“Ελλάδα, το κεφάλι ψηλά!”

image
Αρχίζοντας να γράφω αυτό το άρθρο, αντιλαμβάνομαι ότι είναι από τις λίγες εκείνες φορές που νιώθω τη συγκίνηση να κατευθύνει τις σκέψεις μου και το συναίσθημα να οπλίζει το χέρι μου, καθώς τα δάχτυλα πληκτρολογούν βιαστικά τα γράμματα ένα –ένα, με την ταχύτητα εκείνη που μας κυριεύει όταν είμαστε φορτισμένοι συναισθηματικά και θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας το βάρος, όσο το δυνατόν νωρίτερα.

Πράγματι, βιάζομαι να προλάβω να σας πω όλα αυτά που θέλω, μην τυχόν και μου ξεφύγει τίποτα, μην τυχόν και ξεχάσω κάτι.Υπό το βάρος των τελευταίων γεγονότων βέβαια, οι περισσότεροι από μας νιώθουμε να κουβαλάμε ολημερίς ένα ψυχοπλάκωμα, το οποίο περιφέρουμε όπου σταθούμε και βρεθούμε, στη δουλειά, στους δρόμους, στους χώρους διασκέδασης, στο σπίτι, στα λεωφορεία… Κατηφείς και βαρύθυμοι γίναμε όλοι μας ξαφνικά. Εμείς, ένας λαός «έξω καρδιά», ένας λαός χαρούμενος, που και τον πόνο ακόμα, όχι μόνο τον κάνει τραγούδι, αλλά τον χορεύει κιόλας. Από κάθε ελληνικό μυαλό ωστόσο, σαν από κάποια μυστική συμφωνία, μία σκέψη περνά, μαύρη κι αποκρουστική: Θα τα καταφέρει η Ελλάδα;

Ε, λοιπόν, ως εδώ! Τέρμα οι μεμψιμοιρίες, οι κλαυθμυρισμοί, οι καταστροφολογίες, οι θρήνοι και οι κοπετοί. Η Ελλάδα έχει περάσει από πολύ δυσκολότερες καταστάσεις και επέζησε. Ολόκληρη η νεώτερη ιστορία της δεν είναι παρά μία πορεία δια πυρός και σιδήρου. Ξεριζωμοί και σφαγές, βαλκανικοί πόλεμοι, μικρασιατική καταστροφή, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, λιμός και τρόμος, Δεκεμβριανά, εμφύλιος, εξορίες, μετανάστευση… Έφεδροι που υπηρέτησαν χρόνια ατέλειωτα στην εμπόλεμη ζώνη, γυναίκες και παιδιά που σφάχτηκαν από τους Τούρκους το καταραμένο 1922, πάνω από ένα εκατομμύριο ανέστιοι και ξεριζωμένοι πρόσφυγες στη μητέρα πατρίδα, άνθρωποι που πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα και θάβονταν σε ομαδικούς τάφους στα ζοφερά χρόνια της Κατοχής, Γερμανοί που έκαιγαν χωριά ολόκληρα κι εκτελούσαν κατά εκατοντάδες τους πατριώτες, εποχές που αδέρφια σκότωναν αδέρφια κι εποχές που άνθρωποι, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, έπαιρναν το δρόμο για τις φάμπρικες της Γερμανίας. Αυτή είναι η Ιστορία της Ελλάδας μας, της Ελλάδας των γονιών μας, των παππούδων και των προπάππων μας. Δυστυχία, θάνατος, πείνα και διχόνοια. Κι εμείς τολμάμε και μοιρολογούμε σαν τις γυναικούλες; Τολμάμε και μιλάμε;

“Κυκλαδινό κυκλάμινο

στου βράχου τη σχισμάδα

πού βρήκες χρώματα κι ανθείς

πού μίσχο και σαλεύεις


Μέσα στο βράχο σύναξα

το γαίμα στάλα στάλα

μαντήλι ρόδινο έπλεξα

κι ήλιο μαζεύω τώρα”*

Πόσο μαλθακοί γίναμε πια, μέσα στην τρυφηλότητα της καθημερινής ευμάρειας, μέσα στο τέλμα της άμετρης απληστίας και του κορεσμού, μέσα στη ραστώνη μας; Η Ελλάδα θα ζήσει! «Η Ελλάς προώρισται να ζήσει και θα ζήσει», είχε πει ο Χαρίλαος Τρικούπης μετά την πτώχευση του 1893. Κι έτσι κι έγινε. Όλοι οι Έλληνες μια γροθιά. Ενωμένοι θα σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα, με την ίδια ομοψυχία που μας διακρίνει πάντα όταν αντιμετωπίζουμε εξωτερικό κίνδυνο, κι ας είναι τώρα ο εχθρός από τα μέσα μας βγαλμένος.

“Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα,

ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από τον κόσμο!

……………………………………………..

Ομπρός παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος,

σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,

σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.”**

Και κάτι ακόμα: Δεν είμαστε μόνοι! Στον Παλμογράφο έχουν φτάσει τις τελευταίες μέρες πολλά μηνύματα από τους Έλληνες της Διασποράς, από την Αυστραλία, τη Γερμανία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, που τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω και πάντα δακρύζω…   «Είμαστε εδώ και περιμένουμε οδηγίες. Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την πατρίδα μας;», «Δεν είστε μόνοι, είμαστε στο πλευρό σας», «Μαζεύουμε χρήματα, ας μας δώσει οδηγίες το ΣΑΕ», «ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ!».

Θα ήθελα, αν είναι δυνατόν, να σας τα μεταφέρω όλα. Είναι όμως πάρα πολλά – ευτυχώς – και καθένα έχει βεβαίως τη δική του βαρύτητα και ξεχωριστή αξία. Εντελώς ενδεικτικά και με την άδεια του αποστολέα, σταχυολογώ ένα μήνυμα από την Αδελαΐδα της μακρινής Αυστραλίας και παραθέτω σχετικό απόσπασμα:

«…Γεννήθηκα σ’ ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου…Το 1968 ήμουν 20 χρονών. Μεγάλωσα μέσα στη φτώχεια κι είχα τέσσερις αδερφές. Ο πατέρας είχε μπαρκάρει με καράβι… Άλλος δρόμος δεν υπήρχε, μονάχα η ξενιτιά. Υπήρχαν τότε ειδικά γραφεία που σε βοηθούσαν να κάνεις τα χαρτιά σου και σου έβρισκαν δουλειά σε Αμερική ή Αυστραλία. Μπαρκάρισα με το πλοίο «Αυστραλίς» κι επί 20 μέρες θαλασσοπνιγόμουν. Έφτασα στο Freemantle και μετά από διάφορες περιπέτειες και ταλαιπωρίες βρήκα δουλειά στο νότο, στην Adelaide. Εκεί στέριωσα. Δούλεψα χρόνια σε γαριδάδικο… Έκανα οικογένεια, τα παιδιά μου μιλάνε ελληνικά, όμως δεν ξέρουν να γράφουν… Μπορεί να έχω πέντε χρόνια να έρθω στην Ελλάδα, αλλά η καρδιά μου δεν είναι εδώ, είναι στο χωριό μου στην Ήπειρο, εκεί έμεινε. Στην αγαπημένη μου πατρίδα, που δεν πρόλαβα να τη χαρώ. Ακούω για Ελλάδα και βουρκώνω κι εγώ κι η γυναίκα μου. Δεν θέλουμε τα νέα παιδιά να ζήσουνε αυτά που περάσαμε εμείς, που βασανιστήκαμε πολύ. Στεναχωριόμαστε που ακούμε τόσα για την Ελλάδα… Για την πατρίδα θα δώσουμε ό,τι μας ζητήσει. Από ό,τι μαζέψαμε όλα αυτά τα χρόνια θέλουμε να δώσουμε για την πατρίδα που περνάει δύσκολα… Να μη φεύγει κανείς απ’ τον τόπο του. Η ξενιτιά δεν καταπίνεται… Κάνε κουράγιο Ελλάδα μας…».

“Στου βούρκου μέσα τα νερά

ποια γλώσσα μου μιλάνε

αυτοί που μου ζητάνε

να χαμηλώσω τα φτερά;”***

Συνειδητοποιώντας, τέλος, τ’ απέραντα σύνορα της Ρωμιοσύνης και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής, που μας κράτησε ζωντανούς σε καιρούς χαλεπούς, τότε που η ελευθερία τελούσε υπό αναστολή και κάποιοι έπαιζαν με τη ζωή μας ρώσικη ρουλέτα, κοιτάμε ψηλά, τραβάμε μπροστά. Ας αποδείξουμε σε όλους τι μπορούμε να κάνουμε – για μια ακόμη φορά. Ελλάδα, το κεφάλι ψηλά!

*Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι, Γιάννης Ρίτσος

**Πνευματικό Εμβατήριο, Άγγελος Σικελιανός

***Πώς να σωπάσω, Κώστας Κινδύνης

15 thoughts on ““Ελλάδα, το κεφάλι ψηλά!””

  1. παραφραζωντας τη ρηση του Γιωργου Καραισκακη”εαν ζησουμε θα τους @@@ησουμε,αν πεθανουμε ,θα μας @@ασουν τ΄@@@ιδια”

    Like

  2. ΧΡΙΣΤΙΑΝΝΑ
    ΜΕ ΕΦΤΙΑΞΕΣ
    ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ!!!!!!!!

    Like

    1. Εἶσαι ἡ Χριστιάνα μας;
      Ὁποια Χριστιάνα καὶ νὰ εἶσαι,μπράβο βρὲ κορίτσι μου,μὲ συγκίνησες.Μούτς.

      Like

  3. Όχι μόνο μας συγκίνησες αλλά μας έκανες να κλάψουμε που γίναμε ανύπαρκτοι….Σε ευχαριστώ

    Like

  4. Ιάσωνα, Κορίννα, Δημήτρη, τα λόγια σας είναι τιμή για μένα.
    Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου, όπως επίσης και την Olympia για τη φιλοξενία.
    Αυτό που θα ήθελα πραγματικά – όπως όλοι μας πιστεύω – είναι να ξυπνήσω ένα πρωί κι ο εφιάλτης να έχει τελειώσει.
    Και μετά, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και προσωπικά συμφέροντα, να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα μας πάνω σε καινούργια, γερά θεμέλια…

    Like

  5. Χριστιάννα ζέστανες την ψυχή μου με τα λόγια σου. Η βαθιά θλίψη που έχω εδώ και μήνες μου ‘σκασε ένα χαμόγελο.
    Να ‘σαι καλά και να μας γράφεις πιο συχνά.

    Like

  6. Ψηλά το κεφάλι ωρέ!
    Γράφε πιό συχνά Χριστιάννα, να πέσουν έξω οι εταιρείες αντικαταθλιπτικών.

    Like

  7. ΧΡΙΣΤΙΑΝΝΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΙΔΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΟΥ
    ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ ΒΡΕ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ
    ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ
    ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΣΕ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΑΣΗ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕΣ
    ΜΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ
    ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΟΥ
    ΟΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΛΛΟΝΗ
    ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ
    ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ
    ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΚΑΙ ΑΔΟΛΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΜΟΥ
    ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΦΑΙΗ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
    ΑΛΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΩΤΣΣΑ ΜΟΥ Η ΚΟΡΙΝΝΑ
    ΑΝ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΟΥ
    ΣΤΕΛΝΕ ΜΑΣ ΠΙΟ ΣΥΧΝΑ ΜΕ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ
    ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ
    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΣΟΥ ΚΙΝΗΣΗ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
    ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΔΑΝΕΙΣΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΩ
    ΔΥΟ ΣΤΙΧΟΥΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΗ
    ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ Η ΝΑΝΣΥ

    “ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΑ
    ΣΤΟ ΔΟΣΙΜΟ ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΘΟ
    ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
    ΣΤΟ ΣΚΛΑΒΩΜΑ
    ΣΕ ΕΝΑ ΙΔΑΝΙΚΟ ΣΚΟΠΟ!!”
    Κ.ΒΑΡΝΑΛΗΣ

    ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ….

    Like

    1. Ιάσονα, αν θυμάμαι καλά είσαι απο την Ηπειρο; “Στάσου αντρίκεια ηπειρώτη και δεν είσαι μοναχός, στον δικό σου τον αγώνα παραστέκει ο ελληνισμος”, αυτό θυμάμαι όταν διαβάζω την ποίησή σου 🙂

      Like

      1. ο πατερας μου απο την ηπειρο
        η μανα μου κορινθια
        κι εγω κανονικα θα επρεπε να ειμαι καπου στη μεση
        αφου γεννηθηκα και μεγαλωσα και ζω στην κορινθια
        αλλα νιωθω ηπειρωτης
        και σε ευχαριστω για τους στιχους νανσυ
        να σαι παντα καλα

        Like

  8. Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ’αυτόν έλαχε να σώσει το Έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει…
    Δε με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος,
    και το ξέρω επειδή γι’αυτό ίσα-ίσα πονώ.
    Για την κυβέρνηση μού έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό…
    Όταν ένας του Γένους δε θέλει να χαθεί το Γένος, πώς μπορεί το Γένος να χαθεί?
    Αφού εγώ δεν το θέλω, πώς μπορεί να χαθεί το Έθνος μου?

    ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα)

    Like

    1. Ευτυχως ειμαστε τυχεροι που γεννηθηκαμε ΕΛΛΗΝΕΣ και εχουμε την ενδοξοτερη ιστορια ολων.

      Like

➤ Σχολιάστε Ελεύθερα :

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s