφώνωνται βάσει επιφανειακών καταστάσεων, δπως π.χ. ή μετάφραση ή ή σύνταξη τών βυζαντινών νόμων στά Ελληνικά ή ή συγγραφή άπό Βυζαντινούς βιβλίων στήν Ελληνική Γλώσσα, περιεχόντων έργα, ειρήσθω εν παρόδω, εξαιρετικώς εντελούς ποιότητος, πού δεν Αντέχουν σε καμμία σύγκριση άκόμη καί με τά πιό Ασήμαντα ελληνικά έργα τής Προκλασικής, Κλασικής, Αλε-ξανδρινής καί Ρωμαϊκής περιόδου. Διότι ή σκληρή ιστορική άλήθεια είναι, δτι δυ¬νάμει ακριβώς αντών τών στά Ελληνικά μεταφρασθέντων ή καταρτισθέντων βυζα¬ντινών νόμων καί διαταγμάτων άπαγορεύθηκε, εδιώχθηκε άπηνώς καί εξαφανίσθη¬κε δ,τι ελληνικό, δηλαδή ή ’Επιστήμη, ή Φιλοσοφία, τό Θέατρο, ο Αθλητισμός, ή Θρησκεία κ.λπ. κ.λπ. (βλέπε ειδικά τά πλήρη κείμενα τών νόμων τής Ίουστινιανείου νομοθεσίας, τήν οποίαν επικαλείται ο κ. Χρ. Σαρτζετάκης, δυνάμει τών οποίων κα- τεδιώχθησαν οί “Ελληνες, στόν «Δ» τεύχος 229• βλ. επίσης τά κείμενα τών άρθρων 1.11, 1.11.8,1.11.9,1.11.19 καί 1.11.10 τού Ίουστινιανείου Κώδικος, με τά οποία προβλέ- πονται εξοντωτικες ποινες κατά τών «άλιτηρων και μιαρών Ελλήνων», στόν «Δ», τ. 233)• δπως άπαγορεύθηκε καί αντό τούτο τό εθνικό ονομα “Ελλην (ή δίωξη «έπι έλληνισμώ)» προέβλεπε τήν εσχάτη τών ποινών). “Απαντα τά άνωτέρω επαψαν νά ύπάρχουν στήν Ιστορία γιά πολλούς αιώνες. “Οπως καί σκληρή ιστορική άλήθεια είναι, δτι σε πλείστα εκ τών βυζαντινών κειμένων, πού εγράφησαν στήν Ελληνική Γλώσσα, ύπάρχουν οί εμπαθέστερες ύβρεις καί οί χυδαιότερες συκοφαντίες πού εξε- στομίσθηκάν ποτε κατά τών Ελλήνων καί τού Ελληνικού Πολιτισμού. ’Άλλωστε ο κ. Χρ. Σαρτζετάκης θά πρέπει νά άκουε ιδίοις ώσίν κάθε χρόνο κατά τήν πενταετή θητεία του ώς Άνωτάτου Άρχοντος τής Χώρας τούς ιε¬ρείς τής Μητροπόλεως τών Αθηνών, δπου παρίστατο εθιμοτυπικώς κατά τίς Κυριακες τής “Ορθοδοξίας, νά «άναθεματίζουν τρις» τούς “Ελληνες, τούς κλα¬σικούς μεγάλους στοχαστές μας ονομαστί καί ολόκληρο τόν Ελληνικό Πολι¬τισμό, ψάλλοντας κείμενα Βυζαντινών, γραμμένα στήν Ελληνική Γλώσσα. (Τά πλήρη κείμενα τών τρισάθλιων αντών επτά μισελληνικών ύποπροϊόντων, τά οποία συνετάσσοντο άπό τήν άνώτατη πνευματική ήγεσία τού Βυζαντίου ύπό τήν αιγίδα, εγκρισιν καί εμπνευσιν τής άνώτατης πολιτικής ήγεσίας του, δές τα στόν «Δ», τ. 224-5, Αύγουστος – Σεπτέμβριος2000καί 247, Ιούλιος2002, δπου καί ή ιστορικής σημασίας γραπτή τοποθέτηση τού νύν Προέδρου τής Δη¬μοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλου, με τήν οποία τάσσεται ύπερ τής παύσεως τών άναθεματισμών κατά τού Ελληνικού ’Έθνους, τούς οποίους δυστυχώς καί σήμερα ψάλλουν επισήμως οί συνεχιστες τού Βυζαντίου.)
      νΑλλωστε ή Ελληνική Γλώσσα, ή οποία εξ άνάγκης εχρησιμοποιήθη άπό τήν θρη¬σκευτική καί πολιτική εξουσία τού Βυζαντίου, άλλοιώθηκε εννοιολογικά, γιά νάπροσαρμοσθή στίς σκοπιμότητες τής Διοικήσεως, η οποία ίδεολογικώς ήταν ρω¬μαϊκή καί τής Θρησκείας, η οποία, δπως σημειώνει καί ο κ. Χρ. Σαρτζετάκης, ήταν εβραιογενής (χριστιανική) καί βέβαια άμφότερες πολιτικά άντιμέτωπες σε άγώνα μέχρι θανάτου με τήν ελληνική άντίληψη περί πολίτου, πολιτικής, τρόπου ζωής καί τρόπου θεωρήσεως τοϋ Κόσμου. Υπάρχει τέτοια πλημμυρίδα σχετικών με τα άνω- τέρω πρωτογενών βυζαντινών κειμένων, στοιχείων, δεδομένων, περιγραφών, γεγο¬νότων κ.λπ. άποδελτιωμένων σ’ δλους άνεξαιρέτως τούς τόμους τοϋ «Δ», ώστε η επί¬κληση δευτερογενών άπόψεων, νπηρετουσών συχνά σκοπιμότητες, δπως ώρισμένες εξ εκείνων πού περιέχονται στο έργο τοϋ Κ. Παπαρρηγόπουλου, θεωρητικώς νομι- μοποιήσαντος το κενον ίστορικοϋκαί κοσμοθεωρητικοϋ άντικρνσματος ιδεολόγημα σκοπιμότητας τοϋ «Ελληνοχριστιανικοϋ Πολιτισμοϋ», να περιττενη ενώπιον τών άναγνωστών μας. ΕΙρήσθω εν παρόδω, δτι προ τής χαλκενσεως τοϋ εν λόγω ιδεολο¬γήματος γνρω στο 1850 οί”Ελληνες τοϋ νεοϊδρυθέντος κράτους μας εταντιζαν το Βυ¬ζάντιο με τήν σουλτανική εξουσία καί οί ηρωες τοϋ ’21 ώνόμαζαν τον εχθρό, δηλαδή τον σουλτανικο στρατο καί στόλο, «βυζαντινον» (βλ. Ημερολόγια τών πολεμικών πλοίων τοϋ Είκοσιένα ώς καί Απομνημονενματα άγωνιστών).
      “Οπως ορθώς σημειώνει ο κ. Χρήστος Σαρτζετάκης, στο Βυζάντιο σε κάποι- ες ίστορικες φάσεις οί ελληνικοί πληθυσμοί άποτελοϋσαν πιθανώς τήν πλει¬ονότητα τών νπηκόων του. Αλλά οί νπήκοοι αυτοί, αν επεβίωναν ώς άνθρω¬ποι, δμως με τήν συνειδησιακή, ίστορική καί πολιτισμική σημασία τής λέξε- ως «Έλλην» είχαν πανσει νά νπάρχουν. Έκτος τοϋ δτι η εθνικότητά τους ήταν άπηγορευμένη διά νόμου καί δεν τολμοϋσαν νά τήν άποκαλνψουν η τήν είχαν λησμονήσει, το «Έλλην» στήν άντίληψη τοϋ ελληνικοϋ λαοϋ είχε συ- κοφαντηθή τόσο, ώστε νά είναι περίπου ταυτόσημο με το διαβολικο η το είδω- λολατρικο η το άκρον άωτον τής διαφθοράς, τής μωρίας καί τής μανίας. Μό¬νο σε κάποιες περιοχές, δπως στον Πόντο, οί «Έλληνοι» εθεωροϋντο ώς κά¬τι το μυθώδες. Οί φιλολογικες άποδείξεις τής ίστορικής αυτής τραγωδίας τοϋ Έλληνισμοϋ, πού κράτησε μέχρι τίς παραμονες τοϋ 1821, οπότε «άνέστησαν» καί νοημάτισαν ίστορικά καί πνευματικά το εθνικό μας ονομα οί μεγάλοι δια¬φωτιστές, είναι πολλες καί συντριπτικές.
      Καί μιά τελική ίστορική παρατήρηση καί ταυτόχρονα ενα θλιβερο συμπέρασμα: Οί ”Ελληνες μέχρι τον βίαιο εκχριστιανισμο – εκβυζαντινισμό τους ήταν οί μοναδικοί γεννήτορες δλων τών νπερεθνικών καί νπερχρονικών στοιχείων τοϋ Παγκόσμιου Πολιτισμοϋ (Λογικής, Επιστημών, Θεωρίας, Μαθηματικών, Θεάτρου, Αθλητισμοϋ, Ελέγχου, Δημοκρατίας κ.λπ.)• μετά τον εκβυζαντινισμό τους δεν παρήγαγαν πιά τί¬ποτε άπολντως, πού νά άποτελέση διαχρονικο καί νπερτοπικο στοιχείο τοϋ νεώτερου Παγκόσμιου Πολιτισμοϋ.
      Δημήτρης I. Λάμπρου

      Like

    2. Τί λές καλέ κύριε Βοῦτε;

      Τὸ ὄνομα Γραικὸς εἶναι ἀρχαιότερο τοῦ ὀνόματος Ἕλληνας.

      Ὁ Ἡσίοδος τὸ ἀναφέρει στὸ ἔργο του “ἨΟΙΑΙ” ἤ Κατὰλογος γυναικῶν.
      Ἐκεῖ γράφει πώς ὁ Ζεύς κοιμήθηκε μέ τὴν Πανδώρα καὶ γέννησε τὸν Γραικὸ τὸν Ἱππιοχάρμη.

      Καθόλου ντροπή νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν Γραικοὺς,πού δείχνει τὴν ἀρχαιότητά μας σάν ἔθνος.

      Like

    3. Επειδή το ραδίκι ίσως μερικές φορές να έχει περισσότερο αικιού από μερικούς , γράφω εγώ ή μεταφέρω πουθενά πως το Γραικός δεν είναι όνομα Ελληνικό ..?? Πολλά ονόματα είναι Ελληνικά και όλοι αυτοί προγονοί μας ήταν και λοιπόν …??

      Δεν πιστεύω όμως να είστε κουτοί , αλλά ότι απλά τους παριστάνετε , για αυτό αφήστε την άγρα θυμάτων και ανόητων κατά μέρος … Ηλίθιοι να τσιμπήσουν πια στις παπαρδέλες του Βατικανού δεν υπάρχουν άλλοι , μας τελείωσαν , ο κάθε κατεργάρης στον μπάγκο του από εδώ και μπρος ….

      Το θέμα δεν είναι αν το Γραικός αφορά τον Γραικό ή όχι , αλλά γιατί η «αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία» , οι απόγονοι δηλαδή του Καρλομάγνου εξορκίζουν μετά βδελυγμίας το όνομα Ρωμαϊκή για την Ρωμαϊκή Ανατολική Αυτοκρατορία και της δίνουν διάφορα ονόματα αντί του κανονικού τους …??

      Λέτε ο άνθρωπος του 1000 μχ στην Λεβαντίνη να θεωρούσε τον εαυτό του κάτι άλλο εκτός από Ρωμαίο ..? Ή μήπως η Ρώμη δεν ήταν μια Ελληνική πόλη …??

      Like

  4. Όταν λες γκρις αγγλικά , τι νομίζεις ότι λες …?? Γρεκία λες ….

    ———————————————–

    Το “Γραικός” είναι ονομασία την οποία μας απέδωσαν τα “φωτισμένα” έθνη της Ευρώπης κατά τον 8ο αιώνα, όταν ακόμα βρίσκονταν στα βαθύτερα σκοτάδια της Ιστορίας τους, για λόγους καθαρά συμφεροντολογικούς. Έπρεπε να καπηλευθούν το όνομα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, για να νομιμοποιηθεί το Φραγκικό κράτος του Καρλομάγνου, ως η πραγματική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με την οποία όμως οι Φράγκοι, ουδεμία σχέση είχαν. Οι λόγοι χρησιμοποίησης διαφορετικών ονομάτων ήταν καθαρά πολιτικοί. Έπρεπε με κάθε τρόπο να σβήσει από την εθνική συνείδηση των ελλήνων η ανάμνηση του παρελθόντος τους. Κυρίως έπρεπε να πάψει να ταυτίζεται η χώρα τους με την Ελληνιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

    Με τη λέξη “Ρωμαίοι” μας ονόμασαν, όπως ήταν φυσικό, οι βαρβαρικοί λαοί που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Ρωμανία. Έτσι το φραγκικό χρονικό του Φρεντεγκάρ αναφέρει το Φωκά (602-610) ως “Ρωμαίο πατρίκιο” που ανέλαβε την εξουσία το 602. Στη συνέχεια το Χρονικό εξυμνεί με σπάνια λαμπρότητα τον Ηράκλειο, νικητή των Περσών.

    Μετά τον Ηράκλειο η Αυτοκρατορία συνεχίζει να αποκαλείται Ρωμαϊκή. Πουθενά στο «Χρονικό του Φρεντεγκάρ» ή των συνεχιστών του (που έγραψαν μέχρι το 760) δεν χρησιμοποιείται ούτε μια φορά η λέξη “Γραικοί” για τους Ρωμηούς προγόνους μας. Γίνεται φανερό , στον καθένα, πως μέχρι το 760 οι Φράγκοι δεν είχαν ακόμη σχεδιάσει να πλαστογραφήσουν την ιστορία , δίνοντας ο όνομα «Γραικοί» στους ελεύθερους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα, δέχονταν ότι η Αυτοκρατορία ήταν μία και ότι η Ρώμη ανήκε σ’ αυτήν. Όλο το Χρονικό το διακατέχει ένας σεβασμός και ένα φιλικό κλίμα στις αναφορές στην Αυτοκρατορία και τους Ρωμαίους.

    Όσοι έγραψαν μετά τον Φρεντεγκάρ, όσοι συνέχισαν το έργο του, δεν αναφέρουν ποτέ τη λέξη «Γραικός». Όμως είκοσι χρόνια αργότερα, το 780, τα πράγματα πλέον αλλάζουν. Ο Καρλομάγνος και οι Φράγκοι εχουν υποτάξει τους Λογγοβάρδους και έχουν συνθέσει ένα βασίλειο που κατέχει τη σημερινή Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Αυστρία και Β. Ιταλία. Στην “Ιστορία των Λογγοβάρδων” του Παύλου Διακόνου, ο οποίος ζει στην αυλή του Καρλομάγνου, χρησιμοποιούνται κάποιοι περίεργοι νέοι όροι. «Γραικοί» αρχίζουν ανεξήγητα να αποκαλούνται οι ελεύθεροι Ρωμαίοι. Στο κείμενο αυτό, όσο ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον αυτοκράτορα Κώνστα πολεμάει τους Λογγοβάρδους και ελευθερώνει τους υπόδουλους Ρωμαίους, δεν είναι (για τον Παύλο Διάκονο) ρωμαϊκός, παρά γραικικός. Αλλά όταν ο αυτοκράτορας επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη ξαναγίνεται Ρωμαίος!! Όλα αυτά θα ήταν αρκετά κωμικά, και θα μας διασκέδαζαν. Αυτό θα συνέβαινε, όμως, αν δεν γράφονταν συνειδητά και, το χειρότερο, αν δεν γίνονταν αποδεκτά από το σύνολο σχεδόν των δυτικών ιστορικών. Σήμερα γνωρίζουμε, πως η υιοθέτηση ψευδών εθνικών ονομάτων εξυπηρετεί πάντοτε βαθύτερους πολιτικοοικονομικούς σκοπούς.

    Αφού πέρασαν περίπου σαράντα χρόνια απο την εποχή του Παύλου Διακόνου, η παραποίηση έχει ολοκληρωθεί. Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Einhard (830 μ.Χ.) χρησιμοποιεί τον τίτλο “αυτοκράτορας των Γραικών” για τον Κωνσταντίνο. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεωρείται γραικική για τον Einhard. Από τότε και μετά, όλες οι δυτικές πηγές ονομάζουν “Γραικούς” τους Ρωμαίους, μέχρι και σήμερα.

    Ορισμένες φορές, όμως, πέρα απο την διπλωματική γλώσσα βλέπουμε και κάτι άλλο. Υπάρχουν κείμενα, στα οποία κάτω απο συναισθηματική φόρτιση και απροσεξία οι Φράγκοι αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους αισθήματα. Μας υποδεικνύουν την ιστορική απάτη. Μερικά παραδείγματα, θα δούμε αμέσως.

    Η περιπετειώδης συνάντησή του Λιουτπράνδου (επίσκοπος Κρεμόνας), που το 969 μ.Χ. ήρθε στην Κωνσταντινούπολη ως απεσταλμένος του Φραγκογερμανού αυτοκράτορα Όθωνα Α’, με τον Νικηφόρο Φωκά, ρίχνει άπλετο φως. Ο Φωκάς σχολίασε ότι ο Όθωνας δεν έχει δικαίωμα να παντρευτεί (όπως το ζητούσε) πορφυρογέννητη βασιλοπούλα της Κωνσταντινούπολης διότι «εσείς δεν είστε Ρωμαίοι, αλλά Λογγοβάρδοι». Τότε ο Λιουτπράνδος αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τη θέση του με κάποια επιχειρηματολογία υπέρ της ρωμαϊκότητας των βαρβάρων ξέσπασε σε ένα αντιρωμαϊκό υβρεολόγιο που έχει μείνει ιστορικό. Ας παραθέσουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα της απάντησής του:

    «Ο Νικηφόρος αρνήθηκε να μου δώσει την ευκαιρία να απαντήσω σε αυτόν και πρόσθεσε υβριστικά: «Σεις δεν είστε Ρωμαίοι είστε Λομβαρδοί!». Θέλησε να συνεχίσει και μου έκανε νεύμα να σιωπήσω, αλλά εγώ έχασα την υπομονή μου και έλαβα το λόγο:

    …Ο αδελφοκτόνος Ρωμύλος, από τον οποίο ονομάστηκαν οι Ρωμαίοι, έγινε γνωστός από τη χρονογραφία ως πορνογέννητος, δηλαδή νόθος, και ίδρυσε άσυλο (σ.σ. τη Ρώμη) στο οποίο δέχθηκε χρεοφειλέτες, δραπέτες, δούλους, φονιάδες και κακούργους αξιοθάνατους και μάζεψε κοντά του έναν συρφετό τέτοιων ανθρώπων, τους οποίους ονόμασε Ρωμαίους. Απ’ αυτούς δε τους ευγενείς κατάγονται εκείνοι τους οποίους εσείς ονομάζετε κοσμοκράτορες, δηλαδή αυτοκράτορες. Αυτούς όμως εμείς, δηλαδή οι Λογγοβάρδοι, οι Σάξωνες, οι Φράγκοι, οι Λοθαρίγγιοι, οι Βαυαροί, οι Σουηβοί, οι Βουργούνδιοι τους περιφρονούμε τόσο πολύ, ώστε όταν οργιζόμαστε κατά των εχθρών μας δεν τους απευθύνουμε καμιά άλλη από τις ύβρεις παρά μόνο τη λέξη: Ρωμαίε! Και σ’ αυτό μόνο το όνομα των Ρωμαίων περιλαμβάνουμε κάθε είδος αγένειας, δειλία, φιλαργυρία, ασωτεία, απιστία, και γενικά κάθε είδος κακίας» [Liutprandus, «Relatio de legatione Constantinopolitana», έκδ. Becker, Αννόβερο-Λειψία, 1915, κεφάλαιο 12ο].

    Τωρα, τι δουλειά έχουν οι Φράγκοι και οι Φρακολατίνοι με τους Ελληνες Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης, τους οποίους βρίζουν τόσο βάναυσα, δεν γνωρίζω. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι απόγονοι Ρωμαίων, ματαιοπονούν. Βλέπετε., όσο και να «φτιάξεις» την ιστορία, πάντοτε κάτι θα σου ξεφύγει. Είναι αναπόφευκτο.

    Ανιστόρητη είναι η Φράγκικη άποψη πως κατά την “βυζαντινή” (διάβαζε: Ρωμαίικη) εποχή αυτοαποκαλούνταν «Ρωμαίοι» μόνο στην Κωνσταντινούπολη και τη Μ. Ασία, ενώ στην σημερινή Ελλάδα αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες». Στο «Χρονικό του Μωρέος», γραμμένο τον 14ο αι. από Φράγκο (ανθέλληνα και κατακτητή) της Πελοποννήσου, παντού γίνεται λόγος για «Ρωμαίους» κι όχι για «Έλληνες», διότι έτσι αυτοαποκαλούνταν τότε οι πρόγονοί μας. π.χ. «Ποτέ Ρωμαίου μη εμπιστευτής δια όσα και σού ομνύει / όταν θέλει και βούλεται του να σε απεργώση» γράφει ο Φράγκος στο χρονικό του. Και στο ίδιο χρονικό γράφει: “Διαβόντα γαρ χρόνοι πολλοί αυτείνοι οι Ρωμαίοι / Έλληνες είχαν το όνομα, ούτως τους ωνομάζαν / -πολλά ήταν αλαζονικοί, ακόμη το κρατούσιν – / από την Ρώμη απήρασιν το όνομα των Ρωμαίων.” (στιχος 795). Δείχνει έτσι την πραγματική απέχθεια του για οτιδήποτε ελληνικό ρωμαίικο.

    Μετά τα όσα είπαμε, πρέπει να έχουν γίνει σαφείς οι γεωπολιτικές σκοπιμότητες που υπαγόρευσαν την χρησιμοποίηση διάφορων ονομασιών από τους δυτικούς για τους Ρωμηούς. Τον 8ο αιώνα χρειαζόταν να αποκόψουν τους λατινόφωνους Ρωμαίους από τους ελληνόφωνους ώστε να κατακτήσουν ανενόχλητοι την Ιταλία. Την αλωσαν πολιτισμικά, και δημιούργησαν τους φραγκολατίνους. Έτσι επινόησαν την χρήση του ονόματος “Γραικοί”. Το 16ο με 19ο αιώνα έπρεπε να μην επιτρέψουν στους Ρωμηούς να αναδημιουργήσουν το κράτος τους. Με αυτή την λογική το ονόμασαν “Βυζαντινό” πραγμα βολικό μια και δεν είμασταν σε θέση να απαιτήσουμε την ανασύστασή της Ρωμανίας. Οι δικοί μας λόγιοι μαθήτευαν στις φράγκικες σχολές και μάθαιναν την ιστορία απο την δική τους πλευρά. Τα εθνικά ονόματα μας επιλέχθηκαν συνειδητά από τους ευρωπαίους «συμμάχους» μας ως ιδεολογικά εφόδια για την εξόντωση της Ρωμανίας, ως κύριο εκφραστή του Οικουμενικου Ελληνιστικού πολιτισμού.

    h**p://www.romanity.oodegr.com/

    Like

  5. Δεν είναι μόνο το όνομα έχει και άλλα
    για διαβάστε καλά!!!
    Ο Βενιζέλος γράφει….”Κάθε ανταπόκριση των ιδρυμάτων στην παρούσα έρευνα θα τηρηθεί ως άκρως εμπιστευτική και μόνο συγκεντρωτικά δεδομένα θα είναι διαθέσιμα στην Γρεκία” ποιό του έχει δώσει το δικαίωμα αυτό?

    Like

  6. Τέτοιο πόνημα και του λείπει η πιο σημαντική ιστορική πληροφορία!!!! Φίλε μου γιατί δεν λές ότι το όνομα “Έλληνας” και ότιδήποτε σχετικό, είχε απαγορευτεί από την Εκκλησία και τον αυτοκράτορα επί ποινλή θανάτου? Γιατί δεν λες ότι τους Έλληνες τους αφάνισαν οι χριστιανοί, μαζί με τον πολιτισμό τους?? Μόνον μετά το 1204 άρχισε πάλι να εμφανίζεται το όνομα Έλληνας, επειδή ήταν αναγκαίο να διαχωριστούν οι Ρωμαίοι της Ανατολής από τους Ρωμαίους της Δύσης (ορθοδοξοι-καθολικοί)!!!
    Απλά είναι τα πράγματα…δεν χρειάζεται να τα κάνουμε περίπλοκα για να κρύψουμε την αλήθεια!!! Και…δεν μας φταίνε πάνα οι…δυτικοί, ε?

    Like

    1. Ονόμαρχε,
      1) Ἀφοῦ ἐξαφανίσθηκαν οἱ Ἕλληνες, πῶς ξαναεμφανίστηκαν πάλι;
      2) Αὐτοί πού τούς ἐξαφάνισαν τί ἐθνικότητας ἦταν;

      Like

  7. Δεν υπαρχει τιποτε πλεων ουτε ιχνος λογικης με αυτους που εχουμε μπλεξει
    Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΞΥΡΑΦΑΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΑΤΙ ΧΟΝΤΡΟ

    Like

  8. Εχετε την εντύπωση οτι τυχαια δεν μας αποκαλούν ΕΛΛΗΝΕΣ; Και αναφέρομαι και στο Βατικανό και στους “βασιλικους οικους” της Ευρώπης. Η αρχαια αντιπαράθεση ανάμεσα στους Ουρανιδείς και τους Κρόνιους Γιαυτό οι Ευρωπαίοι βγάζουν καντήλες με την λέξη Ελληνας. Να σας θυμίσω το περίφημο “Eθνος Ανάδελφον” του τεως Προέδρου Σαρτζετάκη;

    Like

  9. poso vlakas autos pou eftiakse to keimenaki…..oute mia sfragida de mporei na ftiaksei sto photoshop…am to allo?poio episimo egrafo grafei pros: apantes??? ax0ax0a0xa0x0axa auto to gramma eine akros empisteutiko leei…xa0x0a0xa0x0a eine k amorfotos de kserei na sintaksei ta usiodei…..sorry gia ta greeklish mu….alla pragmatika poso vlakas na eine….

    Like

➤ Σχολιάστε Ελεύθερα :

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s