1 Μαΐου 2001, μια διαφορετική Πρωτομαγιά

%25CE%25B5%25CE%25BC%25CF%2580%25CF%2581%25CF%258C%25CF%2582.jpg
Imf (: Δ.Ν.Τ.)
Αυτοκτονίες καθημερινά στην Επικράτεια
Βιασμοί, ληστείες, δολοφονίες, ειδεχθή εγκλήματα
Κατάργηση κεκτημένων, κερδισμένων με αίμα και θυσίες

Απολύσεις

Πολιτικοί διωγμοί

ΧΥΤΑ και Κερατέα

Υπατία

Κλείσιμο νοσοκομείων

Περικοπές μισθών σε φτωχούς

Αποδεκατισμός συντάξεων μικροσυνταξιούχων

Άκρατος Νεοφιλελευθερισμός

Υποταγή – δουλοπρέπεια – yesmen

Πεφωτισμένοι Αγγλοσάξωνες σύμβουλοι, εταιρειών της 1 λίρας στερλίνας

Μίζες βαφτισμένες χορηγίες, είναι ο μερικός απολογισμός των 18 μηνών και ένας Θεός ξέρει τι άλλα είναι μερικά από αυτά που θέλετε.

Αλλά, ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ. Και εμείς είμαστε Ο Κυρίαρχος Λαός

Ότι πουλούσατε, πουλήσατε. ‘Οτι φάγατε, φάγατε.
Αρκετά πλέον με τα υποκινούμενα και ενεργούμενα ανδρείκελά σας.

Ο Εθνικός Ζόφος ας τελειώσει την 1η Μαΐου 2011 για την Ελλάδα μας.

Το χρωστάμε στους προγόνους μας, στα παιδιά μας. Στους εαυτούς μας.

Έλληνας Εργαζόμενος

"Στην Ελλάδα σήμερα τα κόμματα λειτουργούν ως συντεχνίες συμφερόντων …. Η ζημιά είναι ανήκεστη φοβάμαι ….. Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν έχουν ούτε καν τις νοητικές απαιτήσεις, το επίπεδο διανοητικής ανάπτυξης για να αντιμετωπίσουν την κρίση αυτή….. Δεν ξεχωρίζει ο ικανός από τον ανίκανο, ο εργατικός από τον ράθυμο, είμαστε όλοι ισοπεδωμένοι …

Αποκεφαλίσανε το λαό και τον αφιονίσανε με τα ποδόσφαιρα , τον κρατικό τζόγο.

Ο κρατικός τζόγος αποβλέπει στην εξ-ηλιθίωση των μαζών, στο να πάψουν οι πολίτες να κρίνουν, να μη μπορούν να διακρίνουν …. απλώς εδραιώνεται βαθύτερα το πελατειακό σύστημα"

Χρήστος Γιανναράς.Χρήστος Γιανναράς είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής Φιλοσοφίας, Θεολογίας και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και το Παρίσι. Είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου) από το http://el.wikipedia.org

27 thoughts on “1 Μαΐου 2001, μια διαφορετική Πρωτομαγιά”

  1. Η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ του ΚΚΕ έχει απολύσει δεκάδες εργαζόμενους, σέρνοντας τους βαθύτερα στη φτώχεια…Η εργοδοσία του κομματικού τυπογραφείου προσπαθεί να μας πείσει να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τις απολύσεις, την ανεργία και τη μιζέρια γιατί θέλει μεγάλα κέρδη και φτηνούς εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα. Φροντίζουν, βέβαια, πάντα, να εξασφαλίζουν την ανοχή και την ασυλία από το δίδυμο των κομματικών συνδικαλιστών του κλάδου Τόλη-Ματζώρο.
    Καλή εργατική πρωτομαγιά σύντροφοι
    Απολυμένος ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ
    ΣΚΑΒΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΚΚΟ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

    ΠΗΓΗ: TROMAKTIKO!

    ENΩ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑ ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΑΛΛΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ GAY PARADE!!!

    ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ.

    ΕΝ ΤΩ ΜΕΝΤΑΞΥ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ!
    1. TO ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΑΠΟ DEFNCE NET)Σε μια εικονική πραγματικότητα ενός κράτους που παράγει και διάγει εποχή ευμάρειας ζουν στην κυβέρνηση, αλλά ταυτοχρόνως εξοπλίζουν την ΕΛΑΣ “μέχρι τα δόντια” προκειμένου η Αστυνομία να λειτουργήσει ως “κυματοθραύστης” της λαϊκής έκρηξης που αναμένεται να ξεσπάσει. Η επιμονή της κυβέρνησης στην είσπραξη συνολικά 13 δισ. ευρώ, τη διετία 2011-2012 και άλλα 13 δισ. μέχρι και το 2015, με στόχο τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ μέχρι και το 2013, όταν δεν μπορούν να μαζέψουν ούτε τα νυν προγραμματισμένα έσοδα και πέφτουν έξω 500-700 εκατ. το μήνα λόγω κατάρρευσης της εσωτερικής ζήτησης, καταντάει γραφική!
    Με τη λογική της κυβέρνησης, τα μισά από τα μέτρα του «πακέτου» -είτε αυτά αφορούν αύξηση φόρων είτε αφορούν περικοπές δαπανών- θα ληφθούν στο μεγαλύτερο μέρος τους εφέτος και του χρόνου. Από που θα … φύγουν όταν ξεσπάσει η λαϊκή οργή, δεν γνωρίζουμε αν το έχουν προβλέψει.

    ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!

    Like

  2. 1 Μαΐου 2008
    «Μπαούλο» στο ξύλο έκαναν τους εργάτες, παλαιότερα την Πρωτομαγιά, οι σοσιαλιστές ηγέτες…

    «Εργατική Πρωτομαγιά» χθες και τα ρεζιλίκια με τα γιαούρτια και τα αυγά, μεταξύ ΠΑΣΟΚων και ΣΥΡΙΖΑίων τα είδαμε όλοι…καλό θα ήταν λοιπόν οι λίγοι (σύμφωνα με τον Πρετεντέρη συμμετείχαν 1500 άτομα στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ) αντί για απεργία και επαναστατική γυμναστική να συμμετέχουν στην αργία και στο χαβαλέ όπως εμείς οι πολλοί για να μην ξεφτιλίζονται…

    Πάντως θα χρησιμοποιήσω την ευκαιρία, έστω και καθυστερημένα, να γράψω μερικά πράγματα που δεν είναι και πολύ γνωστά ή είναι αλλά αποφεύγεται να αναφερθούν, αφού πρώτα κάνω μια ιστορική αναδρομή για τη χθεσινή μέρα.

    Όπως όλα τα «άσχημα» έτσι και η «εργατική Πρωτομαγιά» μας ήρθε από την Αμερική!! Το «άσχημα» κολλάει στους φίλους τους αριστερούς που κατακρίνουν ότι αμερικάνικο κινείται και αναπνέει…αλλά απ΄ότι φαίνεται υιοθετούν ότι τους βολεύει. Βέβαια έχουν και τις απαραίτητες δικαιολογίες του στυλ «οι εργάτες είναι ίδιοι σ’ όλο τον κόσμο» κλπ. αλλά γεγονός είναι ότι η εργατική Πρωτομαγιά ξεκίνησε στις ΗΠΑ.

    Το Μάιο του 1886 στο Σικάγο έγιναν μεγάλες απεργίες (είχαν προηγηθεί μικρότερης έκτασης εργατικές κινητοποιήσεις το 1856 στην Αυστραλία και το 1872 στον Καναδά), με κύριο αίτημα την οκτάωρη εργασία, που οδήγησαν σε βίαια επεισόδια. Αποτέλεσμα ήταν να συλληφθούν 8 «πρωταίτιοι» των επεισοδίων-απεργιών (συνδικαλιστές και εκδότες εφημερίδων), κυρίως αναρχικοί και να καταδικαστούν το Νοέμβριο του 1887. Ένας αυτοκτόνησε, 4 απαγχονίστηκαν και οι υπόλοιποι 3 αποφυλακίστηκαν το 1893 αφού προφανώς υπέγραψαν πρώτα τις ανάλογες «δηλώσεις» μετανοίας μιας και δεν ξανασυνδικαλίστηκαν.

    Το 1889 η Δεύτερη Σοσιαλιστική Διεθνής που συνήλθε στο Παρίσι καθιέρωσε παγκοσμίως την 1η Μαΐου σαν «Ημέρα πάλης του εργατικού κινήματος» και από τότε κάθε Πρωτομαγιά γίνονταν απεργίες.

    Στην Ελλάδα η πρώτη Πρωτομαγιά γιορτάστηκε «μαζικά» στις 2 Μαΐου του 1893 με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη στο Παναθηναϊκό στάδιο. Είχε προηγηθεί το 1891 ο εορτασμός της με 12 συμμετέχοντες (που βγήκαν μια αναμνηστική φωτογραφία) και το 1892 με 30 εργαζόμενους. Επειδή δε η 1η Μαΐου 1893 ήταν Σάββατο και εργάσιμη θεωρήθηκε βέβαιη η αποτυχία της συγκέντρωσης μιας και κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει ένα μεροκάματο για να συμμετέχει. Έτσι αποφασίστηκε να εορταστεί την επομένη που ήταν Κυριακή 2 Μαΐου. Η εφημερίδα του Καλλέργη «Ο Σοσιαλιστής» έγραφε για 2.000 συμμετέχοντες ενώ η «Εφημερίς» έκανε λόγο για 200 άτομα «ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένα και πολύ ήσυχοι άνθρωποι»…μάλλον το δεύτερο ισχύει αν λάβουμε υπόψιν μας τη «μαζικότητα» των προηγουμένων χρόνων (12 και 30 άτομα)…ενώ σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους όταν και κατατέθηκε το ψήφισμα της Πρωτομαγιάς στη Βουλή, το είχαν υπογράψει 2.000 άτομα…Αιτήματα ήταν το οκτάωρο, η απαγόρευση της εργασίας την Κυριακή και η ασφάλιση των εργατικών ατυχημάτων.

    Το 1894 το εγχείρημα επαναλήφθηκε (αυτή την φορά έτυχε η Πρωτομαγιά να πέφτει Κυριακή οπότε δεν τέθηκε θέμα μετάθεσης της συγκέντρωσης…) αλλά μετά τη σύλληψη του Καλλέργη τον Αύγουστο του 1894 ατόνησε και πέρασαν δεκαετίες μέχρι να ξαναγιορταστεί οργανωμένα η Πρωτομαγιά από τα μέσα της δεκαετίας του 20 και μετά με εξαίρεση το 1911 και το 1919.

    Στην ιστορία έχουν μείνει τα επεισόδια και οι νεκροί του 1936 επί Πρωθυπουργίας Μεταξά, ενώ με εξαίρεση το 1963-65 ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς είχε ατονήσει μέχρι τη μεταπολίτευση. Το 1976 ο υπουργός της ΝΔ Λάσκαρης καθιέρωσε την Πρωτομαγιά ως «επίσημη» εορτή-αργία.

    Να αναφέρω τώρα και μερικά πράγματα που δεν είναι πολύ γνωστά ή σκοπίμως αποσιωπούνται:

    1. Η 1η Μαΐου δεν είναι «επίσημη» υποχρεωτική αργία, όπως η 25η Μαρτίου ή η 15η Αυγούστου. Είναι (όπως και η 28η Οκτωβρίου) προαιρετική αργία (επιπλέον υπάρχουν και οι αργίες κατ’ έθιμο όπως η Καθαρά Δευτέρα, Πρωτοχρονιά, Θεοφάνια, Αγ. Πνεύματος κλπ), πράγμα που σημαίνει ότι είναι στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να θεωρηθεί αργία, σύμφωνα με το ΒΔ 748/1966 της κυβέρνησης των Αποστατών… Ωστόσο με τον ΑΝ 380/68 της χούντας (ναι ναι της χούντας και όχι του γέρου της δημοκρατίας ή του Πλαστήρα) κάθε χρόνο βγαίνει υπουργική απόφαση που την καθιστά υποχρεωτική. Έτσι και φέτος σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση (αρ.πρωτ 22970/433/2-4-2008) «απαγορεύεται η απασχόληση των μισθωτών και η λειτουργία των επιχειρήσεων, εκτός από αυτές που λειτουργούν νόμιμα κατά τις Κυριακές και τις ημέρες αργίας».

    2. Για πρώτη φορά το Κράτος συμμετείχε στον εορτασμό της Πρωτομαγιάς το 1937, όταν και ο αιμοσταγής δικτάτορας Μεταξάς ανακηρύχθηκε σε μια συμβολική κίνηση «πρώτος εργάτης της χώρας». Να υπενθυμίσω εδώ ότι υπουργός Εργασίας επί Μεταξά ήταν ο κομμουνιστής Δημητράτος (ιδρυτικό μέλος του ΚΚΕ και πρώην ΓΓ του) ο οποίος μάλιστα όταν εκλήθη από αστυνομικούς να τους ακολουθήσει προκειμένου να πάνε στον Μεταξά, μη γνωρίζοντας ότι θα του προτείνετο να αναλάβει το Υπ. Εργασίας, μονολόγησε «τόσο πολύ βιάζεται ο Μεταξάς να με στείλει εξορία» πιστεύοντας ότι επρόκειτο να υποστεί ξανά ότι είχε υποστεί στο παρελθόν λόγω του «ιδιώνυμου» του Βενιζέλου…Υμνητής της φιλεργατικής πολιτικής του Μεταξά υπήρξε και ο εκλιπών αριστερός διανοούμενος Σαμαράκης. Στην εφημερίδα «Εργατική Ελλάς» που εξέδιδε ο υφυπουργός Εργασίας, Δημητράτος, ο Σαμαράκης, υπάλληλος τότε του υφυπουργείου Εργασίας, σε κείμενο του 1937 με τίτλο «Η στοργή του νέου κράτους — Η λειτουργία των λαϊκών συσσιτίων για τους ανέργους και τους φτωχούς» χαρακτήριζε την κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου «κυβέρνηση των φτωχών και του εργαζομένου λαού»…
    Είναι γεγονός ότι τα φασιστικά καθεστώτα άσκησαν φιλεργατική πολιτική. Η 1η Μαΐου πχ. έγινε αργία στη Γερμανία με έναν από τους πρώτους νόμους που ψήφισαν οι Ναζί, μόλις ένα μήνα μετά την άνοδό τους στην εξουσία και την κατάργηση της Γερμανικής Βουλής τον Μάρτιο του 1933…

    3. Όλοι σχεδόν ξέρουν για τα επεισόδια του Μαΐου του 1936 τα οποία συσχετίζουν με τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς και τον Μεταξά. Τα επεισόδια που είχαν 12 νεκρούς στη Θεσσαλονίκη και ενέπνευσαν τον Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο», μόνο τυχαία σχετίζονται με την Πρωτομαγιά.
    Αφενός ο Μεταξάς δεν έδωσε εντολή να χτυπήσουν τους απεργούς, αλλά την πρωτοβουλία την πήρε από μόνος του ο αρχηγός της Χωροφυλακής στη Θεσσαλονίκη, Ντάκος. Το ότι ο Μεταξάς δεν έδωσε εντολή να χτυπηθούν απεργοί φαίνεται και από το ότι

    – στην Αθήνα το 1936 έγιναν, ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 3 (τρεις) συγκεντρώσεις για την Πρωτομαγιά. Η πρώτη, της Πανελλαδικής Συνομοσπονδίας, έγινε στου Ρέντη με κύριο ομιλητή τον Τσαπή (πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά), η δεύτερη έγινε στα γραφεία των φορτοεκφορτωτών στον Πειραιά με ομιλητές τους Καλύβα, Φαρδή και Κανακασάκη, και η τρίτη, της Ενωτικής δηλ. του ΚΚΕ στην Καλλιθέα, με ομιλητές τους Πόγκο, Βαρουξή, Θέο (ΓΓ του ΚΚΕ). Σε καμία από αυτές τις συγκεντρώσεις, που αναφέρονται ως ιδιαίτερα μαζικές, δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα και δεν δημιουργήθηκαν επεισόδια.

    – μόλις ο Μεταξάς έμαθε για τους νεκρούς διέταξε την αποχώρηση της Χωροφυλακής με αποτέλεσμα η πόλη για δύο σχεδόν μέρες να βρίσκεται στα χέρια των απεργών-διαδηλωτών.

    – την επομένη μέρα, στην κηδεία των φονευθέντων, συμμετείχε πλήθος κόσμου χωρίς να γίνει το παραμικρό επεισόδιο.

    – στην κηδεία κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του Ελληνικού Στρατού ο ταγματάρχης Εμμανουήλ Μαρινάκης.

    Στους δύσπιστους που θα σκεφτούν «μα πως είναι δυνατόν να μην ήξερε ο Μεταξάς τι σκόπευε να κάνει ο Ντάκος στη Θεσσαλονίκη», θα θυμίσω ότι ο Μεταξάς είχε πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή μόλις πριν 20 μέρες περίπου, στις 16 Απριλίου 1936 και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ήλεγχε πλήρως την κατάσταση.

    Το άλλο γεγονός που αποκρύπτεται είναι ότι τα βίαια επεισόδια και ο θάνατος των 12 διαδηλωτών στις 9 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, ήταν η κορύφωση γεγονότων που είχαν ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο του 1936. Τότε οι καπνεργάτες είχαν καταλάβει το εργοστάσιο επεξεργασίας καπνού με αίτημα την καταβολή επιδομάτων (που ο ιδιοκτήτης είχε εισπράξει από το Κράτος αλλά δεν απέδιδε στους εργάτες) και όχι στις 29 ή 30 Απριλίου όπως αναφέρεται από πολλούς αριστερούς. Άρα τα γεγονότα αποτελούσαν αλληλουχία επεισοδίων μηνών και τυχαία κορυφώθηκαν μία εβδομάδα μετά την Πρωτομαγιά και καμία σχέση δεν έχουν με τον εορτασμό της από τους εργάτες ή τους απεργούς.

    4. Το σπουδαιότερο βέβαια που αποκρύβεται είναι ότι πριν από τον Μάιο του 1936 οι εργάτες-απεργοί είχαν θρηνήσει πολλά θύματα και είχαν φάει πολύ ξύλο σε διαδηλώσεις για την Πρωτομαγιά. Σε όλες τις περιπτώσεις οι κυβερνούντες που βρίσκονταν απέναντί τους και τους έκαναν «μπαούλο» στο ξύλο, ήταν προοδευτικοί ή σοσιαλιστές ηγέτες. Θα αναφέρω μερικούς εορτασμούς ή γεγονότα που αποκρύβονται μιας και η αναφορά τους θα χάλαγε το κάδρο της προοδευτικής παράταξης:

    – τον Ιούνιο του 1919 η κυβερνητική πλειοψηφία στη Γενική Συνομοσπονδία, μετά από διαφωνία για την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρει ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς, καθαίρεσε αυθαίρετα τους 5 της μειοψηφίας, ενώ στη συνέχεια η κυβέρνηση του Βενιζέλου τους έστειλε σε μόνιμες «διακοπές» στη Φολέγανδρο.

    – το 1924 υπήρξε απαγόρευση της συγκέντρωσης από την κυβέρνηση Παπαναστασίου με αποτέλεσμα ένα νεκρό εργάτη και δώδεκα τραυματίες αλλά η Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στην πλατεία Κοτζιά, μπροστά στο Δημαρχείο, με ομιλητές τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Βελέτζα και το γενικό γραμματέα του ΚΚΕ και μέλος της Ομοσπονδίας Τύπου Αποστολίδη. Στη συγκέντρωση που έγινε στον Πειραιά υπήρξαν 2 νεκροί.

    – το 1926 έγινε μεγάλη συγκέντρωση στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, 10.000 εργατών τους οποίους χτύπησε η αστυνομία και έγιναν πολλές συλλήψεις και τραυματισμοί.

    – το 1929 ανάλογη αντιμετώπιση εκδηλώθηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου η οποία μόλις είχε ψηφίσει το «ιδιώνυμον» με 400 συλλήψεις, κατάληψη των γραφείων εργατικών συνδικάτων και κατάσχεση της εφημερίδας Ριζοσπάστης.

    – το 1931 ομοίως, με 3 βαριά τραυματίες και 166 συλλήψεις.

    – αντίστοιχο γεγονός με το 1936 δηλ άσχετο με την Πρωτομαγιά, εκτυλίχθηκε επί «Επαναστατικής κυβέρνησης» τον Αύγουστο του 1923 όταν Πρωθυπουργός ήταν ένας από τους τρεις επαναστάτες που είχαν εκτελέσει προηγούμενα τον Γούναρη και τους υπόλοιπους και είχαν διώξει τον Κωνσταντίνο, ο Σ. Γονατάς (ουσιαστικά το πρώτο βιολί ήταν ο Πλαστήρας ενώ την ορχήστρα διηύθυνε από το παρασκήνιο ο Βενιζέλος). Στις 23 Αυγούστου η ΓΣΕΕ καλεί σε πανεργατική συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι. Ο απολογισμός της βίαιας διάλυσής της από την επαναστατική κυβέρνηση θα έχει σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 11 εργατών…

    Αυτά όσο αφορά την αντιμετώπιση της Πρωτομαγιάς και των εργατών από τη δημοκρατική παράταξη.

    Κλείνοντας να αναφέρω και ότι η συλλογή λουλουδιών την Πρωτομαγιά αποτελεί κατάλοιπο αρχαίων ελληνικών (Ανθεστήρια) και ρωμαϊκών εορτών (Floralien) που εορτάζονταν αντίστοιχες εποχές του χρόνου προς τιμή του Ευάνθη Διόνυσου και της ρωμαϊκής θεάς Flora.

    Από «Φασίστας Μπουουου» στις 13:07 — —
    ΠΗΓΗ
    http://dexiextrem.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

    Like

  3. Υπαρχει και η ..αλλη διασταση των Ελληνων1
    Αυτοι που τιμουν τα ..παντελονια, απεναντι σε θεους κολοσους.
    Το θεμα ειναι που θελεις να μοιασεις.

    Ο Έλληνας που τα έβαλε με τον Ροκφέλερ
    του Θεολόγου Αλεξανδράτου

    Οι Ροκφέλερ ήταν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα η ισχυρότερη οικογένεια της Αμερικής και ίσως ολόκληρου του κόσμου.
    Με καταγωγή από τη Γερμανία, ο πρόγονός τους Γιόχαν Πέτερ Ροκφέλερ μετανάστευσε στον (τότε) νέο κόσμο το 1723 και δεν το μετάνιωσε.
    Η οικογένειά τους έκανε αμύθητη περιουσία με το πετρέλαιο και ακόμη και σήμερα έχουν τεράστια έσοδα από εκατοντάδες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

    Όπως είπαμε, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα οι Ροκφέλερ ήταν κράτος εν κράτη στις ΗΠΑ.
    Ο λόγος τους ήταν πιο ισχυρός από τον αντίστοιχο του προέδρου και το δίκιο τους (όπως το έβλεπαν αυτοί ως τέτοιο) νόμος. Κανείς δεν τολμούσε να τους πάει κόντρα, πολλώ δε μάλλον να τους αντισταθεί.

    Μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο τους ο Λούης Τίκας.
    Κατά κόσμος Ηλίας Σπαντιδάκης, γεννημένος στα Λουτρά Ρεθύμνου και μετανάστης στην Αμερική στις αρχές του 1900. Ο Τίκας ζούσε στο Ντένβερ και το 1910, όταν και έκανε τα χαρτιά του για να πάρει την αμερικάνικη υπηκοότητα, ήταν συνιδιοκτήτης καφενείου. Απέναντι από το μαγαζί του ήταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου και έγινε σύντομα μέλος τους. Αυτό μάλιστα δεν του επέτρεψε να γίνει αστυνομικός αφού θεωρήθηκε «ταραχοποιό» στοιχείο.

    Έτσι λοιπόν έγινε ανθρακωρύχος. Σε αντίθεση με την κρατούσα άποψη, ο Ρεθυμνιώτης πίστευε ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι του αφεντικού. Είχε την εύνοια όλων των Ελλήνων που ζούσαν στην περιοχή του Κολοράντο αφού μιλούσε καλύτερα αγγλικά από όλους και τους εξυπηρετούσε στις περισσότερες συναλλαγές τους.

    Το 1912 είχε αναδειχθεί σε σημαντικό συνδικαλιστικό στέλεχος της Ένωσης Ανθρακωρύχων Αμερικής και πρωτοστάτησε στη μεγάλη απεργία που κράτησε 14 μήνες.
    Είχε κερδίσει τα «γαλόνια» του νωρίτερα, στις συμπλοκή του Λαφαγιέτ. Ο Τίκας και άλλοι 36 Έλληνες ανθρακωρύχοι συνεπλάκησαν με απεργοσπάστες και τσιράκια του Ροκφέλερ (στον οποίο ανήκαν τα ορυχεία) και παρότι τραυματίστηκε από σφαίρα, διέφυγε από την πίσω πόρτα ενός χαμόσπιτου.
    Ο Τίκας ήταν ήρωας ανάμεσα στους εργάτες που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και αύξηση στα μεροκάματα.

    Για τους Έλληνες εργάτες της περιοχής, υπεύθυνος ήταν κάποιος Λεωνίδας Σκλήρης, «εργατοπατέρας» σε συνεργασία αγαστή με τα αφεντικά. Οι Έλληνες είχαν το χαμηλότερο μεροκάματα (1,75 δολάρια την ημέρα) και από τους 350 που δούλευαν στα ορυχεία οι 13 είχαν πεθάνει σε ατυχήματα. Ο Τίκας πρωτοστάτησε στον ξεσηκωμό τους και μάλιστα γύρισε και στα άλλα ορυχεία ώστε να καταγράψει τις συνθήκες που δούλευαν οι ανθρακωρύχοι και να συγκεντρώσει στατιστικά στοιχεία για τους τραυματισμούς και τους θανάτους. Σύντομα έγινε θρύλος ανάμεσα στους συναδέλφους του με το προσωνύμιο «Λούης ο Έλληνας». Αυτό όμως τον έβαλε στο μάτι του Τζον Ροκφέλερ και των ντόπιων υποτακτικών του.

    Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1913 ξεκίνησε η μεγάλη απεργία των 13.000 ανθρακωρύχων στην πόλη Λάντλοου με κύρια αιτήματα:
    ◆ Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι.
    ◆ Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας.
    ◆ Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους.
    ◆ Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία.
    ◆ Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Η εταιρεία τους έκανε έξωση από τα σπίτια τους αλλά οι απεργοί έστησαν καταυλισμό έξω από τα ορυχεία ώστε να μην μπορούν να μπουν να δουλέψουν οι απεργοσπάστες. Συχνά γίνονταν βίαιες συγκρούσεις με τους μπράβους του Ροκφέλερ και την αστυνομία ενώ κλήθηκε και η εθνοφρουρά. Μάλιστα μετά από αίτημα του Ροκφέλερ, άντρες του ντύθηκαν με στολές της εθνοφρουράς ώστε να πλησιάσουν πιο εύκολα τους απεργούς. Στις 20 Απριλίου του 1914, σαν σήμερα, οι εργάτες κοιμόντουσαν αφού την προηγούμενη είχαν γιορτάσει το Πάσχα. Ήταν η ιδανική ευκαιρία να επιτεθούν οι δυνάμεις του Ροκφέλερ.

    Οι πιστολάδες της εταιρίας απαίτησαν από τον Λούη Τίκα να τους παραδώσει δύο Ιταλούς συνδικαλιστές. Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.

    Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή αφού μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους. Σύμφωνα με μαρτυρίες, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από τις σφαίρες των πληρωμένων φονιάδων. Το επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε «σφαγή του Λάντλοου».

    Ο Τίκας ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο. Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα. Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

    Like

    1. Και εσενα Αλεκο!
      Πολλοι σε ξεχασαν! Ο Μαχητης δεν Ξεχνα, ξερει να τιμα σε αυτη τη ζωη αυτους που αξιζαν, που δεν γονατισαν, που δεν χαιδεψαν τη ζωουλα τους γλειφοντας την εξουσια , οπως καποιος ΑΙΑΣ εδω μεσα, αλλα μας αφησαν κληρονομια το ονειρο της Ελληνικης Δημοκρατιας και Ελευθεριας.

      Αιωνιος!

      Like

      1. Αιώνιος ο ήρωας της Ελλάδας. Τον σκοτώσανε πριν ανοίξει τους φακέλλους της Κύπρου στη Βουλή, με το Φίατ Μιραφιόρι που οδηγούσε. Είχε μόλις ανοίξει ο δρόμος της τρομοκρατίας.

        Like

    2. ΜΑΧΗΤΗ
      ὄχι καὶ καταγωγὴ ἀπὸ Γερμανία!
      “Ἔκλεκτὴ” οἰκογένεια εἶναι τὰ σκύβαλα.

      Like

      1. Αρχιζει απο εκει που..βρεθηκαν, που ορισαν χωριο οπως λεμε!
        Κατι σαν τον Σημιτη, απο τον Βολο που εγινε ..Πυργιωτης.
        παντως ηθελα να δειξω τον Ελληνα Μαχητη
        Λούης Τίκας.
        Φοβερος?

        Like

  4. Εξαιρετικά κείμενα και τα δύο, αγαπητοί Παύλε και Μαχητή, με πληροφορίες που δεν εγνώριζα ως σήμερα, με συμπυκνωμένη γραφή, αυστηρή παράθεση των γεγονότων κι ένα αδιόρατο σχεδόν συναίσθημα έτσι ώστε να φαίνεται ότι γράφτηκαν από ανθρώπινα πλάσματα.
    Τα συγχαρητήριά μου και τις ευχαριστίες μου.
    Οσο για τον αξέχαστο Αλέκο Παναγούλη, το απλό γλυκύτατο παλληκάρι του λαού πούχε σημαία και σκοπό της τόσο μικρής ζωούλας του τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, ας τον τιμήσουμε μιμούμενοι το παράδειγμά του, κατά της σημερινής ευτελούς, απάτριδος και γελοίας “χούντας”, που μας κυβερνά με κλεμμένο, κοινοβουλευτικό μανδύα.
    Καλημέρες σ΄όλους.

    Like

      1. Kαλημέρα σε όλους και σε μία ακόμη μαύρη μέρα ίσως μέχρι το τέλος της χωρίς μεροκάματο…
        Υπομονή…
        Για τον Παναγούλη λέγεται ότι ο Παπαδόπουλος του έδωσε χάρη για αυτό που πήγε να κάνει..
        Όπως και για την καταδίκη του Γλέζου λόγω ότι κρίθηκε ένοχος για κατασκοπία υπέρ της τότε ΕΣΣΔ φήφισε ο δικτάτορ κατά της θανατικής ποινής…
        Αναρωτιέμαι αν θα του το αναγνωρίσει ποτέ ο Γλέζος η ο άνθρωπος είναι τόσο εμπαθής η φοβάται μην και του πληγωθεί ο γεροντικός εγωισμός του…
        Γλέζε χάρη σε αυτόν κατάφερες να γεράσεις και πριν πεθάνεις πρέπει αν είσαι Έλληνας να βγεις και να πεις την αλήθεια…
        Δείτε τον Παπαδόπουλο στα έδρανα των στρατοδικών στη δίκη του Γλέζου για του λόγου το αληθές…
        Αλήθεια ποια η ζωή και το έργο του Γλέζου στον συμμοριτοπόλεμο;;;;;

        Like

  5. Συμμοριτοπόλεμος, Παύλε; Ηταν κάτι πολύ χειρότερο: αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος. Με το δάκτυλο ξένων δυνάμεων και αυτός, όπως πολλά άλλα διχαστικά ενάντιά μας.
    Δεν ήταν όμως “συμμορίες”, αλλά κανονικός στρατός, τα μέλη του οποίου πίστευαν ότι… απελευθέρωναν την Ελλάδα.
    Αυτή την τυφλή, θρησκευτικού τύπου προσήλωση, εξακολουθούν να την εφαρμόζουν και σήμερα. Δυστυχώς.

    Like

    1. Πες το και έτσι.
      Να σου πω και εγώ τις ξένες δυνάμεις τότε….
      Διεθνής ιουδαικός σιωνισμός και οι μαριονέτες αυτού και από τη μια και από την άλλη μεριά ίσως και να μην το γνώριζαν κιόλας αν θες και κάποιο ελαφρυντικό γιατί και εγώ και εσύ τότε μπορεί να ήμασταν στα αντίπαλα στρατόπεδα…
      Γάμησέ τα φίλε μου..
      Θάθελα να δεις πως γράφεται η Ιστορία βάσει των γεγονότων σε τρία βίντεο που θα σε προβληματίσουν και θα σε βοηθήσουν να δεις μερικά πράγματα διαφορετικά…

      Like

      1. Και η μαρτυρία από έναν που αυτομόλησε από τον σιωνισμό και αποκάλυψε την αλήθεια….
        Σε 9 μέρη.
        Θάθελα την γνώμη σου αφού τα καταλάβεις αν τα δεις.
        Κανένας δεν τόλμησε από όσους το έχω στείλει να βάλει υπότιτλους….
        Αυτό μου λέει πολλά…..
        Αυτοί είναι και από πίσω από το Δράμα της Ελλάδας…

        Like

    2. Παύλε στην διάγνωση είμεθα όλοι άστέρια
      και την τακτική του διαίρει ως τακτική την γνωρίζει ο πάσα ένας
      το θέμα είναι το ισχύς εν τη ενώσει έχουμε τον τρόπο να το διδαχθούμε και να το κάνουμε πράξη;;;
      Γιατί μέχρι στιγμής υπηρετείς άθελά σου (θέλω να πιστεύω)το διαίρει

      Like

      1. Με έχεις παρεξηγήσει τότε…
        Προσπαθώ να δώσω ότι έχω βρεί και νομίζω ότι είναι αλήθεια ποιος είναι αυτός που μας θέλει διχασμένους.
        Προσπαθώ για την αλήθεια.
        Ανιδιοτελώς γιατί είμαι οργισμένος μετά τόσα χρόνια προπαγάνδας και ψεύδους.
        Όποιος θέλει ακούει και κρίνει.
        Και εγώ όσο ζω μαθαίνω.
        Άλλοι καλύτεροι από εμένα άνοιξαν και τα δικά μου μάτια.
        Έχω υποχρέωση να το κάνω και εγώ για το καλό της Πατρίδας μου και για αυτούς που δεν πρόλαβαν να μάθουν όσα εμείς έχουμε πιστεύω την τύχη να μας αποκαλυφθούν…

        Like

      2. Παύλο,
        αυτοί που μας θέλουν διχασμένους είναι γνωστοί χρόνια και χρόνια και μάλιστα το διατυμπανίζουν οι ίδιοι με πολλούς και διάφορους τρόπους
        Μάλιστα κάνουν και εκ των υστέρων πρωτόκολλα και δευτερόκολλα και έχουν τον τρόπο να τα μεταδίδουν κρυφά τάχαμου και ντε γιατί ξέρουν καλά ότι το κρυφό μεταδίδεται ποιό γρήγορα αμ χρόνια στο κουρμπέτι την πονηριά και την αυθυποβολή
        Αυτοί ξέρεις πόσο χαμογελάνε κάτω απ΄τα μουστάκια που δεν έχουν;;;
        Το θέμα είναι να αντιληφθεί ο νοήμων ότι το παιχνίδι παίζεται με σημαδεμένα χαρτιά και να μην γίνεται παίχτης στα στημένα παπατζηλίκια
        Πως γίνεται αυτό;
        Με εξάσκηση της λογικής
        Και πως εξασκείται η ΛΟΓΙΚΗ
        με ερωτήματα
        Ποιός το λέει γιατί το λέει και πότε το λέει είναι από τα βασικά
        από κεί και πέρα η νοημοσύνη γεννάει τα απαραίτητα
        Έτσι το παιχνίδι τους μένει παιχνίδι άνευ παικτών
        τουτέστιν;

        Like

      3. Εγώ και εσύ Αστιλαίς μπορεί να τα γνωρίζουμε η μέρος αυτών τέλος πάντων…
        Εγώ βάσει των γεγονότων βαδίζω…
        Έχω διαβάσει και αναλύσει πολλά πράγματα στο φτωχό μυαλό μου.
        Αλλά δεν μπορώ να τα κρατήσω,πρέπει να τα βγάλω αλλιώς θα σκάσω.
        Νομίζω ότι κάνω το καλό.
        Θα δω αν δικαιωθώ στο μέλλον.
        Πάντως στις παρέες έχω προβληματίσει αυτούς που ακούνε…
        Νομίζεις ότι μπορεί στην δύσκολη ώρα που θα κινδυνεύσει κάποιος η εσύ η εγώ θα σκεφθώ τα πιστεύω σου πρώτα για να σε σώσω;
        Ποια λογική και ποιο ένστικτο θα μας σταματήσει;
        Πιστεύω ότι κάτι καλό θα γίνει στο τέλος…
        Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και οφείλουμε να την γνωρίζουμε και από τις δύο όψεις της.
        “Γνωρίζοντας” ξέρεις που πατάς….

        Like

      4. Που ειδες ωρη τσιου-γατακι, οτι ο Παυλος με τα σχολια του διαιρει;
        Απλως σου ανοιγει τα ματια χωρις ενδοιασμους!

        Παυλο μη νομιζεις! Πολλοι δεν ξερουν να βαλουν υποτιτλους σε τετοια φιλμακια.
        Πχ εγω.

        Like

      5. Πατρίκιε, αει στο πλάϊ κι αυτό το ωρή το ξεγρύπιασες πιά
        κάποια άλλη προσφώνηση δεν διαθέτει το κατά-στημα;

        Παύλε,η ενημέρωση είναι καλή κι άγια
        οι λύσεις είναι ακόμα καλλίτερες
        γιατί το παρελθόν είναι παρελθόν και όπως κάθε καλός οδηγός ρίχνει μια ματιά στον καθρέφτη για να δεί τι τούρχεται και να προετοιμάζεται έτσι και στην προκειμένη περίπτωση
        το να κυττάς όμως συνεχώς τον καθρέφτη ενέχει τον κίνδυνο να στουκάρεις στον μπροστινό που δεν σου φταίει ο …έρημος

        Like

  6. “Γνωρίζοντας, ξέρεις πού πατάς”. Σοφή κουβέντα πραγματικού ανθρώπου, που το μυαλό του το χρησιμοποιεί για να ψάχνει και να βρίσκει την Αλήθεια.
    Αυτά που δείχνουν τα βίντεο (εκτός του 1ου για την 11η Σεπτέμβρη) μας φορτίζουν συναισθηματικά με τον αποτροπιασμό τους και μας στερούν το πλεονέκτημα της ψύχραιμης κριτικής ανίχνευσης ενός θέματος.
    Θηριωδίες έγιναν και γίνονται παντού. Γιατί πάντα και παντού κρύβονται συμφέροντα πίσω τους.
    Και το Σοβιετικό καθεστώς “κατευθυνόμενα” στήθηκε. Και οι παγκόσμιοι και οι τοπικοί πόλεμοι και οι τωρινοί πόλεμοι φυλών στην Αφρική και ό,τι γίνεται στη Λιβύη, Αίγυπτο κλπ.
    Θάπρεπε, αν υπήρχαν σώφρονες άνθρωποι με τη δική σου λογική “η Ιστορία επαναλαμβάνεται και πρέπει να τη γνωρίζουμε κι από τις δύο της όψεις’ νάχουμε φθάσει σήμερα σ΄ένα σημείο που να μπορούμε να αποτρέψουμε τις συμφορές αυτές.
    Κι όμως, στο φεγγάρι πήγαμε, αυτό δεν το καταφέραμε.
    Ας πετύχουμε, τουλάχιστον αυτό που βροντοφωνάζει η καλή μας φίλη η Αστυλλαίς “να μην μας διχάζουν αυτοί που θέλουν να μας έχουν διχασμένους”. Πώς; “Με εξάσκηση της λογικής κλπ.”, όπως ακριβώς τάγραψε.
    Αυτό που μ΄ενθουσιάζει ώρες-ώρες εδώ, είναι ότι βρίσκω ανθρώπους να ψάχνουν, σαν τον αρχαίο Διογένη, την Ανθρωπιά, την Αλήθεια, την Ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

    Μ΄αυτή τη λογική δεν μισώ τον Χίτλερ ή τον Στάλιν από τους παλιούς ούτε τον Ροθροκσόρος από τους σημερινούς, αλλά προσπαθώ να αμβλύνω τις συνέπειες των διχαστικών και καταστροφικών οικονομικών ενεργειών τους. Απαξιώνοντάς τους καθημερινά, αποκαλύπτοντας τις πραγματικές συνέπειες των πράξεών τους, προβάλλοντάς τους σαν δείγματα προς αποφυγήν.
    Με την γνώση όπως λες κι εσύ, τη διασπορά αυτής της γνώσης, τη συλλογική επεξεργασία της όπως κάνουμε εδώ “για να μείνει το παιχνίδι τους άνευ παικτών” όπως λέει η Αστυλλαίς. Και να φτάσουμε στο δικό σου “πιστεύω ότι κάτι καλό θα γίνει στο τέλος”.

    Εγώ, αγαπημένε Παύλε, μέσα μου έχω τη σιγουριά ότι “κάτι καλό πράγματι θα βγεί, στο τέλος” με τη συνεργασία, την ομοψυχία, την άοκνη προσπάθεια τη δική μας κι όλων των απλών, έλλογων ανθρώπων. Οταν τα δισεκατομμύρια από μας, χάρη στο μεγαλείο της Αδελφωσύνης και της Πανανθρώπινης Αλληλεγύης θριαμβεύσουν της απληστίας και των χυδαίων οικονομικών “παιχνιδιών” μιας φούχτας ασυνείδητων υπάνθρωπων.

    Like

    1. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και την κατανόηση που μου δείχνεις,ο σεβασμός μου απέναντί σου να ξέρεις ότι είναι δεδομένος.
      Σου αφιερώνω λοιπόν αυτό.

      Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011
      Διογένης ο Κυνικός

      Σύντομο βιογραφικό και ανέκδοτα από τη ζωή του
      Ο Διογένης γεννήθηκε στη Σινώπη της Μ. Ασίας το 404 π.Χ., αλλά νέος εξορίστηκε και μετανάστευσε στην Αθήνα. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον Αντισθένη, ιδρυτή της κυνικής φιλοσοφίας, αλλά τον ξεπέρασε και θεωρείται ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος αυτού του φιλοσοφικού ρεύματος.
      Πίστευε πως οι άνθρωποι δημιουργούν τεχνητές ανάγκες, γι αυτό γύριζε ξυπόλητος και κοιμόταν σ’ ένα πιθάρι κάτω από την Ακρόπολη.
      Ένα μεγάλο μέρος της ζωής του έζησε στην Κόρινθο ως δούλος-παιδαγωγός στο σπίτι κάποιου πλούσιου. Συγκεκριμένα ζούσε το καλοκαίρι στην Κόρινθο και το χειμώνα στην Αθήνα.
      Πέθανε στην Κόρινθο το 323 π.Χ., την ίδια ημέρα που ξεψύχησε ο Μέγας Αλέξανδρος στη Βαβυλώνα. Οι Κορίνθιοι τον κήδεψαν με μεγαλοπρέπεια και ανήγειραν στον τάφο του μια στήλη με ένα σκύλο από μάρμαρο της Πάρου.

      Ανέκδοτα από τη ζωή του Διογένη
      Ο Διογένης έζησε σύμφωνα με τις αρχές του και καυτηρίασε χωρίς συμβιβασμούς τα κακώς κείμενα της εποχής του. Υπάρχουν πάμπολλα σχετικά ανέκδοτα, που παραθέτουν διάφοροι αρχαίοι συγγραφείς, τα οποία είναι ενδεικτικά των αντιλήψεων και του ετοιμόλογου του άνδρα. Για χάρη των αναγνωστών μας παραθέτουμε τα πιο γνωστά:
      •Κάποτε άναψε ένα λυχνάρι μέρα μεσημέρι και τριγύριζε στην Αθήνα ψάχνοντας. Όταν τον ρώτησαν τι κάνει απάντησε «Άνθρωπον ζητώ».
      •Λέγεται πως ο Μέγας Αλέξανδρος συνάντησε το φιλόσοφο στην Κόρινθο και τον ρώτησε αν είχε καμία επιθυμία να του εκπληρώσει. «Να παραμερίσεις για να μη μου κρύβεις τον ήλιο», απάντησε ο Διογένης.
      •Τον ρώτησαν κάποτε πότε πρέπει κανείς να γευματίζει, και απάντησε: «Οι πλούσιοι, όποτε θέλουν. Οι φτωχοί, όποτε μπορούν».
      •Σε κάποιον που του είπε: «Οι Σινωπείς σε καταδίκασαν να φύγεις», απάντησε: «Κι εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί».
      •Όταν τον ρώτησαν ποια θηρία δαγκώνουν περισσότερο, απάντησε: «Από τα άγρια, ο συκοφάντης, από τα ήμερα, ο κόλακας».
      •Στο γιατρό Διδύμωνα, που είχε φήμη γυναικά και θεράπευε το μάτι μιας παρθένας είπε: «Πρόσεξε μήπως θεραπεύων τον οφθαλμόν φθείρεις την κόρην!».
      •Στο γιο μιας εταίρας, που συνήθιζε να πετάει πέτρες στους περαστικούς είπε «Πρόσεξε παιδί μου, θα λιθοβολήσεις τον πατέρα σου».
      •Όταν άκουσε τον ορισμό του ανθρώπου από τον Πλάτωνα (ον δίπουν άπτερον) μάδησε ένα πετεινό και δείχνοντάς τον στην Ακαδημία είπε: «Ιδού ο άνθρωπος του Πλάτωνος!»Τα στοιχεία για το Διογένη έχουν ληφθεί από το βιβλίο του Γ. Λάμψα «Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου».

      Πηγή: http://www.isopoliteia.gr/page_GREEK_8_1.htm

      Ο Διογένης ο «Κυνικός» (ή Κύων), γνωστός κι ως ο Διογένης ο Σινωπεύς, ήταν Έλληνας φιλόσοφος, που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου περίπου το 412 π.Χ. (σύμφωνα με άλλες πηγές το 399 π.Χ.) και θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος της Κυνικής Φιλοσοφίας. Σύμφωνα με έναν θρύλο, γεννήθηκε την ημέρα που πέθανε ο Σωκράτης.
      Λέγεται ότι οι Σινωπείς τον εξόρισαν γιατί παραχάραξε το τοπικό νόμισμα. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι ακολούθησε στην εξορία τον πατέρα του Ικεσία, επόπτη του νομισματοκοπείου της Σινώπης, όταν αυτός κατηγορήθηκε σαν παραχαράκτης. Ο Διογένης λόγω της εξορίας, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πολιτικός εξόριστος το 370 π.Χ. Συνήθως, τα καλοκαίρια έμενε στην Κόρινθο και τους χειμώνες στην Αθήνα. Πολύ γρήγορα εντυπωσιάστηκε από τη διδασκαλία του Αντισθένη, ένας από τους πιο διαπρεπείς μαθητές του Σωκράτη και ζήτησε να γίνει μαθητής του. Λέγεται, ότι εμφανίστηκε μπροστά στον Αντισθένη, σαν τραπεζίτης, παρακαλώντας τον να τον δεχθεί ως μαθητή του. Ο Αντισθένης, φυσικά, αρνήθηκε να διδάξει έναν τραπεζίτη. Ο Διογένης επέμενε για πολύ καιρό. Ο Αντισθένης αποφάσισε να τον δεχθεί μόνο όταν τον είδε να είναι ντυμένος με κουρέλια, να κοιμάται στο χώμα και στις λάσπες, και να περιπλανιέται ζητιανεύοντας μαζί με τους άλλους ζητιάνους. Σύντομα ο Διογένης ξεπέρασε το δάσκαλό του, όχι μόνο σε φήμη, αλλά και στην αυστηρότητα του τρόπου ζωής. Θεωρείται το αρχέτυπο των Κυνικών, και μάλιστα πολλοί του αποδίδουν την καθιέρωση του Κυνικού τρόπου ζωής, αν και ο ίδιος αναγνωρίζει το χρέος του στον Αντισθένη. Η κυνική φιλοσοφία λέγεται έτσι γιατί οι κυνικοί είχαν ως έμβλημά τους τον Κύων (τον σκύλο) και έλεγαν «εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε». Οι κυνικοί φιλόσοφοι πρέσβευαν την απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων, απέρριπταν κάθε εξουσία και ήθελαν την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου.
      Ο Διογένης δεν συγκρότησε ένα θεωρητικό σύστημα αξιών, αλλά με τις πράξεις του γελοιοποίησε, εξευτέλισε κυριολεκτικά τις κυρίαρχες κοινωνικές συμβάσεις, σε σημείο που δύσκολα θα έφτανε και ο πιο ριζοσπαστικός αναρχικός της εποχής μας. Το έδαφος είχε ήδη προλειάνει ο Αντισθένης, ο οποίος κήρυττε δημοσίως ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει κυβέρνηση, ατομική ιδιοκτησία, επίσημη θρησκεία, γάμος. Απέρριψε τη φήμη και τις τιμές, αλλά η επίδειξη του ασκητισμού του ήταν τόσο καινούργια για τους Έλληνες ώστε προσήλκυσε μεγάλη προσοχή και πολλοί έφτασαν να τον θεωρούν εξαιρετικά σοφό.
      Ο Διογένης έθιξε αποκλειστικά κοινωνικά και ηθικά προβλήματα. Η διδασκαλία του ήταν ουσιαστικά επαναστατική και ανατρεπτική για την τάξη που επικρατούσε τότε. Προσπάθησε με τα επιχειρήματα του, να αλλάξει την ανθρώπινη κοινωνία που είχε διαφθαρεί. Αυτό κατά την γνώμη του θα γινόταν δυνατό, αν ο άνθρωπος επέστρεφε στην φύση. Πίστευε δηλαδή πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, την λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί να την εξασφαλίσει. Υπήρξε είρωνας καυστικότατος και ονειδιστείς των ανθρώπινων αδυναμιών, προπάντων δε της ματαιοδοξίας και της υπεροψίας. Τρεφόταν μόνο από προσφορές των θαυμαστών του. Ο Διογένης ο Λαέρτιος παραθέτει μεγάλο κατάλογο από έργα του Διογένη του Κύνου από τα οποία σώζονται αρκετά δυστυχώς όχι στη Ελληνική.
      Ο Διογένης πίστευε πως ο άνθρωπος είναι από τη Φύση εφοδιασμένος με όλα όσα χρειάζεται και δεν έχει ανάγκη από περιττά πράγματα. Μόνος του δημιουργεί για τον εαυτό του πλήθος τεχνητές ανάγκες και επιθυμίες, που τελικά τον υποδουλώνουν. Για τον Διογένη μόνο η ικανοποίηση των φυσικών αναγκών οδηγεί στην ευτυχία και καμία σωματική ανάγκη δεν μπορεί να θεωρηθεί ανήθικη, αφού η φύση τις δημιουργεί όλες. Ωστόσο, οι φυσικές ανάγκες μπορούν να δαμαστούν με την άσκηση, δηλαδή με το να ασκεί κάποιος το σώμα του, ώστε να περιορίζονται οι ανάγκες του στο ελάχιστο δυνατό. Αυτό θα βοηθήσει τον άνθρωπο να αποκτήσει αυτάρκεια: όσο πιο λίγες και απλές είναι οι ανάγκες του, τόσο πιο εύκολα θα μπορεί να τις ικανοποιεί. Η παράδοση στις σωματικές απολαύσεις συνιστά αδυναμία αλλά και αδικία. Στον ευτραφή ρήτορα Αναξιμένη έλεγε σαρκαστικά ο Διογένης: «Αναξιμένη, δώσε λίγη κοιλιά και στους φτωχούς».
      Ο Διογένης και οι μεταγενέστεροί του Κυνικοί απορρίπτουν ό,τι σηματοδοτεί τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ο Νόμος δεν έχει καμία απολύτως αξία απέναντι στη φύση, διότι οι νόμοι είναι ανθρώπινα έργα και διαφέρουν από χώρα σε χώρα, επομένως δεν έχουν αντικειμενικό κύρος και είναι ανάξιοι σεβασμού. Για τον λόγο αυτό, ακριβώς, κανένα δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να κρίνει τις πράξεις κάποιου, ούτε και οποιαδήποτε εξουσία έχει το δικαίωμα να καθορίζει τη ζωή των ανθρώπων.
      Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο ως μέσο για τα διδάγματά του. Πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, την λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί κανείς να την εξασφαλίσει.Εφαρμόζοντας στην πράξη τις αρχές του κυκλοφορούσε στην Αθήνα ξυπόλυτος, φορώντας χειμώνα καλοκαίρι το ίδιο ρούχο και μόνο στα μεγάλα κρύα δανειζόταν από κάποιο φίλο του ένα μανδύα και είχε στην πλάτη του ένα σακούλι όπου έβαζε τίποτε τρόφιμα και ένα τάσι για να πίνει νερό. Κοιμόταν χωρίς να μεταχειρίζεται στρωσίδια μέσα σε ένα…πιθάρι, με φύλακες τα σκυλιά του, που άλλοτε το κυλούσε στη Βασίλειο Στοά κι άλλοτε στο Μητρώο, κάτω από την Ακρόπολη, αποδεικνύοντας, έτσι, πως και το σπίτι ακόμα ήταν κάτι το περιττό. Απέρριπτε την πολυθεΐα και τις θρησκευτικές λατρείες, ως αυθαίρετους ανθρώπινους θεσμούς.
      Περιγελούσε τους ρήτορες που στους λόγους των έκαναν πολύ θόρυβο περί δικαιοσύνης αλλά ουδέποτε την εφάρμοσαν στη ζωή τους. Έλεγε ότι οι άνθρωποι αγωνίζονται να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλο σε υλικά αποκτήματα, αλλά κανένας δεν αγωνίζεται να γίνει καλύτερος και αληθινός.
      Δε δημιούργησε ποτέ δική του οικογένεια και θεωρούσε τον εαυτό του ως «πολίτη του κόσμου» (κοσμοπολίτης).Οι Αθηναίοι αγαπούσαν τον Διογένη, για την ετοιμότητα και την ευφυΐα του, με τις οποίες απαντούσε σε κάθε ερώτηση που του έκαναν, καθώς και για τον αδυσώπητο και τραχύ τρόπο με τον οποίο έσκωπτε τα κακώς έχοντα στην κοινωνία. Τη σκέψη του την απασχολούσαν αποκλειστικά τα ηθικοκοινωνικά προβλήματα, η δε διδασκαλία του, ουσιαστικά, ήταν επαναστατική και ανατρεπτική της υφισταμένης τάξεως. Γι’ αυτό όταν ένας νεαρός του έσπασε το πιθάρι, μαστίγωσαν τον νεαρό και του έδωσαν άλλο.
      Σ’ ένα ταξίδι του στην Αίγινα, ο Διογένης συνελήφθη από πειρατές και στάλθηκε στην Κρήτη όπου και εκτέθηκε για πώληση. Ο Ξενιάδης, εντυπωσιασμένος από το πνεύμα του Διογένη, τον αγόρασε παίρνοντάς τον μαζί του στην Κόρινθο. Εκεί του εμπιστεύτηκε το νοικοκυριό του και του ανέθεσε την ανατροφή των δύο γιων του. Ο Διογένης φέρεται να είπε στον Ξενιάδη, «Πρέπει να με υπακούεις, παρόλο που είμαι σκλάβος· διότι εάν ο γιατρός ή ο καπετάνιος πλοίου βρίσκονταν υπό δουλεία, θα υπακούονταν».
      Ο Διογένης εκτελούσε τα καινούργια του καθήκοντα με τέτοια επιτυχία που ο Ξενιάδης συνήθιζε να λέει στους γύρω του, «Ένας έντιμος μεγαλοφυής μπήκε στο σπίτι μου.» Ο Εύβουλος, στο βιβλίο του με τον τίτλο «Η πώληση του Διογένη», μας περιγράφει πώς ο Κυνικός φιλόσοφος διαπαιδαγωγούσε τους γιους του Ξενιάδη. Τους μάθαινε ν’ αποστηθίζουν πολλά χωρία από ποιητές, ιστορικούς και από τα κείμενα του ίδιου του Διογένη. Τους ασκούσε με κάθε τρόπο στο ν’ αποκτήσουν καλή μνήμη. Στο σπίτι τους μάθαινε να αυτοεξυπηρετούνται και να είναι ευχαριστημένοι με λιτό φαγητό και νερό. Τους μάθαινε να κόβουν τα μαλλιά τους κοντά και να μην τα στολίζουν, να σκεπάζονται με ελαφρά σκεπάσματα, να περπατούν ξυπόλητοι, σιωπηλοί, χωρίς να κοιτάζουν γύρω τους στους δρόμους. Τα παιδιά έτρεφαν μεγάλο σεβασμό για το Διογένη και ζητούσαν χάρες από τους γονείς τους γι’ αυτόν. Επιπλέον ο Διογένης τους δίδαξε ιππασία, σκοποβολή, σφαιροβολία, και ακοντισμό. Αργότερα, όταν έφτασαν σε ηλικία για το σχολείο της παλαίστρας, δεν επέτρεπε στο δάσκαλο να τους δώσει πλήρη αθλητική εκπαίδευση, αλλά μόνο τόση ώστε να τους κρατάει σε καλή φυσική κατάσταση.
      Στην Κόρινθο ο Διογένης έζησε το υπόλοιπο της ζωής του, την οποία αφιέρωσε αποκλειστικά στο να κηρύττει τα δόγματα της ενάρετης αυτοκυριαρχίας. Στα Ίσθμια (μια από τις τέσσερις μεγάλες πανελλήνιες γιορτές του αρχαίου κόσμου) δίδασκε σε μεγάλα ακροατήρια που στράφηκαν προς αυτόν μετά το θάνατο του Αντισθένη.
      Ο Διογένης, είχε παντού εχθρούς ή φίλους που διασκέδαζαν μαζί του, εμπαίζοντάς τον, εξορίστηκε από την πατρίδα του, πουλήθηκε ως δούλος, κέρδισε την ελευθερία του, γνώρισε όλες τις πτυχές της ζωής αφού έγινε απο τραπεζίτης μέχρι ζητιάνος, και από φιλόσοφος μέχρι σκύλος (ζώντας σκυλίσια ζωή), στο τέλος κοιμόταν μέσα σε ένα μεγάλο πιθάρι. Δήλωνε ότι ήταν εναντίον του πολιτισμού, αφού «Οι άνθρωποι είναι ζώα και τα ζώα δεν έχουν πολιτισμό, έχουν μόνο φυσικές ανάγκες, αλλά ας γίνουν τα ζώα πρώτα άνθρωποι και έπειτα ας κάνουν και πολιτισμό, πράγμα δύσκολο, αφού μέχρι στιγμής δεν υπάρχει πουθενά, εκτός εάν μιλάμε για χρήματα, για πόλεμο και για θεάματα».
      Πολλοί γελούσαν μαζί του επειδή κοιμόταν στο πιθάρι του κι εκείνος γελούσε μαζί τους επειδή δεν χωρούσαν στο πιθάρι του, γιατί ήταν χοντροί. «Η φιλοσοφία δεν έχει σπίτι» έλεγε, «γιατί είναι τόσο μεγάλη που δεν χωράει σε κανένα σπίτι και μπορεί να έχει σαν στέγη της μόνο τον ουρανό».
      Έχοντας διαπιστώσει ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ζώο, ο Διογένης έκανε την ανάγκη του δημοσίως, και έλεγε ότι απολύτως καμία σωματική ανάγκη δεν θα έπρεπε να θεωρείται ανήθικη ή πρόστυχη αφού η φύση την δημιουργεί. Ο Διογένης, επίσης, αυνανιζόταν δημοσίως, κατά προτίμηση στην αγορά.
      Για το θάνατο του Διογένη υπάρχουν διάφορες πληροφορίες. Οι ιστορικοί, όμως, δεν είναι βέβαιοι ούτε για το χρόνο ούτε για τον τρόπο του θανάτου του. Πιστεύεται ότι ο Διογένης πέθανε 323 π.Χ στην Κόρινθο πολύ γέρος και κατά την παράδοση την ίδια μέρα που πέθανε στη Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος. Οι Κορίνθιοι του έκαναν μεγαλοπρεπή κηδεία και στον τάφο του έστησαν μαρμάρινο κίονα, πάνω στον οποίο έστεκε καμαρωτός ένας σκύλος από μάρμαρο της Πάρου (κύνα). Λέγεται ότι είχε προκύψει διαμάχη μεταξύ των μαθητών του για το ποιος θα τον θάψει. Τελικά, με εισήγηση ανδρών επιρροής, θάφτηκε από τους γιους του Ξενιάδη. Στη συνέχεια συμπατριώτες του από τη Σινώπη τον τίμησαν με ορειχάλκινα αγάλματα, κοντά στη γιγαντιαία κολόνα με το σκύλο, πάνω στα οποία χάραξαν την ακόλουθη επιγραφή: «Ο χρόνος κάνει ακόμη και το χαλκό να παλιώνει· αλλά τη δόξα σου, ω Διογένη, η αιωνιότητα ποτέ δεν θα καταστρέψει. Διότι εσύ μόνος δίδαξες στους θνητούς το μάθημα της αυτάρκειας και το πιο ενάρετο μονοπάτι της ζωής».
      Ο Διογένης άφησε πίσω του μαθητές που ακολούθησαν τον ίδιο τρόπο ζωής και καυτηρίασαν έμπρακτα την αφύσικη και τεχνητή ζωή του πολιτισμού. Από τους πιο γνωστούς συνεχιστές του είναι ο Κράτης o Θηβαίος, που έζησε ως επαίτης, έχοντας μάλιστα στο πλευρό του την Ιππαρχία, κοπέλα από αρχοντική οικογένεια και αδελφή του επίσης Κυνικού Μητροκλή.

      ——————————————————————————–
      Ο Διογένης ο Λαέρτιος παραθέτει μακρότατο κατάλογο των έργων του φιλοσόφου, από τα οποία όμως τίποτα δεν διασώθηκε. Ο ίδιος συνέλεξε αποφθέγματα, ανέκδοτα και λεπτομέρειες από το βίο του μεγάλου κυνικού. Πολλά όμως απ’ αυτά όμως, ίσως και να είναι επινοήματα των μεταγενεστέρων θαυμαστών του. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ακόλουθα:

      •Ο Διογένης είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και κατάληξε στα δουλοπάζαρα. Ο δουλέμπορος δεν τον άφηνε να καθίσει, γιατί ήθελε να βλέπει ο κόσμος την «πραμάτεια» του. Ο Διογένης τότε του είπε, «Δεν έχει σημασία γιατί και τα ψάρια όπως και να στέκονται το ίδιο πωλούνται». Ο Ξενιάδης, πλούσιος, αριστοκράτης της εποχής είδε τον Διογένη και θέλησε να τον αγοράσει. Συζήτησε με τον δουλέμπορο και ο δουλέμπορος πλησίασε τον Διογένη και του λέει «αυτός ενδιαφέρεται να σε αγοράσει, τί δουλειά ξέρεις να κάνεις να του πώ;». Ο Διογένης με λογοπαίγνιο απαντά «ανθρώπων άρχειν» και συμπλήρωσε «Φώναξε μήπως κάποιος θέλει δεσπότη». Το λογοπαίγνιο αυτό, ενός δούλου που δήλωνε «άρχειν ανθρώπων» άρεσε στον Ξενιάδη που χαμογέλασε και τον αγόρασε, αφού αντιλήφθηκε τις δύο έννοιες που με οξυδέρκεια έθεσε ο Διογένης. «Διοικώ τους ανθρώπους και διδάσκω στους ανθρώπους αρχές». Ο Ξενιάδης ανάθεσε στον Διογένη την διδασκαλία των παιδιών του, και έτσι ο Διογένης έμεινε στο Κράθειον, ένα προάστειο της Κορίνθου.
      •Οι φίλοι του Διογένη θέλησαν να τον ελευθερώσουν (από δούλο του Ξενιάδη) και εκείνος τους απεκάλεσε ανόητους, γιατί, όπως είπε, «τα λιοντάρια δεν είναι δούλοι αυτών που τα τρέφουν, αλλά αυτοί που τρέφουν τα λιοντάρια είναι δούλοι των λιονταριών, αφού ο φόβος χαρακτηρίζει τους δούλους, ενώ τα θηρία προκαλούν φόβο στους ανθρώπους».
      •Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν στη Κόρινθο, ήθελε να γνωρίσει τον Διογένη και έστειλε ένα υπασπιστή του να βρει τον Διογένη που ήταν στο Κράθειο και να του τον παρουσιάσει. Αφού ο υπασπιστής τον εντόπισε, του είπε: «Σε ζητεί ο Βασιλεύς Αλέξανδρος να σε δεί». Ο Διογένης απάντησε «Εγώ δεν θέλω να τον δω. Εάν θέλει αυτός ας έρθει να με δει». Και πράγματι, ο βασιλεύς Αλέξανδρος πήγε να δεί τον Διογένη. Τον πλησιάζει ο Αλέξανδρος και του λέει «Είμαι ο Βασιλεύς Αλέξανδρος». Ο Διογένης ατάραχος απαντά «Και γώ είμαι ο Διογένης ο Κύων».Ο Μέγας Αλέξανδρος απορεί και του λέγει «Δεν με φοβάσαι;». Ο Διογένης απαντάει «Και τί είσαι; Καλό ή κακό;». Ο Αλέξανδρος μένει σκέπτικος. Δεν μπορεί ένας βασιλεύς να πει ότι είναι κακό, και άμα είναι καλό, γιατί κάποιος να φοβάται το καλό; Αντί να απαντήσει ο Αλέξανδρος τον ερωτεί εκ νέου «Τί χάρη θές να σου κάνω;» και ο Διογένης ξανά με λογοπαίγνιο απαντά «Αποσκότησων με». Βγάλε με δηλαδή από το σκότος, την λήθη, και δείξε μου την αλήθεια. Με το έξυπνο λογοπαίγνιο του Διογένη, η απάντηση του μπορεί και να εννοηθεί εώς «Σταμάτα να μου κρύβεις τον ήλιο», καθώς οι κυνικοί πίστευαν πώς η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκετε στη λιτότητα, στη ζεσταςιά του ήλιου και δεν ζητεί τίποτα από τα υλικά πλούτη. Μόλις το άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος είπε το περίφημο: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».
      •Ο Πλάτων τιμούσε τον Διογένη, που τον ονόμαζε «Σωκράτη μαινόμενο», εκείνος όμως δεν είχε σε μεγάλη υπόληψη τον ιδρυτή της Ακαδημίας και δεν άφηνε ευκαιρία να τον ειρωνεύεται. Όταν ο Πλάτων διατύπωσε τον γνωστό ορισμό για τον άνθρωπο: «Ζώον δίπουν άπτερον» (ζώο με δύο πόδια και χωρίς φτερά) ο Διογένης μάδησε ένα πετεινό και τον παρουσίασε στην αγορά λέγοντας «Ιδού ο άνθρωπος του Πλάτωνος» κι αυτός τότε συμπλήρωσε τον ορισμό με το «και πλατώνυχον».
      •Μια μέρα μπήκε στο πλουσιόσπιτο του Πλάτωνα και με τα ξυπόλυτα (και βρώμικα) πόδια του πατούσε στα χαλιά λέγοντας «πατώ τον του Πλάτωνος τύφον (ματαιοδοξία)».
      •Όταν ο Πλάτων τον είδε μια μέρα να γευματίζει μονάχα με ψωμί κι ελιές, δεν κρατήθηκε και τον πείραξε λέγοντας: «Αν είχες πάει στο Διονύσιο, δε θα ‘τρωγες τώρα ελιές». Ο Διογένης όμως δεν του τη χάρισε: «Αν έτρωγες ελιές δε θα χρειαζόταν να πάς στον Διονύσιο» (Σημείωση: Ο Διονύσιος ήταν τύραννος των Συρακουσών ο δε Πλάτων πήγε κοντά του προσπαθώντας να εφαρμόσει στην πράξη τις ιδέες που είχε διατυπώσει στην «Πολιτεία» του).
      •Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιάς κοπέλας. Ο Διογένης τον βλέπει. Ξέρει ο Διογένης ότι ο Διδύμων είναι τύπος ερωτίλος, κοινώς γυναικάς. Και του λέει «Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, πειράξεις την κόρην».
      •Είναι ο Διογένης καλεσμένος σε ένα γεύμα και πηγαίνει στο λουτρό για να πλυνθεί πρίν φάει. Αλλά το λουτρό είναι πολύ βρώμικο. Δεν παραπονιέται, δεν λέει «είναι βρώμικο το λουτρό», και δεν προσβάλει τον οικοδεσπότη αλλά με αστεϊσμό ερωτεί «Οι εδώ λουόμενοι, που πλένονται κατόπιν;».
      •Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε που είδε ενάρετους (σύμφωνα με τις αρχές του) άντρες, αποκρίθηκε, «Άντρες πουθενά, στην Σπάρτη όμως, είδα παιδιά».
      •Ο Διογένης καυτηρίαζε τον πόλεμο, με τον δικό του, ιδιότυπο τρόπο: Οι Κορίνθιοι προετοιμάζονταν πυρετωδώς για να πολεμήσουν τον Φίλιππο της Μακεδονίας και για να μη φανεί ότι ο Διογένης μένει άπρακτος, πήρε κι αυτός το πιθάρι του και άρχισε να το τσουλάει πάνω κάτω!
      •Θέλησε κάποτε να πειράξει ένα ευνούχο μοχθηρό τύπο αφού έβλεπε τις πράξεις του και είχε ακούσει γι’ αυτόν. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να βάζουν πάνω από την θύρα της οικίας τους ένα θυραίο. Αυτό ήταν ένα σύμβολο ή σήμα ή ρητό που διάλεγαν για την οικία τους. Ο μοχθηρός αυτός άνδρας είχε βάλει άνωθεν της οικίας του το εξής ρητό. «Μηδέν εισίτω κακόν» ( Να μην μπει κανένα κακό). Και ο Διογένης κτύπησε την πόρτα και ρώτησε: «Ο οικοδεσπότης από πού μπαίνει;».
      •Όταν ρωτήθηκε ποιανού ζώου το δάγκωμα είναι το χειρότερο, λέγεται πως απάντησε: «Ανάμεσα στα άγρια, του συκοφάντη, και ανάμεσα στα ήμερα του κόλακα».
      •Μια μέρα, ενώ συζητούσε επί σοβαρού θέματος κι ελάχιστοι τον άκουγαν, άρχισε να σφυρίζει· τότε, καθώς πλήθος μαζεύτηκε αμέσως γύρω του, τους επέπληξε λέγοντας, «Εσείς σπεύδετε με όλη σας τη σοβαρότητα για ν’ ακούσετε ανοησίες, αλλά είστε πολύ αργοί και περιφρονητικοί όταν το θέμα είναι σοβαρό».
      •Όταν κάποιος του είπε, «οι περισσότεροι άνθρωποι γελούν μαζί σου», η απάντησή του ήταν, «πολύ πιθανόν οι γάιδαροι να γελούν μ’ αυτούς· αλλά όπως δεν τους νοιάζει για τα γαϊδούρια, ούτε και μένα με νοιάζει γι’ αυτούς».
      •Ο Μέγας Αλέξανδρος κάποτε θέλησε να πειράξει τον Διογένη και αφού έλεγε ότι ήταν Κύων, του έστειλε ένα πιάτο κόκκαλα. Μετά όταν τον συνάντησε τον Διογένη τον ρώτησε: «Σου άρεσε Κύων το δώρο μου;». Και ο Διογένης του απάντησε «Το έδεσμα ήταν άξιο για κύων, αλλά το δώρο δεν ήταν καθόλου άξιο για βασιλέα».
      •Όταν από τα βάθη της Ασίας ο Αλέξανδρος έστειλε στον τοποτηρητή του Αντίπατρο μήνυμα με κάποιον αγγελιοφόρο, που λεγόταν Αθλίας, ο Διογένης σχολίασε: «Αθλίας παρ΄αθλίου δι΄αθλίου προς άθλιον» (Ο άθλιος στέλνει άθλια επιστολή με τον Άθλιο προς ένα άθλιο).
      •Τον ρώτησε κάποιος τύραννος ποιος είναι ο καλύτερος χαλκός για να χυτευθεί ένα άγαλμά του και ο Διογένης του είπε «ο δι΄ου Αρμόδιος και Αριστογείτων εχυτεύθησαν» (δηλαδή ο χαλκός από τον οποίο γίνανε τα αγάλματα του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα – των τυραννοκτόνων).
      •Μια μέρα, παρατήρησε μια τοιχογραφία που εικόνιζε δύο κενταύρους, πανάθλια ζωγραφισμένος και ρώτησε : «Πότερος τούτων Χείρων εστί;», λογοπαικτώντας με το επίθετο χείρων (= χειρότερος) και το όνομα του γνωστού κενταύρου Χείρωνα.
      •Όταν κάποιος είπε στον Διογένη, «Γέρασες, κοίτα να ξεκουραστείς», αυτός απάντησε «Αν έπαιρνα μέρος σε αγώνα δρόμου, στο τέλος, θα έπρεπε να χαλαρώσω αντί να επιταχύνω;».
      •Μια μέρα παρακολουθούσε μουσική παράσταση κιθάρας. Ο κιθαρωδός ήταν κάποιος ηρακλείων διαστάσεων και πολύ αγριωπός, το δε παίξιμό του είχε τα μαύρα του τα χάλια. Όλοι οι ακροατές αποδοκίμαζαν τον «καλλιτέχνη» και μονάχα ο Διογένης τον χειροκροτούσε. Όταν οι άλλοι τον ρώτησαν απορημένοι «γιατί;», εκείνος απάντησε: «Διότι τηλικούτος ών κιθαρωδεί και ου ληστεύει!» (Επειδή, παρά το μέγεθος του, παίζει κιθάρα και δεν ληστεύει).
      •Όταν είδε ένα μουσικό να χορδίζει την άρπα, του είπε, «Δεν ντρέπεσαι να δίνεις στο ξύλο εναρμονισμένους ήχους, τη στιγμή που απέτυχες να εναρμονίσεις την ψυχή με τη ζωή σου;».
      •Στην αγορά της Αθήνας τον έβρισε ένας φαλακρός. Ο Διογένης απάντησε: «Εγώ ου λοιδωρώ αλλά τας τρίχας επαινώ, ότι κρανίου κακού απηλλάγησαν», δηλαδή «Δεν θα σε βρίσω, αλλά θα παινέψω τις τρίχες που εγκατέλειψαν ένα τέτοιο κρανίο».
      •Τον καιρό που ο Διογένης ζούσε στην Κόρινθο, μεσουρανούσε εκεί η περίφημη εταίρα Λαΐς η Κορινθία. Ήταν τόσο όμορφη που κατά τον Προπέρτιο «όλη η Ελλάδα έλιωνε από πόθο μπροστά στην πόρτα της» ενώ ο Αρισταίνετος γράφει πως «τα στήθια της ήταν σαν κυδώνια» και κατά τον Αθήναιο πολλοί ζωγράφοι την είχαν ως πρότυπο. Δεν ήταν όμως μόνο πανέμορφη. Ήταν πολύ μορφωμένη, καλλιεργημένη, και πάμπλουτη. Φυσικά είχε σχέσεις με τους επιφανέστερους και πλουσιώτερους Έλληνες, που συνέρρεαν στην Κόρινθο για να τη γνωρίσουν (με τη βιβλική σημασία του ρήματος). Ανάμεσα στους «πελάτες» της ήταν και ο μαθητής του Σωκράτη Αρίστιππος, ιδρυτής της ηδονιστικής σχολής. Ο Αρίστιππος ήταν άνθρωπος ρεαλιστής και όταν κάποιοι του είπαν πως η Λαϊς δεν τον αγαπάει, αυτός απάντησε «Και τα ψάρια και το κρασί δε μ΄αγαπάνε αλλά εγώ τα απολαμβάνω». Ο Διογένης στην αρχή δεν έδινε καμιά σημασία στη Λαϊδα και όταν κάποιος φίλος του τον ρώτησε γιατί δεν την επισκέπτεται, αυτός απάντησε «ουκ ωνέομαι εγώ δεκακισχιλίων μίαν μεταμέλειαν», δηλαδή δεν αγοράζω με δέκα χιλιάδες δραχμές κάτι για το οποίο θα μετανοιώσω. Η Λαΐς, μαθαίνοντας το περιστατικό, πειράχτηκε και αποφάσισε να τιμωρήσει τον φιλόσοφο που καταφρονούσε τη γοητεία της. Κατάφερε να τον πλησιάσει και του υποσχέθηκε μιαν ερωτική νύχτα μαζί της, δωρεάν. Ο Διογένης, τι είχε να χάσει, συμφώνησε. Η Λαΐς όμως τον υποδέχτηκε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και στη θέση της βρισκόταν μια κακάσχημη υπηρέτριά της, από την οποία τελικά ο φιλόσοφος δέχτηκε τις θωπείες που του υποσχέθηκε η Λαΐς. Το άλλο πρωί διαπίστωσε το πάθημά του, το οποίο η εταίρα φρόντισε να το μάθει όλη η Κόρινθος. Ο Διογένης όμως απτόητος της ανταπέδωσε τα ίσα, λέγοντας «Λυχνίας σβεσθείσης πάσα γυνή Λαΐς» (δηλαδή, στο σκοτάδι όλες οι γυναίκες είναι ίδιες).
      •Μια φορά ο Διογένης ο Κυνικός βρέθηκε σε μια συντροφιά όπου όλοι έπλητταν θανάσιμα από απαγγελία ενός ποιητή. Βλέποντας να προβάλλει το λευκό στο τέλος του ειληταρίου που κρατούσε ο ποιητής, ο Διογένης είπε «Κουράγιο φίλοι, βλέπω στεριά».
      •Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης είδε μια γυναίκα κρεμασμένη σε μια ελιά αναφώνησε: «Μακάρι να είχαν όλα τα δέντρα τέτοιους καρπούς!».
      •Κάποιος καλοτύχιζε τον Καλλισθένη γιατί ζούσε ωραία κοντά στον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Διογένης τότε του απαντά: «Κακότυχος είναι όποιος προγευματίζει και δειπνεί όποτε αρέσει στον Αλέξανδρο».
      •Μια φορά άναψε, μέρα μεσημέρι, έναν λύχνο και κρατώντας τον, γύριζε στης αγοράς τους δρόμους. Όταν δε, ρωτήθηκε γιατί το κάνει αυτό, έδωσε τη γνωστή περίφημη απάντησή του: «Άνθρωπον ζητώ».
      •Μια μέρα ο Διογένης πήγε στο θέατρο, όταν η παράσταση είχε τελειώσει και ο κόσμος έβγαινε έξω. Αντίθετα στο πλήθος, που έβγαινε έξω, αυτός προσπαθούσε ν’ ανοίξει δρόμο και να μπει μέσα, και σαν τον ρώτησαν, γιατί πάει αντίθετα, απάντησε: «Σε όλη μου τη ζωή αυτό εξασκούμαι να κάνω».
      •Όταν είδε μια μέρα ένα παιδί να πίνει νερό με τη χούφτα του χεριού του, έβγαλε, καθώς λένε, το κύπελλο, με το οποίο έπινε νερό και το πέταξε αναφωνόντας «παιδίον μὲ νενίκηκεν εὐτελεία!» (ένα παιδί με ξεπέρασε στην απλότητα).
      •Ο Διογένης, κάποτε, στέκονταν εμπρός από ένα άγαλμα ζητώντας…ελεημοσύνη. Όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, εκείνος απάντησε: «μελετῶ ἀποτυγχάνειν» (μελετώ την αποτυχία).
      •Έλεγε ο Διογένης, πως, όταν πεθάνει, θέλει να τον θάψουν μπρούμητα. Τον ρώτησαν γιατί, κι εκείνος απάντησε: «γιατί σε λίγο θα’ ρθουν τα πάνω-κάτω».
      •Σε κάποιον που του υπενθύμισε χλευαστικά μια παλαιότερη παρανομία του (παραχάραξη νομίσματος, για την οποία οι συμπολίτες του τον εκδίωξαν από την Σινώπη), ο κυνικός φιλόσοφος δήλωσε «κάποτε ήμουν τέτοιος που εσύ είσαι τώρα, τέτοιος όμως που είμαι εγώ, εσύ δεν θα γίνεις ποτέ». Όταν οι Αθηναίοι τον κορόιδευαν για τον ίδιο λόγο, λέγοντας πώς οι Συνωπείς τον είχανε εξορίσει αυτός με αστεϊσμό απαντούσε «κι εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί».
      •Ο Διογένης βγήκε μια μέρα στην αγορά και άρχισε να φωνάζει:«Ε, άνθρωποι που είστε;». Σαν μαζεύτηκαν κάμποσοι, τότε άρχισε να τους κυνηγά και να τους χτυπά με το ραβδί του, λέγοντάς τους: «Ανθρώπους κάλεσα, όχι παλιάνθρωπους».
      •Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε «Αν πεθάνεις, ποιος θα φροντίσει την κηδεία σου;», είπε «Αυτός που θα θέλει το σπίτι μου».
      •Βλέποντας κάποτε ο Διογένης μια θρησκόληπτη γυναίκα να σκύβει βαθιά στα αγάλματα των θεών, της είπε «Δε φοβάσαι καλή μου γυναίκα, μήπως κανένας θεός από πίσω σου σε δει σε άσεμνη στάση;».
      •Όταν ο Διογένης αιχμαλωτίστηκε στη μάχη τις Χαιρώνειας και οδηγήθηκε μπροστά στον Φίλιππο, ρωτήθηκε ποιος είναι, και απάντησε, «κατάσκοπος τις απληστίας σου».
      •Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε πότε πρέπει να παντρεύεται κάποιος, είπε, «Τους μεν νέους μηδέπω (όχι ακόμα), τους δε πρεσβυτέρους μηδέπωποτε (ποτέ)».
      •Σε κάποιο δείπνο κάποιοι του έριχναν (του Διογένη) κόκκαλα σαν σε σκύλο, τότε εκείνος σηκώθηκε και τους κατούρησε σαν σκύλος.
      •Όταν ο Διογένης ρωτήθηκε γιατί οι άνθρωποι ελεούν τους ζητιάνους αλλά όχι τους φιλοσόφους, είπε, «γιατί κουτσοί και τυφλοί υπάρχει περίπτωση να γίνουν, φιλόσοφοι όμως αποκλείεται».
      •Ο Διογένης παρουσιάστηκε σε μια ομιλία του ρήτορα Αναξιμένη κρατώντας ένα παστό ψάρι και απέσπασε την προσοχή των ακροατών, ο ρήτορας αγανάκτησε και ο Διογένης είπε, «Ένα τιποτένιο ψάρι διέλυσε την ομιλία του Αναξιμένη».
      •Όταν κατηγόρησαν τον Διογένη ότι τα πίνει στο καπηλειό, απάντησε «και στο κουρείο, κουρεύομαι».
      •Ο Διογένης όταν είδε θηλυπρεπή νέο, του είπε «δεν ντρέπεσαι, να έχεις για τον εαυτό σου χειρότερη γνώμη απ’ αυτή που έχει η φύση; Αυτή σε έκανε άντρα κι εσύ αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει γυναίκα».
      •Κάποτε όταν τον ειρωνεύτηκαν πως μπαίνει σε ακάθαρτους χώρους, ο Διογένης, σε απάντηση, τους είπε: «Αλλά και ήλιος και ου μιαίνεται», δηλαδή: «Κι ο ήλιος μπαίνει σε ακάθαρτους τόπους, αλλά δεν μολύνεται από αυτούς».
      •Ο Διογένης συχνά αυνανιζόταν δημοσίως μπροστά στο πλήθος που μαζευόταν γύρω από το πιθάρι του. Όταν κάποτε ένας παριστάμενος τον ερώτησε εάν δεν ντρέπεται, αυτός του απάντησε «Είθε και την κοιλίαν ην παρατρίψαντα και μη πεινήν» (μακάρι να μπορούσα να ανακουφίσω και την πείνα μου, τρίβοντας την κοιλιά μου).
      •Βλέποντας ο Διογένης, Μεγαρίτες να χτίζουν μεγάλα τείχη, τους είπε «Μην έχετε έγνοια πόσο μεγάλα θα είναι τα τείχη αλλά πόσο μεγάλοι θα είναι εκείνοι που θα σταθούν επάνω σε αυτά».
      •Ρώτησαν κάποτε τον Διογένη, πια στάση πρέπει να κρατά κάποιος απέναντι στην εξουσία απάντησε: «Όποια και απέναντι στην φωτιά: να μην στέκεται ούτε πολύ κοντά, για να μην καεί, ούτε πολύ μακριά για να μην ξεπαγιάσει».
      •Ο Διογένης, κουβαλούσε μαζί του ό,τι είχε. Σ’ ένα σακούλι είχε συνήθως ψωμί και ελιές. Μια μέρα λοιπόν κάθεται στο μέσο της Αγοράς, ανοίγει το σακούλι του και αρχίζει να τρώει. «Καλά, τι ώρα είναι αυτή που τρως;» τον ρωτάει κάποιος. Κι ο Διογένης ετοιμόλογος του απάντησε: «Οι πλούσιοι τρώνε όταν θέλουνε, εγώ ο φτωχός, όταν πεινώ!».
      •Βλέποντας μιά ημέρα τους αξιωματούχους να οδηγούν στη φυλακή κάποιο ταμία, που είχε κλέψει ένα κύπελο είπε: «Οι μεγάλοι κλέπται τον μικρόν άγουσι».
      •Για τις αναθηματικές επιγραφές πιστών που σώθηκαν χάρη σε μια θεότητα, έλεγε «Θα ήταν πολύ περισσότερες, αν και εκείνοι που δεν είχαν σωθεί, είχαν κάνει αφιερώσεις».
      •Βλέποντας κάποτε έναν ολυμπιονίκη να νέμει τα πρόβατά του, στάθηκε και του είπε: «Ω, βέλτιστε, ταχέως μετέβης από των Ολυμπίων επί τα Νέμεα».
      Πηγή: http://www.pare-dose.net/?p=2464Αναρτήθηκε από Διηνέκης στις Κυριακή, Μάρτιος 06, 2011 Ετικέτες ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
      Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ ΕΛΛΗΝΑ !

      Το εύρηκα εδώ

      http://esxatianasxesi.blogspot.com/2011/03/blog-post_9887.html

      Like

➤ Σχολιάστε Ελεύθερα :

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s