Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.


Τότε φυλάκιζαν τους αγωνιστές!
Σήμερα φυλακίζουν και δολοφονούν τη σκέψη.

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους:
Μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο,
Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις
Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις.

Εντουάρντο Γκαλεάνο

Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή», που πρώτα απ΄ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για τη δικτατορία είναι έγκλημα.
Οι αφηγήσεις για τη δικτατορία της 21ης Απριλίου είναι «αφηγήσεις» καπηλείας, ηρωποίησης, πολιτικής εξαργύρωσης, «αφηγήσεις» νάρκωσης και λήθης. Και αυτή η πρόσφατη ιστορία μας έχει δοθεί μασκαρεμένη και αφυδατωμένη από τα πολιτικά της μηνύματα.
Αυτή η «ιστορία» σε σχέση με την αληθινή ιστορία, είναι όπως ο εφιάλτης σε σχέση με τα βιώματα της πραγματικής ζωής. Η αλήθεια και η μυθολογία διαπλέκονται και τη θέση των πολιτικών αιτημάτων και μηνυμάτων έχει πάρει το ωχρό πρόσωπο εκείνων που επιδιώκουν όχι μόνο να σβήσουν τις αγωνιστικές μνήμες, αλλά και να επιβάλλουν τον ολοκληρωτισμό του αυτοκρατορικού λόγου.
Εξατμίζουν την ιστορική ουσία, δαιμονοποιούν κάποιες εξωτερικές όψεις της δικτατορίας και τις έννοιες με αρνητική συναισθηματική φόρτιση για να επικαλύψουν και να εξωραΐσουν το ιστορικό παρόν.

Αυτό το μικρό κείμενο δεν αποπειράται την αποκατάσταση της ιστορίας. Δεν είναι ιστορικό κείμενο.
Απλώς θέλει να επισημάνει ότι ο σημερινός κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι ένας ταριχευμένος πολιτικός λόγος που αφού έχει μετατρέψει την ιστορία της χούντας σε μούμια Αιγυπτιακή τη χρησιμοποιεί για να επικαλύψει το σύγχρονο εφιάλτη: Το μακάβριο ολοκληρωτισμό της πλανητικής αυτοκρατορίας.
Ο σύγχρονος σκοταδισμός

Η χούντα της 21ης Απριλίου μπροστά στην πλανητική χούντα που ζούμε σήμερα φαντάζει σαν αποκριάτικος καίσαρας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία του πλανητικού κράτους υπερβαίνει αυτά τα όρια, είναι χωρίς όρια. Φυλακίζει και δολοφονεί ανθρώπους και ιδέες, αποδομεί την Ιστορία, ακρωτηριάζει συνειδήσεις, ανατρέπει τους μηχανισμούς τη σκέψης: Επιβάλει την ενιαία σκέψη και την ενιαία ταυτότητα.
Οι συνταγματάρχες δεν μπορούσαν να εξοντώσουν τις ιδέες και την ελπίδα. Σήμερα έχουν τελειοποιηθεί τα βασανιστήρια της επιβολής της σιωπής και της καλλιέργειας του τρόμου, έχει αναχθεί σε επιστήμη η τεχνική εξόντωσης των ανθρώπων, των ιδεών και της ελπίδας.
Η Νέα Tάξη χρειάζεται ανθρώπους που να αισθάνονται ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, μη υποκείμενοι σε καμιά εξουσία ή αρχή ή συνείδηση, ωστόσο πρόθυμους να δέχονται διαταγές, να κάνουν ό,τι απαιτούν από αυτούς, να εφαρμόζουν καλά στην κοινωνική μηχανή, χωρίς τριβή, ανθρώπους που να μπορούν να καθοδηγούνται χωρίς εξωτερική βία, να ποδηγετούνται χωρίς ηγέτες, να παρακινούνται χωρίς σκοπό. Σήμερα θέλουν πλάσματα με στενό, μίζερο μυαλό, ταπεινά περιχαρακωμένο στην απληστία και στην ατομική αναρρίχηση. Θέλουν πλάσματα άβουλα, χειραγωγήσιμα, πειθαρχημένα, γρανάζια της κοινωνικής μηχανής: Ο σκοταδισμός στην πιο ακραία, μοχθηρή και εφιαλτική του μορφή.

Τα ιδεώδη της Νέας Εποχής

Το ιδεώδες της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας είναι η υπνωτική αρμονία, η μηχανοποίηση της σκέψης, ο λήθαργος του υποκειμένου. Γι αυτό οι μηχανισμοί της πλανητικής Χούντας στοχεύουν:

* Στην αποδόμηση της ιστορίας, της συλλογικής συνείδησης και των αγωνιστικών παραδόσεων. Κατακερματίζουν τον «παλαιό» κοινωνικό ιστό, με πρόσχημα την ενημέρωση και τον προβληματισμό. Κατακερματίζουν τον «ιστό» της σκέψης και της Έκφρασης με πρόσχημα την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.

*Στην παράλυση της σκέψης και της βούλησης. Υποσκάπτουν τη λογική αποδομώντας κάθε αυτονόητο και κάθε κοινωνικό κριτήριο. Η «νέα λογική» θεωρεί κάθε άποψη εξ ίσου έγκυρη, γιατί ο καθένας είναι φορέας της δικής του αλήθειας. Καταργούν στην πράξη τη λογική, όταν υποβιβάζουν σύνθετες έννοιες στο επίπεδο των αγοραίων απλουστευτικών εξισώσεων. Καταστρέφουν τη σκέψη με τις σούπες των κοινοτοπιών και την ασυδοσία της «ατομικής άποψης». Παραλύουν τη λογική διαμέσου της τυπικής και της «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θύματος και θύτη, καταπιεσμένων και καταπιεστών, βίας και αντι-βίας, καλού και κακού κλπ. Καταστρέφουν, τέλος, κάθε κοινωνικό, ταξικό, πνευματικό, ηθικό, εθνικό, θρησκευτικό έρεισμα του ανθρώπου με το δογματικό πλουραλισμό.

* Στην κατασκευή πραγμάτων και ανθρώπων χωρίς σύνορα, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς: «ανοικτά σύνορα», πολύ-πολιτισμικός πολτός, ανοχή χωρίς όρια, πάθη και ένστικτα χωρίς όρια, δηλαδή άνθρωποι χωρίς αναστολές, χωρίς δισταγμούς, χωρίς ενοχές, νοσηρά ατομικιστές, εν δυνάμει απατεώνες και που θα είναι περήφανοι για το ρεαλισμό τους και τον κυνισμό τους…
Με δύο λόγια η σύγχρονη δικτατορία της Νέας Τάξεις έχει ως έμβλημά της το μίσος για τη σκέψη και τη βούληση και στοχεύει στην κατασκευή ανθρώπων δειλών, μοιραίων και άβουλων οι οποίοι θα ανέχονται τα πάντα και θα παρακολουθούν, δίχως να το αντιλαμβάνονται, την αποσάθρωση και αποτέφρωση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Ο αόρατος πόλεμος

Με τη Χούντα των συνταγματαρχών είχαμε να κάνουμε με συμβατικό πόλεμο. Αυτή μας δίωκε, μας φυλάκιζε, μας βασάνιζε, αλλά διατηρούσαμε πλήρη διαύγεια του πνεύματός μας, είχαμε επίγνωση της ήττα μας. Γνωρίζαμε δηλαδή ότι η εξωτερική ελευθερία μας είχε αλωθεί, αλλά η ελευθερία της σκέψης και της βούλησής μας, συνακόλουθα και της δράσης μας παρέμενε αλώβητη. Συνεπώς η υποδούλωσή μας ήταν προσωρινή.
Με τη σημερινή Χούντα της Νέας Τάξης ο πόλεμος είναι αόρατος, δραματικά πιο επικίνδυνος και καταστροφικός από ένα συμβατικό πόλεμο. Σήμερα ο εχθρός ( η πλανητική Χούντα) στρέφεται επιπλέον και κατά της λογικής, για να την απορυθμίσει, στρέφεται και κατά της βούλησης, για να την αλώσει. Η Νέα Χούντα εξοντώνει δηλαδή και τη σκέψη και τη βούληση, με τα παραπλανητικά δολώματα της «ελευθερίας χωρίς όρια, χωρίς σύνορα, χωρίς περιορισμούς». Γεννά ηττημένους χωρίς διαύγεια πνεύματος, ώστε να έχουν επίγνωση της ήττας τους, ηττημένους υπερήφανους για την ήττα τους…

Ας μην υπερτιμούμε και δαιμονοποιούμε, συνεπώς, τη βαρβαρότητα των «συμβατικών» δικτατορικών καθεστώτων, επικαλύπτοντας και αποκρύπτοντας ή εξωραΐζοντας τον εφιάλτη του σύγχρονου φασισμού της Νέας Τάξης: Αυτό που κάνει η ηττημένη και καλοαναθρεμμένη «αριστερά»…

90 σκέψεις σχετικά με το “Η Χούντα του 1967 και ο σύγχρονος φασισμός.”

  1. Ἀμέσως μετά, θὰ ἀκολουθήσει μεγάλη πείνα, ἐνῶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ξεσηκωθεῖ καὶ θὰ διώξει τοὺς πολιτικούς (βλ. σελ. 425). Ὁ Γέροντας εἶχε πεῖ χαρακτηριστικά: «Τὰ χρόνια ἐκεῖνα, τόσο ἀπογοητευμένος θὰ εἶναι ὁ κόσμος ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τῶν δύο μεγάλων κομμάτων, ποὺ θὰ τοὺς σιχαθεῖ καὶ θὰ τοὺς διώξει, καὶ θὰ ζητήσει στὴ θἐση τους νὰ ἔρθει ὁ Βασιλιάς. Κι ἐκεῖνος, δὲ θὰ ἀρνηθεῖ τὸ κάλεσμα τοῦ λαοῦ. Θὰ τὰ οἰκονομήσει ὅλα ὁ καλὸς Θεός μας.»
    (Μαρτυρία ἀπὸ τὸ Β´ -ὑπὸ ἔκδοση- τόμο τοῦ παραπάνω βιβλίου˙ εἰπώθηκε το 1991).
    Ὁ Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος π. Ἀ…, πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντα Παΐσιου, ἀναφερει πὼς ὁ Γέροντάς του του εἶπε χαρακτηριστικὰ ὅτι «θὰ ἀναγκαστοῦν νὰ φέρουν τὸ Βασιλιά, γιὰ νὰ κάνει τὸ διαιτητή».
    [Σημειώνω ἐδῶ ὅτι, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Γέροντα, υπάρχουν μαρτυρίες οτι ὁ Τέως Βασιλιὰς Κωνσταντῖνος εἶναι ἀπόγονος τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τὸ δὲ πραγματικό του ἐπώνυμο εἶναι Χριστιανός.]

    Την υπόθεση την έχω ακούσει από τον φίλο και συνάδελφο, έναν άνθρωπο της εκκλησίας. Μου έφερε μια μέρα στην δουλειά, ένα βιβλίο του Γέροντα Παίσιου και το διάβασα. Επειδή το βιβλίο αναφερόταν καί σε προφητείες, και επειδή διάβασα την Αποκάλυψη του Ιωάννη, ξεκινήσαμε συζήτηση.

    Μού λέει ο συνάδελφος :

    «Στο χωριό μας είχαμε έναν γέροντα, τον «γέροντα «Τ» , που είχε κάποιο βιβλίο σπίτι του και το διάβαζε τακτικά, όπως μας έλεγε.

    Μικροί τότε γελούσαμε με όσα μας έλεγε. Μετά τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. , το 1960 , ήμουν τότε μαθητής λυκείου.

    Ήταν τότε οι πρώτες Προεδρικές εκλογές τής Κύπρου. Όσοι υποστηρίξαμε τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. είμαστε στηνπλειοψηφία μας με το μέρος του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

    Αντίπαλος του ο Ιωάννης Κληρίδης , εκλεκτός του Κουμμουνιστικού ΑΚΕΛ. Σε μια εκδήλωση τους, περνούσα από εκεί και άκουγα τα συνθήματα τους όλο μίσος και χολή. Μέχρι και ομοίωμα του Μακαρίου έκαιγαν και φώναζαν ότι είναι ο καταστροφέας της Κύπρου.

    Εγώ, όταν πήγα στο χωριό , ήμουν λυπημένος και αγχωμένος. Το είπα στην μάνα μου κι εκείνη μου απάντησε,

    « Μην φοβάσαι παιδί μου, και το βιβλίο του γέροντα Τ., γράφει ότι ο πρώτος Πρόεδρος της Κύπρου θα είναι «γενειοφόρος».

    Έτσι κι έγινε. Στις πρώτες εκλογές κέρδισε ο Μακάριος . Άρχισα τότε να πιστεύω στα λεγόμενα του γέροντα…

    –Ποιό τίτλο είχε τό βιβλίο τού γέροντα; ρώτησα τόν φίλο μου. Ποιος το έγραψε;

    –Μέχρι σήμερα κανείς δέν γνωρίζει. Στο καφενείο του χωριού , ρωτούσαν τον γέροντα, οι χωριανοί πότε θα ήταν σωστό να σπείρουν τα χωράφια και ότι αυτός τους έλεγε, πάντα έτσι γινόταν !

    Το 1961 είπε, ότι στις αρχές του Απρίλη του 1962 θά χιονίσει στο χωριό μας και κάποιοι τον άκουγαν με επιφυλάξεις , διότι το υψόμετρο είναι πολύ χαμηλό και χιονίζει μια φορά στα 100 χρόνια. Έτσι κι έγινε. Χιόνισε τον επόμενο χρόνο αρχές Απριλίου και μάλιστα έκανε ½ μέτρο, πράγμα σπάνιο για την περιοχή.

    Στις διακοινοτικές ταραχές του 63-64 , ό γέροντας μάς έλεγε:

    » Μή φοβάστε προς το παρόν. Δέν διατρέχουμε κίνδυνο, τώρα. Ο κίνδυνος θα είναι μετά το 73 , όπου θά είναι καί χρονιά ανομβρίας…

    Εγώ, έλεγε, θά είμαι πεθαμένος τότε, αλλά εσείς να μή σπείρετε το 73 , διότι θα ξεραθούν όλα από την ανομβρία. Αλλά και το 74 μή σπείρετε , διότι θά ξεραθούνε όλα, από την φωτιά του πολέμου. Τότε (74) , ο αδελφός θα σκοτώνει τον αδελφό και έπειτα οι Τούρκοι θα πάρουν την μισή Κύπρο…

    Κάποιος τότε του είπε :

    –«Γέροντα , τρελάθηκες ! »

    Αυτός απάντησε :

    –«Το γράφει το βιβλίο γιε μου…»

    Τον ρωτούν :

    –« Εξήγα μας λοιπόν, τι πρόκειται νά γίνει το 74, γέροντα»

    Λέει :

    –« Ο Μακάριος θα φύγει από την Κύπρο καταδιωκόμενος, αλλά θά επιστρέψει πάλι. Η καταστροφή όμως θά έχει γίνει…»

    Ερώτηση :

    –«Και θα κρατούν οι Τούρκοι για πάντα την Κύπρο γέροντα ;».

    Απάντηση :

    –«Οι πρώτοι πρόσφυγες θα επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους σε περίοδο μαζέματος ελιών ( 15 Σεπτ, ώς 15 Φεβρ. ).

    Κάποιο άλλο βράδυ, μου λέει ο φίλος μου, είμαστε στον σύλλογο των Αριστερών του χωριού. Ένας φανατικός Κομμουνιστής τον ρώτησε αν ξέρει να μας πει για την Αμερική και την Ε.Σ.Σ.Δ. και το Βιετνάμ. Ήταν γύρω στο 1964 – 65.

    Τού λέει ο γέροντας.

    –« Η Αμερική θα «φάει τα μούτρα της» στο Βιετνάμ. Όμως καί η Ε.Σ.Σ.Δ., θά διαλυθεί εις τα εξ ών συνετέθη αργότερα…Το ίδιο και η Γιουγκοσλαβία του Τίτο».

    Τότε, μου λέει ο φίλος μου, σηκώνεται έξαλλος ο κομουνιστής , αρπάζει μια καρέκλα και την πετάει με δύναμη στον τοίχο, φωνάζοντας ότι ο γέρος είναι τρελός και άρρωστος και λέει κουταμάρες…

    Συνεχίζει ο γέροντας :

    –« Η Ρωσία θα επέμβει στο Αφγανιστάν για να πάρει τα πετρέλαια, αλλά 10 χρόνια θα πολεμά και τίποτα δέν θα πετύχει. Θα φύγει, όπως πήγε.

    Οι πόλεμοι θα συνεχίζονται στην Μ. Ανατολή και το Ιράκ με την Περσία θα κάνουν πόλεμο από τον οποίον κανένας δέν θα βγει νικητής. Το Ιράκ, όπως και η Ε.Σ.Σ.Δ. θά διαλυθούν και ο Σαντάμ Χουσείν θα χάσει την θέση του…»

    Κάποιος άλλος τον ρώτησε:

    –«Γέροντα, μάς λες για πολέμους με την Ρωσία, και άλλους με την Αμερική και τους Άραβες, αλλά δέν μας είπες τίποτα για την Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα».

    Είπε τότε ο γέροντας, εν έτει 1965 :

    –«Η Κωνσταντινούπολη θά δοθεί (ή, θά παραδοθεί… ), εδώ δέν είναι σίγουρος ο φίλος μου για τήν ακριβή διατύπωση » δοθεί , ή παραδοθεί » ), στόν έκπτωτο βασιλέα τών Ελλήνων. Ένας από εκεί του λέει :

    –«Γέροντα, μάς λες παλαβά πράματα. Ο Βασιλέας είναι παντοδύναμος. Πώς θα γίνει έκπτωτος; »

    Τού λέει ο γέροντας:

    –«Το βιβλίο, έτσι γράφει γυιέ μου, ότι είναι θέλημα Θεού έτσι νά γίνει, εγώ θα πεθάνω , αλλά εσείς θα ζήσετε και θα τα δείτε, αν όχι όλα τουλάχιστον τα περισσότερα…»

    Εκλογές θα γίνουν πριν το Πάσχα, με πρώτο κόμμα άνευ αυτοδυναμίας η ΝΔ. Η κυβέρνηση που θα σχηματισθεί θα απολύσει τους περισσότερους εργαζομένους και θα λάβει σκληρότερα μέτρα λιτότητος. Οι Έλληνες θα πεινάσουμε. Έτσι θα ξεσπάσει η «πολιτειακή ανωμαλία» δηλ. μαζική εξέγερση του κόσμου κατά όχι μόνο κατά της πολιτικής αλλά και πολιτειακής ηγεσίας (κάτι που γίνεται και τώρα) και θα αποσυρθεί το «Διεθνές ή Εβραικό κεφάλαιο» (= ΔΝΤ). Έτσι πιθανότατα να κυρηχθεί πτώχευση!!! Οι εξεγέρσεις θα εντείνονται όπου θα εκδιώξουν την ΝΔ και το ΠαΣοΚ και θα ζητούν την επανενθρόνιση του Βασιλέως. Ίσως διεξαχθεί δημοψήφισμα. Καταλυτικό ρόλο στο αίτημα της επανενθρόνισης ίσως να διαδραματίσει και η Εθνική Ελπίδα!!!
    Ο Κωνσταντίνος δεν θα αρνηθεί και θα αναλάβει και πάλι Βασιλεύς των Ελλήνων βρίσκοντας μία Ελλάδα διαλυμένη. Άρα το πολίτευμα της Ελλάδος μετατρέπεται σε Βασιλευομένη Δημοκρατία.

    Η Βασιλεία του Κωνσταντίνου του ΙΓ’ δεν θα διαρκέσει παραπάνω από 4, 5 έτη. Η Βασιλεία του θα σημαδευθεί από τα εξής γεγονότα:
    α) η Ελλάς πιθανότατα υπό πτώχευσιν και οι Έλληνες σε πολύ χειρότερη θέση και καταστάση από ότι σήμερα,
    β) με κατεστραμμένο κρατικό μηχανισμό.

    Η Ελλάς ευρισκόμενη στην δεινότερη οικονομική της κατάσταση θα δέχεται παραβιάσεις από τους τούρκους οι οποίοι θα ζητούν επέκταση των μιλίων από 6 σε 12. Η Ελλάς τότε θα αποσύρει τον πρέσβυν της από την τουρκίαν και μετά οι τούρκοι θα κάνουν το ίδιο. Έπειτα θα μας επιτεθούν, αλλά οι Ρώσοι ένεκα δικών τους συμφερόντων θα βοηθούν εμάς χωρίς να το θέλουν. Ο πόλεμος θα είναι Ρωσοτουρκικός. Οι τούρκοι θα επιτεθούν στην Κύπρο. Η Ελλάς δεν θά πάρει μέρος. Θα είναι ουδέτερη. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν θα κηρύξει επιστράτευση αλλά θα κρατήσει τον Στρατό στα σύνορα. Οι Ρώσοι θα καταλάβουν την Κων/πόλη για περίπου 6 μήνες. Έπειτα ο πόλεμος θα εξελιχθεί σε Ευρωπαικό και ύστερα σε Παγκόσμιο!!!

    Ταυτόχρονα τουρκία δεν θα υπάρχει. Θα διαμελισθεί σε 3-4 κομάταια. Οι Έλληνες θα πάρουμε τα εδάφη. Οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους δρομολογώντας έτσι το κουρδικό ζήτημα. Το 1/3 του πληθυσμού της τουρκίας θα σφαγιασθεί, το υπόλοιπο 1/3 θα εκχριστιανιστεί και το υπόλοιπο 1/3 θα πάει στην Μέκκα της Αραβίας. Στην Ελλάδα θα ξεσπάσει τετράμηνη πείνα χειρότερη από του 1941-42!!! Η Η Ρωσία θα προχωρά ακάθεκτη μέχρι την Παλαιστίνη όπου οι Αμερικανοί θα την δώσουν διορία 6 μηνών να φύγει. Αυτή δεν θα το κάνει με αποτέλεσμα να ενταθεί ο πόλεμος και να χάσει η Ρωσία. Μετά από αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο θα μαζευτούν πάλι όλα τα πολεμούντα έθνη στην Κων/πόλη όπου μέσα σε μία νύχτα θα σφαγιασθούν 700 εκ άνδρες πλην Ελλήνων!!!!!!!! Ένας Άγγελος Κυρίου όμως θα εμφανισθεί από τους ουρανούς θα πεί «ΠΑΥΣΑΤΕ ΠΟΛΕΜΟΝ» και αυτοί θα σταματήσουν. Όλα αυτά θα γίνονται ενώ ο Ελληνικός Στρατός με αρχιστράτηγο τον Βασιλέα Κωνσταντίνο θα είναι στον δρόμο για την Κων/πολη. Στην μέση της διαδρομής (για την Κων/πόλη) θα μαθευτούν οι ειδήσεις σους Έλληνες. Τότε ο Ελληνικός Στρατός θα επιστρέψει χαρούμενος και οι τηλεοράσεις θα λένε: «Πανηγυρίσατε, διότι είναι όλα Ελληνικά».

    Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος (ρητότατα από τον Πατέρα Παίσιο) θα καλεσθεί να κάνει τον διαιτητή στην φλέγουσα περιοχή και θα συμβάλλει για να δοθεί η Κων/πολη στους Έλληνες. Δηλ. η Ελλάς χάρις τον Κωνσταντίνο θα πάρει την Κων/πολη. Θα μας την δώσουν οι Ρώσοι αφού συμφωνήσουν πρώτα όμως οι Άγγλοι με τους Αμερικανούς (μην ξεχνούμε τις ισχυρές γνωριμίες που έχει). Έπειτα θα επαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία χοροσταντούντος ή του Βασιλέως Κωνσταντίνου ή του Βασιλέως Ιωάννου. ‘Επειτα ο Κωνσταντίνος μπορεί να παραιτηθεί και να αναλάβει ο Βασιλεύς Ιωάννης για 3, 4 δεκαετίες εντός των οποίων η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός θα επαναναλάμψουν εις άπασαν την οικουμένην. Το μίσος και η διχόνοια θα εξαλειφθούν. Η αγάπη θα πρυτανεύει. Οι φτωχοί θα γίνουν ζάμπλουτοι. Και όλα αυτά μονό και μόνο για προετοιμαστούν όλοι θα επερχόμενη έλευση του αντιχρίστου.

    Όλα αυτά είναι δικές μου διασταυρώσεις πάντα σύμφωνα με τις γραφές, τις παραδόσεις και τα ειπούμενα των Οσίων Πατέρων-Προφητών.

    Μου αρέσει!

  2. ΠΕΡΙ ΧΟΡΗΓΙΑΣ

    Τον Σεπτέμβριο του 1956 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε νομοσχέδιο στην Βουλή για αύξηση της βασιλικής χορηγίας από 7.500.000 δραχμές τον χρόνο σε 12.500.000 δραχμές, οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες γράφουν σημεία και τέρατα για αυτή την βασιλική απαίτηση. Ο βουλευτής του ΔΚΕΛ Ηλίας Μπρεδήμας στις 10/9/1956 καταθέτει επερώτηση στην πιο κάτω μορφή: «Η κυβέρνησις εις ανταμοιβήν της προς αυτήν ευνοίας του ανωτάτου άρχοντος υποκύπτει εις τας εκάστοτε πιέσεις της αυλής… Ανέχεται τας συχνάς μακράς απουσίας του βασιλικού ζεύγους εις το εξωτερικόν……… Εγκρίνει δαπάνας δια την ανέγερσιν πολυτελέστατων περιπτέρων εντός των θερινών ανακτόρων της Κέρκυρας……… Ανέχεται την πραγματοποίησιν της επίσης πολυδαπάνου βασιλικής κρουαζιέρας (αποκλειθείσης προσφυώς υπό του λαού ‘πλωτόν νυμφοπάζαρον’ των αργόσχολων πρώην εστεμμένων)………», η ΕΔΑ βέβαια είναι πολύ επιφυλακτική και αποφεύγει τις οξύτητες, αλλά η αστική αντιπολίτευση μιλά με έντονο αντιβασιλικά τόνο, επίκεντρο (και όχι άδικα ) είναι η αείμνηστη Βασίλισα Φρειδερίκη.

    Κατά την συζήτηση στην Βουλή και κατά το διάστημα που ο τόπος βράζει για την βασιλική χορηγία, ο Παύλος- Φρειδερίκη πάνε στην Δ Γερμανία ανταποδίδοντας την επίσκεψη του Προέδρου Χόυς.
    Ο Κ Καραμανλής (και ο ίδιος δυσαρεστημένος) υποχρεώνεται να υπερασπιστεί τους βασιλείς και στις 27/9/1956 δηλώνει «Τον τελευταίον καιρόν εξαπολύθη από ποικίλας δυνάμεις ύπουλος επίθεσις κατά το Στέμματος…… Πρόσωπα με σκοτεινήν πολιτικήν προέλευσιν και με σχέσεις εθνικώς υπόπους ετάχθησαν φορείς της εξορμίσεως ταύτης………….. Ο ελληνικός λαός εγνώρισε τους βασιλείς του εις τας τραγικάς ώρας καθ ας εκρίνετο η ύπαρξις του έθνος……….».

    Ο Ε Αβερωφ χαρακτηρίζει «καταπληκτικόν» και «αδίστακτον» τον ισχυρισμό του Μπρεδήμα ότι διατέθηκαν ποσά από τα μυστικά κονδύλια για την αγορά προσωπικών ειδών για την Φρειδερίκη και της «κυρίας επί των τιμών»। Λέγονται πολλά από τον Αβέρωφ προς υπεράσπιση των «Βασιλέων».

    Ο υπουργός Προεδρίας Κ Τσάτσος (Πρόεδρος Δημοκρατίας κατά την μεταπολίτευση) υποστηρίζει: « Ο Έρανος Βορείων Επαρχιών που έχει καθιερωθεί με το ΒΔ 10/7/47 δεν ήταν αντισυνταγματικός και επετέλεσεν έργον εθνικό……।Το σχολείο Αναβρύτων* , δημιουργηθέν υπό Εθνικού Ιδρύματος…… λειτουργεί υπό τον έλεγχον και την συνεργασία του Υπουργείου Παιδείας……… Τα έξοδα για τα επίσημα ταξίδια των βασιλέων πληρόνονται από το Δημόσιο, τα ιδιωτικά από τους ίδιους…….. η κρουαζιέρα οργανώθηκε για να ενισχυθεί ο τουρισμός μας και να αντιμετωπιστεί η ανθελληνική προπαγάνδα ……..».

    Στη Σχολή Αναβρύτων φοίτησαν τα αρχοντόπουλα της τότε Ελλάδος και ο διάδοχος Κωνσταντίνος, ένα σχολείο δηλαδή όχι για τον καθένα.

    ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ
    Ένα χρόνο λοιπόν (ακριβώς) από την πρωθυπουργοποίηση του Κ Καραμανλή (έξω από κάθε κομματική ιεραρχία) κατατίθεται το νομοσχέδιο της Βασιλικής χορηγίας και του ασυμβίβαστου προς το λειτούργημα των αυλικών των έργων διοικητού διαχειριστού κλπ νομικού προσώπου.
    Εισηγητής ο βουλευτής της ΕΡΕ Αχ Γεροκωστόπουλος που υποστηρίζει την βασιλική χορηγία που αποτελεί στην «…… αξιοπρέπειαν και την αίγλην εκείνην με την οποίαν περιβάλλεται ο θεσμός…..».Η μειοψηφία εκπροσωπείται από τον Κ Μητσοτάκη που κατακρίνει την χορηγία.

    Ο Ηλίας Ηλιού εκπρόσωπος της ΕΔΑ αναφέρει ότι η βασιλική χορηγία από 4.920.000 δραχμές και 600.000 δραχμές για τον διάδοχο που ήταν το 1950, έχουν γίνει μέχρι τότε 7.500.000 και 900.000 αντίστοιχα. Στην συνέχεια αναφέρονται πράγματα και θάματα για την «επέλαση» των αυλικών «κατά των περισσοτέρων, αποδοτικότερων και κυριότερων θέσεων των διοικητικών συμβουλίων των μεγάλων επιχειρήσεων………..εις εποχήν που οι άποροι αποτελούν τον μισόν πληθυσμόν της χώρας…………… εις εποχήν που πίπτουν υπερβολικά τα εισοδήματα όλων των παραγωγικών τάξεων εκτός των μεγαλοεπιχειρηματιών….. δεν ήτο καιρός να προβληθή το ζήτημα της βασιλικής χορηγίας……».

    Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ

    Στις 11/10/1956 γυρίζουν από την Δ Γερμανία ο Παύλος και η Φρειδερίκη, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να έρθουν σε επαφή επανειλημμένα με τον Κ Καραμανλή στις 12/10/1956 στέλνουν γράμμα στο οποίο δεν δέχονται να αυξηθεί η χορηγία τους, προσέξτε όχι επειδή ντράπηκαν ή επειδή πείστηκαν από τα στοιχεία που ακούστηκαν ….. όχι το γράμμα έλεγε για την χορηγία «…… θα επεθύμουν όπως αυτή καθορίζηται μακράν παντός θορύβου και άνευ αμφισβητήσεων………», το πρόβλημα του άνακτα και της Φρειδερίκης ήταν ότι ο λαός έμαθε μέρος της βασιλικής ρεμούλας από την δημόσια συζήτηση, το βασιλικό πάρτυ, όπως κάθε λεηλασία πρέπει να γίνεται «εν κρυπτό».

    Το γράμμα του Παύλου έγραφε πολύ αποκαλυπτικά πράγματα, βασιλιάς αρνήθηκε την αύξηση μετά το κράξιμο, αλλά ταυτόχρονα απειλούσε «……αποφασιζομένων ριζικών μεταβολών εις την ανακτορικήν ζωήν, περιορισθούν αι δαπάναι εις το ελάχιστον όριον……….» αυτό σημαίνει ότι σε μερικές ημέρες περιορίστηκαν οι θέσεις των αυλικών και εκδιώχτηκαν εργαζόμενοι. Τα ανάκτορα των Αθηνών κλείνουν και η βασιλική οικογένεια θα μένει πια στο Τατόι! Εκεί όμως που ο βασιλιάς κυριολεκτικά κατσαδιάζει την κυβέρνηση Καραμανλή είναι στο θέμα του «ασυμβιβάστου»για τους αυλικούς «…..η συμμετοχή αυτών εις διάφορα συμβούλια χρονολογείται από πολλών ετών ……….. Είμαι βέβαιος ότι τα υπηρετούντα εις τα ανάκτορα πρόσωπα, …….θα ηρνούντο τα ίδια παρομοίους διορισμούς…… αν εκράτει εις την χώραν μας η αντίληψις του ασυμβίβαστου…….».

    Τι ήταν αυτό το ασυμβίβαστο; Πχ ο Χ Ποταμιάνος υποπτέραρχος, νομικός σύμβουλος του βασιλιά είναι ταυτόχρονα σύμβουλος στην Εταιρεία Πυριτιδοποιείου του Μποδοσάκη από το 1945 και στην ασφαλιστική «Αστήρ» από το 1948.

    Η κυβέρνηση φέρνει στον τύπο την επιστολή του Παύλου και ο Γ Παπανδρέου σχολιάζει «με την αδόκητον δημοσίευσιν της επιστολής του βασιλέως , η οποία λαμβάνει θέσιν απέναντι των κομμάτων……συνέπιπτε πρώτον με δυσμενή σχόλια του συνόλου της κοινής γνώμης δια την κρουαζιέρα της Κέρκυρας……… με την αναγγελθείσαν γενική απεργία των δημοσίων υπαλλήλων*……..».

    * Οι δημόσιοι υπάλληλοι με βάση τον νόμο απαγορευόταν να απεργήσουν.

    Μου αρέσει!

  3. Καμία άλλη ημερομηνία δεν έχει εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνισμού όσο η 29 Μαϊου, η «αποφράς ημέρα» οπότε η Κωνσταντινούπολη, η «βασσιλίς των πόλεων» κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους.

    Η πολιορκία και η πτώση της Πόλης ήταν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου συρρίκνωσης οπότε και οι Τούρκοι (Σελτζούκοι και Οθωμανοί) έθεταν υπό την.. κυριαρχία τους τα εδάφη της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας.

    Έτσι τις παραμονές της Άλωσης η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε μόνο κατ’ όνομα. Η επικράτειά της αφορούσε μόνο την περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε κάποιες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά.

    Το 1451 αναρριχάται στον οθωμανικό θρόνο ο Μωάμεθ ο Β’. Ο νεαρός Σουλτάνος ονειρεύεται να καταλάβει την Βασιλεύουσα προκειμένου να δημιουργήσει μια κραταιά Αυτοκρατορία στη θέση της παλιάς Ρωμαϊκής. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η Πόλη τελούσε ήδη φόρου υποτελής, ο Μωάμεθ αποφασίζει να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

    Το Βυζάντιο σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή εναποθέτει τις ελπίδες του στη Ρώμη η οποία ζητά σαν αντάλλαγμα την ´Ενωση των Εκκλησιών με τους δικούς της όρους. Το 1451 η Σύνοδος Φεράρας-Φλωρεντίας επικύρωσε την πλήρη υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ρωμαιοκαθολική, όμως δεν έγινε ποτέ δεκτή από τους Βυζαντινούς οι οποίοι είχαν χωριστεί σε «Ενωτικούς» και «Ανθενωτικούς». Ο διχασμός ακύρωσε στην πράξη τη συμφωνία. Παραμονές της Άλωσης ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια, στέλνοντας πρεσβεία στον πάπα Νικόλαο Ε’ για να ζητήσει βοήθεια. Ο Πάπας έβαλε και πάλι ως όρο την Ένωση των Εκκλησιών, αλλά αποδέχθηκε το αίτημα του αυτοκράτορα να στείλει στην Κωνσταντινούπολη ιερείς, προκειμένου να πείσουν τον λαό για την αναγκαιότητα της Ένωσης.

    Οι απεσταλμένοι του Πάπα, καρδινάλιος Ισίδωρος και ο αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης Λεονάρδος, λειτούργησαν στην Αγία Σοφία, προκαλώντας την αντίδραση του κόσμου, που ξεχύθηκε στους δρόμους και γέμισε τις εκκλησίες, όπου λειτουργούσαν οι ανθενωτικοί με επικεφαλής τον μετέπειτα πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν «Την γαρ Λατίνων ούτε βοήθειαν ούτε την ένωσιν χρήζομεν. Απέστω αφ’ ημών η των αζύμων λατρεία».

    Το μίσος για τους Λατίνους δεν ήταν μόνο θρησκευτικό αλλά και πολιτικό, αφού ο λαός δεν ξέχασε ποτέ τη βαρβαρότητα που επέδειξαν οι Σταυροφόροι στην πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, που στην ουσία προκάλεσε και την αρχή του τέλους για την Αυτοκρατορία.

    Σε αντίθεση με τους Γενουάτες και τους Βενετσιάνους, οι Οθωμανοί συμπεριφέρονταν καλύτερα προς τους χριστιανούς. Πολλοί βλέποντας ότι οι χριστιανοί είχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική διοίκηση, κυριαρχούσαν στο εμπόριο και πλήρωναν λιγότερους φόρους θεώρησαν καλύτερη την οθωμανική αντί της λατινικής κυριαρχίας.Την παράταξη αυτή εξέφραζε ο Λουκάς Νοταράς ο οποίος εκστόμισε και την περίφημη φράση «Καλύτερα να δω στην Πόλη τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».

    Στις 7 Απριλίου, μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ο Μωάμεθ στήνη τη σκηνή του, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολιορκία της Πόλης. Με στρατό 150.000 ανδρών, ναυτικό 400 πλοίων αλλά και το πιο σύγχρονο πυροβολικό οι Τούρκοι βρέθηκαν απέναντι σε μόλις 7.000 άνδρες, οι 2000 από τους οποίους ήταν μισθοφόροι, κυρίως Ενετοί και Γενουάτες.

    Τη στιγμή της πολιορκίας η Πόλη είναι σκιά του εαυτού της, έχοντας πληθυσμό μόλις 50.000 κάτοικων που αντιμετώπιζε προβλήματα επισιτισμού.Ο κλοιός γύρω από την Κωνσταντινούπολη κλείνει και τα τείχη της σφυροκοπούνται καθημερινά από τα κανόνια του Μωάμεθ.

    Παρά τον ναυτικό αποκλεισμό, οι πολιορκούμενοι ένας στολίσκος με εφόδια υπό τον πλοίαρχο Φλαντανελλά κατορθώνει στις 20 Απριλίου 1453 να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό μετά από φοβερή ναυμαχία και να εισέλθει στον Κεράτιο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες των πολιορκούμενων.

    Η κίνηση αυτή προβλημάτισε τον Σουλτάνο ο οποίος αντιλήφθηκε πως δεν αρκούσαν μόνο οι χερσαίες δυνάμεις για την κατάληψη της Πόλης αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο το ναυτικό να βρεθεί στον Κεράτειο, ο οποίος ήταν φραγμένος από μια τεράστια αλυσίδα.

    Με τη βοήθεια ενός Ιταλού μηχανικού κατασκεύασε δίολκο και τη νύχτα της 21ης προς την 22α Απριλίου, 70 περίπου πλοία σύρθηκαν από τον Βόσπορο προς τον Κεράτιο. Η κατάσταση για τους πολιορκούμενους έγινε πλέον απελπιστική, καθώς έπρεπε να αποσπάσουν δυνάμεις από τα τείχη για να προστατεύσουν την Πόλη από την πλευρά του Κεράτιου, όπου δεν υπήρχαν τείχη.

    Στις 21 Μαΐου, ο σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη. Ζητούσε την παράδοση της πόλης με την υπόσχεση να επιτρέψει στον Αυτοκράτορα και σε όσους το επιθυμούσαν να φύγουν με τα υπάρχοντά τους. Επίσης, θα αναγνώριζε τον Κωνσταντίνο ως ηγεμόνα της Πελοποννήσου, ενώ θα εγγυόταν για την ασφάλεια του πληθυσμού που θα παρέμενε στην Πόλη.

    Ο Παλαιολόγος απαντά με αποφασιστικότητα αλλά και αξιοπρέπεια: δέχονταν να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας και να παραμείνουν στα χέρια των Τούρκων όλα τα κάστρα και τα εδάφη που είχαν στο μεταξύ κατακτήσει.

    Για την Κωνσταντινούπολη όμως δήλωσε:

    «Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν. (Το να σου (παρα)δώσω όμως την πόλη ούτε σε εμένα επαφίεται ούτε σε άλλον από τους κατοίκους της-διότι με κοινή απόφαση οι πάντες θα αποθάνουμε αυτοπροαίρετα και δεν θα υπολογίσουμε τη ζωή μας)

    Το βράδυ της 28ης Μαϊου τελείται στην Αγία Σοφία η τελευταία Θεία Λειτουργία. Εκεί ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και υπερασπιστές της Πόλης μεταλαμβάνουν και ο αυτοκράτορας εμψυχώνει το λαό.

    Κατά την πρώτη πρωϊνή ώρα της Τρίτης 29 Μαίου, εκδηλώνεται τουρκική επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι Βυζαντινοί καταφέρνουν να αποκόψουν τις υπόγειες σήραγγες απ’ όπου οι Τούρκοι προσπαθούν να περάσουν κάτω από τα τείχη.

    Παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών οι Βυζαντινοί τους απωθούν και αποκρούουν με επιτυχία τις δύο επιθέσεις. Όμως ο Μωάμεθ Β’ οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία επίθεση. Επιτίθεται κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου πολεμά ο Παλαιολόγος. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιουστινιάνης, τραυματίζεται και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Αυτή υπήρξε και η ανεπανόρθωτη απώλεια για τους αμυνόμενους.

    Τελικώς η Πόλη πέφτει και τα στήφη των Οθωμανών εισέρχονται εντός των τειχών όπου και επιδίδονται σε τριήμερες λεηλασίες. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο επονομαζόμενος πλέον και Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης».

    Αυτή ήταν και η τελευταία πράξη του δράματος που έμελλε να αλλάξει συνολικά την ανθρώπινη Ιστορία, όχι μόνο την ελληνική. Κι αυτό γιατί με την εγκατάσταση των Οθωμανών στην Ανατολική Μεσόγειο πλήθος λογίων Ελλήνων θα μετοικίσουν στην Δύση, μεταλαμπαδεύοντας έτσι τα κλασσικά και βυζαντινά χειρόγραφα. Επιπλέον, με την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή κλείνουν οι χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι προς την Ανατολή ωθώντας έτσι τις μεγάλες ναυτικές δυνάμεις της Δύσης σε αναζήτηση ναυτικών οδών εγκαινιάζοντας την Εποχή των Μεγάλων Ανακαλύψεων.

    Για εμάς, η Άλωση της Πόλης, η πτώση του Βυζαντίου θα καταγραφεί στη συλλογική μνήμη ως το τέλος μιας εποχής δόξας που θα δώσει τη θέση της στην Τουρκοκρατία για τους επόμενους τέσσερις με πέντε αιώνες. Πιο ουσιαστικά όμως, η Άλωση θα σηματοδοτήσει το πολιτικό τέλος του Ελληνισμού και την αποκοπή του από τα μεγάλα γεγονότα της Αναγέννησης που ακολοθούσαν.

    Η λαϊκή παράδοση απέδωσε το γεγονός με τους περίφημος «λαϊκούς θρήνους» και από την πρώτη στιγμή φρόντισε να μυθοποιήσει τόσο το θάνατο του Παλαιολόγου όσο και την ίδια την πτώση της Πόλης. Έτσι, στη λαϊκή μυθολογία αποτυπώθηκε ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, του μοναχού με τα μισοτηγανισμένα ψάρια αλλά και της Κερκόπορτας, η οποία έμεινε ανοιχτή επιτρέποντας στους Τούρκους να εισέλθουν στην Πόλη.

    Αλλόκοτα περιστατικά, επενέργεια των στοιχείων της φύσης, ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις όλα επιστρατεύονται στη λαϊκή αντίληψη προκειμένου να μεταδώσουν το τραγικό γεγονός και μαζί μ’ αυτό την ατέρμονα επαναλαμβανόμενη ευχή:

    «Σώπασε κυρα-Δέσποινα και μη πολύ δακρύζεις

    Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας είναι»

    Μου αρέσει!

  4. Συγκεκριμένα δήλωσαν συμμετοχή: 1) Νέα Δημοκρατία (Α. Σαμαράς),
    2) ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο (Αλ. Τσίπρας),
    3) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ) (Ευ. Βενιζέλος),
    4) Ανεξάρτητοι Ελληνες (Π. Καμμένος),
    5) Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Αλ. Παπαρήγα),
    6) Δημοκρατική Αριστερά (Φ. Κουβέλης),
    7) Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή (Ν. Μιχαλολιάκος),
    8) Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Οχι στον Πόλεμο Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα Χαρίζω Χρέη Σώζω Ζωές Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος ΠΑΕΚΕ (Μ. Τζαλαζίδης), 9) Λευκό (Κων. Ντάλιος), 10) ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (21μελής Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή), 11) ΚΕΑΝ Κίνημα Εθνικής Αντίστασης (Ιπποκράτης Σαββούρας), 12) ΕΛΚΣΙ Ελληνικό Λευκό Κίνημα Σημερινής Ιδεολογίας (Ελ. Δανιηλίδης), 13) Κοινωνία Πολιτική Παράταξη συνεχιστών του Καποδίστρια (Μιχ. Ηλιάδης), 14) ΠΑΜΕ στο ΓΕΣΕΕΠ (Θεοδ. Κυραγιάννης), 15) Κίνημα Δεν Πληρώνω (Βασ. Παπαδόπουλος, 16) Ενωση Κεντρώων (Βασ. Λεβέντης), 17) Παναθηναϊκό Κίνημα (ΠΑΝΚΙ) (Γ. Μπέτσικος), 18) Κόμμα Φιλελευθέρων (Εμμ. Καλλιγιάννης), 19) Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (Διοικ. Επιτροπή πρ. Ραφ. – Ανδρ. Παππάς), 20) Οικολόγοι Πράσινοι (6μελής εκτελεστική επιτροπή), 21) Εθνική Ελπίδα (Γ. Παπδόπουλος), 22) Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑΟΣ) (Γ. Καρατζαφέρης), 23) Ελλην.Ε.Σ. (Ελλήνων Ελευθέρων Συνένωση) (Δ. Μιχάκης), 24) Δημοβούλιο Πολιτών – Ελληνική Συμπολιτεία με (Αμεση) Δημοκρατία στην Πράξη (Γ. Κόκκας) (συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων), 25) Δημιουργία, ξανά! (συνασπισμός των κομμάτων Δημιουργία, Ξανά, Δράση και Φιλελεύθερη Συμμαχία) (Γλ.-Αβ. Τζήμερος – Σ. Μάνος – Γρ. Βαλλιανάτος), 26) ΚΚΕ (μ-λ) – Μ-Λ ΚΚΕ – Εκλογική Συνεργασία (συνασπισμός) (4μελής διοικούσα επιτροπή), 27) Τυραννομάχοι (Αθ. Δασκαλόπουλος) (μεμονωμένος υποψήφιος), 28) Περιφερειακή Αστική Ανάπτυξη (μεμονωμένος υποψήφιος) (Νικ. Κολίτσης) και 29) Νέο Κόμμα Σωτηρίας Χριστιανική Δημοκρατία (Αλκ. Στοΐλης).

    Μου αρέσει!

  5. Η Πατρίδα μας, επί σειρά δεκαετιών,διέρχεται μία παρακμιακή κρίση διαρκώς επιτεινόμενη, κατακαλύπτουσα όλα τα επίπεδα της Εθνικής μας ζωής και της κοινωνικής μας συγκρότησης.
    Τα υφιστάμενα κόμματα, τόσο εκείνα που κυβέρνησαν όσο και εκείνα που άσκησαν αντιπολίτευση, με την ιδεολογική τους διαδρομή και το πολιτικό προσωπικό τους, αποδείχθηκαν όχι μόνο ανίκανα να βγάλουν τη Χώρα μας από αυτή την κρίση, αλλά έζησαν μέσα σ’ αυτήν, κυβέρνησαν και πολιτεύθηκαν μ’ αυτή και έγιναν κύριο και απαραίτητο μέρος και εκφραστές της.
    Είναι ολοφάνερο ότι το πολιτικό κατεστημένο ως μέρος της παρακμής και της σήψεως, δεν αδυνατεί μόνο να αντιμετωπίσει την κρίση και να οδηγήσει την Χώρα και τον Λαό μας στην έξοδο απ’ αυτήν, αλλά εκφράζει την συνεχή υποχώρηση τόσο σε Εθνικά, όσο και σε κοινωνικά ζητήματα. Το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο, καταδίκασε κάθε τι εθνικό, παραδοσιακό,ελληνικό και υγιές και στη θέση του καλλιέργησε την ηττοπάθεια, τον εφησυχασμό,τον ατομισμό, τον ευδαιμονισμό, την πληθυσμιακή αλλοίωση, ξένες συνήθειες, την φαυλοκρατία και τη διαφθορά.
    Η παρουσία της ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ στη πολιτική σκηνή του τόπου, κρίνεται επιτακτική, γι’ αυτό και θα συμμετέχουμε την 17η Ιουνίου, στις εθνικές εκλογές του τόπου μας, προκειμένου να υπερασπισθούμε με την ιδεολογία και τη πολιτική μας δράση τα εθνικά ελληνικά οράματα και τη διεκδίκηση των λαϊκών δικαίων. Για να προτάξουμε στην λαίλαπα της αντεθνικής παγκοσμιοποίησης την εθνική μας ιδεολογία και να σφυρηλατήσουμε ένα μαζικό δημοκρατικό εθνικό ρεύμα, το οποίο, με τους υπάρχοντες καθεστωτικούς θεσμούς, να επιδιώξει την αναστροφή της υποχωρητικότητας, να απολακτίσει τη φαυλότητα και τη διαφθορά, να επαναφέρει τις ελληνικές αξίες και οράματα, για μία Ελλάδα όλων των Ελλήνων, πραγματικά ανεξάρτητη και μία σύγχρονη κοινωνία δικαίου, προκοπής και προόδου.

    Μου αρέσει!

  6. Οι υποψήφιοι του κόμματος των Βασιλοφρόνων «Εθνική Ελπίδα»:

    1) Εύη Παρασίδου: Επικράτεια,
    2) Γεώργιος Παπαδόπουλος (Πρόεδρος): Πέλλα,
    3) Μιχαήλ Μαυρίδης: Πέλλα,
    4) Κυριάκος Μαχαιρίδης: Πέλλα,
    5) Ευάγγελος Μπαγιάτης: Πέλλα,
    6) Κων/νος Μητσιάρας: Χαλκιδική,
    7) Εμμανουήλ Κουριδάκης: Ρέθυμνο,
    8) Βασίλειος Καραγιάννης: Καβάλα,
    9) Νικόλαος Σταυράκης: Μεσσηνία,
    10) Πέτρος Ξανθόπουλος: Κοζάνη,
    11) Στυλλιανός Δανδουλάκης: Χανιά,
    12) Χρήστος Πέλκας: Δωδεκάνησο,
    13) Μαρία Παπαδοπούλου: Ηράκλειο,
    14) Πρόδρομμος Αλεξιάδης: Ξάνθη,
    15) Θωμάς Ακριβόπουλος: Α΄ Θεσ/νίκης,
    16) Δημήτριος Γκόσιος: Α΄ Θεσ/νίκης,
    17) Δόμνα Κίτσου: Α΄ Θεσ/νίκης,
    18) Γρηγόριος Μαχαιρίδης: Β΄ Θεσ/νίκης,
    19) Αναστάσιος Κίτσου: Β΄ Θεσ/νίκης
    20) Μαγδαληνή Καπριανού: Κιλκίς,
    21) Σωτήριος Κατσίκας: Ηλεία,
    22) Νικολέτα Καραβασιλείου: Εύβοια

    Το συγκεκριμένο άρθρο συνεχώς θα ανανεώνεται. Βουλευτές υπάρχουν σ΄ όλους Νομούς.

    Μου αρέσει!

  7. Προς αντικατάστασιν της, αχαρακτήριστης καλύτερα, Ενότητος 32 της Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου. Η Ιστορία δεν είναι προιόν συμφωνίας, συμφερόντων και αποθημένων, είναι η καταγραφή των γεγονότων και των καταστάσεων χωρίς πάθη, φανατισμούς και παρωπίδες.

    Ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος δίχασε την ελληνική ηγεσία και κοινωνία.
    Η θέση του Βενιζέλου Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, που θεωρούσε ότι οι Αγγλογάλοι θα επικρατούσαν, έκρινε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να συμμαχήσει με την Αντάντ για να διαφυλάξει τα κέρδη της από τους βαλκανικούς πολέμους αλλά και να διευρύνει τα σύνορα. Η θέση αυτή υποστηριζόταν από τμήματα των λαικών τάξεων, αλλά και την μεγαλοαστική τάξη, ιδίως της Διασποράς, που προσδοκούσε να ενταχθεί σε μία μεγάλη και ισχυρή Ελλάδα.
    Η θέση του Βασιλιά Κωνσταντίνου Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος υποστήριζε την ουδετερότητα της Ελλάδος, επειδή, αφ΄ ενός η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Βουλγαρία είχαν ταχθεί στο πλευρό της Γερμανίας και η Ελλάδα ήταν ευπρόσβλητη από τον αγγλικό στόλο στην Μεσόγειο και βρίσκονταν επί δύο χρόνια σε εμπόλεμη κατάσταση και αφ΄ ετέρου η Αντάντ δεν εξασφάλιζε στην Ελλάδα ούτε την εδαφική της ακεραιότητα. Όμως συζητούσε και με τις δύο πλευρές. Οι απόψεις του Κωνσταντίνου έβρισκαν απήχηση σε τμήματα των λαικών τάξεων που δεν ήθελαν νέο πόλεμο και σε μικροαστικά στρώματα.
    Η σύγκρουση Βενιζέλου-Κωνσταντίνου Ο Βασιλιάς αξίωνε την συμμετοχή μας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ υπό όρους, προυποθέσεις και ανταλλάγματα. Σε αντίθεση ο Βενιζέλος υποστήριζε την συμμετοχή μας χωρίς όρους και πρότεινε την παραχώρηση της Α. Μακεδονίας στην Βουλγαρία έναντι ισομεγέθους εδάφους στην Μικρά Ασία. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Όταν η Αντάντ επιχείρησε να καταλάβει τα Δαρδανέλια (Φεβρουάριος 1915), ο Βενιζέλος έκρινε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να λάβει μέρος στην προσπάθειά της. Η άρνηση του Κωνσταντίνου οδήγησε τον πρωθυπουργό σε παραίτηση. Στις εκλογές που ακολούθησαν (Μάιος 1915) ο Βενιζέλος αναδείχτηκε νικητής. Όταν, όμως, η Ελλάδα κήρυξε επιστράτευση, ο Βασιλιάς διαφώνησε και πάλι και τότε ο Βενιζέλος παραιτήθηκε για δεύτερη φορά. Ακολούθησαν νέες εκλογές (Δεκέμβριος 1915) από τις οποίες οι Φιλελεύθεροι απείχαν. Η κυβέρνηση που προέκυψε ήταν φιλοβασιλική.
    Η εμπλοκή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Παράλληλα, η Γερμανία πρότεινε de facto ουδετερότητα στην Ελλάδα η οποία δεν έγινε δεκτή από την ελληνική κυβέρνηση (Σεπτέμβριος 1915). Ο Βενιζέλος αντισυνταγματικά αποβίβασε στρατεύματα της Αντάντ στην Θεσσαλονίκη (Οκτώβριος 1915). Η Σερβία δέχτηκε και βουλγαρική επίθεση, κατέρρευσε και τα σερβικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν στην Μακεδονία. Λίγο αργότερα, η Αντάντ απαίτησε από τον Κωνσταντίνο τον αφοπλισμό των ελληνικών ενόπλων Δυνάμεων ώστε γερμανικά και βουλγαρικά στρατεύματα να εισβάλλουν στην Α. Μακεδονία (Ιούνιος 1916). Έτσι και έγινε (Ιούλιος 1916). Επίσης, οι γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις αιχμαλώτισαν το Δ΄ Σώμα Στρατού το οποίο μεταφέρθηκε στην Γερμανία.
    Το Κίνημα Εθνικής Αμύνης και οι Επίστρατοι Βενιζελικοί δημιούργησαν στην Μακεδονία μία οργάνωση την Εθνική Άμυνα, η οποία τον Αύγουστο του 1916 πραγματοποίησε πραξικόπημα στην Θεσσαλονίκη. Σύντομα έθεσαν υπό τον έλεγχο τους όλη την Βόρεια Ελλάδα και την Κρήτη με την βοήθεια των Δυνάμεων της Αντάντ. Ο Βενιζέλος σχημάτισε κυβέρνηση στην Θεσσαλονίκη και διέταξε επιστράτευση ώστε ελληνικά στρατεύματα να πολεμήσουν στο πλευρό της Αντάντ. Σχεδόν παράλληλα, ένας στρατιωτικός πιστός στο Στέμμα, ο Ιωάννης Μεταξάς, οργάνωνε τους έφεδρους που απολύονταν σε συνδέσμους. Έτσι, δημιουργήθηκαν οι Επίστρατοι, μία φιλοβασιλική παραστρατιωτική οργάνωση.
    Ο Εθνικός Διχασμός Έτσι η πολιτική κρίση, που εκδηλώθηκε για πρώτη φόρα τον Φεβρουάριο του 1915 με την μορφή διαφωνίας ανάμεσα στον πρωθυπουργό Βενιζέλο και τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, κλιμακωνόταν διαρκώς και είχε αποτέλεσμα, το καλοκαίρι του 1916, να διαμορφωθούν δύο αντίπαλες παρατάξεις. Το φαινόμενο ονομάστηκε Εθνικός Διχασμός, αποτυπώθηκε γεωγραφικά στην διάσπαση σε «κράτος των Αθηνών» υπό τον Βασιλιά και την νόμιμη κυβέρνηση και «κράτος της Θεσσαλονίκης» υπό τον Βενιζέλο και υπήρξε, ουσιαστικά, η πρώτη εμφύλια σύγκρουση στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.
    Οι επεμβάσεις της Αντάντ και η έξωση του Κωνσταντίνου Στην προσπάθειά της η Αντάντ να καταλάβει την Αθήνα, έστειλε στρατεύματα της τα οποία κινήθηκαν από τον Πειραιά στην πρωτεύουσα. Εκεί ο Ελληνικός Στρατός τους υποχρέωσε σε παράδοση. Παράλληλα, δυνάμεις της Αντάντ βομβάρδιζαν περιοχές της Αθήνας και επέβαλλαν έναν αυστηρό αποκλεισμό αποτέλεσμα του οποίου ήταν εκατοντάδες θάνατοι από λιμοκτονία. Επίσης, εξανάγκασαν τον Κωνσταντίνο σε παραίτηση, ο οποίος εγκατέλειψε την χώρα (2/15 Ιουνίου 1917). Στον θρόνο άφησε τον γιο του Αλέξανδρο, δίχως, ωστόσο, ο ίδιος να παραιτηθεί.
    Η ανάληψη της εξουσίας από τον Βενιζέλο Ο Βενιζέλος, έχοντας την πλήρη στήριξη και εμπιστοσύνη των Δυνάμεων της Αντάντ, ήρθε στην Αθήνα, σχημάτισε νέα κυβέρνηση και κήρυξε τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις. Ελληνικά στρατεύματα πήραν μέρος στο πλευρό των Δυνάμεων της Αντάντ, στις τελευταίες μάχες που έγιναν στην Μακεδονία (1918). Επιπλέον, ο Βενιζέλος επανέφερε την Βουλή που είχε εκλεγεί τον Μάιο του 1915, η οποία λόγω της «νεκρανάστασής» της ονομάστηκε Βουλή των Λαζάρων. Παράλληλα, επακολούθησαν εξορίες των πολιτικών αντιπάλων του Βενιζέλου στην Κορσική, καθαιρέσεις δεκάδων Μητροπολιτών, απολύσεις εκατοντάδων δικαστικών και αξιωματικών, εξευτελισμοί χιλιάδων κληρικών και δημοσίων υπαλλήλων.

    Μου αρέσει!

  8. ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
    Όπως όλοι γνωρίζουμε χάρις στον Διάδοχο και έπειτα Βασιλέα Κωνσταντίνο και το εκλεκτό επιτελείο του (εκτός αν φορούν παρωπίδες κάποιοι) η Ελλάς διπλασιάστηκε σε έκταση και πληθυσμό! Τώρα βέβαια μαθαίνουν στα δύσμοιρα τα παιδιά πως ο υπερδιπλασιασμός της Ελλάδος οφείλεται στον Βενιζέλο. Είναι λάθος αυτό. Αν επικρατούσαν οι ιδέες, οι απόψεις και οι προτάσεις του Βενιζέλου τότε η μισή και παραπάνω Μακεδονία (εννοείται και η Θράκη) θα ήταν πουλημένη στους Βουλγάρους. Ποιες ήταν οι απόψεις του Βενιζέλου. Ακούστε:
    «πέραν του Αλιάκμονος δεν είνε Ελλάς», «η Θεσσαλονίκη δεν είνε πόλις Ελληνική αλλά Εβραιούπολις, διότι περιέχει εβδομήκοντα χιλιάδας Εβραίων και μόνον δέκα χιλιάδας Ελλήνων, δεν εννοεί δε αυτήν την ψύχωσιν του Ελληνισμού δια την Θεσσαλονίκην»!!! (Εν Λονδίνω, ξενοδοχείον Claridges Hotel, μαρτυρία του Στέφανου Σκουλούδη μετέπειτα πρωθυπουργού). Ο τότε πρέσβυς της Ρωσίας στην Σόφια ανέφερε στην έκθεση του μεταξύ άλλων:
    «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μου δήλωσε απερίφραστα ότι κατά την γνώμη του οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι να παραχωρήσουν στην Βουλγαρία την Καβάλα, την Δράμα, τις Σέρρες, το Κιλκίς και το Μοναστήρι. Δεν μπορούν όμως να δώσουν την Θεσσαλονίκη, την Χαλκιδική εκτός από το Άγιον Όρος, τα Γιαννιτσά, το Βαρδάρη, τα Βοδενά (=Έδεσσα) και την Φλώρινα.»
    Ας σημειωθεί πως είναι ασύστολο ψεύδος πως ο Διάδοχος ήθελε να κινηθεί στο Μοναστήρι και όχι στην Θεσσαλονίκη. Ο Στρατός κινούνταν σε δύο μέτωπα. Ένα βόρεια και το άλλο ανατολικά. Οι τουρκικές αρχές της Θεσσαλονίκης πρότειναν δις στον Κωνσταντίνο την παράδοση της πόλεως με όρους. Ο Βενιζέλος έσπευσε να τηλεγραφήσει στον Κωνσταντίνο να δεχθεί τους όρους. Ο Βενιζέλος δεν εισακούσθη και χάρη στο πείσμα, την τόλμη και το θάρρος του Στρατηλάτη η Θεσσαλονίκη άνευ όρων έγινε και πάλι Ελληνική.

    ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ
    Ο Εθνικός Διχασμός δρομολογήθηκε τροφοδοτήθηκε και πυροδοτήθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην Κρήτη. Ας σημειωθεί πως αγόραζε ο Βενιζέλος όπλα και φυσίγγια για την τουρκική αστυνομία. Οι συγκρούσεις με τον ύπατο αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιο και οι αντεθνικές του προτάσεις περί «ηγεμονοποίησης της Κρήτης κατά το βουλγαρικό πρότυπο» και πόσες άλλες θα τροφοδοτήσουν τον επικείμενο «Εθνικό διχασμό». Ο Βενιζέλος λειτουργούσε ως όργανο της ξενοκρατίας. Με εισήγησή του, επιβλήθηκε στο νησί οικονομικο-διοικητικός έλεγχος από τους ξένους.
    Τον Αύγουστο του 1909 ξέσπασε το εθνοφθόρο κίνημα στο Γουδί. Οι κινηματίες κάλεσαν τον «Κρητικό» πολιτικό για να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού. Ο δήθεν «εθνάρχης» εξαπάτησε με πρόθεση τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ υποσχόμενος πάταξη του ρουσφετιού και παγίωση της τάξεως στο στράτευμα (στο μέλλον όμως αναδείχθηκε σε μαέστρο της ρουσφετολογίας και της κομματικής φαυλότητος) και ανέλαβε πρωθυπουργός. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 κέρδισε τις εκλογές και διεμήνυσε στην τουρκία πως δεν θα επρόκειτο να συμφωνήσει σε λύση του Κρητικού αντίθετη προς τις τουρκικές βλέψεις! Έλαβε αξιόλογα μέτρα για την παγίωση της δημοσίας τάξεως και της αγροτικής ασφάλειας, υπέρ της εργατικής τάξης και στον τομέα της δικαιοσύνης. Έτσι, κέρδισε άνετα και τις εκλογές του Μαρτίου του 1912.
    Μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους, (η Ελλάς ήδη υπερδιπλασιασμένη), ο Βενιζέλος ανακοίνωσε πως θα διεκδικούσε ως όριο το Πόρτο Λάγος, δηλ. χορηγούσε στην ηττημένη από τον Βασιλιά μας Βουλγαρία διέξοδο στο Αιγαίο! Πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά!!!
    Ο Κωνσταντίνος επέμενε να κρατηθούν οι δήθεν «Προστάτες», για να απαλλαγεί η χώρα μας από την κηδεμονία τους, κίνηση που δεν του την ξέχασαν και συγχώρησαν οι «Μεγάλοι». Ο Στρατηλάτης ξεκαθάρισε στον Βενιζέλο (3 Ιουλίου 1913) «Οι διεκδικήσεις μας δεν αφορούν στις Δυνάμεις, κυρίως στην Ρωσία, που προστατεύουν ανοιχτά τους Μογγόλους (=έτσι χαρακτήριζε τους Βουλγάρους). Σας έχω ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή μου να υπογράψω την ειρήνη στο πεδίο της μάχης και να επιβάλλω τους όρους της αρεσκείας μου».

    * Η γραμμή του Βασιλέως Κωνσταντίνου ήταν η εξής: «Δεν πρόκειται να διαπραγματευθούμε την Καβάλα, την Θάσο, την γραμμή Έβρου! Και αρνούμαι να υπογράψω συνθήκη που θα χορηγεί στην Βουλγαρία έξοδο στο Αιγαίο»!!! Ντόμπρα, γενναία, Ελληνική στάση!
    * Η πολιτική του Βενιζέλου ήταν η εξής: «Οι συμφιλιωτικές μου προσπάθειες-με τον αρχισφαγέα της Μακεδονίας εννοεί Βούλγαρο-συχνά ανατρέπονται από τον Βασιλιά και το στρατιωτικό κόμμα». Εξοργιστικά υποχωρητική και ενδοτική πολιτική.

    * Το αποτέλεσμα: Συνθήκη Βουκουρεστίου: Επικρατεί η αποφασιστικότητα και το αδάμαστο σθένος του Στρατηλάτη Βασιλιά. Η Βουλγαρία δυστυχώς έχει διέξοδο στο Αιγαίο, αλλά συντρίβονται οι επιδιώξεις για ηγεμονία στα Βαλκάνια και το Μακεδονικό λύνεται υπέρ της Ελλάδος. Το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας, η νότια Ήπειρος, η Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου πλην των Δωδεκανήσων ανήκουν πια στην Ελλάδα χάρις στον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο και το λαμπρό Επιτελείο του με τον άξιο του Στρατό.

    ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ & ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑΚΟ
    Το 1913 ξεσηκώθηκαν οι Βορειοηπειρώτες με επικεφαλής τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο και ο Βενιζέλος έστειλε δυνάμεις με επικεφαλής τον υποστράτηγο Αναστάσιο Παπούλα για να συντρίψει την εξέγερσή τους!!! Στις 10 Δεκεμβρίου 1913 ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος τόνισε στον επιτετραμμένο
    της Αυστρίας πρίγκιπα Φίρστενμπεργκ ότι, αν ο πρωθυπουργός Βενιζέλος συνέχιζε να μην υποστηρίζει τους εξεγερμένους Βορειοηπειρώτες, θα τον απέλυε και θα ανέθετε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε άλλον, ενώ σε έσχατη ανάγκη θα παραιτείτο ο ίδιος του Θρόνου και θα ετίθετο επικεφαλής των εξεγερμένων Βορειοηπειρωτών!!!
    Ο Βενιζέλος και στο θέμα της Δωδεκανήσου αδιαλείπτως υποχωρούσε και στο «Δωδεκανισιακό» ζήτημα. Το 1913, στην Ρώμη, δήλωσε στον Ιταλό υπουργό Εξωτερικών Σαν Τζουλιάνο: «Το ζήτημα της Δωδεκανήσου αφορά αποκλειστικά και μόνο στην Ιταλία και στην Τουρκία»(!)

    Α΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
    Στα παρασκήνια οι σιωνιστές υπερτραπεζίτες και βιομήχανοι όπλων προωθούσαν σε συνεργασία με την μασονία, την πρώτη φρικαλέα παγκόσμια αλληλοσφαγή. Πρόσχημα, άλλοθι και αφορμή η δολοφονία του διαδοχικού ζεύγους της Αυστροουγγαρίας από έναν Σέρβο φοιτητή με ηθικούς αυτουργούς μέλη μασονικών στοών, οι οποίες αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα του σιωνισμού στους κόλπους της χριστιανοσύνης!!! Στον πόλεμο αυτό δεν νίκησε η Αντάντ αλλά οι Εβραίοι, που τον προκάλεσαν και «απέκτησαν όσα επιδίωκαν και η νίκη τους αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη εκδίκησή τους κατά της χριστιανοσύνης» κατά δήλωσιν του διακεκριμένου Αυστριακού διπλωμάτη κόμη Μένσντορφ το 1921.
    Ο Βενιζέλος τηλεγράφησε αρχικά (ρεαλιστικώς και ορθώς πράττων) στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Γ. Στρέιτ ότι η Ελλάς θα τηρούσε στάση αναμονής και ότι δεν υπήρχε ενδεχόμενο να βρεθεί στο πλευρό της Σερβίας στον πόλεμο της με την Αυστροουγγαρία. Σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου διαβεβαίωνε πως ο πόλεμος θα έληγε «εντός τριών εβδομάδων» (και κράτησε 4 χρόνια) και η Ελλάδα θα έπρεπε να «σπεύση να συμμετάσχη εις αυτόν δια να μην χάσει τα κέρδη από τους Βαλκανικούς πολέμους» και έσπευσε να ζητήσει από την Αντάντ να συμμαχήσει η Ελλάδα μαζί της άνευ όρων (18 Αυγούστου 1914). Η πρόταση αυτή όπως και οι μεταγενέστερες δεν έγιναν δεκτές από τις δυνάμεις της Αντάντ. Σημειωτέον, είχε πει στον Γάλλο τότε Πρωθυπουργό Πουανκαρέ ο «εθνάρχης» «Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι (ο Κωνσταντίνος) κάθε άλλο παρά εχθρικά αισθήματα τρέφει προς την Γαλλία και πως δεν είναι γερμανόφιλος. Είναι Έλληνας και μόνο Έλληνας και σε καμία περίπτωση δεν θα έρχοταν σε σύγκρουση με το εθνικό μας συναίσθημα».

    * Θέση Βασιλέως και Γενικού Επιτελείου:
    Η ευρωπαική σύρραξις θα είναι πολυετούς διαρκείας.
    * Θέση Βενιζέλου:
    Η ευρωπαική σύρραξις θα διαρκέση ολίγας εβδομάδας.

    Ο ελληνοεβραικής καταγωγής πρωθυπουργός πρότεινε 50.000 Ελληνικού Στρατού για να κάνουν τους χωροφύλακες στην Αίγυπτο!!! Εννοείται πως ο Βασιλεύς δεν συμφώνησε. Έπειτα είχε νέα έμπνευση: Δημιουργία «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» Πως; Με προσφορά: στην Σερβία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, στην Ρουμανία της Δυτικής και Ανατολικής Τρανσυλβανίας, στην Βουλγαρία της Ελληνικής Μακεδονίας (!!!) και στην Ελλάδα της Ηπείρου και νησιά του Αιγαίου!!! Οι Ανταντικοί συμφώνησαν και οι Σέρβος και Ρουμάνος πρωθυπουργοί αρνούνται αγανακτισμένοι ώσπου ο Βενιζέλος παίρνει πίσω την ηλίθια πρότασή του. Κατασκεύασε πλαστό έγγραφο από τον απολυθέντα από τους Ανταντικούς βούλγαρο εν Αθήναις πρέσβυ Πασάροφ για να δυσφημήσει και να συκοφαντήσει τον Βασιλέα. Τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο 1915 ο Βενιζέλος απέστειλε 3 επιστολές στον Βασιλέα με τις οποίες πρότεινε την πώληση της Ανατολικής Μακεδονίας και των Σερρών έναντι ανταλλάγματος: ισομεγέθες έδαφος στην Μικρά Ασία. Οι αντεθνικές αυτές προτάσεις του Βενιζέλου δεν έγιναν δεκτές από τον Στρατηλάτη και ο «εθνάρχης» έσπευσε να τις δημοσιοποιήσει τον Απρίλιο του 1915 (μη όντας πρωθυπουργός) στον γαλλικό τύπο.
    Στις 5 Μαρτίου 1915 αποφάσισε με μοναδική αντίθετη ψήφο εκείνη, (ε καλά) του Βενιζέλου, να συνεχιστεί η πολιτική ουδετερότητος. Ο Βενιζέλος τηλεγράφησε στους Έλληνες πρέσβεις στις ανταντικές πρωτεύουσες, παρά την απορριπτική τοποθέτηση του Συμβουλίου, να ενημερώσουν εμπιστευτικά τα υπουργεία εξωτερικών τους ότι «η κυβέρνησις απεφάσισε την έξοδον εις τον πόλεμον και την επιχείρησιν εις τα Δαρδανέλια» και απέμεινε μόνο η συναίνεση του Κωνσταντίνου!!! Ο Βασιλεύς, μετά από εμπεριστατωμένη εισήγηση του ΓΕΣ διαπίστωσε την αποτυχία της επιχειρήσεως αυτής! Ο Βενιζέλος επέμενε να συμμετάσχει η Ελλάδα χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους και τις συνέπειες. Τελικά η Ελλάδα δεν συμμετείχε. Η ναυτική αυτή ανταντική επιχείρηση αποδείχθηκε οικτρά αποτυχημένη και η Ελλάδα χάρις τον Κωνσταντίνο και το ΓΕΣ σώθηκε από την ολέθρια αυτή συμμετοχή σε απώλειες και σε τεραστίους κινδύνους. Ο Βενιζέλος ξεκίνησε το εμπόριο και την δημιουργία αισχρολογιών και άλλων ανοησίων περί «γερμανοφιλίας» τώρα, του Κωνσταντίνου. Άλλα έλεγε όμως στον Γάλλο πρωθυπουργό. Το ότι σπούδασε στην Γερμανία, είχε την ράβδο του Γερμανού Στρατάρχου, είχε σύζυγο του την αδελφή του Γερμανού αυτοκράτορα, ο υπουργός Εξωτερικών (παρητηθείς πλέον) Γ. Στρέιτ ήταν Γερμανός ότι πολλά μέλη του ΓΕΣ είχαν περατώσει την στρατιωτική τους εκπαίδευση στην Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου, βάρυνε την φήμη την οποία είχε εξαπολύσει ο «κρητικός» πολιτικός. Ουδέποτε υπήρξε φιλογερμανός, ούτε φιλοανταντικός, υπήρξε ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

    * Θέση Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΒ΄:
    Υπέρ της συμμετοχής μας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ υπό ένα πλαίσιο όρων, προυποθέσεων και ανταλλαγμάτων με προεξόφληση εκ μέρους της Συμμαχίας της εδαφικής μας ακεραιότητος.
    * Θέση Πρωθυπουργού Βενιζέλου:
    Υπέρ της συμμετοχής μας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ άνευ όρων, ούτε με εγγύηση εκ μέρους της, της εδαφικής μας ακεραιότητος.

    Μου αρέσει!

  9. απίστευτο περιστατικό συνέβη στη Λάρισα

    Η θέα της ελληνικής σημαίας και του Σπαρτιάτη βασιλιά Λεωνίδα στην μπλούζα ενός ανήλικου αγοριού… «ερέθισε» έναν 35χρονο αντιεξουσιαστή, που δεν δίστασε να αναγκάσει το 12χρονο παιδί να… γδυθεί σε κεντρική πλατεία της Λάρισας!

    Το απίστευτο περιστατικό συνέβη τη στιγμή που ο 12χρονος έκανε βόλτα στην πλατεία μαζί με έναν φίλο του. Όταν το παιδί είδε τον 35χρονο να έρχεται οργισμένος προς το μέρος του και να του ζητά επιτακτικά να βγάλει αμέσως τη μπλούζα, τα έχασε και δεν τόλμησε να αντιδράσει, Έβγαλε την μπλούζα και αναγκάστηκε να επιστρέψει ημίγυμνος στο σπίτι του με δάκρυα στα μάτια!

    Mόλις τον είδαν έτσι οι γονείς του, υπέβαλαν αμέσως μήνυση κατά του 35χρονου δράστη στο αστυνομικό τμήμα της πόλης.

    Οι άνδρες της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. που ξεκίνησαν έρευνες, δεν άργησαν να τον εντοπίσουν και να τον συλλάβουν, ενώ στο σακίδιό του βρήκαν και την μπλούζα του 12χρονου που είχε κρατήσει ως… τρόπαιο του «κατορθώματός» του!

    Μου αρέσει!

  10. δΟι Παιδουπόλεις ή Παιδοπόλεις ιδρύθηκαν το 1947, κατά την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου με πρωτοβουλία της τότε Βασιλίσσης Φρειδερίκης.Οι παιδοπόλεις ιδρύθηκαν με σκοπό να προφυλαχθούν τα παιδιά κυρίως της Βορείου Ελλάδος που βρίσκονταν κοντά στα σύνορα από το παιδωμάζωμα που πραγματοποιούσαν τότε οι κομμουνιστοσυμμορίτες. Ήταν ένα δίκτυο 53 ιδρυμάτων σε όλη την έκταση της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας στα οποία φιλοξενήθηκαν παιδιά από τις εμπόλεμες περιοχές. Το σχέδιο για το παιδοφύλαγμα εφαρμόστηκε με χρηματοδότηση του εράνου «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος», που ιδρύθηκε στις 11 Ιουλίου 1947 με σκοπό τη φροντίδα των παιδιών που βρισκόταν στις περιοχές που μαινόταν ο Εμφύλιος πόλεμος. Ο αριθμός των παιδιών που πέρασαν από τις παιδουπόλεις εκτιμάται περίπου στις 25.000. Όσα παιδιά δεν είχαν χάσει τους γονείς τους είχαν επιστρέψει στο πατρικό τους σπίτι. Άπορα παιδιά, παιδιά που κινδύνευαν να γίνουν όμηροι του κομμουνιστοσυμμοριτισμού βρήκαν στέγη, αγάπη και φαγητό. Οι Παιδουπόλεις έπειτα έβγαλε όχι μόνο μορφωμένους πολίτες με ήθος, σεβασμό, αξιοπρέπεια και αρχές αλλά και μεγάλους επιστήμονες.

    Με την επιστροφή αυτή, το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας ίδρυσε τα Σπίτια του Παιδιού. Σκοπός της ίδρυσής τους ήταν η εξύψωση του επιπέδου ζωής, τόνωση του πατριωτικού και θρησκευτικού συναισθήματος καθώς και να δώσει κοινωνική και ηθική αγωγή στους νέους καθώς και μια στοιχειώδη επαγγελματική κατάρτιση στον αγροτικό και τεχνικό τομέα.\

    Το «Σπίτι του Παιδιού» ονομάστηκαν ιδρύματα που δημιούργησε το 1950-1955 το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας υπό την προσωπική φροντίδα της Βασίλισσας για τη φροντίδα των παιδιών σε 260 Ακριτικά χωριά της Βόρειας Ελλάδας. Το 1955 αναφέρονταν ότι λειτουργούσαν 140 Σπίτια του Παιδιού και 20 παραρτήματα στα οποία φοιτούσαν 25.000 άτομα και πλέον ετησίως στην Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη, ενώ το 1965 λειτουργούσαν 260 Σπίτια του Παιδιού στα οποία παρακολουθούσαν τα προγράμματά τους 53.857 παιδιά.Η αρχιτεκτονική των «Σπιτιών του Παιδιού» διέφερε από χωριό σε χωριό. Στα Σπίτια του Παιδιού λειτουργούσαν βιβλιοθήκες, αίθουσες παιχνιδιών και δραστηριοτήτων.

    Το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας ή Βασιλική Πρόνοια ήταν ένας οργανισμός με σκοπό τη φροντίδα παιδιών. Δημιουργήθηκε το 1955 από την Βασίλισσα Φρειδερίκη, ως συνέχιση της «Πρόνοιας Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος». Η Βασιλική Πρόνοια δεν ήταν κρατικός οργανισμός, αλλά είχε σημαντική υποστήριξή του και με νομικές πράξεις αλλά και με χρηματοδότηση μέσω έμμεσης φορολογίας και διάθεση εκτάσεων. Η «Βασιλική Πρόνοια» μετεξελίχθηκε το 1970 σε «Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας» (Ε.Ο.Π.) (ΦΕΚ 125/2.6.1970).

    Σ Υ Ν Ο Ψ Ι Σ Μ Ε Ν Α
    Αρχικά το έργο της Πρόνοιας (με το πλήρες όνομα «Έρανος «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος» υπό την Υψηλήν Προστασίαν της ΑΜ της Βασιλίσσης») ήταν οι «Παιδουπόλεις» (περίπου 52 στο απόγειό τους) αλλά με την επιστροφή της πλειοψηφίας των παιδιών στα σπίτια τους το 1950, άλλαξε κατεύθυνση ιδρύοντας τα «Σπίτια του Παιδιού» (αναφέρονται ως «εγκατεστημένα σε 260 Ακριτικά χωριά»), δύο Αγροτικές Οικοκυρικές Σχολές για κορίτσια (μετεξέλιξη Παιδουπόλεων), μια πρωτοβάθμιος Αγροτική Σχολή, μια τεχνική σχολή για αγόρια, πρόγραμμα οικοτεχνίας (ιδιαίτερα η ταπητουργία), η εθνικοθρησκευτική αγωγή, έργα κοινής ωφελείας, νηπιαγωγεία, έκδοση περιοδικών («Το Σπίτι του Παιδιού», «Η Παιδούπολη») και αργότερα Ομάδες Βοήθειας Υπαίθρου, «Αστικά Κέντρα» (15 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Καβάλα για εξωσχολική επαγγελματική εκπαίδευση και ψυχαγωγία), Κέντρα Νεότητας (σε άλλες πόλεις).

    Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΝΟΝΙΚΑ. ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΟΗΕ ΤΟ 1950. ΟΙ ΣΦΑΓΕΙΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΧΑΣΑΠΗΔΕΣ ΑΝΤΑΡΤΟΕΛΑΣΙΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!! ΠΟΤΕ!!! ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΤΕ ΠΟΥ ΕΠΙ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΑ!

    Μου αρέσει!

  11. γΟι πράκτορες της CIA είχαν βασική αποστολή

    τη συλλογή πληροφοριών από τη Βουλγαρία, τηνΑλβανία και τη Γιουγκοσλαβία και την αντιμετώπιση των σοβιετικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Ηαμερικανική υπηρεσία συνεργαζόταν στενά με τις ελληνικές αρχές ασφαλείας για τηνπαρακολούθηση και την εξάρθρωση κομμουνιστικών οργανώσεων.

    Οι υπάλληλοι της CIA αναμειγνύονταν σε όλους τους τομείς της αθηναϊκής ζωής, με αποτέλεσμα ναπροκαλούν πολλές φορές τις αντιδράσεις των διπλωματών. Η φτώχεια που επικρατούσε στηνΕλλάδα κατά τη δεκαετία του ’50 επέτρεπε στους πράκτορες της αμερικανικής υπηρεσίας νααποκτούν με σχετική ευκολία πληροφοριοδότες σε διάφορες κρατικές ή και στρατιωτικέςυπηρεσίες. Ο διπλωμάτης Τζων Όουενς, ο οποίος υπηρέτησε πολλά χρόνια στην Ελλάδα, πίστευε ότι«ο βαθμός της ανάμειξης των αξιωματούχων της CIA στην ελληνική σκηνή δεν είναι καθόλου υγιής.Αστειευόμασταν πολλές φορές στο πολιτικό τμήμα της πρεσβείας πως η μόνη διαφορά ανάμεσάμας ήταν ότι εμείς δεν πληρώναμε για τις πληροφορίες μας».
    6
    Η αντιζηλία ανάμεσα στους διπλωμάτες και τη CIA οφειλόταν επίσης στην απόφαση της βασιλικήςοικογενείας να διατηρεί απευθείας επαφή με την Ουάσιγκτον μέσω της μυστικής υπηρεσίας. ΗΦρειδερίκη καθιέρωσε μια «ειδική σχέση» μεταξύ των ανακτόρων και του σταθμού της CIA, η οποίακράτησε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ο διπλωμάτης Νορμπ Άνσουτζ εκτιμά ότι ο «βασιλέαςΠαύλος και η Φρειδερίκη αναγνώρισαν πολύ νωρίς ότι η CIA προσέφερε αποτελεσματική καισχετικά απευθείας πρόσβαση στον Λευκό Οίκο. Έπαιξαν λοιπόν το χαρτί αυτό αναλόγως».

    7
    Η αμερικανική υπηρεσία εκμεταλλεύθηκε την πρόσβαση στο παλάτι για να ενισχύσει τη θέση τηςέναντι της υπόλοιπης αμερικανικής αποστολής. Τα στελέχη της δεν έχαναν ευκαιρία νακαλλιεργήσουν τις σχέσεις τους με όλα τα μέλη της βασιλικής οικογενείας. Ένας πράκτοράς της είχε,για παράδειγμα, αναλάβει να διδάξει τζούντο και μπάντμιντον στον τότε διάδοχο Κωνσταντίνο. Ο ενλόγω πράκτορας βρισκόταν στο παλάτι σχεδόν κάθε μέρα και είχε αναλάβει το ρόλο του«εκπαιδευτή», ενώ άλλοι αξιωματούχοι προμήθευαν τη Φρειδερίκη με εξειδικευμένοεπικοινωνιακό εξοπλισμό.

    8
    Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον εκάστοτε πρέσβη και το σταθμό της CIA έφτασε πολλές φορές σεσημεία μεγάλης έντασης. Ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ διόρισε το 1955 μια ειδική επιτροπή για ναεξετάσει όλες τις μυστικές επιχειρήσεις που είχε εκτελέσει μέχρι τότε η CIA. Η επιτροπή, πουονομάστηκε Μπρους

    Λόβετ, από τα ονόματα των συνπροέδρων της, κατέληξε στο συμπέρασμα πωςη Αθήνα ήταν ένα από τα πολύ λίγα πόστα στα οποία ο σταθμάρχης της μυστικής υπηρεσίας είχεμεγαλύτερη δύναμη από τον πρέσβη.

    9
    Η συνεργασία της ΚΥΠ με τη CIA
    Τον Μάιο του 1953 ιδρύθηκε η ελληνική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών με τη βοήθεια και τηνενίσχυση των αμερικανικών υπηρεσιών. Οι αξιωματούχοι της CIA που συνεργάσθηκαν στηνοργάνωση της ΚΥΠ είχαν ωστόσο σημαντικές αντιρρήσεις για τους στόχους της. Η ελληνικήκυβέρνηση και οι αξιωματούχοι που ανέλαβαν τη δημιουργία της προώθησαν και πέτυχαν τοντριπλό ρόλο της: την κατασκοπεία στο εξωτερικό, την αντιμετώπιση των ξένων υπηρεσιών πουδρούσαν στην Ελλάδα και την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου στο εσωτερικό τηςχώρας. Οι Αμερικανοί ανησυχούσαν πως ο σύνθετος αυτός ρόλος της ΚΥΠ θα επέτρεπε στους

    Digitized by 10uk1s
    πολιτικούς να την χρησιμοποιούν για ιδίους σκοπούς, και γι’ αυτό ήθελαν να δημιουργηθείξεχωριστή υπηρεσία που (όπως ακριβώς συμβαίνει στις ΗΠΑ με τη CIA και το FBI) θα ησχολείτο μετην εσωτερική ασφάλεια.

    Η αμερικανική υπηρεσία παρείχε στην ΚΥΠ «συμπληρωματικά κονδύλια» για τη λειτουργία της,εκπαιδευτικά σεμινάρια για τα στελέχη της και ειδικό εξοπλισμό. Οι σχέσεις των δύο υπηρεσιώνήταν στενές, δεδομένου ότι εκτελούσαν πολλές κοινές επιχειρήσεις. Οι αμερικανοί πράκτορες πουυπηρετούσαν στην Αθήνα συνήθιζαν να αναφέρονται στη δική τους «Αγία Τριάδα», που απετελείτοαπό τη CIA, την ΚΥΠ και την Υπηρεσία Αλλοδαπών της ελληνικής Αστυνομίας που ησχολείτο με τιςανακρίσεις φυγάδων από το ανατολικό μπλοκ.

    Οι αμερικανοί ειδικοί αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό την ΚΥΠ και τα στελέχη της. Έκθεση για τιςελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας ανέφερε πως ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα ήταν ηανάμειξη στελεχών της σε παράνομες πολιτικές δραστηριότητες, η υπερβολική εξάρτηση από τιςδυτικές υπηρεσίες για την εξασφάλιση πληροφοριών σχετικά με ανατρεπτικά στοιχεία και η ελλιπήςαξιοποίηση των πηγών της. Οι Αμερικανοί δεν είχαν εμπιστοσύνη στην ασφάλεια τωνεγκαταστάσεων της ΚΥΠ και στο προσωπικό της, γιατί, όπως τόνιζε απόρρητη έκθεση, «οχαρακτήρας των Ελλήνων δεν συμβαδίζει με την τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Η απάθεια και ηανία είναι συχνά αίτια σοβαρών λαθών…»
    10
    Ο σταθμός της CIA συνεργαζόταν κυρίως με τον Α’ Κλάδο της ΚΥΠ, που είχε την ευθύνη για τησυλλογή πληροφοριών σε άλλες χώρες, καθώς και με τον Β’ Κλάδο Αντικατασκοπείας.

    Οι κοινές επιχειρήσεις της ΚΥΠ και της CIA είχαν επίκεντρο τη Βουλγαρία και την Αλβανία. Σταελληνικά σύνορα με τις χώρες αυτές είχαν δημιουργηθεί ειδικά κέντρα συλλογής πληροφοριών(Advanced Intelligence Centers) εξοπλισμένα με ηλεκτρονικά μέσα που υπέκλεπταν συνομιλίες,λειτουργούσαν ως δίκτυα έγκαιρης προειδοποίησης για τις κινήσεις στρατιωτικών δυνάμεων καιεπίσης ως κέντρα από όπου ξεκινούσαν μυστικές αποστολές.

    Ένας από τους έλληνες αξιωματικούςπου συμμετείχαν στις κοινές αυτές επιχειρήσεις κατά τη δεκαετία του ’50 ήταν ο τότεαντισυνταγματάρχης της ΚΥΠ Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα ηγέτης του πραξικοπήματοςτου 1967.

    Τα κέντρα πληροφοριών ήταν επανδρωμένα με αξιωματικούς του στρατού, ενώ τα στελέχη της CIAξόδευαν πολύ χρόνο με τους έλληνες ομολόγους τους.
    11
    Η παραστρατιωτική συνεργασία
    Στη CIA είχε ανατεθεί από την αμερικανική κυβέρνηση η συνεργασία με επίλεκτες ομάδες τουελληνικού στρατού για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης εισβολής από δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης και των «δορυφόρων» της. Κατά την εποχή του ψυχρού πολέμου, το σενάριο αυτόαποτελούσε πρωταρχική ανησυχία της Ουάσιγκτον.

    Άκρως απόρρητο σημείωμα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας του Λευκού Οίκου αναφέρεισυγκεκριμένα πως το 1952 οι ΗΠΑ έπρεπε να παράσχουν «την υποστήριξη που αρμόζει στηνελληνική στρατιωτική ηγεσία για να βοηθήσουν: 1) στη διατήρηση της εσωτερικής ασφαλείας· 2)στην απόκρουση επίθεσης από χώρες

    δορυφόρους με την ενίσχυση ανταρτών 3) στην όσο τοδυνατόν μεγαλύτερη καθυστέρηση μιας επίθεσης από δυνάμεις χωρών

    δορυφόρων που θα είχανσοβιετική βοήθεια».
    12
    Η CIA έχει αναλάβει την ευθύνη για τη συνεργασία με τα ΛΟΚ (Λόχοι Ορεινών Καταδρομών), που

    Digitized by 10uk1s
    εθεωρούντο ιδιαίτερα αφοσιωμένα στο παλάτι. Η σχέση της CIA με τα ΛΟΚ εγκαινιάστηκε το 1951και βασικό ρόλο έπαιξαν ο Στήβεν Μίλτον

    (στέλεχος της αμερικανικής υπηρεσίας) και οσυνταγματάρχης Καλίνσκι, αρχηγός των ΛΟΚ και γαμπρός του Παπάγου. Η CIA είχε αναλάβει, σεσυνεργασία με τη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του Πενταγώνου, την εκπαίδευση των αξιωματικώντων ΛΟΚ, και τους παρείχε σκηνές, ειδικά φορτηγά και πολεμικό εξοπλισμό. Έκθεση τηςαμερικανικής στρατιωτικής αποστολής στην Αθήνα ανέφερε πως η αμερικανική υποστήριξη προς ταΛΟΚ είχε ένα άκρως απόρρητο σκέλος, ενώ πρότεινε τη δημιουργία ενός εκθετηρίου με όπλα πουχρησιμοποιούνται στο

    ανατολικό μπλοκ για την εκπαίδευση των καταδρομέων.
    13
    Το βασικό σχέδιο προέβλεπε ότι, μετά την εισβολή εχθρικών δυνάμεων, ο υπεύθυνος επιχειρήσεωντου σταθμού της CIA θα ανέβαινε στα βουνά της Βορείου Ελλάδος μαζί με ορισμένες επίλεκτεςμονάδες των ΛΟΚ και

    των TEA (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας), όπου θα αντιπροσώπευαν τηνεξόριστη πλέον ελληνική κυβέρνηση και θα συντόνιζαν την αντίσταση κατά των εισβολέων. Στηδιάθεση των ανδρών των ΛΟΚ υπήρχαν αποθηκευμένα όπλα, ασύρματοι και άλλο υλικό σε ειδικούςκρυψώνες. Το σχέδιο είχε ως βασικό στόχο να μην επαναληφθεί η εμπειρία της αντίστασης κατά τηγερμανική κατοχή, η οποία χαρακτηριζόταν από την πολυδιάσπαση των διαφόρων οργανώσεων.

    Οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν επηρεασθεί από την εμπειρία της αντιμετώπισης τουανταρτοπόλεμου από τον ελληνικό στρατό κατά τον εμφύλιο πόλεμο και είχαν καταρτίσει μια σειράαπό σχετικές μελέτες με τεχνικά, πολιτικά και επιχειρησιακά συμπεράσματα.

    Οι αξιωματικοί της στρατιωτικής αποστολής και της CIA συνεργάζονταν εξάλλου με τα TEA, στις

    μονάδες των οποίων έκαναν τακτικές επισκέψεις. Ο ρόλος των TEA σε περίπτωση εισβολής ήταν ηπροστασία των τακτικών δυνάμεων του στρατού και η εκτέλεση επιχειρήσεων ανορθόδοξουπολέμου.

    Η έκθεση της αποστολής για την παραστρατιωτική συνεργασία περιγράφει ακόμα ότι τα TEAλειτουργούσαν σαν δίκτυα συλλογής πληροφοριών, διατηρούσαν τουλάχιστον ένανπληροφοριοδότη σε κάθε χωριό και συμμετείχαν σε «συζητήσεις στα τοπικά καφενεία», ασκώνταςτην τακτική της αντιπροπαγάνδας. Σύμφωνα με την έκθεση, οι διοικητές των TEA «διατηρούνφακέλους για όλους τους γνωστούς κομμουνιστές, τους συνοδοιπόρους και το δυναμικό της ΕΔΑστις περιοχές ευθύνης τους».
    14
    Η σύγκρουση για τον Παπάγο
    Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 το παλάτι και η αμερικανική αποστολή ήλθαν σε σύγκρουσηεξαιτίας της υποστήριξης των Αμερικανών προς τον στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο. Η Φρειδερίκηπίστευε πως ο στρατάρχης, παρά τις στενές σχέσεις που διατηρούσε με το παλάτι, δεν τελούσε υπότον έλεγχό της. Η απαίτησή της να ελέγχει το στράτευμα ήταν ένα από τα βασικά αίτια τηςψύχρανσης των σχέσεων των ανακτόρων με τον Παπάγο. Την ίδια περίοδο, ορισμένες συνωμοτικέςομάδες είχαν αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στις Ένοπλες Δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες τηναστάθεια που επικρατούσε εξαιτίας των συνεχών αλλαγών κυβερνήσεων.

    Οι αμερικανικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν με προσοχή τις δραστηριότητές τους και τιςενεθάρρυναν με τη λογική ότι θα μπορούσαν να παρέμβουν αποτρεπτικά σε περίπτωσηκομμουνιστικού κινδύνου. Από τη δεκαετία του ’50 είχαν συλλέξει πληροφορίες για τηδραστηριότητα της συνωμοτικής οργάνωσης ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών), πουιδρύθηκε το 1944, προτού λήξει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ενόσω η ελληνική κυβέρνηση ήτανακόμη εξόριστη στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την ανάλυση των ειδικών του Στέητ Ντηπάρτμεντ,ο ΙΔΕΑ δημιουργήθηκε από νεαρούς αξιωματικούς, οι οποίοι επεδίωκαν να ενισχύσουν τη θέση

    Μου αρέσει!

  12. Η Φρειδερίκη θέλησε να εκμυστηρευθεί τις προθέσεις της στον σταθμάρχη της CIA. Σεσυνομιλία της με τον Κάμπελ, στις 31 Ιανουαρίου 1963, παραπονιόταν ότι «ο Καραμανλής είναιάνθρωπος με μεγάλες ικανότητες και εξ ολοκλήρου πιστός στη μοναρχία, γίνεται όμως όλο και πιοδύσκολο να συνεργαστεί κανείς μαζί του, διότι έχει πολύ κακή κρίση». Η Φρειδερίκη κατηγόρησετον πρωθυπουργό ότι δεν την κάλυψε όταν κατηγορήθηκε για τη μεγάλη προίκα της πριγκίπισσαςΣοφίας και υποστήριξε ότι «ίσως ήλθε ο καιρός για εκλογές και μια νέα κυβέρνηση» μεπρωθυπουργό τον

    υπουργό των Εσωτερικών Γεώργιο Ράλλη ή τον υπουργό των Οικονομικών ΣπύροΘεοτόκη. Στη συζήτηση με τον αξιωματούχο της μυστικής υπηρεσίας, η βασίλισσα έδωσε τηνεντύπωση ότι «αν αντιμετώπιζε μια κρίσιμη κατάσταση, το βασιλικό ζεύγος θα στρεφόταν στοστρατό, προκειμένου να σωθεί ο θεσμός της μοναρχίας».
    110
    Η Φρειδερίκη χαρακτήρισε τον Γεώργιο Παπανδρέου «φανατικό και ανεύθυνο» και τον ΣοφοκλήΒενιζέλο «γλοιώδη οπορτουνιστή, ο οποίος προσπαθεί να αποκτήσει την εύνοια του βασιλέα καιτης βασίλισσας, προκειμένου να απομονώσει και να πλήξει την αξιοπιστία του Παπανδρέου». Ηβασίλισσα εμφανίστηκε επίσης να «μην έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον αρχηγό του ΠροοδευτικούΚόμματος Σπύρο Μαρκεζίνη».

    Μου αρέσει!

  13. Πρωτόκολλο Δέκατο ΈνατοΟι επαναστάσεις δεν είναι δυνατό να χαρακτηριστούν αλλιώς εκτός από γάβγισμα μικρού σκυλιού εναντίον ενός ελέφαντα. Για μια καλά διοργανωμένη Κυβέρνηση, όχι από άποψη αστυνομικής, αλλά κοινωνικής οργάνωσης, το μικρό σκυλί γαβγίζει εναντίον του ελέφαντα, γιατί αγνοεί την ξεχωριστή του θέση και αξία. Αρκεί κάποιος να αποδείξει μ’ ένα καλό παράδειγμα την αξία της μιας ή της άλλης, για να πάψουν τα σκυλάκια να γαβγίζουν και να συνηθίσουν να κουνάνε την ουρά τους μόλις εμφανίζεται ο ελέφαντας.
    Για να αφαιρέσουμε το γόητρο της ανδρείας από το πολιτικό έγκλημα, θα τους καθίζουμε στο εδώλιο των κατηγορουμένων δίπλα με τους κλέφτες, τους δολοφόνους και τους κάθε λογής φτηνούς και ταπεινούς εγκληματίες.
    Τότε η κοινή γνώμη θα συγχύσει στη σκέψη της αυτή την κατηγορία των εγκληματιών με τον εξευτελισμό των άλλων και θα τους αντιμετωπίσει με την ίδια περιφρόνηση. Είμαστε διατεθειμένοι (και ελπίζω ότι το έχουμε κατορθώσει) να εμποδίσουμε τους Χριστιανούς να καταπολεμήσουν τις επαναστάσεις μ’ αυτό τον τρόπο.
    Γι’ αυτό το σκοπό, μέσω του τύπου, των λόγων μας που δημοσιεύονται και των ωραίων εγχειριδίων της ιστορίας έχουμε διαφημίσει το μαρτύριο που προτίμησαν δήθεν οι επαναστάτες για το κοινό καλό. Αυτή η διαφήμιση αύξησε τις τάξεις των φιλελευθέρων και έριξε χιλιάδες Χριστιανούς στις τάξεις του κοπαδιού μας.
    Πρωτόκολλο Εικοστό ΠρώτοΕπωφεληθήκαμε τη διαφθορά των διοικητών και την αμέλεια των κυβερνητών, για να εισπράξουμε ποσά διπλάσια, τριπλάσια και ακόμη μεγαλύτερα, δανείζοντας στις κυβερνήσεις των Χριστιανών χρήμα που δεν ήταν καθόλου αναγκαίο στο Κράτος.
    Θα καταργήσουμε επίσης όλα τα χρηματιστήρια, γιατί δεν επιτρέπουμε να κλονιστεί το γόητρο της δυνάμεώς μας με την αυξομείωση των τιμών των αξιών μας.
    Πρωτόκολλο Εικοστό ΔεύτεροΈχουμε στα χέρια μας τη μεγαλύτερη δύναμη της σημερινής εποχής, το χρυσό.
    Μήπως δεν αποδείξαμε με τον τόσο μεγάλο πλούτο ότι το κακό που αναγκαστήκαμε να διαπράξουμε για τόσους αιώνες χρησίμευσε επιτέλους στο αληθινό καλό, να τακτοποιήσουμε δηλαδή τα πάντα; Ορίστε η σύγχυση του ορισμού του καλού και του κακού. Η τάξη θ’ αποκατασταθεί κάπως με τη βία, αλλά επιτέλους θ’ αποκατασταθεί.
    Θα εξηγήσουμε συγχρόνως ότι η ελευθερία δεν έγκειται στην ακολασία και το δικαίωμα της ισχύος.
    Το κράτος μας θα είναι ένδοξο, γιατί θα είναι ισχυρό, θα διοικεί και θα διευθύνει και δε θα ρυμουλκείται από αρχηγούς κομμάτων και ρήτορες, που απαγγέλλουν ανόητες λέξεις, τις οποίες ονομάζουν μεγάλες αρχές αλλά στην πραγματικότητα είναι ουτοπίες.
    Πρωτόκολλο Εικοστό ΤρίτοΓια να συνηθίσουν οι Λαοί την υπακοή, πρέπει να τους εξασκήσουμε στη μετριοφροσύνη και, επομένως, να ελαττώσουμε την παραγωγή των ειδών πολυτελείας. Μ’ αυτό το μέτρο θα βελτιώσουμε τα διεφθαρμένα ήθη ανταγωνιζόμενοι την πολυτέλεια. Θα επανιδρύσουμε τη μικρή βιομηχανία, η οποία θα μειώσει τα ιδιωτικά κεφάλαια των εργοστασιαρχών.
    Η απεργία είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα για την κυβέρνηση. Για μας ο ρόλος της θα τελειώσει, αμέσως μόλις η εξουσία έρθει στα χέρια μας. Το μεθύσι θ’ απαγορευτεί επίσης με νόμους και θα τιμωρείται σαν έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, αφού οι άνθρωποι που κατακυριεύονται απ’ αυτό κάτω από την επίδραση του οινοπνεύματος μεταμορφώνονται σε κτήνη.
    Ο άρχοντας αυτός θα πάρει τη θέση των κυβερνήσεων που υπάρχουν σήμερα, οι οποίες σέρνουν την ύπαρξη τους ανάμεσα στις απογοητευμένες εξαιτίας μας κοινωνίες, που απαρνήθηκαν ακόμη και αυτή τη δύναμη του Θεού και στους κόλπους τους υψώνεται από παντού η φωτιά της αναρχίας, ενώ αυτός πρέπει πριν από οτιδήποτε άλλο να κατασβέσεις αυτή την αχόρταγη φλόγα. Αυτή είναι η αιτία, για την οποία θα υποχρεωθεί να καταδικάσει σε θάνατο αυτές τις κοινωνίες, ακόμη και αν πρέπει να τις πνίξει στο αίμα τους, για ν’ αναστήσει με τη μορφή στρατιάς που οργανώθηκε σωστά και αγωνίζεται ευσυνείδητα εναντίον κάθε μολύνσεως ικανής να μολύνει το κρατικό σώμα.
    Οι δυνάμεις αυτές ήδη θριαμβεύουν, λεηλατούν και προβαίνουν σε κάθε είδους βιαιοπραγίες με το πρόσχημα της ελευθερίας και του δικαίου. Αυτές κατέστρεψαν κάθε τάξη στην κοινωνία, για να υψώσουν πάνω στα ερείπιά τους το θρόνο του Βασιλιά του Ισραήλ. Τότε θα χρειαστεί να τους απομακρύνουμε από το δρόμο του, στον οποίο δεν πρέπει να υπάρχει ούτε το ελάχιστο εμπόδιο.
    Πρωτόκολλο Εικοστό ΤέταρτοΚαι για να γνωρίζει και να αγαπά ο λαός το Βασιλιά του, είναι αναγκαίο αυτός να συνεννοείται με τους υπηκόους του στις δημόσιες πλατείες. Αυτό επιφέρει την αναγκαία ένωση των δύο δυνάμεων, τις οποίες έχουμε χωρίσει σήμερα με τον τρόμο.
    Αυτή η τρομοκρατία μας ήταν κάθε φορά απαραίτητη, για να πέσουν οι δύο αυτές δυνάμεις χωρισμένες κάτω από την επιρροή μας.

    Μου αρέσει!

  14. Τη νύχτα στις 14 Νοεμβρίου 1973, ο ισραηλινός στρατηγός Μωσέ Νταγιάν έφθασε στην Αθήνα.
    Εγκαταστάθηκε στο σπίτι του γαμπρού του Δημ. Ιωαννίδη , του γιατρού Αλαζράκη .
    Από εκεί έστειλε μήνυμα στον Ιωαννίδη να είναι έτοιμος : «η ώρα έφθασε . Όλα είναι έτοιμα».
    Την επομένη 15 Νοεμβρίου , το γιώτ «Απόλλων» , ιδιοκτησίας της εταιρίας ΟΤC , η οποία τότε ήταν ιδιοκτησίας της CIA , έφθασε στον Πειραιά .
    Το γιώτ πριν τη μετατροπή του , ήταν μονάδα του βρετανικού πολεμικού ναυτικού .
    Ήταν εξοπλισμένο με πανίσχυρο ασύρματο , τέλεια εργαστήρια και αναρίθμητους φακέλους .
    Είκοσι κομάντος συμπλήρωναν το ειδικό πλήρωμα του σκάφους .
    Από τον Πειραιά έπλευσε προς τα ανοιχτά του Σουνίου , όπου και περίμενε ανενόχλητο.
    Στο μεταξύ έκαναν τις ανάλογες επαφές τους , κυρίως με το στρατηγό Νταγιάν
    , ο οποίος ήταν σε συνεχή επαφή με Έλληνες πολίτες για την υπόθεση του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.
    Η κύρια επαφή Νταγιάν , εκτός από τον Ιωαννίδη – Αραπάκη -Μπονάνο , ήταν με τον Γιάγκο Πεσματζόγλου ,ο οποίος τότε ήταν μέλος της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ για την Ελλάδα.
    Είχε αναλάβει το πολιτικό σκέλος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
    Ήταν ο ενδιάμεσος μεταξύ των επί κεφαλής των φοιτητών ,του Στρατηγού Νταγιάν και της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
    Ο Πεσματζόγλου είχε άμεση επαφή , κυρίως με τρία πρόσωπα , από τους φοιτητές της εξέγερσης :Η μία είναι σήμερα {1993} αρχηγός αριστερού κόμματος και οι άλλοι δυο στελέχη και βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
    Με την ελπίδα και την ευχή , πως θα βγουν και θα καταγγείλουν δημόσια τα γεγονότα εκείνης της νύχτας από την πλευρά τους όπως εκείνοι τα έζησαν , υπόσχομαι , αν δεν μιλήσουν οι ίδιοι , να δημοσιεύσω στο επόμενο βιβλίο μου τα ονόματα τους …;.
    Τα χαράματα της 16 Νοεμβρίου , έφθασαν χίλιοι κομάντος από τις Βρυξέλλες , με εντολή να συμμετάσχουν στην εξέγερση του πολυτεχνείου.
    Όλοι μεταφέρθηκαν από τη βάση του ελληνικού στη γεωγραφική υπηρεσία Στρατού στο πεδίο του Άρεως .
    Τους μοιράστηκαν Ελληνικές στρατιωτικές και αστυνομικές στολές και περίμεναν διαταγή να επέμβουν.
    Εκτός από όπλα , είχαν στην κατοχή τους ασύρματο , συγχρονισμένο με εκείνον του γιωτ «Απόλλων» , απ΄ όπου και περίμεναν την διαταγή για επέμβαση …;..
    Ο στρατιωτικός που είχε αναλάβει την εποπτεία όλων των ανδρών , ήταν ο υποστράτηγος Χουήζερ του ΝΑΤΟ , αλλά και έμπιστος της τριμερούς Επιτροπής .
    Την νύχτα της 16ης Νοεμβρίου , οι κομάντος του ΝΑΤΟ διατάχθηκαν από τον υποστράτηγο Χουήβερ , να ακροβολιστούν στο Πεδίο του Άρεως και να περιμένουν διαταγές ..
    Οι είκοσι κομάντος που περίμεναν στο γιωτ, διατάχθηκαν να πάνε με λέμβους στη στεριά , να καταλάβουν το σπίτι του Γεωργίου Παπαδόπουλου , να κόψουν τα τηλεφωνά του και να απαγορεύσουν στο δικτάτορα κάθε επαφή με τον έξω κόσμο.
    Να συνεννοηθούν μετά με τους Έλληνες «συναδέλφους» τους και να περιμένουν διαταγή για να αποχωρίσουν.
    Όταν νύχτωσε οι κομάντος έφθασαν στην ακτή και από εκεί με στρατιωτικά τζιπ κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
    Οι άλλοι έφυγαν «κατά ομάδες» από τη Γεωγραφική Υπηρεσία ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΤΗΚΑΝ στο πεδίο του Άρεως .
    Αργότερα , όταν το τανκ έσπασε την πόρτα του πολυτεχνείου , οι κομάντος βρίσκονταν ήδη μέσα.
    Στις εφιαλτικές στιγμές που ακολούθησαν , οι Νατοϊκοί κομάντος χτυπούσαν αδιάκριτα.
    Σκότωσαν , έσφαξαν έσπασαν ωμοπλάτες και όταν πια ο «εχθρός» είχε νικηθεί ένα στρατιωτικό σφύριγμα του επικεφαλής τους επανέφερε στην τάξη.
    Ανασυντάχθηκαν , και όπως είχαν έρθει , έφυγαν αθόρυβα.
    Σε μια ώρα απογειώνονταν από τη βάση του Ελληνικού , με προορισμό τις Βρυξέλλες .
    Χίλια δολάρια μπόνους πήρε ο καθένας , για εκείνη τη βραδιά …;
    Το ίδιο έγινε και με τους είκοσι .
    Διατάχθηκαν να επιστρέψουν στο γιωτ .
    Ξημερώματα στις 18 Νοεμβρίου 1973 , το γιωτ «Απόλλων» έπλεε ανοιχτά , με προορισμό τη Βαρκελώνη ..
    Ο Στρατηγός Νταγιάν αφού ενέκρινε τον κατάλογο των νέων Υπουργών , τακτοποίησε και άλλες μικρές λεπτομέρειες , και αναχώρησε αθόρυβα για το Ισραήλ, όπως είχε έρθει …;..

    Μου αρέσει!

  15. «Η Αγία Άννα, η γιαγιά κατά σάρκα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ήταν από τη φυλή του Λευί, κόρη του ιερέα Ματθάν και της γυναίκας του Μαρίας. Ο Ματθάν ιεράτευε επί της βασιλείας Κλεοπάτρας και Σαπώρου ή Σαβωρίου, βασιλιά των Περσών, και της βασιλείας Ηρώδου του Αντιπάτρου. Ο Ματθάν είχε τρεις κόρες, τη Μαρία, τη Σοβή και την Άννα. Παντρεύτηκε η πρώτη στη Βηθλεέμ και γέννησε τη Σαλώμη, τη μαία. Παντρεύτηκε η δεύτερη, κι αυτή στη Βηθλεέμ, και γέννησε την Ελισάβετ (τη μητέρα του Ιωάννη του Προδρόμου). Παντρεύτηκε δε και η Τρίτη, η Άννα, στη γη της Γαλιλαίας, και γέννησε Μαρία τη Θεοτόκο, που σημαίνει ότι η Σαλώμη, η Ελισάβετ και η αγία Μαρία η Θεοτόκος, ήσαν κόρες τριών αδελφών και μεταξύ τους πρωτεξαδέλφες. Αυτή λοιπόν η Άννα, αφού γέννησε τη σωτηρία όλου του κόσμου, την Παναγία, και την απογαλάκτισε, την ανάθεσε στον Ναό, ως άμωμο δώρο στον παντοκράτορα Θεό, και έζησε το υπόλοιπο της ζωής της, μέχρις ότου εξεδήμησε εν ειρήνη προς τον Κύριο, με νηστείες και ευεργεσίες προς αυτούς που είχαν ανάγκη. Τελείται δε η αυτής Σύναξις εν τω Δευτέρω».

    Μου αρέσει!

  16. Ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Το όνομα Ιωακείμ είναι εβραϊκή λέξη και σημαίνει «ο υπό του Θεού ανυψωθείς». Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο. Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του ιερέως Ματθάν από τη φυλή του Λευΐ και της Μαρίας από τη φυλή του Ιούδα. Ήταν ευσεβείς και δίκαιοι άνθρωποι, με φόβο Θεού. Πρόσεχαν στη ζωή τους και ρύθμιζαν τις πράξεις τους σύμφωνα με το θειο νόμο. Έζησαν με ταπείνωση στην αφάνεια.

    Η παράδοση μας πληροφορεί για την κατοικία τους, ότι ήταν εκεί κοντά στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά στα Ιεροσόλυμα. Αλλά το ζεύγος Ιωακείμ και Άννα δεν είχαν παιδιά και τα δώρα των άτεκνων δεν γίνονταν δεκτά στο Ναό. Με τη ντροπή αυτή της ατεκνίας ο Ιωακείμ και η Άννα πολιόρκησαν το θρόνο του Θεού. Οι προσευχές τους ήταν επίμονες, θερμές και χρόνιες. Χάρη στην υπεροχή της αρετής και της ευσεβείας τους έγιναν με θαυμαστό τρόπο σε προχωρημένη ηλικία γονείς, δίνοντας τον ωραιότερο καρπό, του οποίου η χάρις και η ευωδία έφερε τον ουρανό στη γη, τη Θεοτόκο Μαρία.

    Όταν ήρθε ο προσδιορισμένος καιρός, ο Ιωακείμ και η Άννα εκπληρώνουν την υπόσχεσή τους προσφέροντας την τριετή θυγατέρα τους στο Ναό, ως αφιέρωμα στο Θεό. Η παράδοση μας πληροφορεί ότι ο Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Μαρίας σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. Την δε Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα. Η Θεοτόκος ήταν 11 ετών όταν έμεινε ορφανή και από τους δυο γονείς της. Βρισκόταν ακόμη στο Ναό των Ιεροσολύμων.

    Η μνήμη του εορτάζεται στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με την Αγία Άννα, την επομένη των γενεθλίων της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι υπήρξαν οι πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας τους.

    ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ

    Η Αγία Άννα

    Η Αγία Άννα ήταν σύμφωνα με την παράδοση η μητέρα της Παναγίας. Για τη μητέρα της Θεοτόκου Άννα, δεν αναφέρουν τίποτα σχετικό τα Ευαγγέλια, ούτε τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Το εξελληνισμένο όνομα Άννα προέρχεται από το εβραϊκό Χάννα που σημαίνει «εύνοια, χάρη», εκείνη, στην οποία επεδείχθη η ευμένεια και η χάρις του Θεού. Η Αγία Άννα ανήκει στα ιερά πρόσωπα τα οποία κλήθηκαν να υπηρετήσουν ω τη θεία βουλή της σωτηρίας των ανθρώπων με τη σάρκωση του Θεού Λόγου. Ήταν θυγατέρα του Ματθάν από τη φυλή Λευὶ και της Μαρίας. Είχε δύο αδελφές, τη Μαρία, μητέρα της Σαλώμης και την Σοβή, μητέρα της Ελισάβετ, η οποία γέννησε τον Πρόδρομο. Η Άννα ήρθε σε γάμο με τον Ιωακείμ, ο οποίος καταγόταν από τη φυλή του Ιούδα. Ήταν ευσεβείς και δίκαιοι άνθρωποι, με φόβο Θεού. Πρόσεχαν στη ζωή τους και ρύθμιζαν τις πράξεις τους σύμφωνα με το θειο νόμο. Έζησαν με ταπείνωση στην αφάνεια.

    Η παράδοση μας πληροφορεί για την κατοικία τους, ότι ήταν εκεί κοντά στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά στα Ιεροσόλυμα. Αλλά το ζεύγος Ιωακείμ και Άννα δεν είχαν παιδιά και τα δώρα των άτεκνων δεν γίνονταν δεκτά στο Ναό.

    Με τη ντροπή αυτή της ατεκνίας η Αγία Άννα πολιόρκησε μαζί με τον Ιωακείμ το θρόνο του Θεού. Οι προσευχές τους ήταν επίμονες, θερμές και χρόνιες. Ο Κύριος όμως δεν ανταποκρινόταν. Η Άννα κάνει τάμα. «Ἂν με αξιώσεις να γίνω μητέρα, το παιδί που θα μου δώσεις θα το προσφέρουμε εγώ και ο Ιωακείμ αφιέρωμα σε σένα Θεέ μου.» Ο ουρανός εξακολουθεί να μη δίνει απάντηση. Η Θεία βουλή έχει το σχέδιό της. Η πανσοφία του Θεού, δοκιμάζοντας την υπομονή των δικαίων αυτών ανθρώπων, ετοιμάζει έργο θαυμαστό. Προετοιμάζει τον πατέρα και την μητέρα της μητέρας του Θεού. Αφήνει τον Ιωακείμ και την Άννα να δοκιμαστούν για να αναδειχθούν «εύχρηστα σκεύη ελέους», με τα οποία σκεύη, ως όργανα θα απεργασθεί ο Θεός τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Το ζεύγος Ιωακείμ και Άννα εξελέγη ως καλή ρίζα που θα δώσει το θαυμαστό βλαστό της Θεοτόκου Μαρίας, χάρη στην υπεροχή της αρετής και της ευσεβείας τους και γίνονται με θαυμαστό τρόπο σε προχωρημένη ηλικία γονείς. Η στείρα και γερόντισσα Άννα έδωσε τον πλέον καλλίκαρπο βλαστό του ανθρωπίνου δένδρου, τον ωραιότερο καρπό, του οποίου η χάρις και η ευωδία έφερε τον ουρανό στη γη.

    Όταν ήρθε ο προσδιορισμένος καιρός, ο Ιωακείμ και η Άννα εκπληρώνουν το τάμα προσφέροντας την τριετή θυγατέρα τους στο Ναό, ως αφιέρωμα στο Θεό. Η παράδοση μας πληροφορεί ότι ο Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Μαρίας σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. Την δε Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα. Η Θεοτόκος ήταν 11 ετών όταν έμεινε ορφανή και από τους δυο γονείς της. Βρισκόταν ακόμη στο Ναό των Ιεροσολύμων.

    Στον εορταστικό κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας η Αγία Άννα έχει μία ιδιαίτερα τιμητική θέση. Τρεις φορές το χρόνο εορτάζεται η μνήμη της: α) Στις 9 Σεπτεμβρίου, μαζί με τον θεοπροπάτορα Ιωακείμ, την επομένη των γενεθλίων της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι υπήρξαν οι πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας τους, β) Στις 9 Δεκεμβρίου εορτάζεται η σύλληψις της Αγίας Άννης, και γ) Στις 25 Ιουλίου εορτάζεται η οσία κοίμησή της.

    Άξιον σημειώσεως είναι ότι στο Άγιο Όρος, το περιβόλι της Παναγίας, όπως λέγεται, έχει και η Αγία Άννα μια ξεχωριστή θέση τιμής. Η μεγαλύτερη και αρχαιότερη εκεί Σκήτη είναι αφιερωμένη στην Αγία Άννα. Αριθμεί 50 περίπου ασκητικές καλύβες, ενώ το Κυριακό, που είναι μεγαλοπρεπέστατος Ναός πυκνά αγιογραφημένος είναι αφιερωμένος στο όνομά της. Στο Κυριακὸ της Σκήτης φυλάσσεται το αριστερό πόδι της Αγίας Άννης, ενώ στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου φυλάσσεται ολόκληρη η κνήμη του δεξιού ποδιού.

    Την Αγία Άννα την τιμούσε η Εκκλησία από τα αρχαία χρόνια. Το συμπεραίνουμε αυτό από διάφορους Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και από αρχαίους εκκλησιαστικούς ύμνους, που υπάρχουν προς τιμήν της μητέρας της Θεοτόκου. Επίσης, το έτος 550 μ.Χ., ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός, αφιέρωσε ναό στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν της Αγίας Άννας. Ο λαός πιστεύει ότι είναι μεγάλη η δύναμη των προσευχών προς την Αγία Άννα και για αυτό καταφεύγει στη μεσιτεία της και στις προσευχές της.

    Μου αρέσει!

  17. 981 στην Μαδρίτη όπου και ζούσε με την κόρη της Βασίλισσα της Ισπανίας Σοφία. Τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής της (από το 1973) η Φρειδερίκη μελετούσε τα ανατολικά θρησκεύματα και ειδικότερα τον Ινδουισμό. Παρέμεινε Ορθόδοξη Χριστιανή μέχρι τέλους.
    Τελευταία επιθυμία της Βασίλισσας Φρειδερίκης ήταν να ταφεί στο κοιμητήριο του Τατοΐου δίπλα στον αγαπημένο σύζυγό της Βασιλέα Παύλο. Σεβόμενος την τελευταία επιθυμία της μητέρας του ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος προσπάθησε να συνεννοηθεί με την Ελληνική Κυβέρνηση. Η πρόταση του Βασιλέως Κωνσταντίνου ήταν να ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και η ταφή να γίνει στο κοιμητήριο του Τατοΐου.

    Ο Κων/νος προσκυνεί το Ελληνικό έδαφος
    Η κηδεία της Βασίλισσας Φρειδερίκης αναδείχθηκε τις επόμενες ημέρες σε μείζον πολιτικό ζήτημα για την εποχή, αφού από την πρώτη στιγμή έγινε έντονη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως πολιτικό γεγονός. Έτσι ξεκίνησε μία οξεία πολιτική διαμάχη για τον αν θα έπρεπε ή όχι να επιτραπεί η ταφή της Βασίλισσας Φρειδερίκης στην Ελλάδα. Ο Πρόεδρος Καραμανλής δεν θέλησε η κηδεία στην Ελλάδα και καθόριζε τις αποφάσεις του Ράλλη ο οποίος τελικά αποφάσισε τόσο η νεκρώσιμη ακολουθία όσο και η ταφή να πραγματοποιηθούν στο Τατόι την ίδια ημέρα και μετά την τέλεση της κηδείας ο Βασιλέας Κωνσταντίνος και η οικογένειά Του, θα έπρεπε να αποχωρήσουν από την Ελλάδα. Ακόμα η κυβέρνηση θα είχε μόνο τυπική-θεσμική εκπροσώπηση. Το Τατόι είχε αποκλειστεί από δυνάμεις της αστυνομίας ώστε να μην μπορέσει να παραστεί κόσμος στην κηδεία ενώ είχαν επιστρατευτεί και θωρακισμένα αυτοκίνητα ώστε να είναι αδύνατη η προσέγγιση του Κοιμητηρίου. Παρ΄ όλες τις απαγορεύσεις πάνω από 25.000 πολίτες παρευρέθησαν στην κηδεία η οποία τελέστηκε στις 12 Φεβρουαρίου στο Τατόι.

    Το πραξικόπημα του 1981
    Η σύγκρουση Τριμερούς-Μπίλντεμπεργκ θα αποτρέψει πραξικόπημα στην Ελλάδα εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου. Παραπέμπεσαι εδώ: (ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ 1981).

    Εκλογές 1981
    Στις εκλογές του 1981 το ΠαΣοΚ αναδεικνύεται νικητής με 48% και 172 έδρες, 2η η ΝΔ του Γ. Ράλλη με 115 έδρες και το ΚΚΕ του Χ. Φλωράκη 13 έδρες. Έτσι σχηματίζεται η πρώτη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση στην Ελλάδα.

    Ομιλία Α. Παπανδρέου σε προεκλογική του συγκέντρωση
    Το ΠαΣοΚ θα συνεχίσει τις αλόγιστες σπατάλες και θα αναδειχθεί βαρόνος του ρουσφετιού με τις προσλήψεις 880.000 υπαλλήλων στο δημόσιο την περίοδο 1981-1989 τα οποία γιγάντωσαν το κομματικό κράτος του ΠαΣοΚ. Στον οικονομικό τομέα θα αυξηθούν μισθοί και συντάξεις κατά 10%, θα εκμεταλλευτεί για το κομματικό συμφέρον τα ΜΟΠ (μεσογειακά προγράμματα της ΕΟΚ) ενώ ο προϋπολογισμός του 1983 θα παρουσιάσει ελλείμματα. Γρήγορα φάνηκε ο κίνδυνος πτώχευσης της ελληνικής οικονομίας ενώ στο σημείο υπερχρέωσης και χρεοκοπίας έφθασαν όλα τα ασφαλιστικά ταμεία. Μέσα σε 8 χρόνια (1981-1989) ο πληθωρισμός υπερτετραπλασιάστηκε και ανεργία αυξήθηκε. Επίσης το δημόσιο χρέος από το 1981 που έφθανε στα 672 δισεκατομμύρια, το 1989 έφθασε στα 9 και πλέον τρισεκατομμύρια!

    Μου αρέσει!

  18. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐ­ξουσίᾳ θέμενος, ὁ ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος καὶ ἐπέκεινα παν­τὸς χρόνου νοούμενός τε καὶ ὑπάρχων, ὁ πάσης ἐκτὸς με­ταβολῆς τε τῶν ὄν­των καὶ ἀλλοιώσεως, ὁ τὸν πάντα χρό­νον τόν τε γεγονότα τόν τε ὄντα καὶ τὸν ἐσόμενον πληρῶν, ὁ ἐν τῇ ἀφάτῳ σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέον ἐνι­αυ­τὸν τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητός σου εἰσελθεῖν, αὐτός, παν­ά­γαθε Δέσποτα, τὴν εἴσοδον ταύτην τῇ θείᾳ σου χάριτι εὐ­λόγησον· ὄμβρους εἰρηνικοὺς πρὸς καρποφορίαν τῇ γῇ δώ­ρη­σαι· τοὺς ἀέρας ὑγιεινοὺς καὶ εὐκράτους ἀνθρώποις τε καὶ κτήνεσι κατασκεύασον· δὸς ἡμῖν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ βε­βαίᾳ τὸν κύκλον αὐτοῦ διελθεῖν, τῷ στεφάνῳ τῆς δόξης τῶν ἀρετῶν κοσμουμένους, τῷ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου εὐ­σχη­μό­νως ὡς ἐν ἡμέρᾳ καλῶς ὁδεύοντας· τὸ εὐσεβὲς ἡμῶν ἔθνος τῇ δυνάμει σου κραταίωσον· τὴν νεότητα παιδα­γώ­γη­σον· τὸ γῆρας περικράτη­σον· τοὺς ὀλιγοψύχους παρα­μύ­θη­σον· τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπι­συνάγαγε· τοὺς πεπλα­νημένους ἐπανά­γα­γε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου ᾿Εκκλησίᾳ, ἣν τῇ θείᾳ σου χά­ρι­τι καλῶς διαφύλαξον· λάλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρ­δίαις τῶν ἀρ­χόντων ἡμῶν, ἐνίσχυσον καὶ ἐνδυ­νάμωσον αὐ­τούς τε καὶ τὸν φιλόχριστον ἡμῶν στρατόν· ἐλθέτω ἐφ᾿ ἡμᾶς, Κύριε, ἡ βα­σιλεία σου, βασιλεία ἀγάπης, χρηστότητος, δι­και­οσύνης καὶ εἰ­ρήνης, καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρ­δί­ᾳ ὑμνεῖν σε καὶ δοξάζειν σε τὸν ἐν Τριάδι ἄναρχον καὶ αἰ­ώ­νι­ον Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

    Μου αρέσει!

  19. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος IB’ ή Α’, πρωτότοκος γιός του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας, γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1868 και έλαβε το όνομα του πατέρα της μητέρας του, του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου της Ρωσίας. Ήταν ένα όνομα με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση για τους Έλληνες και ιδιαίτερα για όσους πατριώτες είχαν ενστερνιστεί τη Μεγάλη Ιδέα ενός ενωμένου Ελληνικού έθνους με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Από το 1884 ως το 1887, ο Κωνσταντίνος, στον οποίο ο πατέρας του είχε δώσει τον τίτλο του Δούκα της Σπάρτης, σπούδασε στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας. Την 22η επέτειο των γάμων των γονέων του, στις 27 Οκτωβρίου του 1889, ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε τη Σοφία της Πρωσίας. Ο πρωτότοκος γιός τους, ο μέλλων Βασιλεύς Γεώργιος Β΄, γεννήθηκε στην οικογενειακή οικία του Τατοΐου, κοντά στην Αθήνα, στις 19 Ιουλίου του 1890 και μεταξύ των νονών του ήταν και η Βασίλισσα Βικτώρια της Μεγάλης Βρετανίας. Ο δευτερότοκος γιός τους, ο μέλλων Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1893, ενώ ο τρίτος γιός τους, ο μετέπειτα Βασιλεύς Παύλος Α΄, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1901. Η Πριγκίπισσα Ελένη, η οποία παντρεύτηκε το Βασιλέα Κάρολο Β΄ της Ρουμανίας, γεννήθηκε το Μάιο του 1896. Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τη Γερμανική στρατιωτική εκπαίδευση. Είχε λάβει εξαιρετική παιδεία. Μερικοί απ’ τους καθηγητές του ήταν ο ελληνιστής Ιωάννης Πανταζίδης, ο μαθηματικός Βασίλειος Λάκων, ο Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, ο συνταγματολόγος Στέφανος Στρέιτ. Πραγματοποίησε σπουδές στην ΣΣΕ, στην Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου και μαθήματα Πολιτικών Επιστημών στην Λειψία και την Χαϊδελβέργη. Το 1897 ξέσπασε ο Ελλητουρκικός πόλεμος. Η Ελλάς ευρισκομένη εις θέσιν πτώχευσης είχε ηττηθεί. Αρχιστράτηγος του πλέον αποδυνανωμένου και αποδιοργανωμένου Ελληνικού Στρατού ο Διάδοχος Κωνσταντίνος. Η τουρκία είχε προελάσει στην Θεσσαλία. Ο Βασιλιάς Γεώργιος έχοντας άριστες σχέσεις με την Ρωσία, ειδοποίησε τον τσάρο να επεμβεί ώστε να σώσει την κατάσταση. Έτσι και έγινε. Η Ρωσία επενέβη και η τουρκία σταμάτησε μέχρι την Λαμία, όπου εκεί οι Μεγάλεις Δυνάμεις (Αγγλία & Γαλλία) έδωσαν υπόσχεση στους τούρκους πως οι Έλληνες θα πληρώσουν πολεμική αποζημίωση. Επίσης επέβαλαν στην Πατρίδα μας τον ΔΟΕ (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος). Εν τούτοις ο Βασιλεύς Γεώργιος απεφάσισε να αναδιοργανώσει τον Ελληνικό Στρατό και το φθινόπωρο του 1900 διόρισε τον γιο του Διάδοχο Κωνσταντίνο Γενικό Διοικητή του Στρατού προσφέροντας επί μία εννεαετία (μέχρι το 1909 που παρέμεινε στην ίδια θέση) πολύτιμες υπηρεσίες στην Ελλάδα και τα επιτεύγματα του ήταν σημαντικά. Πολεμικές προμήθειες, εκπόνηση επιστρατευτικού σχεδίου, πραγματοποίηση Γυμνασίων, επιμόρφωση και εκπαίδευση των αξιωματικών.
    Όμως ο Ελληνικός στρατός είχε διχαστεί σε οπαδούς και αντιπάλους του Κωνσταντίνου και μετά την κατάληψη της εξουσίας στην Κωνσταντινούπολη από τους Νεότουρκους το 1908 αντιφρονούντες Έλληνες αξιωματικοί ανέτρεψαν την κυβέρνηση των Αθηνών. Εγκαθίδρυσαν το Στρατιωτικό Σύνδεσμο, και κεντρικό στοιχείο της κριτικής τους αποτέλεσε αυτό που εξέλαβαν ως «μεροληπτική μεταχείριση στις προαγωγές του Διαδόχου και των αδελφών του». Για να μην αναγκαστεί ο πατέρας τους, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄, να τους αποπέμψει από το στράτευμα, οι πρίγκιπες παραιτήθηκαν. Όταν ο Βενιζέλος σχημάτισε την κυβέρνηση του μετά την κατάρρευση του Στρατιωτικού Συνδέσμου, εξέφρασε μεγάλο θαυμασμό για το Διάδοχο Κωνσταντίνο, ο οποίος διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής του Ελληνικού στρατού. Απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη από τους Τούρκους κατά το Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, έχοντας ηγηθεί των Ελληνικών στρατευμάτων στη Μάχη των Γιαννιτσών την 1η Νοεμβρίου του 1912. Ο Κωνσταντίνος επιτυγχάνει με επιδέξιο αιφνιδιασμό την πτώση του Μπιζανίου και την κατάληψη των Ιωαννίνων. Έπειτα, ανήλθε στο θρόνο μετά το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του Γεωργίου Α΄ την 5η Μαρτίου του 1913 στη Θεσσαλονίκη. Σχεδόν ενάμιση χρόνο αργότερα, η Ευρωπαϊκή ήπειρος βυθίστηκε στη δίνη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο μετά την έναρξη των εχθροπραξιών τον Αύγουστο του 1914, η προπαγάνδα των Γάλλων και των συμμάχων ξεκίνησαν συντονισμένη επίθεση κατά του Κωνσταντίνου, τον οποίο χαρακτήριζαν γερμανόφιλο και «φίλο και γυναικάδελφο του Κάιζερ». Αυτή η στάση πήγαζε από το γεγονός ότι το φθινόπωρο του 1913, λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο Κωνσταντίνος είχε παρακολουθήσει ασκήσεις του Γερμανικού στρατού μαζί με τον Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ και είχε προσπαθήσει να διαπραγματευτεί τη λήψη δανείου από τη Γερμανία. Συν τοις άλλοις, ο Έλληνας Βασιλεύς σπούδασε στη Γερμανία και είχε επηρεαστεί από τη Γερμανική κουλτούρα. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο Κάιζερ ζήτησε από τον Κωνσταντίνο να πάρει το πλευρό της Γερμανίας και της Αυστρίας «σε μια ενωμένη σταυροφορία κατά της Σλαβικής επικράτησης στα Βαλκάνια.» Η Ελλάδα όμως παρέμεινε ουδέτερη. Όταν, ωστόσο, κατέστη φανερό πως η Τουρκία θα συμμαχούσε με τη Γερμανία, πολλοί Έλληνες θέλησαν να βοηθήσουν τις δυνάμεις της Αντάντ (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία). Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος έφτασε κοντά στο να συνδράμει τη Βρετανία στην εκστρατεία των Δαρδανελίων (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 1915) αλλά ο Ιωάννης Μεταξάς, ο εκτελών χρέη αρχηγού του γενικού επιτελείου, τον προειδοποίησε να μην μπεί στον πόλεμο. Ο Βενιζέλος παραιτήθηκε. Προτού όμως γίνει δυνατό να διεξαχθούν εκλογές, τον Ιούνιο του 1915, η υγεία του Βασιλέως Κωνσταντίνου κλονίστηκε.
    Έπαθε πνευμονία και πλευρίτιδα, και βρέθηκε κοντά στο θάνατο. Μάλιστα, τον είχε εξομολογήσει ιερέας όταν έφεραν κοντά του την ιερή εικόνα της Παναγίας από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στην Τήνο. ‘Ως εκ θαύματος ανέρρωσε, και η σύζυγός του, η Βασίλισσα Σοφία, προσέφερε ένα μεγάλο ζαφείρι σαν τάμα στην εικόνα. Ο Βενιζέλος κέρδισε τις εκλογές του Ιουνίου και το Σεπτέμβριο, καθώς πλήθαιναν οι φόβοι Βουλγαρικής επίθεσης στη Θεσσαλονίκη, κάλεσε – χωρίς τη συναίνεσε του Βασιλέως Κωνσταντίνου – τους Βρετανούς και Γάλλους να στείλουν στρατεύματα στην πόλη. Ο Βασιλεύς τελικά δέχτηκε να επιστρατεύσει 18.000 εφέδρους, ως προφύλαξη για το ενδεχόμενο Βουλγαρικής επίθεσης. Η γενική διοίκηση των γαλλοβρετανικών δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη ανατέθηκε στο Γάλλο Στρατηγό Σαράι (Sarail) που ήταν ένθερμος αντιμοναρχικός. Οι τρόποι του δεν άρεσαν στο Βασιλέα Κωνσταντίνο. «Δεν δέχομαι να μου συμπεριφέρονται ώς να ήμουν ιθαγενής φύλαρχος,» έλεγε. Ο Σαράι προσεταιρίστηκε μέρος της εξουσίας του Βασιλέως, και παρά τη δηλωμένη ουδετερότητα της Ελλάδας ενθάρρυνε τη στρατολόγηση ενός Ελληνικού ¨εθνικού στρατού» για να πολεμήσει τους Βούλγαρους, οι οποίοι είχαν καταλάβει την ανατολική Μακεδονία. Ενώ επικρατούσε γενική ένταση, εμπρηστές χτύπησαν το κτήμα του Βασιλέως στο Τατόι, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και το θάνατο 18 ανθρώπων. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος με τη Βασίλισσα Σοφία και την οικογένειά τους κατάφεραν να ξεφύγουν ακολουθώντας ασφαλή μονοπάτια μέσα από το δάσος. Την 1η Δεκεμβρίου του 1916, ένα ξέσπασμα βίας από Γάλλους ναύτες και Βρετανούς πεζοναύτες (που οδήγησε στο βομβαρδισμό των Ανακτόρων στην Αθήνα) επέφερε την οριστική ρήξη ανάμεσα στο Βασιλέα Κωνσταντίνο και τις δυνάμεις της Αντάντ, οι οποίες επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στην Ελλάδα. Οι Γάλλοι, συνεπικουρούμενοι από το νέο Βρετανό Πρωθυπουργό Λόυντ Τζώρτζ, απαίτησαν από τον Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει το θρόνο του προκειμένου να άρουν τον αποκλεισμό. Ο πρωτότοκος γιός του Κωνσταντίνου, ο Διάδοχος Γεώργιος, θεωρήθηκε ακατάλληλος για τη διαδοχή καθώς είχε υπηρετήσει στο γερμανικό στρατό. Έτσι ο Κωνσταντίνος έδωσε τη θέση του στο δευτερότοκο γιό του Αλέξανδρο, χωρίς να παραιτηθεί επισήμως. Οι περισσότερες εξουσίες παραδόθηκαν στο Βενιζέλο. Τον Ιούλιο του 1917, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Τα Ελληνικά στρατεύματα πολέμησαν θαρραλέα πλάι στους Βρετανούς στη Λίμνη Δοϊράνη στη Μακεδονία, και συνέβαλαν στην τελική επικράτηση της Αντάντ. Στηριζόμενος στην είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο, ο Βενιζέλος προέβαλε τις Ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις – που περιλάμβαναν και τη Σμύρνη – στη Διάσκεψη των Παρισίων που έλαβε χώρα στις Βερσαλλίες. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου». Τον Οκτώβριο του 1920, ο Βενιζέλος ζήτησε τη Βρετανική υποστήριξη για μια Ελληνική προέλαση προς την Άγκυρα, όπου είχε τη βάση του το Τουρκικό αντιστασιακό κίνημα υπό το Στρατηγό Μουσταφά Κεμάλ. Και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διεθνείς πολιτικοί ελιγμοί, ο Βασιλεύς Αλέξανδρος της Ελλάδας έπαθε ένα εντελώς αναπάντεχο ατύχημα στο βασιλικό κτήμα του Τατοΐου. Καθώς προσπαθούσε να τραβήξει το σκύλο του που καυγάδιζε με δύο μαϊμούδες, τον δάγκωσε μια μαϊμού στο πόδι. Η πληγή μολύνθηκε, επήλθε σήψη και ο Βασιλεύς Αλέξανδρος πέθανε ύστερα από ένα μήνα στο 27ο έτος της ηλικίας του. Η σύζυγός του, η Πριγκίπισσα Ασπασία (την οποία είχε παντρευτεί το Νοέμβριο του 1919) ήταν τότε τριών μηνών έγκυος. Ο Βενιζέλος στήνοντας Γενικές Εκλογές την 1η Νοεμβρίου 1920, ηττήθηκε ώστε να επομισθούν την Μικρασιατική καταστροφή οι βασιλόφρωνες και εγκατέλειψε τη χώρα. Με δημοψήφισμα στις 20 Νοεμβρίου του 1920, ο Ελληνικός λαός επέλεξε με 1.010.783 ψήφους έναντι 10.883 την επάνοδο του Κωνσταντίνου Α΄, ο οποίος επέστρεψε θριαμβευτικά δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος αποφάσισε τη συνέχιση του πολέμου με την Τουρκία. Στις 25 Μαρτίου του 1921 (ημέρα συμβολική), αναχώρησε για να αναλάβει την αρχιστρατηγία του στρατού στη Μικρά Ασία. Τον ακολουθούσε ο αδελφός του Πρίγκιπας Ανδρέας (πατέρας του Δούκα του Εδιμβούργου) με τον πρωτότοκο γιό του Πρίγκιπα Νικόλαο. Εκεί πολεμούσε επί 14 μήνες με τον Ελληνικό Στρατό επί 14 μήνες φτάνοντας κοντά στην Άγκυρα. Όμως οι ξένες δυνάμεις, ο Βενιζέλος, η αντιπολίτευση και κάποιοι ελάχιστοι λαθασμένοι χειρισμοί της τότε κυβερνήσεως μας οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή. Τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1921 ο Βασιλεύς επέστρεψε στην Αθήνα. Σ Τον Αύγουστο του 1922 ο Ελληνικός στρατός ηττήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι στις 27-29 Αυγούστου του 1922 μπήκαν στη Σμύρνη και τη λεηλάτησαν με μεγάλη βαρβαρότητα. Τη μερική εκκένωση της Σμύρνης – με τη βοήθεια Βρετανικών και Γαλλικών πολεμικών πλοίων – παρακολούθησε ως νεαρός αξιωματικός του ναυτικού πάνω στο καταδρομικό «Έλλη» ο Πρίγκιπας, και μετέπειτα Βασιλεύς, Παύλος. Κατά τις τελευταίες μέρες του πολέμου με την Τουρκία, ομάδα Ελλήνων συνταγματαρχών απαίτησε την παραίτηση του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Η κατάσταση της υγείας του ήταν κακή και, αφού συμβουλεύτηκε τον παλιό του φίλο Συνταγματάρχη Μεταξά, παραιτήθηκε για να αποτρέψει τον κίνδυνο εμφυλίου πολέμου. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1922, ο θρόνος πέρασε στο Διάδοχο Γεώργιο, ο οποίος ονομάστηκε Γεώργιος Β΄. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 11 Ιανουαρίου του 1923, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄ πέθανε πάμφτωχος σε ένα ξενοδοχείο στο Παλέρμο της Σικελίας.

    Μου αρέσει!

  20. Ο Γεώργιος Α΄ υπήρξε ο γενάρχης του βασιλικού οίκου στην Ελλάδα και ο μακροβιότερος βασιλιάς της Ελλάδας, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλιάς της νεότερης Ελλάδας μετά τον Όθωνα και απόγονος του τελευταίου Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.

    Τα πρώτα χρόνια και η εκλογή του ως νέος Βασιλιάς της Ελλάδος
    Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη στις 24 Δεκεμβρίου 1845 και ήταν δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄.
    Μετά το αγγλοκίνητο πραξικόπημα που εκδίωξε τον Όθωνα από τον βασιλικό θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα. Αρχικά οι Έλληνες, υπό τις βρετανικές διπλωματικές ίντριγκες, ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Πρίγκιπα Αλφρέδου, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν ήδη δεσμευτεί με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832 να μην ανέλθει στο θρόνο της Ελλάδας γόνος καμιάς δικής τους βασιλικής οικογένειας. Νωρίτερα (Νοέμβριος 1862) διεξήχθη δημοψήφισμα για την εκλογή νέου βασιλιά. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, όπως αυτά επικυρώνονται αργότερα με ψήφισμα της Εθνικής Συνέλευσης (22 Ιανουαρίου 1863), από τις 244.202 ψήφους οι 230.016 είναι υπέρ του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου.
    Έτσι, υπό την πίεση των άλλων Δυνάμεων αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στον Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του μετέπειτα (1863) Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, εκ του Δανικού Βασιλικού Οίκου. Όταν του ζητήθηκε να έρθει στην Ελλάδα ως νέος Βασιλιάς απάντησε: «Βεβαίως και θέλω. Θέλω να ζήσω και να πεθάνω ως Έλληνας»!!!
    Στις 24-28 Νοεμβρίου διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στη Συντακτική Συνέλευση (γνωστή ως «Η εν Αθήναις Β’ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις»). Στις 18 Μαρτίου 1863 εκδόθηκε το Ψήφισμα της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως:
    H εν Αθήναις Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσις :
    α) Αναγορεύει παμψηφεί τον πρίγκιπα της Δανίας Χριστιανόν, Γουλιέλμον, Φερδινάνδον, Αδόλφον, Γεώργιον, δευτερότοκον υιόν του πρίγκιπος Χριστιανού της Δανίας, συνταγματικόν βασιλέα των Ελλήνων υπό το όνομα Γεώργιος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων…
    β) Οι νόμιμοι διάδοχοι αυτού θέλουσι πρεσβεύει το Ανατολικόν Ορθόδοξον δόγμα.
    γ) Τριμελής επιτροπή εκλεχθησομένη υπό της Εθνοσυνελεύσεως θέλει μεταβεί είς την Κοπεγχάγην και προσφέρει αυτώ εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους το Στέμμα.
    Κατά την ορκωμοσία του ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης της 31ης Οκτωβρίου 1863, δήλωσε:
    «Εις το όνομα της ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος ορκίζομαι να προστατεύω την επικρατούσα θρησκεία των Ελλήνων, να διατηρώ και να υπερασπίζομαι την ανεξαρτησία, την αυτονομία και την εδαφική ακεραιότητα του Ελληνικού κράτους και να τηρώ τους νόμους αυτού».
    Αξιοσημείωτο είναι ότι στο Ψήφισμα αυτό ο Γεώργιος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων, κατόπιν προτροπής του ιδίου, και όχι Βασιλεύς της Ελλάδας, όπως ονομαζόταν ο Όθων. Ο Γεώργιος Α΄ παρέμεινε στο θρόνο για τα επόμενα 50 περίπου έτη.

    Ο Γεώργιος μεγαλώνει την Ελλάδα χωρίς πόλεμο
    Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ διαπραγματεύτηκε επιτυχώς την απόκτηση των Ιονίων Νήσων (Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Ιθάκη) και των Κυθήρων, που βρίσκονταν υπό βρετανική κατοχή κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 48 ετών. Ως δώρο στον νέο Βασιλιά η Αγγλία παραχωρεί τα Επτάνησα στην Ελλάδα (1864).
    Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) διαμέλιζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και δημιουργούσε ένα τεραστίων διαστάσεων βουλγαρικό κράτος. Ο Γεώργιος προσπαθεί να αποσπάσει νέα εδαφικά οφέλη στην Ελλάδα χωρίς πόλεμο. Πιέζει τον Γερμανό καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ για να ενισχυθεί η Ελλάδα εν όψει του σλαβικού επεκτατικού σχεδίου. Επισκέπτεται Βερολίνο, Βιέννη, Λονδίνο και Αγία Πετρούπολη. Ο Μπίσμαρκ είναι ο μόνος που υποστηρίζει τον Γεώργιο και εξανάγκασε τον Σουλτάνο να αποδεχθεί τις ελληνικές αξιώσεις. Πράγματι στην Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1881) η Ελλάδα απέκτησε Θεσσαλία και το κομμάτι της Άρτας.

    Οικογένεια

    Οι Βασιλείς Γεώργιος & Όλγα
    Το 1867, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ παντρεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα της Ρωσίας, η οποία ήταν μόλις 16 ετών όταν γεννήθηκε ο πρώτος τους γιός, ο Κωνσταντίνος, τον Αύγουστο του 1868.
    Αναγνωρίζοντας τη μεγάλη συμβολή του Βασιλέως Γεωργίου στην παραχώρηση, εκ΄ μέρους της Μεγάλης Βρετανίας, των Ιονίων Νήσων, ο δήμος των Κερκυραίων δώρισε στο Βασιλέα και την οικογένειά του δύο σπίτια στο νησί – ένα εκ των οποίων η θερινή κατοικία, γνωστή ως «Μον Ρεπό». Επιπλέον απέκτησε ένα εξοχικό κοντά στην Αθήνα – το κτήμα του Τατοΐου, 24 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας. Για την οικογένεια, το Τατόι αποτελούσε το «πραγματικό τους σπίτι».
    Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ απέκτησε 8 παιδιά. Ο τέταρτος γιός του, ο Ανδρέας, γεννημένος το 1882, ήταν ο πατέρας του Δούκα του Εδιμβούργου (γεννήθηκε το 1921) ο οποίος παντρεύτηκε την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Ο πρωτότοκος γιός του Βασιλέως Γεωργίου, ο Κωνσταντίνος, παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Σοφία της Πρωσίας, αδελφή του Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ της Γερμανίας. Οικογενειακή αρχή στο βασιλικό οικόσημο είναι «Ισχύς Μου η Αγάπη του Λαού».

    Τα χρόνια της Βασιλείας του
    Δεν άργησε να αναδειχθεί δημοφιλής και προσιτός μονάρχης. Ένας σχολιαστής της εποχής του παρατηρούσε: «Μόνος του περιδιαβαίνει τους δρόμους πεζός με τους νεαρούς του φίλους, χαιρετώντας τους πάντες – σταματώντας για να συζητήσει με τον κόσμο, επισκεπτόμενος τη λαχαναγορά». Κάθε Κυριακή, παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία. Σεβόταν την ευλαβική στάση των υπηκόων του προς τις εικόνες των Αγίων και αναγνώριζε ότι οι κληρονόμοι και διάδοχοί του οφείλουν να είναι μέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος.
    Το 1864, ένα έτος μετά την διαδοχή του, η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε την ψήφιση νέου Συντάγματος. Η εξασφάλιση άμεσης, μυστικής και καθολικής ψηφοφορίας για την ανάδειξη της Βουλής καθιστούσε την Ελλάδα, τυπικά, ένα εκ των δημοκρατικότερων κρατών της Ευρώπης. Υπήρχαν όμως δυσκολίες όσον αφορά την επίτευξη σταθερότητας. Από το 1864 έως το 1911 προέκυψαν 70 κυβερνήσεις κατόπιν 21 εκλογικών αναμετρήσεων. Οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου αναδείχθηκαν βαρόνοι του ρουσφετιού και της φαυλότητας και εμφύτευσαν μία νέα νοοτροπία στον λαό που δυστυχώς του άρεσε.
    Με τη συνθήκη του Λονδίνου της 1/13 Ιουλίου 1863, ορίστηκε ότι οι διάδοχοι του Γεωργίου θα πρέσβευαν το ορθόδοξο δόγμα και η ενηλικίωσή του (είχε γεννηθεί το 1845), για να μήν επαναληφθεί ο θεσμός της Αντιβασιλείας, θα οριζόταν αμέσως.
    Ο Γεώργιος, αφού επισκέφτηκε το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο την Αγία Πετρούπολη, το Λονδίνο και το Παρίσι, έφτασε στον Πειραιά στις 30 Οκτωβρίου. Στην πρώτη προκήρυξή του προς τον Ελληνικό Λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και «προ πάντων το Σύνταγμα» και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα «πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή».
    Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι ο Γεώργιος κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή της αρχής εκείνης όπου ο Βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργούς μόνον όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία δηλ. είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
    Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη και έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.
    Κατά την βασιλεία του Βασιλέως Γεωργίου, εγκαινιάστηκαν οι εργασίες για τον Ισθμό της Κορίνθου, οι οποίες αποπερατώθηκαν τον Αύγουστο του 1893. Επιπλέον, ο Βασιλεύς υπήρξε αρωγός της αναγέννησης των Ολυμπιακών Αγώνων, στηρίζοντας την εκστρατεία του Βαρόνου Ντε Κουμπερτέν. Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες έλαβαν χώρα στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1896. Το 1906, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ υποστήριξε τη διεξαγωγή των αγώνων της 10ης Ολυμπιακής Επετείου στο ειδικά κατασκευασμένο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Πενήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς του 1960, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Β΄, ο δισέγγονος του Βασιλέως Γεωργίου Α΄, επρόκειτο να κερδίσει το Χρυσό Μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα έξω από την Νεάπολη.

    Η φιλανθρωπική δραστηριότητα της Βασίλισσας Όλγας

    Ο Βασιλεύς Γεώργιος και η Βασίλισσα Όλγα αφίχθησαν στην Ελλάδα στις 11 Νοεμβρίου του 1867. Γνωρίζοντας τις αυξημένες ανάγκες του Ελληνικού λαού ζητούν να μην γίνει η οποιαδήποτε δαπάνη για τον εορτασμό της άφιξης της Βασίλισσας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Βασιλεύς Γεώργιος σε σχετικό τηλεγράφημά του «… Ήθελεν είσθαι λίαν ευχάριστον εις ημάς, αν το προς το σκοπόν τούτο αφιερωθέν ποσόν ελάμβανεν έτερον προσδιορισμόν, σύμφωνον προς τας μεγάλας δυστυχίας, τας οποίας οφείλομεν να ανακουφίσωμεν…».
    Πράγματι εκείνη την περίοδο η Ελλάδα αντιμετώπιζε μεγάλες «δυστυχίες». Από την πρώτη στιγμή η Βασίλισσα Όλγα άρχισε να επιτελεί σπουδαίο και αναγκαίο έργο. Κύριο μέλημα της νεαρής Βασίλισσας ήταν η ανακούφιση των συνανθρώπων της, η καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, η ανάδειξη του ρόλου των γυναικών στην ελληνική κοινωνία καθώς και η ενδυνάμωση της Ορθοδοξίας. Η παρουσία της και η συνεισφορά της στις δύσκολες ώρες που κλήθηκε να περάσει ο Ελληνικός λαός (Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Βαλκανικοί Πόλεμοι) ήταν συνεχής και ανεκτίμητη.
    Η καθημερινή της ασχολία ήταν οι φιλανθρωπικές τις δραστηριότητες, τις οποίες χρηματοδοτούσε, ως επί το πλείστον, από δικά της κεφάλαια.
    Το έργο της Βασίλισσας Όλγας, η σεμνότητά της καθώς και η πίστη της, την κατέστησαν ιδιαίτερα λαοφιλή.

    Από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο στο Γουδί

    Ο Εθνομάρτυς Γεώργιος

    Το 1896 ξέσπασε κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με αντικείμενο την Κρήτη. Τα βαθύτερα αίτια είναι όταν ο πρωθυπουργός Δηλιγιάννης ζήτησε κούρεμα του ελληνικού χρέους από τους σιωνιστές τραπεζίτες. Αυτοί αρνήθηκαν το κούρεμα και με τις ραδιουργίες ενέπλεξαν την Ελλάδα σε πόλεμο, παρά τις προειδοποιήσεις και τις αντιρρήσεις του Γεωργίου. Η Τουρκία διέθετε την υποστήριξη του Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ της Γερμανίας, αδελφού της Σοφίας της Πρωσίας, νύφης του Βασιλέως Γεωργίου. Κατά την υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων στη Λάρισα, ο Γεώργιος ζήτησε τη μεσολάβηση του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας. Έτσι σταμάτησε η τουρκική προς την Αθήνα προέλαση.
    Οι Προστάτιδες Δυνάμεις εξασφάλισαν την υπογραφή συνθήκης ειρήνευσης στην Κωνσταντινούπολη – η οποία επέτρεπε στην Ελλάδα τη διατήρηση της Θεσσαλίας. Επιπλέον οριζόταν η καταβολή δυσβάσταχτης για το Βασίλειο της Ελλάδας αποζημιώσεως στην Τουρκία. Η τήρηση της τάξης στην Κρήτη ανατέθηκε σε μια διεθνή δύναμη – συναποτελούμενη από Βρετανικά, Γαλλικά, Ρωσικά και Ιταλικά στρατεύματα. Το νησί διατηρούσε την αυτονομία του εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – ενώ, παράλληλα, διατηρούσε δεσμούς με το βασίλειο της Ελλάδας μέσω του Πρίγκιπα Γεωργίου (δευτερότοκου γιού του Βασιλέως Γεωργίου Α΄), ο οποίος διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής στα Χανιά.
    Το 1906, ο Πρίγκιπας Γεώργιος παραιτήθηκε, έχοντας φανεί ανεκτικός και διαλλακτικός Κυβερνήτης. Οι Κρήτες όμως πολιτικοί επιθυμούσαν στενότερες σχέσεις με την Ελλάδα με εξαίρεση τον Ε. Βενιζέλο. Όταν οι «Νεότουρκοι» (Τούρκοι αξιωματικοί του στρατού) κατέλαβαν την εξουσία στην Κωνσταντινούπολη το 1908, η Συνέλευση της Κρήτης διακήρυξε την ένωσή της με την Ελλάδα.
    Εν μέσω του τεταμένου αυτού κλίματος, αντιφρονούντες κατώτεροι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού, με επικεφαλής τον Λοχαγό Ζορμπά, ίδρυσαν τον αντιβασιλικό Στρατιωτικό Σύνδεσμο. Τον Αύγουστο του 1909, εκδηλώθηκε το αγγλοκίνητο κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά τη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. Για να μην φέρουν σε δύσκολη θέση τον πατέρα τους, οι βασιλικοί γόνοι παραιτήθηκαν των καθηκόντων τους. Ο Γεώργιος Α΄, καθ΄ υπόδειξιν του Συνδέσμου, κάλεσε τον Βενιζέλο να προβεί στο σχηματισμό κυβέρνησης με το νέο Φιλελεύθερο Κόμμα του και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος λύθηκε. Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος διορίσθηκε εκ νέου αξιωματικός του στρατού. Το διεθνές κύρος του Βασιλέως Γεωργίου ενισχύθηκε, αφού δοκιμάστηκε από μια σειρά επαναλαμβανόμενων κρίσεων τις οποίες χειρίστηκε επιδέξια.
    Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο θάνατος του

    Μετά τον ξαφνικό πόλεμο μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας το 1911 με αντικείμενο τα τουρκικά εδάφη στην Λιβύη, η Ελλάδα ενεπλάκη στις επακόλουθες ταραχές στα Βαλκάνια ενάντια στην Τουρκική κυριαρχία και επιρροή. Το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα ένωσαν τις δυνάμεις τους και κήρυξαν πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Οκτώβριο του 1912. Η καθοριστικής σημασίας μάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δόθηκε στα Γιαννιτσά. Μετά την επιτυχή έκβασή της, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος προχώρησε νικητής προς την Θεσσαλονίκη και έκανε την είσοδό του στην πόλη στις 9 Νοεμβρίου 1912 – προλαμβάνοντας έτσι εγκαίρως τους αμφιταλαντευόμενους συμμάχους του, τους Βουλγάρους.

    Ο Βασιλεύς Γεώργιος έφθασε στην Θεσσαλονίκη δυο μέρες αργότερα για να οδηγήσει τα νικηφόρα στρατεύματα στην πόλη από κοινού με τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και τους υπόλοιπους πρίγκιπες. Για τον Βασιλέα Γεώργιο, η είσοδος στην πόλη της Θεσσαλονίκης ήταν μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της βασιλείας του. Ο Πρίγκιπας Νικόλαος (τρίτος κατά σειρά γιός του Βασιλέως Κωνσταντίνου) ορίσθηκε στρατιωτικός διοικητής της πόλης.

    Κατά τραγικό τρόπο, δυο μήνες πριν την προσωρινή λήξη του πολέμου, στις 18 Μαρτίου 1913, ο Βασιλεύς Γεώργιος δολοφονήθηκε από έναν ψυχικά διαταραγμένο Έλληνα ονόματι Αλέξανδρο Σχινά καθώς έκανε τον απογευματινό του περίπατο. Το χέρι οπλίστηκε από μία φιλοτουρκική μειονότητα. Πυροβολήθηκε κοντά στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης. Ο Βασιλεύς Γεώργιος κηδεύτηκε δημόσια στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 1913, και θάφτηκε στην οικογενειακή του κατοικία στο Τατόι. Ήταν 67 ετών. Η σορός του Γεωργίου ταριχεύθηκε και για πολλές μέρες εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Μεταφέρθηκε στον Πειραιά και στις 20 Μαρτίου και κηδεύτηκε στο βασιλικό ανάκτορο στο Τατόι.

    Η προσωπικότητα του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄

    Η διαλλακτικότητα και η ψυχραιμία του, του επέτρεψε, να διατηρεί ανοιχτές γραμμές με το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου και έχοντας ιδιαίτερα μεγάλη δημοφιλία η εξουσία του παρέμενε πάντοτε σεβαστή. Πολέμιος του ρουσφετιού, ήπιος και αυστηρός στις κρίσιμες εθνικές στιγμές. Η προσπάθεια του να συνετίσει τους πολιτικούς πάντα έβρισκε αντίθετους τους χειριστές της εξουσίας και μέσω των εφημερίδων τους λοιδορούσαν τον Γεώργιο. Γεγονός όμως είναι πως ουδέποτε κατάφερε να φανατίσει τον ελληνικό λαό υπέρ ή εναντίον του, επί των ημερών του το πρόσωπο του Βασιλιά δεν είχε ένθερμους οπαδούς, ούτε εχθρούς. Η αγάπη του για την πρωτεύουσα της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας, της νύμφης του Θερμαικού την Θεσσαλονίκη κατέληξε στην δολοφονία. Το αίμα του επισφραγίζει την Ελληνική επανάκτηση της Θεσσαλονίκης.

    Μου αρέσει!

  21. Γεννημένος τον Αύγουστο του 1893, ο Αλέξανδρος ήταν ο δευτερότοκος γιός του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ και της Βασίλισσας Σοφίας. Το 1917 ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος δέχτηκε έντονες πιέσεις από τη Γαλλία και τους συμμάχους της στην Αντάντ (Entente), που πολεμούσαν τη Γερμανία. Αν και αρνήθηκε να παραιτηθεί, δέχτηκε ωστόσο να αντικατασταθεί από τον Αλέξανδρο.

    Σύμφωνα με την περιγραφή του νεαρότερου από τους θείους του, Πρίγκιπα Χριστόφορου (του μικρότερου από το οχτώ παιδιά του Βασιλέως Γεωργίου Α΄), ο Αλέξανδρος πολύ γρήγορα κατέστη «αιχμάλωτος στο ίδιο του το παλάτι, στην υπηρεσία του οποίου επιτρέπονταν να βρίσκονται μόνο οι εχθροί του πατέρα του και του Βασιλικού Οίκου.» Η Ελλάδα είχε βρεθεί, ουσιαστικά, στα χέρια του Πρωθυπουργού της, του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄ δήλωσε ότι ο Αλέξανδρος θα έπρεπε να βλέπει το θρόνο σαν μια παρακαταθήκη που κρατούσε κατά την απουσία του πατέρα και του μεγαλύτερου αδελφού του.

    Τον Ιούλιο του 1917, λίγο μετά την έναρξη της σύντομης βασιλείας του Αλεξάνδρου, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Το Μάιο του 1918, τα Ελληνικά στρατεύματα στη Μακεδονία συνέδραμαν τους Γάλλους και Βρετανούς στον πόλεμό τους κατά της Βουλγαρίας. Ο Αλέξανδρος ήταν δημοφιλής με τους αξιωματικούς του Βρετανικού επιτελείου.

    Η Ελληνική συμμετοχή στην τελική φάση του «Μεγάλου Πολέμου» προσέφερε το στήριγμα για τις εδαφικές διεκδικήσεις που προέβαλε δυναμικά η χώρα στη Διάσκεψη των Παρισίων, όπου ο Βενιζέλος επιχειρηματολόγησε πειστικά υπέρ της απόδοσης στην Ελλάδα της Βορείου Ηπείρου και της Ανατολικής Θράκης, του διεθνούς ελέγχου της Κωνσταντινούπολης και της κατάληψης της Σμύρνης και της ενδοχώρας της. Για την Ελλάδα όμως, ο πόλεμος συνεχίστηκε και μετά το 1918 με τις Ελληνικές δυνάμεις να αποβιβάζονται στη Σμύρνη στις 15 Μαΐου του 1919.

    Στις 4 Νοεμβρίου του 1919, ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Ασπασία Μάνου, κόρη του Λοχαγού Πέτρου Μάνου – η οποία δεν έλαβε ποτέ τον τίτλο της Βασίλισσας.

    Ο Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄ βρέθηκε στην Ανατολική Θράκη τον Ιούλιο του 1920, όταν τα στρατεύματά του κατέλαβαν την Αδριανούπολη, αλλά δεν μετέβη στη Μικρά Ασία, όπου οι Ελληνικές δυνάμεις ξεπέρασαν την αντίσταση του Κεμαλικού στρατού, κατέλαβαν την Προύσα και έφτασαν ως τη Θάλασσα του Μαρμαρά.

    Τη δεύτερη εβδομάδα του Οκτωβρίου του 1920, ο Βενιζέλος ζήτησε τη Βρετανική υποστήριξη για την Ελληνική προέλαση προς τη βάση του Στρατηγού Μουσταφά Κεμάλ στην Άγκυρα ώς επόμενο βήμα για την πραγματοποίηση της Μεγάλης Ιδέας, της δημιουργίας δηλαδή ενός Ελληνικού βασιλείου που θα απλωνόταν εκατέρωθεν του Αιγαίου.

    Καθώς όμως οι επιχειρήσεις μαίνονταν στα Βαλκάνια, τραγωδία χτύπησε την Ελληνική Βασιλική Οικογένεια. Στις 27 Σεπτεμβρίου, έχοντας μόλις ολοκληρώσει την επισκευή του αυτοκινήτου του στο Τατόι, ο Βασιλεύς Αλέξανδρος έπεσε θύμα ενός παράξενου περιστατικού. Ο σκύλος ενεπλάκη σε καυγά με δύο εξημερωμένες μαϊμούδες και, καθώς ο Βασιλιάς προσπάθησε να χωρίσει τα ζώα, τον δάγκωσε μια μαϊμού στο πόδι. Το τραύμα μολύνθηκε, ακολούθησε η σήψη και τέσσερις εβδομάδες αργότερο, αφού είχαν μεσολαβήσει επτά εγχειρήσεις, ο εικοσιεπτάχρονος Βασιλεύς πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1920. Η κόρη του Αλέξανδρου και της Πριγκίπισσας Ασπασίας, Αλεξάνδρα, γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1921.

    Ο θρόνος πέρασε στη Βασίλισσα Όλγα, γιαγιά του Αλεξάνδρου, η οποία ανέλαβε την αντιβασιλεία. Ο Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές της 14ης Νοεμβρίου και εγκατέλειψε τη χώρα. Με το δημοψήφισμα της 5ης Δεκεμβρίου, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ζήτησε την επιστροφή του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄, ο οποίος επανήλθε δύο εβδομάδες αργότερα, εν μέσω γενικού ενθουσιασμού.

    Μου αρέσει!

  22. Καταπέλτης ο Αγωνιστής Μητροπολίτης εναντίον του συνεδρίου «Εκκλησία και Αριστερά» και των διοργανωτών του, που χαρακτηρίζει «προδότες»!!!

    ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»

    Συνέρχεται αύριο στη Θεσσαλονίκη το πολυδιαφημισμένο Συνέδριο, στο οποίον θα παρακαθίσουν στο ίδιο τραπέζι παράγοντες της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Αριστερού ιδεολογικού χώρου, θα προσπαθήσουν δε να εύρουν κοινά σημεία ιδεολογικής προσεγγίσεως! Από τήν πρώτη στιγμή, κατά τήν οποία ανακοινώθηκε το Συνέδριο αυτό, νοιώσαμε ένα μεγάλο πόνο στην ψυχή μας. Ένα πόνο ψυχής μόνο καί μόνο, διότι η Εκκλησία, άθελά της ίσως, σε μια κρίσιμη ώρα για την πορεία του Έθνους, έρχεται να προσφέρει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στο χώρο της Αριστερής Κουλτούρας καί να πριμοδοτήσει τήν πορεία του Αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ πρός τήν Εξουσία! Τό μόνο, που δεν δυνάμεθα να γνωρίζουμε είναι ένα σημείο: Η Διοίκηση της Εκκλησίας μόνη της άραγε αποφάσισε να συμμετάσχει σε ένα τέτοιο Συνέδριο, ή μήπως έλαβε εντολές από εξωεκκλησιαστικούς -πολιτικούς- παράγοντες της ημεδαπής ή της αλλοδαπής; Ένας υπαινιγμός υπάρχει σαν κατακλείδα του άρθρου που αναδημοσιεύουμε παρακάτω από τήν http://www.zougla.gr., όπως χαρακτηριστικά αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο «thriskeftika».(http://www.thriskeftika.blogspot.gr/2013/01/blog-post_1048.html). Ο Κύριος γνωρίζει!………

    Ως Εκκλησία ΔΕΝ ΕΞΑΝΤΛΗΣΑΜΕ το χρέος μας έναντι του Ελληνικού Λαού, ώστε τώρα πια να μπορούμε να εξέλθουμε των ορίων του χώρου μας! Ορίων, που η ίδια η μακραίωνη εκκλησιαστική και πολιτική, εγχώρια και διεθνής ιστορία έχει καταγράψει, μη επιτρέποντας την… παραγραφή των ονομάτων των θυμάτων της αριστερής.. «ανθρωπιστικής» πολιτικής της, από τα μνήματα στα νεκροταφεία, αλλά και απο τη μνήμη ολόκληρης της ανθρωπότητας για τον «ανθρωπισμό» και το «δημοκρατικό πνεύμα» που σήμερα καπηλεύεται. Η ενίσχυση μιάς πολτικής βίαιου ιδεολογικού ολιγαρχικού απολυταρχισμού, που όμως ή ίδια η Αριστερά, βαφτίζει «προοδευτισμό», αμνηστεύοντας τον εαυτό της από την ευθύνη που της αναλογεί έναντι της Ιστορίας ως και σήμερα στην άλωση της χώρας από ξένα συμφέροντα, την οποίαν όμως αναγνωρίζει ως «φασισμό» μόνο γι άλλους, δεν δύναται να σβήσει την απο πλευράς της πριμοδότηση των απαιτήσεων των Σκοπίων με παρελάσεις στη γείτονα εναντίον των Εθνικών μας συμφερόντων. Δεν δύναται να ξεχαστεί η από πλευράς της ενίσχυση καθε αντεθνικής πολιτικής, των κατασκευασμένων πάσης φύσης «μειονοτήτων» που -εγείροντας σκοπίμως και διαρκώς ζητήματα- βομβαρδίζουν την κοινωνική συνοχή του Ελληνικού κράτους, κατά τις επιταγές του διεθνούς γεωπολιτικού «παιχνιδιού» στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», λες και άνθρωποι είναι όλοι οι άλλοι και όχι οι Έλληνες! Δεν δύναται να εξαλείψει από τη μνήμη την πριμοδότηση και ιδεολογική κάλυψη χρόνια τώρα, που παρείχε στην προώθηση, νομιμοποίηση και «ιθαγενοποίηση» της λαθρομετανάστευσης, ή τον «συνωστισμό στη Σμύρνη» ή τον διορισμό περί των 240!! Ιεροδιδασκάλων του Ισλάμ στα Δημόσια Σχολεία να διδάσκουν το «Κοράνι» , χορεύοντας μαζί με μπλε, κόκκινα και πράσινα προσωπεία, το ίδιο διεθνοπολιτικό ζεϊμπέκικο με τον πρώην Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου τον οποίον άναυδη η Ελλάδα είχε ακούσει να ανακοινώνει από βήματος κοινοβουλίου πως δεν υφίσταται εθνική κυριαρχία, με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και τον Μακαριώτατο ένοχα να συναινεί σωπαίνοντας…!

    Η Ιστορία, η Αλήθεια και η Γνώση που τόσο καταπολεμά η Αριστερή πολιτική , για την ετσιθελική επικράτηση της λήθης που την εξυπηρετεί, αφού με τη σειρά της καλείται τώρα να εξυπηρετήσει τα ίδια συμφέροντα με τα άλλα κόμματα εξουσίας αλλά κυρίως η Μνημοσύνη, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους παραγραφές, εξαιτίας ψηφοθηρικών σκοπιμοτήτων, όπως είθισται να πράττεται, από τους ελέω κομματικών συμφερόντων και παρατάξεων, κατ΄ επαγγελμα πολιτευτών της Βουλής, η οποία αδιαφορεί για την ανυποληψία, στην οποια έχει περιέλθει, επιδεικνύοντας πρώτη και κατά συρροή, ασέβεια στο Σύνταγμα, και τους Δημοκρατικούς θεσμούς. Εξάλλου την ώρα που λεκτικά -μόνον- καταδικάζονταν τα μνημόνια απο την Αριστερά, εδίδετο ΚΑΙ με την αριστερή ψήφο εντός Κοινοβουλίου επί της ουσίας «άφεση αμαρτιών μη παραπομπής» σε όσους κάθε πολιτικής κατεύθυνσης είτε πρωτοστάτησαν, είτε αδιαφόρησαν είτε εγκληματικά υπέγραψαν, η συνυπέγραψαν, και συμμάχησαν γιατί «δεν διάβασαν», αλλά όμως ελαφρά τη καρδία ψήφισαν («ναι σε όλα») υπό τη σπάθη όχι της λαϊκής κατακραυγής αλλά της κομματικής διαγραφής (!!) την πρωτοφανή εθνική προδοσία και το ξεπούλημα της Ελλάδος στους διεθνείς γεωοικονομικούς δυνάστες. Και αυτά αφού είχαν φροντίσει ο καθένας με τη στάση του νωρίτερα, για την μεγιστοποίηση της διαφθοράς, και την κατα συνέπεια υπέρμετρη χρέωση της Ελλάδος, προς επίτευξιν κατασκευής οικονομικού «άλλοθι» για το ξε-πουλημα. Τώρα αριστερά μαζί και Εκκλησία (;;) αμνηστεύουν εκ των υστέρων ιθύνοντες νόες και ηθικούς αυτουργούς, προβάλλοντες εαυτούς ως «αδιάφθορους» αλλά επί της ουσίας εμπράκτως συναινούντες;

    Την ώρα που τσακιζόταν η ελληνική κοινωνία, αφήσαμε την Εκκλησία να την κατεβάσουν από το πνευματικό της βάθρο και να την χρησιμοποιήσουν σε «Κέντρα παροχής συσσιτίων». Αφήσαμε έξω και πέρα από τά ενδιαφέροντά μας, στο πλαίσιο της ποιμαντικής και ιεραποστολικής αποστολἠς μας, προβλήματα πρωτίστως ΗΘΙΚΗΣ και πνευματικής καθοδηγήσεως του Λαού μας σε καιρούς χαλεπούς, αδιαφορήσαμε για την χρηστοήθη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας μας με ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ και του χαμένου μας Πολιτισμού, αφήσαμε την οικογένεια ως θεσμό αβοήθητη προς τη τελική εξαχρείωσή της να χτυπιέται αλύπητα από τα ανάλγητα διεθνοοικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα ανακοινώνοντας μέτρα ως και φορολόγησης του κατα κεφαλήν τέκνου ως τεκμηρίου διαβίωσης των γονέων!!!!, κι όλα αυτά σε μια ήδη υπο εξαφάνιση λόγω της επίσης απο ετών σκόπιμης λαθρομετανάστευσης, Ελλάδα με ήδη καταγεγγραμένη υπογεννητικότητα), και ξαφνικά στρέψαμε την προσοχή μας στο χώρο της Αριστεράς, αγνοούντες η και παραθεωρούντες το γεγονός, ότι «ο λύκος τρίχα αλλάζει, γνώμη δεν αλλάζει»! Η Αριστερά, με το πρόσωπο του Κομμουνισμού, έδειξε όλη τη μανία της κατά της Εκκλησίας τόσο και κυρίως στο χώρο του άλλοτε «Σιδηρού Παραπετάσματος», όπου κυριάρχησε, όσο και στο δικό μας εθνικό χώρο! Το βεβαιώνουν οι πολυπληθείς Μάρτυρες Κληρικοί μας, βλέπε και τον Παπα-Ζαφείρη, τον κατά σάρκα πατέρα του Σεβ. Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Χρυσοστόμου, οι οποίοι καρατομήθησαν και ανασκολοπήθησαν από τους Κομμουνιστές, όσο και οι εικόνες των Αγίων μας σε τοιχογραφίες χωρίς μάτια, διότι τά μάτια τους τα έβγαλαν οι Κομμουνιστές με τις ξιφολόγχες των όπλων τους! Οι πολυπληθείς λοιπόν αυτοί Μάρτυρες Κληρικοί μας και οι χωρίς μάτια Άγιοί μας ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΕΙΣ ΤΟ ΔΙΗΝΕΚΕΣ τα εγκλήματα των Αριστερών κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

    Ουδέποτε μέχρι σήμερα οι παράγοντες και εκπρόσωποι του αριστερού χώρου εζήτησαν συγγνώμην από τήν Εκκλησία και ουδέποτε εξέφρασαν τήν μεταμέλειά τους για όλα αυτά τα εγκλήματα. Άρα, κατά την ταπεινή μας γνώμη, Συνέδριο με τους παράγοντες της αριστερής κουλτούρας, που δεν θά έχει σαν πρώτο θέμα του το ιδεολογικό ξεκαθάρισμα των Αριστερών έναντι της Ορθοδόξου Πίστεως και της Εκκλησίας μας, τουλάχιστον από εδώ και εμπρός, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΧΩΡΑΝ! Ο διάλογος μεταξύ δύο τόσο αντίθετων ΙΣΤΟΡΙΚΟΪΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ μεγεθών, που θα οδηγούσε στην Συναντίληψη και την αμοιβαία κατανόηση, γίνεται μόνο, όταν είναι θεμελιωμένος στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη και όχι «στις εντυπώσεις». Σ αυτόν τον διάλογο ουδείς θα μπορούσε να αντιταχθεί. Προυποθέτει όμως πρωτίστως γνώση της ιστορίας και των δύο, βάθος ουσίας και ένα κοινό κοσμοθεωρητικό υπόβαθρο, αντίθετο από την αγαπημένη στην Αριστερά ιδεολογία του Υλισμού που δεν αποδέχεται και δεν σέβεται τον ιδιον τον τρισυπόστατο Θεό αλλά και τον ανθρωπο ως φέροντα «πνοήν Θεού», πλασμένον «κατ΄ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν»! Ο Διάλογος για να έχει αποτέλεσμα και ουσία δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς να προηγηθή η αναθεώρηση των άχρι τούδε εγκλημάτων και των ασεβών πρακτικών έναντι της Εκκλησίας του Χριστού. Ο σεβασμός δεν τεκμαίρεται με συνέδρια σκοπιμοτήτων, που γίνονται μόνο και μόνο για να μεταδοθούν από τους τηλεοπτικούς σταθμούς, γιά να δρέψουν οι παντός είδους συντελεστές του δάφνες «προοδευτισμού» στο βωμό της τηλοψίας και της κατευθυνόμενης ενημέρωσης με στόχο την υφαρπαγή ψήφων, απο πιστούς ή μη , που έχουν αδύναμη μνήμη ή και βούληση αλλά αντιστρόφως, δυνατά συμφέροντα. ‘Οσοι λοιπόν το απετόλμησαν και το αποφάσισαν, κατά την ταπεινή μας γνώμη, προδίδουν τήν Εκκλησία, όποιοι και αν είναι! Αν μάλιστα είναι καί Κληρικοί παντός βαθμού, τότε αυτοί προδίδουν και την αποστολή τους! Ατυχώς, εκμεταλλευόμενοι την αγαθότητα της ψυχής του, παρέσυραν και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπό μας κ. Ιερώνυμο, και με τον τρόπο αυτό Τον εξέθεσαν! Ήταν ήδη εκτεθειμένος, καθώς μερικά χρόνια πρίν, ανερχόμενος στο Θρόνο, ακούσθηκε να λέει ότι «οι αριστεροί είναι οι καλύτεροι Χριστιανοί», όπως τουλάχιστον δημοσιεύματα της εποχής ισχυρίζοντο περί Αυτού, χωρίς ποτέ και να διαψευσθούν!

    Με αυτά τα δεδομένα εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας πρός όσους θα λάβουν μέρος είτε ως διοργανωτές, είτε ως ομιλητές, είτε ως Συντονιστές, είτε ως ακροατές, προεχόντως δε πρός τους Ελλογιμωτάτους κ.κ. Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι, ως Οργανωτές, έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στην όλη αυτή θλιβερή υπόθεση! Ας επιτρέψουν σε εμάς, ένα αθεολόγητο Θεολόγο της παλαιάς φρουράς, να τούς υπενθυμίσουμε το χρέος τους:

    Κύριοι Καθηγητές, ταχθήκατε για να φυλάσετε τις Θερμοπύλες της Ορθοδοξίας και όχι για να μοιράζετε συγχωροχάρτια στούς πολεμίους Της, στούς δολοφόνους των Κληρικών τής ανά τον κόσμον Ορθοδοξίας καί στούς εξορίξαντες τα μάτια των Αγίων μας από τις τοιχογραφίες των! Δεχθήτε, λοιπόν, την έκφραση της λύπης μας!

    Και τώρα απευθυνόμεθα πρός τούς Σεβ. Αρχιερείς – Μέλη του Συνεδρίου:

    Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί, Αισθάνομαι πόνο στην ψυχή μου, καθώς βιώνω το δράμα της φιλτάτης μας Πατρίδος στους χαλεπούς τούτους καιρούς! Έμελλε και τούτο να δούμε στις ημέρες μας! Την απονομή συγχωροχαρτίων στους πολεμίους της αμωμήτου Πίστεώς μας!

    Αλλά διερωτώμαι: Ποίος σας έδωκε αυτό το δικαίωμα;

    Μπορούμε να συγχωρούμε, οσάκις τα θύματα είμεθα εμείς οι ίδιοι, όχι όμως και η Εκκλησία! Ως χριστιανοί συγχωρούμε τον δράστη, όχι όμως και τις πράξεις του! Συγχωρούμε τον ψεύτη, αλλά δεν νομιμοποιούμε το ψεύδος! Συγχωρούμε τον φονηά, αλλά δεν νομιμοποιούμε τον φόνο! Με το Συνέδριό Σας παραβιάζετε τις επιταγές της χριστιανικής Ηθικής! Διότι, χωρίς κάν να σας το ζητήσουν, αύριο θα δώσετε πιστοποιητικά χρηστοηθείας σε ένα σύστημα, που κυρύττει την αθεΐα και εχθρεύεται την Εκκλησία! Σε ένα σύστημα, το οποίον άπαξ διακήρυξε το γνωστό «η θρησκεία είναι το όπιον των Λαών»και ουδέποτε έκτοτε το αποκήρυξε! Να με συγχωρείτε για την παρρησία. Παρά την συγκατάβσή Σας οι τα πρώτα φέροντες του αριστερού χώρου Σας αγνόησαν! Αυτό και μόνον κάτι πρέπει να Σας λέγει!

    Ας μη σπεύσουν κάποιοι να μας κατακρίνουν για τις παραπάνω θέσεις μας! Το παρακάτω δημοσίευμα, που αντλήσαμε από τό διαδίκτυο και δεν προέρχεται από την γραφίδα «συντηρητικών» δημοσιογράφων ή στενοκέφαλων ανθρώπων, μας δικαιώνει πλήρως!

    + Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

    Αίγιον, 21 Ιανουαρίου 2013 και συνεργασίας ανάμεσα στην Εκκλησία και την Αριστερά, παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις τους έχουν περάσει από «σαράντα κύματα», όπως προκύπτει από τις τοποθετήσεις των δύο πλευρών στο επιστημονικό συνέδριο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά», που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη, με πρωτοβουλία του Τμήματος Θεολογικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και σε συνεργασία με την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας, στην αίθουσα τελετών της Παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, που είχε προσκληθεί, δεν παρέστη και τον εκπροσώπησε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, ο οποίος είπε ότι οι υποχρεώσεις κράτησαν τον Αρχιεπίσκοπο στην Αθήνα.

    Από τις τοποθετήσεις στο συνέδριο φαίνεται ότι η συγκυρία της οικονομικής κρίσης δίνει την ευκαιρία να συναντηθούν πρωτοβουλίες της Εκκλησίας και της Αριστεράς, σε κοινωνικό επίπεδο, και ταυτόχρονα να παραμείνουν οι δύο πλευρές στις διακηρυγμένες θέσεις τους. «Σε αυτή τη δυσκολία είμαστε όλοι στον ίδιο δρόμο και πρέπει να είμαστε ενωμένοι χωρίς διχασμούς», είπε ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος. Οι σχέσεις της Εκκλησίας με την Αριστερά είναι οι πιστοί Χριστιανοί που υπάρχουν στην Αριστερά τόνισε και υπολογίζει ότι περίπου το 95% του κόσμου της Αριστεράς ανήκει σε αυτή την κατηγορία.(Σ.Σ ΠΑΛΙ ΠΕΤΑΞΕ ΤΗΝ ΑΡΛΟΥΜΠΑ ΤΟΥ Ο ΑΝΘΙΜΟΣ!!!) Πρόσθεσε πως δεν μπορεί να χαρακτηρίζονται «εχθροί» για την Εκκλησία όσοι έχουν αριστερή συνείδηση και για τις αντιδράσεις που υπήρξαν από ιεράρχες και δυνάμεις της Αριστεράς κατά του συνεδρίου είπε ότι δεν τον ταράζουν ούτε τον εκνευρίζουν.

    Το συνέδριο αυτό μπορεί να αποδειχθεί και «ιστορικό βήμα», υπογράμμισε ο γραμματέας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΕΚΜ Δημήτρης Βίτσας, ο οποίος παρατήρησε πως έπρεπε να είχε γίνει χρόνια πριν και αναγνώρισε ότι έχει ευθύνες και η Αριστερά γι αυτή την καθυστέρηση. Τόνισε ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α -ΕΚΜ επιμένει στις θέσεις του σχετικά με τον διαχωρισμό του Κράτους από την Εκκλησία και την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και σημείωσε: «Μια ζωντανή και δημοκρατική Εκκλησία μπορεί να είναι ικανό στήριγμα και για την κοινωνική συνοχή και για την κοινωνική σταθερότητα. Νομίζω ότι μπορούμε να συλλειτουργήσουμε ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίες διαδικασίες αλληλεγγύης, σε μια χώρα που βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση. Και να συζητάμε, πάντοτε τα μεγάλα επείγοντα θέματα, ακόμα κι αν έχουμε διαφορετικές γνώμες».

    Ο κ. Βίτσας είπε ότι είναι σε θετική κατεύθυνση ορισμένες πρωτοβουλίες του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και πρόσθεσε: «Αλλωστε συζητάμε μαζί του (σ.σ. με τον Αρχιεπίσκοπο) και θεωρούμε ότι οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να έχουν έναν ανοιχτό διάλογο με όλους τους φορείς. Αρα υπάρχουν σημεία επαφής. Επαφής και στη δράση και στην πράξη και νομίζουμε ότι εκτός από τη διοίκηση της Εκκλησίας υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα του κατώτατου και κατώτερου κλήρου που αυτή τη στιγμή, σε όλες τις μεγάλες πόλεις, ορθώνουν το ανάστημα τους, όχι μόνο στη φιλανθρωπία, που και αυτή είναι αναγκαία, αλλά και σε διαδικασίες αντίστασης, σε σχέση με τη βάρβαρη πολιτική που ασκείται στη χώρα μας».

    Οσον αφορά στις αντιδράσεις για το συνέδριο, από μέρος της Εκκλησίας και της Αριστεράς τόνισε ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι και θεσμοί οι οποίοι αντιδρούν, είτε από ιδεολογικές ή κρατικίστικες εμμονές ή και από ίδια συμφέροντα, αλλά ο ίδιος νομίζει πως η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας το βλέπει θετικά.

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ.

    ΜΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ:

    – Είναι θετικό που έστω και την τελευταία στιγμή, ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να μην παραστεί στο ψευτο – συνέδριο.

    – Εξάλλου, τον εκπροσώπησε με…επιτυχία ο Μητροπολίτης Άνθιμος! Αυτός ο…υπερπατριώτης, που μας είπε ότι το 95% των αριστερών είναι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί!!!

    Ε, ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ, ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΟΥΜΕ;;; Απλά σας δείχνουμε έναν από αυτούς τους…Χριστιανούς στην εικόνα αριστερά!

    – Φαίνεται ξεκάθαρα πως οι χριστιανομάχοι του «95%» (!!!), έχουν αποφασίσει να παραμείνουν στις αντεθνικές και αντιεκκλησιαστικές θέσεις τους (χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους κλπ)! ΑΡΑ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ…ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΩΦΩΝ!!!

    Γιατί λοιπόν γίνεται αυτό το «συνέδριο»; Εδώ επιβεβαιώνονται απόλυτα όσοι μίλαγαν για επικοινωνιακό τέχνασμα, που θα νομιμοποιήσει τον Σύριζα στη συνείδηση των πιστών, ενόψει της πιθανής κατάληψης της εξουσίας!

    Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια, «κύριοι» συμμετέχοντες: Και το γνωρίζετε πολύ καλά…!

    Μου αρέσει!

  23. Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου

    1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

    2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ’ το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

    3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.

    Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

    4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

    – το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

    – η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

    – ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε… πίετε εξ αυτού πάντες…”,

    – η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

    – η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

    – ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

    – η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

    – οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

    – η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,

    – το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

    – η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

    – το αλάθητο του Πάπα,

    – το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα,

    – οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που επικράτησαν στον δυτικό χώρο.

    – η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

    – η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού,

    – η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

    5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

    6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν… Εκκλησίαν””.

    Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

    7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.

    Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων… Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.

    Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος – αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

    Μου αρέσει!

  24. Αποτελεί τερατώδη παραλογισμό και μαζοχιστική προσβολή της εθνικής μας νοημοσύνης η επιμονή εβραιολατρικών κύκλων να μη διεκδικείται, με την προσφερόμενη ισχυρότατη επιχειρηματολογία, από την πλευρά μας (την πλευρά του αυθεντικά και γνήσια «περιούσιου » λαού) η ελληνικότητα της ανθρώπινης (από τη μητρική πλευρά) καταγωγής του Χριστού (Ιάσονα ή Ιήσονα -κατά τη δωρική διάλεκτο- ή Ιησού, κατά την εβραϊκή παραφθορά του ονόματος). Πολύ περισσότερο, όταν οι Ιουδαίοι ουδέποτε τον αναγνώρισαν ως δικό τους (εμείς για τους Τον εκχωρούμε;) Ο από τους κορυφαίους ιστορικούς τους Μόζες Γκίμπορι υπογραμμίζει, ότι δεν κατάγεται από σπέρμα Ισραήλ, αλλά Λυκίων (Κρητοπελασγών αποίκων της,ελληνικότα- της σε ποσοστό 95% Γαλιλαίας). 0 θεολόγος τους Αντολφ Χόλλ τονίζει πως «ορθότατα καταδικάστηκε σε θάνατο, αφού εγκλημάτησε εις Βάρος θεμελιωδών αξιών της ιουδαϊκής θρησκείας, πράγμα που δεν θα έπραττε, αν ανήκε στη φυλή μας». Οι αρχαιοφαρισαίοι ‘Αννας (λήγουσα) και Καϊάφας τον παρέπεμψαν στον Ρωμαίο διοικητή της Ιουδαίας Πόντιο (από τον ελληνικό Πόντο) Πιλάτο, επειδή γνώριζαν ότι η Μητέρα Του δεν ήταν εβραϊκής καταγωγής (κατά την τότε νομοθεσία, η εθνικότητα των τέκνων ακολουθούσε τη μητρική). Και ότι, συνεπώς, ο ίδιος ήταν υπήκοος της Ρώμης, αλλά άλλης εθνικότητας. Και αφού δεν ήταν (κατά την αναφορά του προηγούμενου ανθύπατου Πούπλιου Λέντουλου Γναίου, η οποία βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη Geramini της ιταλικής πρωτεύουσας και απευθυνόταν προς τον αυτοκράτορα ΤιΒέριο) Ρωμαίος, αλλά ΝΑΖΑΡΗΝΟΣ (γι’ αυτό και τον παρέπεμψε στον εκεί διοικητή Ηρώδη τον Αντύπα, που τον «επέστρεψε » ως κάτοικο Ιουδαίας, αθώο πάντως!), τότε μόνη εκδοχή ήταν πως ανήκε στους ελληνικής καταγωγής Ρωμαίους υπηκόους! Μοναδική εκδοχή! Αλλωστε, όλοι οι Εβραίοι «προφήτες» δεν αναφέρονταν σε Υιό του θεού (μέγιστη βλασφημία κατά τη θρησκεία τους του μίσους, της κακότητας, της μικροψυχίας, της διαφθοράς, της πολυγαμίας, των προαγωγών των γυναικών τους -Αβραάμ- και των διαφθοροεγγυοποιητών των θυγατέρων τους- Λώτ). Αλλά σε «ειδικό απεσταλμένο » (μεσσία) στρατηγό, που θα τους απελευθέρωνε από τον ξενικό ζυγό. Και θα τους οδηγούσε στην παγκόσμια κυριαρχία, αφού κατά την άποψη τους ο κόσμος δημιουργήθηκε για το… Ισραήλ (χωρίς το οποίο δεν θα υπήρχε το σύμπαν!). Κατά το περιοδικό Der Speagel, μετά από τρίχρονη ευρύτατη έρευνα μεταξύ θεολόγων, ιστορικών και άλλων επιστημόνων, διαπιστώθηκε ότι ΑΠΟΚΛΕΙΟΤΑΝ να ήταν Εβραίος κάποιος που ισχυριζόταν ότι είχε την ιδιότητα του Υιού του θεού! • Κατά τις ελληνικές προφητείες (Σίβυλλα Ερυθραία Ερωφίλη -12ος π.Χ. αιώνας-, Σίβυλλα η Κυμαία, Σόλων, Αισχύλος, Θουκυδίδης, Πλάτων) θα ερχόταν «Παρθενογέννητος θεάνθρωπος, υιός μιας Μαρίας («Μύρου της θαλάσσης), όστις θέλει υποστεί ευτελισμούς, βασανιστήρια, ταπεινώσεις, θάνατον μαρτυρικόν, ομοιούμενος τοις θνητοίςτηςγης». • Όπως εκθέτω σε ειδικό κεφάλαιο του τρίτομου έργου μου «Ελληνισμός, Χριστιανισμός, ΙουδαιοεΒραίσμός», πλείστα σημεία της διδασκαλίας Του είναι διαφανείς διασκευές ή και επαναλήψεις αποφθεγμάτων της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. • Ο ίδιος διαχωρίζει σε πενήντα τουλάχιστον περιπτώσεις στα Ευαγγέλια την καταγωγή και την εθνικότητα τους από τους Εβραίους, για τους οποίους χρησιμοποιεί βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Δεν φοίτησε σε ραβινική σχολή. Δεν υποβλήθηκε σε περιτομή. Δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου. Χορηγούσε αφέσεις αμαρτιών, πράγμα που μόνο ο Ιεχωθάς ή Γιαχβέ ή Ελωχείμ ή Αδωνάι ή Σαβαώθ (θεός των Εβραίων) δικαιούνταν να πράττει. Εισήλθε στα Ιεροσόλυμα επί «πώλου όνου», ζώου ιερού γι’ αυτούς. Προκλητική βλασφημία του για την ιουδαϊκή θρησκεία αποτελούσε η δήλωση του πως ήταν «Υιός του θεού». Επέλεξε (πλην του Ισκαριώτη Ιούδα) Έλληνες μαθητές. Δεν ήταν ασκητής και αναχωρητής, δεν τηρούσε τις νηστείες και αργίες τους, αλλά μετείχε σε γιορτές, πανηγύρια, γάμους, εκδίωκε δαιμόνια, θεράπευε ανίατες ασθένειες, προέβαινε σε νεκραναστάσεις. Τρεις φορές τόνισε πως ήταν «Ναζωραίος» (από την ελληνικότατη Ναζάρα της Γαλιλαίας). Διακήρυττε ότι ο θεός είναι αόρατος, ενώ κατά τους Ιουδαίους ο Ιακώβ όχι μόνο τον είδε, αλλά και… πάλευε μαζί του ολόκληρη νύκτα! • Το 13ο αιώνα π.Χ. συνολικά 14 ελληνογενείς φυλές από τα νησιά και τα παράλια του Αιγαίου και την Κρήτη (Πελασγοί, Πελαστιείμ, Πελασάτα, Φιλιστιείμ, Φιλισταίοι) εγκαταστάθηκαν (Ηρόδοτος) στην «Παλαιστίνη», όπου ίδρυσαν 115 ΠΟΛΕΙΣ (πολύ πριν εκδιωχθούν από την Αίγυπτο οι Εβραίοι) και, φυσικά, γλώσσα τους ήταν η ελληνική. Ο ελληνικός πολιτισμός ακτινοβολούσε σε Παλαιστίνη και Φοινίκη το 2ο αιώνα π.Χ. Ανθούσαν, μεταξύ άλλων, οι πόλεις Ανθηδών, Απολλωνία, Ασκάλων, Γάδαρα, Γάζα, Δίον, Ιόπη, Ίππος, Πέλλα, Σαμάρεια, Σκυθόπολις, Φιλωτέρα. Κατά την έλευση των Ρωμαίων ζούσαν στην Παλαιστίνη 1.500.000 Έλληνες (μόλις 500.000 Εβραίοι) και κατά την κατάκτηση της από τους Αραβες υπήρχαν εκεί 3.000.000 ομοεθνείς μας (επιπλέον 4.000.000 ήταν σε «διασπορά»). • Την ελληνική γλώσσα, με την οποία διαλεγόταν, δίδασκε, απολογήθηκε στον Πιλάτο και αποχαιρέτησε («Πάτερ, άφες αυτοίς, ού γαρ οίδασι τι ποιούσι» -φράση αυτολεξεί» του στρατηγού Φωκίωνα, που καταδίκασε σε θάνατο για προδοσία ο γελοίος αθηναϊκός όχλος, μετά από 45 στρατη- γίες και σε ηλικία 85 ετών -και «τετέλεσται») διδάχθηκε από τη Μητέρα Του, που ανήκε στο ελληνικό 95% της Γαλιλαίος. Αφού Εκείνη ήταν φτωχή και ασχολούνταν με εργασίες χειρωνακτικές, γνώριζε και μιλούσε την ελληνική γλώσσα ακριβώς επειδή καταγόταν από οικογένεια Ελλήνων! • Όταν οι (Ελληνες) μαθητές του Ανδρέας και Φίλιππος Του μετέφεραν το αίτημα ομάδας ομοεθνών τους να Τον συναντήσουν, η ΠΛΗΡΗΣ απάντηση Του, όπως τη διέσωσε ο σπουδαίος ιστορικός Επίσκοπος Καισαρείας Ευσέ- βιος ήταν η εξής: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου. Ελλάς γάρ μόνη ανθρωπογένει, ψυτόν ουρά- νιον και βλάστημα θείον, ηκριβωμένον, λογισμόν αποτί- κτουσα οικειούμενον επιστήμην. Νύν εδοξάσθη ο Υιός του Ανθρώπου!» 0 ίδιος ουρανοποίησε την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Ήταν’Ελληνας! Και οφείλουμε να επιβιώσουμε όχι μόνο για μας και τις επόμενες γενεές, αλλά ΚΑΙ για ΕΚΕΙΝΟΝ! Ο Χριστός «άνοιξε», με τον επώδυνο (και μειωτικό «εν μέσω ληστών») θάνατο του (στους κόλπους και κατά απαίτηση του περισσότερο «αμαρτωλού» -και τότε και πάντοτε- έθνους: του ιουδαϊκού), το δρόμο για την επάνοδο των έλλογων πλασμάτων του θεού στην οδό της αγάπης. Της στοργής. Της κατανόησης. Της αμοιβαίας συγγνώμης. Του αυθεντικού «ανθρωπισμού». Αν οι μεταγενέστεροι φορείς της διδασκαλίας Του (και ιδιαίτερα οι κληρικοί των μεγαλοπρεπών αμψιέσεων και των ωραίων λόγων και όχι πράξεων…) κινούνται μακριά από την ΟΥΣΙΑ της, αυτό ούτε μειώνει, ούτε καταργεί, βέβαια, την ΑΞΙΑ της. Και όχι στη ΒΙΑ, στο ΜΙΣΟΣ, στη ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ και στην κατωτερότητα του γυναικείου φύλου.

    Μου αρέσει!

  25. του Μάκη Βραχιολίδη
    vrachiolidis@yahoo.gr
    Η περίπτωση των σημερινών δωσιλόγων, βεβαίως και δεν είναι μοναδική. Έχει την αρχή της πολλά χρόνια πίσω. Στην αυγή του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα στα 1914. Τότε, οι Ελευθέριος Βενιζέλος και βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ άνοιγαν την κερκόπορτα με την παραχώρηση ελληνικής γης στους Αλβανούς!
    Ναι, καλά διαβάσατε. Με τον Νόμο 272/1914 (ΦΕΚ 151/Α΄/7-6-1914) η Ελλάδα, και κάτω από τις πιέσεις της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας παραχωρούσε στην Αλβανία τη ελληνική νήσο Σάσωνα!!! Επρόκειτο για εθνική μειοδοσία, η παράδοση με έναν απλό νόμο του απώτερου νησιού του Ιονίου, το οποίο είχε προσαρτηθεί στην Ελλάδα το 1864 μαζί με τα υπόλοιπα Ιόνια νησιά! Η απεμπόληση της εθνικής μας κυριαρχίας με υπογραφή του τότε βασιλιά Κωνσνταντίνου Α’ και των αρμόδιων υπουργών της κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου, άνοιγε την κερκόπορτα για τα επερχόμενα δεινά. Κατακρεούργησαν τα ελληνικά εδάφη λίγες μόνον δεκαετίες μετά την απελευθέρωση της πατρώας γης από τους Οθωμανούς και την παρέδωσαν στους Αλβανούς, με αποτέλεσμα, δεκαετίες μετά να έρθει η αλβανική κυβέρνηση και να καθορίσει την δική της ΑΟΖ ώστε να προχωρήσει σε εκμετάλλευση του Ιουνίου, με εξόρυξη υδρογονανθράκων!
    Όπως μάλιστα λένε οι πληροφορίες, όταν η …σύμμαχός μας Ιταλία μετ’ επιτάσεως ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση την παραχώρηση της νήσου Σάσωνος, στόχευσε σε αυτό ακριβώς: στην συνεκμετάλλευση με την Αλβανία των κοιτασμάτων πετρελαίου. Οι ίδιες δε πηγές, αναφέρουν ότι Αλβανία και Ιταλία συνεργάζονται ήδη από το 1970 στην εξόρυξη πετρελαίου από το Ιόνιο!
    Ιδού τι εθνικά μειοδοτικό αποφάσιζαν οι Βενιζέλος-Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ τον Ιούνιο του 1914.

    «ΦΕΚ 151,7/6/1914 ν.272 περί παραχωρήσεως της νησίδας Σάσωνος εις την Αλβανίαν…
    Νόμος 272
    Κωνσταντίνος βασιλεύς των Ελλήνων
    Ψηφισάμενοι ομοφώνως μετά της Βουλής, αποφασίσαμεν και διατάσσομεν.
    Άρθρον 1.
    Επιτρέπεται εις την Κυβέρνησιν εις την Αλβανικήν επικράτειαν παραχώρησις της νησίδος Σάσωνος, ανηκούσης τω Ελληνικώ Βασιλείω δυνάμει του 2ου άρθρου της παραχωρήσεως των Ιονίων νήσων, συνθήκης του Λονδίνου της 17/29 Μαρτίου 1864.
    Άρθρον 2.
    Η ισχύς του παρόντος νόμου άρχεται από της εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δημοσιεύσεως αυτού.
    Ο παρών νόμος υπό της Βουλής ψηφισθείς και παρ’ Ημών σήμερον κυρωθείς δημοσιευθήτω διά της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και εκτελεσθήτω ως νόμος του Κράτους.
    Εν Αθήναις τη 5 Ιουνίου 1914
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β.
    Το υπουργικός Συμβούλιον
    Ο Πρόεδρος
    ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
    Τα μέλη
    Γ. Στρέϊτ, Κ.Δ. Ρακτιβάν, Εμμ. Ρέπουλης, Ι.Δ. Τσιριμώκος, Αλ. Ν. Διομήδης, Ανδρ. Μιχαλακόπουλος, Κ. Δεμερτζής.
    Εθεωρήθη και ετέθη η μεγάλη του Κράτους σφραγίς
    Εν Αθήναις τη 6 Ιουνίου 1914.
    Ο επί της Δικαιοσύνης Υπουργός
    Κ.Δ. Ρακτιβάν»

    Μου αρέσει!

  26. – Τέλος σαφώς χριστολογικές είναι και οι περικοπές Σοφ. Σολ. 2, 12-20. 18, 15-16.

    Έτσι προφητεύτηκαν: η κατά σάρκα πατρίδα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού[lxxxix], οι κατά σάρκα πρόγονοί Του[xc], η Παρθένα Μητέρα Του[xci], η θεανθρώπινη υπόστασή Του[xcii], η προσκόμισή Του ως βρέφους στον Ναό[xciii], η προσκύνηση των μάγων[xciv], η σφαγή των αθώων νηπίων[xcv], ο Πρόδρομος[xcvi], το κήρυγμα του Προδρόμου[xcvii], το πρώτο άκουσμα του κηρύγματος της νέας θρησκείας[xcviii], οι υπό του Κυρίου θαυματουργικές θεραπείες[xcix], το κήρυγμα του ευαγγελίου[c], η γλυκύτητα και ταπεινοφροσύνη του Κυρίου[ci], η θριαμβευτική είσοδός Του στα Ιεροσόλυμα[cii], η ενέδρα κατά ‘’του δικαίου» από τους ελεγχομένους από Αυτόν για τη θανάτωσή Του, ο οποίος, έλεγαν, ‘’μας κατηγορεί ότι παραβαίνουμε τον Νόμο… προσποιείται ότι έχει γνώση του Θεού και ονομάζει τον εαυτό του παιδί του Κυρίου… διότι εάν πράγματι είναι ο δίκαιος υιός Θεού, θα τον βοηθήσει και θα τον γλυτώσει απ’ τα χέρια των εχθρών του»[ciii]. Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που τελέστηκε και συστάθηκε από Αυτόν[civ], η αγωνία του Ιησού[cv], η προδοσία του Ιούδα[cvi], η καταδίκη του Ιησού[cvii], τα πάθη του Κυρίου[cviii], η ανάστασή Του[cix], η άφεση των αμαρτιών δι’ Αυτού[cx], και η σωτηρία εκείνων, που πιστεύουν στον Εσταυρωμένο[cxi], η ανάληψή Του[cxii], η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος[cxiii] και η επιστροφή των εθνών στον Χριστό[cxiv].

    Επίσης στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό αναφέρονται στην Κ.Δ. και άλλα χωρία της Π.Δ.[cxv], χριστολογικά δε είναι και το χωρίο Σοφ. Σολ. 2, 12-30 και τα μεσσιανικά χωρία των ιουδαϊκών αποκρύφων, στα οποία προλέγεται, ότι στον φυσικό, κοινωνικό και ηθικό κόσμο θα συμβούν ταραχές και ακαταστασία παντός είδους, θα εμφανιστεί ως πρόδρομος του Μεσσία ο Ηλίας[cxvi] και ακολούθως αιφνιδιαστικά[cxvii] ο ‘’Μεσσίας», ο ‘’Χριστός», ο ‘’υιός του ανθρώπου», ο ‘’εκλεκτός», ο ‘’υιός του Θεού», ο ‘’υιός του Δαβίδ», ο ‘’αγνός βασιλιάς»[cxviii], νικητής των εχθρικών δυνάμεων, των οποίων κορυφαίος είναι ο αντίχριστος, οι οποίες θα εκμηδενιστούν, η δε Ιερουσαλήμ θα ανακαινισθεί σε πνευματική μητρόπολη του νέου Ισραήλ της χάριτος.

    Σε αντίθεση προς το σαφές αυτό νόημα της Μεσσιανικής προφητείας στην Π.Δ., η οποία εκπληρώθηκε στον Ιησού Χριστό, οι Ιουδαίοι θεωρούσαν και περίμεναν επίγειο Μεσσία, ο οποίος θα καθιστούσε τον Ιουδαϊσμό κυρίαρχο όλου του κόσμου υπό τον Μεσσία, ως βασιλέα επίγειο, κατά πλήρη παρανόηση χωρίων της Π.Δ.[cxix], ερμηνεύοντες κατά γράμμα μέσα στο πλαίσιο και υπό το πρίσμα του αυστηρού και κλεισμένου στον εαυτό του ιουδαϊκού εθνικισμού. Στο βασίλειο αυτό, το επίγειο κατά την Ιουδαϊκή εκδοχή, θα υπάρχουν όλα τα αγαθά, θα σημειώσει αυτό επάνοδο στην χρυσή εποχή και της βασιλείας αυτής δεν θα υπάρχει τέλος. Τελευταία θα επακολουθήσει η ανακαίνιση του κόσμου (‘’παλιγγενεσία»)[cxx], ανάσταση των δικαίων ψυχών και τελική κρίση.

    Για όλες τις προσδοκίες επίγειου Μεσσιανισμού οι Ιουδαίοι επεκαλούντο χωρία της Π.Δ., ιδιαιτέρως προφητικά, από τα οποία προσδοκούσαν κοσμικό βασιλέα, αλλοιώνοντας το πραγματικό μεσσιανικό τους νόημα με βάση τις εθνικιστικές τους προκαταλήψεις, ενώ τα χωρία αυτά αναφέρονταν στην ενανθρώπηση του αιώνιου βασιλέα και στον εγκαινιασμό απ’ αυτόν της ουράνιας αιώνιας βασιλείας, ήτοι στο πρόσωπο και το έργο του πραγματικού Μεσσία Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, όπως ο ίδιος αποσαφηνίζει αυτό εξ αφορμής ερωτήσεως του Πιλάτου[cxxi].

    Και στην Κ.Δ. αντικατοπτρίζονται οι ιδέες αυτές, αλλά αποδίδεται σ’ αυτές η αληθινή τους έννοια. Έτσι λ.χ. μεγάλες καταστροφές αναμένονται ως επικείμενες, ως εκδήλωση ‘’οργής» του Θεού[cxxii], αλλ’ αυτές αναφέρονται στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που σκοτώνει τους προφήτες και τον Χριστό.

    Αναμενόταν από τους σύγχρονους του Κυρίου Ιουδαίους ο Ηλίας[cxxiii], αλλά ο Κύριος αποσαφηνίζει, ότι ο Ηλίας ήλθε[cxxiv] στο πρόσωπο του Ιωάννη του Προδρόμου και Βαπτιστή[cxxv]. Ο λαός αναμένει τον Μεσσία-Χριστό την εποχή, κατά την οποία Αυτός πραγματικά φάνηκε και χαιρετίζει τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό ως τον προσδοκώμενο Μεσσία. Για την καταγωγή του, οι άνθρωποι του λαού ή αναφέρονται στην προφητεία για την Βηθλεέμ, αποκλειομένης της Ναζαρέτ, ή ομολογούν άγνοια[cxxvi]. Πάθη και ανάσταση του Μεσσίου δεν περίμενε ο σύγχρονος με τον Ιησού Χριστό ιουδαϊκός κόσμος[cxxvii], ως εκ τούτου, διαμαρτυρόμενοι έλεγαν προς αυτόν: ‘’Εμείς ακούσαμε από τον Νόμο, ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα και πως εσύ λέγεις, ότι πρέπει να υψωθεί ο υιός του ανθρώπου;»[cxxviii], η οποία όμως ένσταση προφητεύεται[cxxix]. Εξ αυτού και η μεταμέλεια και αυτοκτονία του Ιούδα, όταν διαπίστωσε την ταύτιση του Ιησού με τον αναμενόμενο Μεσσία[cxxx].

    Και αυτοί οι Απόστολοι μέχρι της αναστάσεως του Κυρίου ‘’δεν είχαν έως τότε καταλάβει τη Γραφή, ότι πρέπει αυτός να αναστηθεί από τους νεκρούς»[cxxxi], όπως ακριβώς διαπιστώνεται και από τον διάλογο μεταξύ του αναστημένου Κυρίου και των πορευομένων στους Εμμαούς.

    Η μάχη κατά των εχθρικών δυνάμεων είναι στην Κ.Δ. μάχη του Χριστού προς εξόντωση του διαβόλου[cxxxii], του οποίου η δύναμη εκμηδενίζεται[cxxxiii]. Η ανακαινιζόμενη Ιερουσαλήμ δεν είναι η επίγεια, η οποία, καθώς προείπε ο Κύριος[cxxxiv], κατασκάφθηκε και ερημώθηκε το 70 μ.Χ. από τον Τίτο, αλλά η ουράνια και πνευματική, η νέα Ιερουσαλήμ, η Εκκλησία του Χριστού[cxxxv]. Μέλη αυτής είναι οι πιστοί, εκείνοι που συναποτελούν τον νέο Ισραήλ, οι διασκορπισμένοι δε του Ισραήλ είναι όλοι οι λαοί, που βρίσκονται εκτός του Χριστιανισμού[cxxxvi], οι οποίοι θα λάβουν τη θέση, την οποία ήδη δυνάμει έχουν στην Εκκλησία του Κυρίου, στην μία ποίμνη υπό έναν ποιμένα[cxxxvii]. Η ιδέα αυτή, ότι ο Μεσσίας μπορεί να στραφεί και προς τα έθνη, εκπλήσσει τον εθνικισμό των Ιουδαίων[cxxxviii]. Τέλος, η αιώνια βασιλεία είναι η βασιλεία του Ιησού Χριστού[cxxxix]. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την Ιερουσαλήμ ως πόλη του μεγάλου βασιλέως[cxl] και αποστέλλει τους μαθητές Του, για να κηρύξουν το ‘’ευαγγέλιο της βασιλείας» και ‘’την βασιλεία των ουρανών»[cxli] ή ‘’την βασιλεία του Θεού»[cxlii].

    Η βασιλεία αυτή δεν είναι επίγεια, ‘’εκ του κόσμου τούτου», όπως περίμεναν και οι Ιουδαίοι και αυτοί ακόμη οι μαθητές του Χριστού[cxliii], αποδίδοντες σ’ Αυτόν τον κοσμικό τίτλο, άλλοτε μεν σοβαρά, άλλοτε δε ειρωνικά – κατ’ αυτού του τίτλου διαμαρτυρόντουσαν οι αρχιερείς[cxliv] – αλλά είναι βασιλεία πνευματική[cxlv]. Ο Κύριος, ο ίδιος, αποκαλύπτει, ότι είναι ο προσδοκώμενος Μεσσίας με ομολογία για τον εαυτό Του επισημότατη, αυθεντικότατη και κατηγορηματική[cxlvi]. Οι σύγχρονοί Του Τον αποδέχονται ως κοσμικό βασιλέα, που κατάγεται από ορισμένο τόπο[cxlvii], ενώ Εκείνος αποκαλύπτει την ουράνια προέλευσή Του[cxlviii], υπενθυμίζοντας, ότι, αν και αποκαλείται ‘’υιός Δαβίδ», όμως καλείται από τον Δαβίδ ‘’κύριος», όντας, ως Θεός, ανώτερος των αγγέλων[cxlix].

    Διευκρίνησε δε ο Κύριος στους σύγχρονούς του, ότι ο Μεσσίας, που τους είχε υποσχεθεί θα ήταν ταπεινός, θα υφίστατο διωγμούς και προπηλακισμούς, θα αποκρουόταν από τις ιουδαϊκές αρχές και θα θανατωνόταν απ’ τους εθνικούς, στους οποίους θα τον παρέδιδαν οι Ιουδαίοι[cl]. Λίγο πριν τον θάνατό Του υπενθυμίζει, ότι αυτά όλα έχουν προλεχθεί στις Γραφές από τους προφήτες[cli], ενώ οι σύγχρονοί Του ξαφνιάζονται, έχοντας άλλη ιδέα για τον Μεσσία[clii].

    Τα γεγονότα απέδειξαν, ότι η πλήρης έννοια των μεσσιανικών προφητειών, την οποία ο Κύριος αποκάλυψε, ήταν άγνωστη στο σύγχρονο περιβάλλον Του[cliii]. Τον Μεσσία οι Ιουδαίοι τον φαντάζονταν ως κοσμικό βασιλέα αιωνίου διαρκείας[cliv]. Η βασιλεία του Θεού θα ήταν, κατ’ αυτούς, βασιλεία του Ισραήλ σε όλα τα έθνη, εγκαινιαζόμενη με την ανάρρηση κοσμικού βασιλέα στον θρόνο Δαβίδ στην επίγεια Ιερουσαλήμ[clv]. Την ελπίδα αυτή διέψευσε ο Κύριος, ομιλώντας προς τους Φαρισαίους[clvi]. Διευκρίνησε ο Κύριος, ότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι βασιλεία κοσμικών αξιωμάτων και φιλοδοξιών[clvii]. Υπήκοοί της είναι οι πτωχοί, οι καταδιωγμένοι, οι θλιμμένοι, οι πράοι και ειρηνοποιοί, οι αδικούμενοι, οι ελεήμονες, οι καθαροί στην καρδιά, εκείνοι που περνούσαν τη ζωή τους θεοφιλώς, σύμφωνα με τις εντολές του Θεού[clviii], οι ταπεινοί και αγνοί και μικροί, όπως τα παιδιά[clix], εκείνοι που αρνούνται τις απολαύσεις και τα πλούτη[clx], οι απαρνούμενοι τους εαυτούς τους και υπομένοντες τις δοκιμασίες[clxi], εκείνοι που αναγεννώνται στη νέα ζωή[clxii], στους οποίους αποκαλύπτει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ότι η βασιλεία του Θεού είναι μέσα τους[clxiii], αυτή δε, κατά κύριο λόγο, πρέπει κάποιος να ζητεί»[clxiv].

    Η εκδίωξη των δαιμόνων[clxv] και το περί της βασιλείας του Θεού κήρυγμα των Αποστόλων και Μαθητών του Χριστού[clxvi] είναι εξωτερικές εκδηλώσεις της σύγχρονης με την ενανθρώπηση του Κυρίου εγκαινιασθείσης αιώνιας πνευματικής βασιλείας, η οποία είναι ριζικά διαφορετική από τη γήϊνη βασιλεία, λόγω της προελεύσεως και της ουσίας της[clxvii].

    Η βασιλεία του Θεού, λόγω της φύσεώς της, είναι πάντοτε ‘’εν τω γίγνεσθαι»[clxviii], γι’ αυτό και οι μαθητές του Χριστού πρέπει να προσεύχονται διαρκώς υπέρ αυτής[clxix]. Για να διαφωτίσει ο Κύριος την αλήθεια περί της βασιλείας του Θεού μεταχειριζόταν παραβολές[clxx]. Αν και πνευματική η βασιλεία του Θεού, δεν είναι αόρατη. Ταυτίζεται με την Εκκλησία του Χριστού· έχει ιδρυθεί επί της γης ως αναβίωση του αρχαίου παραδείσου της προπτωτικής περιόδου, επεκτείνεται στην άλλη ζωή, ανάγοντας τα μέλη της στους ουρανούς και εξασφαλίζοντας σ’ αυτά αιώνια ζωή με ατελείωτη μακαριότητα[clxxi].

    Σύμφωνα μ’ αυτά, η μεσσιανική Αλήθεια είναι η μεσσιανική συνείδηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος πραγματοποίησε στον εαυτό Του την μεσσιανική προφητεία της Π.Δ. σύμφωνα με το αληθινό της νόημα, είναι δε διαφορετική από την παρανόηση των μεσσιανικών αντιλήψεων του Ιουδαϊσμού. Αυτός δέχεται τον Μεσσία πρωτίστως ως πολεμιστή και κρατικό άνδρα, ο οποίος στο τέλος των χρόνων θα θεμελίωνε ιουδαϊκή κοσμοκρατορία, που θα είχε κέντρο την Ιερουσαλήμ. Ότι και μεταξύ των Ιουδαίων υπήρχαν οι αντιφρονούντες προς αυτά, αποδεικνύει το πλήθος των Ιουδαίων που πίστεψαν στον Χριστό και η φαεινή εξαίρεση Ιωάννου του Προδρόμου, ο οποίος δεν περιορίζει την λύτρωση στα τέκνα του Αβραάμ[clxxii], αλλά δίδει πνευματικό περιεχόμενο στην έννοια του Μεσσία[clxxiii], τον οποίο και διακρίνει μεταξύ του λαού[clxxiv], κατά θεία αποκάλυψη[clxxv], και δεικνύει τον προσερχόμενο στον Βάπτισμα[clxxvi] ως Εκείνον, που υπάρχει προαιωνίως[clxxvii] και ο οποίος φάνηκε στη γη για να άρει με τη θυσία τους τις αμαρτίες του κόσμου[clxxviii], προσδιορίζοντας συγχρόνως και την διαφορά του βαπτίσματος του Προδρόμου με νερό, από το βάπτισμα του Κυρίου με το Άγιο Πνεύμα[clxxix] και βεβαιώνοντας την πραγματοποίηση στον Χριστό της θείας αποκαλύψεως γι’ αυτόν[clxxx], δια της οποίας ευθυγραμμίζεται η μεσσιανική ιδιότητα του Κυρίου προς το αληθινό νόημα της μεσσιανικής προφητείας στην Π.Δ.

    Ο Κύριος, εξ άλλου, όπως λέχθηκε, δηλώνει, ότι η βασιλεία του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου[clxxxi] και διαχωρίζει σαφώς από αυτή τη δύναμη των κοσμικών εξουσιών[clxxxii], θεωρώντας σατανική και αποκρούοντας ως τέτοια την συνάρτηση της προσωπικότητάς Του και του έργου Του προς κοσμοκρατορία[clxxxiii]. Κηρύσσει την πνευματική παγκοσμιότητα του χριστιανισμού με προτεραιότητα των εθνικών[clxxxiv] και περιμένει τον θάνατο[clxxxv]. Οι πολεμικές εκφράσεις του Κυρίου αφορούν στον πνευματικό πόλεμο[clxxxvi]. Τέλος, ταυτίζει ο Κύριος τον εαυτό του προς τον προσδοκώμενο από τους Σαμαρείτες Μεσσία[clxxxvii].

    Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ
    ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΛΥΤΡΩΤΟΥ
    (Απόσπασμα από το βιβλίο του: Ιστορία της εποχής της
    Κ. Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής,
    Λεωνίδου Ι Φιλιππίδου
    Καθηγητού και Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Αθηνών

    [i] Ιω. 5, 39.

    [ii] Ιω. 5, 45 ε.

    [iii] Ιω. 8, 56.

    [iv] Ιω. 8, 58.

    [v] Ιω. 17, 24.

    [vi] Αριθμ. 21, 8-9, Ιω. 3, 14-15.

    [vii] Λουκ. 24, 27.

    [viii] Λουκ. 24, 44.

    [ix] Γεν. 3, 15 και 49, 9-10, Δευτ. 18, 15 και 18.

    [x] Γεν. 3, 15.

    [xi] Γεν. 9, 27.

    [xii] Γεν. 1, 3. 22, 18. 26, 4. 28, 14. 49, 8-12. Α’ Παραλ. 17, 11.

    [xiii] Γεν. 12, 1, 7. 13, 14-17. 17, 1-9. 18, 17-19. 22, 16-18. Γεν. 26, 1-5. Γεν. 28, 10-15.

    [xiv] Γεν. 49, 10.

    [xv] Γεν. 49, 11.

    [xvi] Προφητεία του Βαρλαάμ, Αριθμ. 24, 17.

    [xvii] Δευτ. 18, 15-19.

    [xviii] Α’ Βασ. 2, 10.

    [xix] Β’ Βασ. 7, 16 & Γ’ Βασ. 11, 36-37.

    [xx] Ψαλμ. 109, (Εβρ. 110) 3β ε.

    [xxi] Ψαλμ. 2, 7.

    [xxii] Ψαλμ. 71, (Εβρ. 72) 10-15.

    [xxiii] Ψαλμ. 109, 110 (Εβρ. 110, 111), 111 (Εβρ. 112), 9.

    [xxiv] Ψαλμ. 14. (Εβρ. 15).

    [xxv] Ψαλμ. 40 (Εβρ. 41), 8-10.

    [xxvi] Ψαλμ. 34, (Εβρ. 35) 11-12.

    [xxvii] Ψαλμ. 54, (Εβρ. 55), 5, 6 & Ψαλμ. 2, 2. 21.

    [xxviii] Ψαλμ. 15, 10 ε.

    [xxix] Ψαλμ. 109, 1.

    [xxx] Ψαλμ. 21, (Εβρ. 22), 27, 30. 109, 4. 110, 5, 9.

    [xxxi] Παροιμ. 8, 22-9, 6.

    [xxxii] Ησ. 7, 14.

    [xxxiii] Ησ. 9, 1 ε.

    [xxxiv] Ησ. 49, 6 ε.

    [xxxv] Ησ. 8, 3 ε.

    [xxxvi] Ησ. 9, 6 και 11, 2 ε.

    [xxxvii] Ησ. 11, 1.

    [xxxviii] Ησ. 40, 9.

    [xxxix] Ησ. 16, 5.

    [xl] Ησ. 40, 11.

    [xli] Ησ. 25, 6 ε.

    [xlii] Ησ. 26, 19 ε.

    [xliii] Ησ. 28, 16.

    [xliv] Ησ. κεφ. 35΄ 6, 11 ε.

    [xlv] Ησ. κεφ. 40, 3-5.

    [xlvi] Ησ. κεφ. 42.

    [xlvii] Ησ. 35, 5-6΄ 61, 1.

    [xlviii] Ησ. 42, 1-3.

    [xlix] Ησ. 50, 6΄ 52, 13 ε.

    [l] Ησ. 60, 1-4΄ 65, 17.

    [li] Ιερ. 23, 5-6.

    [lii] Ματθ. 2, 16 ε.

    [liii] Ιερ. 38, 22.

    [liv] Ιερ. 2, 13-18.

    [lv] Βαρούχ, 3, 38.

    [lvi] Ιεζ. 11, 14-21 & 36, 16-32.

    [lvii] Ιεζ. 34, 23-31 και κεφ. 37.

    [lviii] Δαν. 2, 28.

    [lix] Δαν. 2, 37 ε.

    [lx] Δαν. 2, 32 ε.

    [lxi] Δαν. 2, 34 ε.

    Μου αρέσει!

  27. Αυτός ο Κύριος αποκάλυψε, ότι ‘’οι Γραφές (δηλαδή η Π.Δ.), μαρτυρούν για Αυτόν»[i] και ότι ο Μωυσής έγραψε για Αυτόν και έτσι ‘’όσοι εκ των Ιουδαίων απιστούν είναι αναπολόγητοι ενώπιον του Θεού»[ii] και ότι ο Αβραάμ ‘’αναγάλλιασε στη σκέψη πως μπορεί να δει τις δικές μου ημέρες τις είδε και χάρηκε»[iii]. Δι’ αυτών ο Κύριος αναφέρεται προφανώς στην παγκόσμια σωτηρία για την οποία είχε λάβει υπόσχεση ο Αβραάμ.

    Στην συνέχεια δε ο Κύριος δηλώνει για τον εαυτό Του στους Ιουδαίους: ‘’Σας βεβαιώνω πως πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω»[iv]. Κατ’ εκείνη δε τη μεγάλη προ του πάθους προσευχή Του, λέγει απευθυνόμενος προς τον Πατέρα· ‘’με αγάπησες προτού να δημιουργηθεί ο κόσμος»[v], παρουσιάζοντας τον εαυτό Του ως τον συναΐδιο προαιώνιο Λόγο, τον συνάναρχο Λόγο με τον Πατέρα και το Πνεύμα, τον εκ Παρθένου γεννηθέντα για την σωτηρία μας, όπως θριαμβευτικά ψάλλει η Αγία Εκκλησίας μας.

    Στον εαυτό Του αναφέρει ο Κύριος και την από τον Μωυσή ύψωση του ορειχάλκινου όφεως στην έρημο ως τύπο της υψώσεως στον σταυρό του Υιού του ανθρώπου με την αναλογία των σωτήριων αποτελεσμάτων των δύο αυτών γεγονότων[vi]. Μετά δε την Ανάστασή Του εμφανισθείς στους πορευόμενους εις Εμμαούς Λουκά και Κλεόπα, ‘’αρχίζοντας από τα βιβλία του Μωυσή και όλων των προφητών, τους εξήγησε όσα αναφέρονταν σε όλες τις Γραφές για τον εαυτό Του»[vii] Ακολούθως δε στους συγκεντρωμένους μαθητές Του δήλωνε, ότι ‘’ πρέπει να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα για μένα στο νόμο του Μωυσή και στους προφήτες και στους ψαλμούς. Τότε τους φώτισε τον νου, για να καταλαβαίνουν τις Γραφές· και είπε σ’ αυτούς, ότι έτσι έχει γραφεί…»[viii]. Επομένως από αυτόν τον Θεάνθρωπο βεβαιώνεται η αναφορά της Π. Διαθήκης σ’ Αυτόν από την αρχή μέχρι το τέλος της.

    Όταν ο από την Βηθσαΐδα της Γαλιλαίας Φίλιππος, μόλις είχε γίνει μαθητής του Κυρίου, σπεύδει να γίνει ευαγγελιστής Του προς τον Ναθαναήλ, του ανακοίνωσε το ευχάριστο γεγονός με την εξής χαρακτηριστική αναδρομή προς εκείνα, που είχαν προαναγγελθεί περί Μεσσίου στην Π.Δ.: ‘’Βρήκαμε Εκείνον τον οποίον ανέφερε ο Μωυσής στον Νόμο και οι Προφήτες, τον Ιησού, τον υιό του Ιωσήφ από την Ναζαρέτ»· έκφραση, κάτω από την οποία υπονοούνται τα μεσσιανικά ή χριστολογική χωρία της Πεντατεύχου και των προφητών[ix], περί των οποίων γίνεται λόγος κατωτέρω.

    Πράγματι δε από την διεξοδική μελέτη των χριστολογικών μεσσιανικών χωρίων της Π.Δ. διαπιστώνεται ότι σ’ αυτήν προφητεύεται όλο το λυτρωτικό σχέδιο του Θεού, που ξετυλίχθηκε στην παγκόσμια Ιστορία, το οποίο τελεσιουργήθηκε στην Κ.Δ. δια του εν Χριστώ Ιησού ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου.

    Έτσι, α) κατά την προπατορική περίοδο αναγγέλλεται στους πεσόντες πρωτόπλαστους το λεγόμενο ‘’πρωτοευαγγέλιο» της λύτρωσής τους μέσω εκείνου, που θα γινόταν άνθρωπος από μία γυναίκα, ο οποίος, τραυματιζόμενος στην πτέρνα από τον διάβολο (υπαινιγμός της σταύρωσης), θα κτυπηθεί στην κεφαλή και θα συντριβεί, ώστε έτσι να τερματιστεί η μεταξύ Θεού και ανθρώπου διάσταση και να αποκατασταθεί η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό[x].

    Αποκαλύπτεται έτσι η εν καιρώ από την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον πεσόντα άνθρωπο προηθελημένη αποκατάσταση και λύτρωσή του από τις συνέπειες της πτώσης. Ο Θεός θα κατασκηνώσει ‘’στους οίκους του Σημ»[xi], σαρκούμενος εξ Εβραίων.

    β) Κατά την πατριαρχική περίοδο. Στους Πατριάρχες παρέρχεται υπόσχεση περί ευλογίας όλων των απογόνων τους, οι οποίοι θα είναι και οι πρόγονοι του Μεσσία[xii], περί σωτηρίας πάντων των εθνών[xiii].

    ‘’Ουδέποτε θα λείψει το σκήπτρο από τον Ιούδα, ούτε η ηγεμονική ράβδος απ’ το μέσο των ποδιών του, μέχρις ότου έλθει εκείνος, στον οποίο τούτο (το σκήπτρο) ανήκει και στον οποίο υπακούουν οι λαοί (Ο’, ‘’και αυτός θα είναι η προσδοκία των εθνών»)[xiv], ο οποίος θα βρει μαρτυρικό θάνατο»[xv]. Άστρο θα ανατείλει από τον Ιακώβ, σκήπτρο θα αναστηθεί από τον Ισραήλ και θα κτυπήσει τους ναούς του Μωάβ και τα κρανία όλων των υιών του Σηθ»[xvi].

    Ο Μωυσής αναγγέλλει στον λαό: ‘’προφήτη εκ των αδελφών σου, ως εμέ, θα αναδείξει σε σένα Κύριος ο Θεός σου, αυτόν να ακούτε… Και είπε ο Κύριος προς εμέ… προφήτη θα αναδείξω σ’ αυτούς από τους αδελφούς τους, όπως εσένα, και θα βάλω τα λόγια στο στόμα του…»[xvii].

    γ) Επί των βασιλέων, η μητέρα του Σαμουήλ Άννα προφητεύει, ότι ο Κύριος ‘’θα εξυψώσει τη δύναμη του χριστού του»[xviii].

    Εφεξής προλέγεται, ότι ο οίκος Δαβίδ, απ’ τον οποίον θα κατάγεται ο Μεσσίας, θα βασιλεύσει επί θρόνου αιωνίως[xix].

    Αυτός ο Δαβίδ αναγγέλλει την κατά σάρκα εκ γαστρός γέννηση του προαιώνιου Θεού Λόγου, ως κυρίαρχου των εθνών[xx] και προεικονίζει λεπτομερώς τα παθήματα και την δόξα του Μεσσία, ο οποίος θα είναι υιός του Θεού[xxi].

    Ολόκληρος ο 2ος Ψαλμός είναι χριστολογικός, όπως και ο 71ος περί του Μεσσία ως ισχυρού βασιλέα, που θα κρίνει δίκαιους και άδικους. Στον ψαλμό αυτό προφητεύεται και η προσκύνηση του Κυρίου από τους μάγους[xxii]. Ο Μεσσίας θα είναι ο πνευματικός ηγέτης και κύριος των λαών[xxiii], ο άδολος και αναμάρτητος[xxiv], ο οποίος, αφού προδοθεί[xxv] και καταδικαστεί βάσει ψευδομαρτυριών[xxvi] και με αγωνία υποστεί πάθη[xxvii], θα βγει από τον τάφο δοξασμένος[xxviii] και θα αναληφθεί[xxix], προτυπώνεται δε και το μυστήριο της θείας ευχαριστίας που θα συσταθεί από αυτόν[xxx].

    Ορθώς δε και τελευταίως παρατηρήθηκε, ότι και ο 50ος Ψαλμός είναι χριστολογικός, διότι προς άφεση αμαρτιών επικαλείται την εξιλαστήρια χάρη του Θεού στην συντετριμμένη καρδία, και ότι ο 19ος στίχος του, κατά τον οποίο η αρμόζουσα στον Θεό αληθινή θυσία είναι η πνευματική, από καρδιά συντετριμμένη και ταπεινωμένη, την οποία και μόνη δεν εξουθενώνει ο Θεός, είναι γνήσιο ευαγγέλιο στην Π.Δ. Χριστολογικός είναι και ολόκληρος ο 21ος Ψαλμός, όπως αποδείχτηκε από την αντιπαραβολή κάθε στίχου αυτού με γεγονότα μαρτυρημένα στην Κ.Δ.

    – Ο Σολομών, υμνεί την προαιώνια προσωπική Σοφία του Θεού, η οποία θα έλθει στον κόσμο[xxxi], το δε Άσμα των Ασμάτων, που είναι διθύραμβος προς τον θεσμό της μονογαμίας, της έννομης συζυγίας και της με αγάπη και αποκλειστική αφοσίωση συζυγικής πίστης, προκατοπτρίζει τη μυστηριακή ένωση Χριστού και Εκκλησίας, προς την οποία στην Κ.Δ. παρομοιάζεται ο θεοσύστατος θεσμός του γάμου.

    δ) Κατά την προφητική περίοδο, προπάντων ο μεγαλοφωνότατος Ησαΐας περιγράφει τα σχετιζόμενα με τον Μεσσία τόσο ζωηρά, ως να ήταν όχι προφήτης, αλλά ευαγγελιστής: εκ παρθένου θα γεννηθεί ο Εμμανουήλ[xxxii], φως σε εκείνους που βρίσκονται στο σκοτάδι[xxxiii], φως εθνών[xxxiv], θεός ισχυρός[xxxv], θείες έχοντας ιδιότητες[xxxvi], κατά σάρκα καταγόμενος από τον Δαυίδ από την ρίζα του Ιεσσαί[xxxvii], θα ανεβεί στη Σιών φέρνοντας το ευχάριστο μήνυμα[xxxviii] και θα καθίσει ως βασιλέας στον θρόνο του Δαβίδ κρίνοντας την οικουμένη[xxxix], θα είναι ο ποιμένας[xl], και ο λυτρωτής του κόσμου όλου[xli], θα αναστηθούν οι νεκροί και θα εγερθούν οι ευρισκόμενοι στα μνήματα και όλοι οι κατοικούντες στη γη θα χαρούν[xlii], θα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στα θεμέλια της Σιών[xliii], θα εγκαινιάσει χρυσή εποχή στη γη[xliv].

    Προαναγγέλλεται συγχρόνως ο πρόδρομός του[xlv] και περιγράφεται το έργο του[xlvi], το κήρυγμα του Ευαγγελίου και οι θαυματουργικές θεραπείες[xlvii], η γλυκύτητα και η ταπεινότητα του Κυρίου[xlviii] και εκτενώς τα παθήματά του[xlix], δια των οποίων θα στερεωθεί η Εκκλησία του, θα επιστραφούν σ’ αυτόν οι λαοί και θα επέλθει η οριστική θριαμβευτική νίκη του Μεσσία, ‘’ουρανός καινός και γη καινή»[l].

    – Ο προφήτης Ιερεμίας προλέγει την εμφάνιση δίκαιου βασιλέα από τον Δαβίδ, του οποίου το όνομα ‘’Κύριος Ιωσεδέκ» (= Κύριος θεός Δικαιοσύνης)[li], τον θρήνο της Ραχήλ για τα τέκνα της, τέτοιος που ακούστηκε κατά την σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη[lii], την ‘’καινούργια καταφύτευση», την οποία θα πραγματοποιήσει ο Προσδοκώμενος[liii], και την έναντι του Μεσσία απιστία του Ισραήλ[liv].

    – Στο βιβλίο Βαρούχ προφητεύεται η ενσάρκωση της Σοφίας του Θεού και η αναστροφή του με τους ανθρώπους: ‘’φανερώθηκε πάνω στη γη και συναναστράφηκε τους ανθρώπους»[lv].

    – Ο Ιεζεκιήλ προφητεύει την επιστροφή του Ισραήλ[lvi] και προαναγγέλλει εκείνον που θα αναστηθεί από τον Δαβίδ, έναν αιώνιο ποιμένα[lvii].

    – Ο προφήτης Δανιήλ λέγει στον βασιλέα Νεβουκαδενάσαρ, που είδε όνειρα, ότι ‘’υπάρχει στον ουρανό που αποκαλύπτει μυστήρια και φανερώνει στον βασιλέα Ναβουχοδονόσορα όσα πρέπει να γίνουν στις έσχατες μέρες»[lviii]. Αρχίζοντας δε από την ερμηνεία του ονείρου αυτού του βασιλέως και ερμηνεύοντας την εικόνα[lix], την οποία κατέστρεψε[lx] ο αποσπασθείς απ’ το βουνό, χωρίς να κοπεί από χέρι, λίθος[lxi], αναφέρει αυτόν και το μεγάλο βουνό, το οποίο ‘’γέμισε όλη τη γη»[lxii], στον Μεσσία και τη βασιλεία του: ‘’θα αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλεία, η οποία δεν θα καταστραφεί στους αιώνες», η οποία θα ανατρέψει τον κολοσσό της ειδωλολατρίας και ο υιός του ανθρώπου θα βασιλεύσει αιώνια σε όλους τους λαούς[lxiii]. Ο προφήτης προσδιορίζει τον χρόνο της έλευσης του Μεσσία[lxiv] και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ[lxv].

    – Ο Ωσηέ, προφητεύει την επιστροφή του Ισραήλ στον Κύριο[lxvi].

    – Ο Ιωήλ, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος σε όλους τους ανθρώπους και τον ευαγγελισμό της σωτηρίας από την Σιών[lxvii].

    – Ο Αμώς, την αναστήλωση της πεσμένης σκηνής του Δαβίδ[lxviii].

    – Ο Οβδιού, την ανατολή της σωτηρίας από το όρος Σιών και την αιώνια βασιλεία του Κυρίου στην Σιών[lxix].

    – Ο Ιωνάς, την τριήμερη ταφή του Κυρίου[lxx].

    – Ο Μιχαίας, βλέπει τους λαούς να συρρέουν στην Ιερουσαλήμ, την πόλη της σωτηρίας[lxxi] και τον Μεσσία να γεννιέται στη Βηθλεέμ[lxxii].

    – Ο Ναούμ, προφητεύει εκείνον, που ευαγγελίζεται την ειρήνη και εγκαινιάζει αμετάκλητα νέα εποχή, διάδοχο της παλαιάς[lxxiii].

    – Ο Αββακούμ, τον ερχομό στην γη και την κυριαρχία σε αυτήν του Θεού, που θα εγκαινιάσει νέα περίοδο[lxxiv] δικαίωσης με την πίστη σ’ αυτόν σε ζωή αιώνια[lxxv], περίοδο σωτηρίας[lxxvi].

    – Ο Σοφονίας, προφητεύει τον εκχριστιανισμό όλης της ανθρωπότητας υπό έναν ποιμένα[lxxvii], τη μεγάλη χαρά της νέας Ιερουσαλήμ για την παρουσία σ’ αυτήν του αιώνιου βασιλέα, ο οποίος, νικητής του κακού, θα σκορπίσει ειρήνη, χαρά, αγάπη, ευτυχία· θα σώσει τους ασθενείς, θα συγκεντρώσει γύρω του όλους τους σκορπισμένους, αποκαθιστώντας και τον Ισραήλ στην παλαιά δόξα του[lxxviii].

    – Ο Αγγαίος προφητεύει την εποχή, κατά την οποία η τελευταία δόξα του Ναού θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη της παλαιάς, υπαινισσόμενος προφανώς την προσκόμιση στον Ναό του θείου Βρέφους και την ολοκληρωτική παραμονή του Κυρίου σ’ αυτόν[lxxix].

    – Ο Ζαχαρίας, τον Μεσσία ως ‘’ανατολή», ο οποίος θα σηκώσει τον αληθινό οίκο του Θεού και θα εισέλθει στην Ιερουσαλήμ ‘’καθισμένος σε υποζύγιο και νέο πουλάρι»[lxxx], θα προδοθεί για τριάντα αργύρια[lxxxi], θα χτυπηθεί ο ποιμένας και θα διασκορπιστούν τα πρόβατα[lxxxii], αλλά θα ανοιχτεί πηγή αφέσεως αμαρτιών για όλο τον κόσμο και ο Μεσσίας θα κυριαρχήσει στη γη· ‘’κατά την ημέρα εκείνη ένας θα είναι Κύριος και ένα το όνομά του, το οποίο θα κυκλώνει όλη τη γη και την έρημο[lxxxiii], τα οποία προφανώς αναφέρονται στον εκχριστιανισμό της ανθρωπότητας σε μία ποίμνη υπό έναν ποιμένα. Τέλος, της παγκοσμιότητας του Χριστιανισμού υποτύπωση είναι η διαπίστωση από τον Μαλαχία, ότι όλοι οι λαοί, παρά τους πολυθεϊσμούς τους, έχουν αρθεί στην περινόηση και λατρεία του ενός αληθινού Θεού και λατρεύουν αυτόν με την διαίσθηση ως μόνον υπέρθεο, που υπέρκειται του πανθέου τους[lxxxiv]. Προφητεύει επίσης την έλευση του Προδρόμου του Κυρίου και αυτή την ενανθρώπησή Του[lxxxv]: ‘’σε σας που σέβεσθε το όνομά μου, θα ανατείλει μέσα σας ήλιος δικαιοσύνης και θεραπεία στις φτερούγες του»[lxxxvi]: ‘’με την σωτηρία στις ακτίνες του»[lxxxvii], μετά την οποία τελικά θα επακολουθήσει η μέλλουσα κρίση της ανθρωπότητας[lxxxviii].

    Μου αρέσει!

  28. Παραινέσεις του Μεγάλου Φωτίου προς ασχημονούντες βουλευτές

    Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

    Θλίψη, αγανάκτηση, έως και αποστροφή προκαλούν συμπεριφορές εντός του Κοινοβουλίου ορισμένων βουλευτών, νέων, ως επί το πλείστον, κατά την ηλικία. Επιδεικνύουν έναν απύθμενο εγωισμό, που τους οδηγεί στην αλαζονεία και στον αυταρχισμό, αλλά και σε απαξιωτικούς σε βάρος των συνομιλητών τους χαρακτηρισμούς. Όλα αυτά δεν δείχνουν μόνο άγνοια ή/και περιφρόνηση του χώρου στον οποίο βρίσκονται, καθώς και των Αξιών της Δημοκρατίας, αλλά και έλλειψη αγωγής.

    Για τη σωστή συμπεριφορά των αρχόντων έγραψε ο Μέγας Φώτιος, τον 9ο αιώνα. Από τις παραινέσεις του επιλέγουμε ορισμένες, για όσους αποκτούν θέση εξουσίας στη δημόσια ζωή:

    – Να απέχουν από κάθε αισχρολογία.

    – Να αποστρέφονται τα φιλοκατήγορα και συκοφαντικά λόγια.

    – Όσο υπερέχουν στην εξουσία, τόσο να υπερέχουν και στην αρετή. Εκείνος που πράττει το αντίθετο, επιτελεί τρία κάκιστα πράγματα: Καταστρέφει τον ίδιο του τον εαυτό, παρακινεί αυτούς που βλέπουν τη συμπεριφορά του να τον μιμηθούν και κάνει κακό εν γένει στην εξουσία, γιατί στο πρόσωπό του αυτή θίγεται.

    – Να σκέφτονται πριν πάρουν εξουσία στα χέρια τους αν πρώτα μπορούν να κυβερνήσουν τον εαυτό τους. Διότι όταν οι πολίτες δουν τον ηγέτη τους να ελέγχει τα πάθη του και να είναι κυρίαρχος των ηδονών, τότε και αυτοί τον ακολουθούν. Αν όμως τον δουν να είναι υπόδουλος της ηδονής και των παθών, θα θεωρήσουν ανυπόφορο να τον υπακούουν.

    – Να προσέχουν στη συμπεριφορά τους. Ο τρόπος και η συμπεριφορά των αρχόντων γίνεται νόμος στους υπηκόους τους. Γι’ αυτό πρέπει να είναι υποδείγματα αρετής.

    – Να μη θυμώνουν. Ο θυμός είναι αλλοτρίωση των φρενών και τυφλό πάθος, που δεν βοηθάει να διακρίνει το σωστό ο κατέχων την εξουσία.

    – Να έχουν ορθή κρίση και να μην αστοχούν στην κρίση τους, για να μην αδικήσουν.

    – Να μην υβρίζουν. Οι ύβρεις είναι χειρότερες από το μαστίγωμα που πληγώνει.

    – Να μην είναι αυθάδεις, γιατί ζημιώνουν τους εαυτούς τους και προκαλούν έξαρση των παθών στους άλλους.

    – Ο κάθε άρχοντας να είναι φίλος της πραότητας, αδέκαστος στην απονομή του δικαίου, οκνηρός στην τιμωρία, ανώτερος της υπεροψίας, περιφρονητής του πλούτου, ασυνθηκολόγητος με το ψεύδος, αυτοκράτορας στη γλώσσα, υπογραμμός και, γενικά, υπόδειγμα αρετής.

    Αν καθρεφτιστούν οι βουλευτές μας και όσοι κατέχουν την όποια εξουσία στις παραινέσεις του Μεγάλου Φωτίου και κοιτάξουν στον καθρέπτη της ψυχής τους, θα διαπιστώσουν τις ελλείψεις τους και τότε μπορεί να ομολογήσουν πως η εξουσία για να είναι εχέγγυο της ελευθερίας θέλει τόλμη και κυρίως αρετή από όσους την ασκούν.

    Ο Γιώργος και η Μιμή γνωρίστηκαν κατά τις σπουδές τους και σύντομα μετά το τέλος τους παντρεύτηκαν.

    Και ενώ όλα έδειχναν θαυμάσια, μια μέρα η Μιμή είπε ότι δεν θα ξαναμαγειρέψει,γιατί βαριόταν και στη συνέχεια έλεγε άπρεπα λόγια και γενικά ήταν όλο νεύρα.

    Ο Γιώργος της είπε: «Μα γιατί καλή μου; Εμείς παντρευτήκαμε για να είμαστε διπλά ευτυχισμένοι». Όμως η Μιμή ήταν αμετάπειστη.

    Τρέχει ο Γιώργος σε ένα γνωστό του παπά και του λέει με πίκρα:
    «Ατύχησα στο γάμο μου πάτερ. Μόνο όταν ήμασταν αρραβωνιασμένοι ήταν όμορφα. Τώρα τρέμω στη σκέψη πώς θα κάνω οικογένεια με αυτό το κορίτσι!

    Απάντησε ο παπάς: «Ο νόμος του Θεού δεν επιτρέπει διαζύγιο. Εσύ ξέρεις τον τρόπο που θα την κάνεις να διορθωθεί.

    Πέρασαν λίγες μέρες και ο νεαρός πήρε δυο κόλλες χαρτί και τις πήγε στον παπά για να τις δει. Ήταν δεσμεύσεις για τρόπους συμπεριφοράς δικής του σε στιγμές δύσκολες.

    Εάν η Μιμή κάνει…εγώ γελάω. Εάν η Μιμή πει εγώ σφυρίζω και άλλα τέτοια.

    Ξαναπήγε στον παπά. Τι είναι αυτά ρε Γιώργο; Τι θέλεις να πετύχεις με αυτά;

    Απάντησε: «Χωρίς να δημιουργώ περισσότερη ένταση και τριβή, να της προκαλώ αφορμή για αυτοέλεγχο. Τα μελέτησα όσο πιο καλά μπορούσα. Ευλόγησέ τα λοιπόν να φέρουν αποτέλεσμα.

    Μετά ελάχιστο χρονικό διάστημα η Μιμή «άλλαξε» και το εκμυστηρεύτηκε στον άνδρα της:

    Κατάλαβα ότι έκανα λάθη και ότι δεν ψάχνεις να βρεις σε μένα λάθη για να με ταπεινώσεις. Κατάλαβα ότι με αγαπάς ειλικρινά. Είσαι αληθινός άνδρας. Ξέρεις να κυβερνάς τον εαυτό σου. Σε εμπιστεύομαι. Βοήθα με να μπούμε σε έναν κόσμο πιο όμορφο. Σε αγαπάω δυο φορές.

    Με ένα τρόπο «τρελό» ένας νεαρός κατάφερε να φανεί στα μάτια της γυναίκας του, αληθινά άνδρας, περισσότερο άνδρας από ό,τι τον είχε φανταστεί.

    Μου αρέσει!

  29. Χαίρε λοιπόν παρά πολύ, κόρη μου Σιών, διαλάλησε Ιερουσαλήμ ιδού ο βασιλεύς σου έρχεται εις σε δίκαιος, λυτρωτής και σωτήρας, πράος, καθήμενος επάνω εις ένα υποζύγιον, σ΄ ένα νεαρό πουλάρι. Αυτός θα αχρηστεύσει τα πολεμικά άρματα της φυλής του Εφραίμ, που εκπροσωπεί το βασίλειον του Ισραήλ, και το ιππικό της Ιερουσαλήμ. Θα εξολοθρεύσει τα πολεμικά τόξα και θα επικρατήσει μεγάλη ειρήνη εκ μέρους των ειδωλολατρικών λαών. Θα κυριαρχήσει ως υπέρτατος άρχοντας από των ανατολικών ποταμών μέχρι της Μεσογείου Θαλάσσης, από τους ποταμούς Τιγρήτα και Ευφράτη μέχρι των περάτων της γης. Συ, Κύριε, απαντά ο προφήτης, χάρις στην Διαθήκη, που συνήψες δι’ αιματηρών θυσιών με τους Ισραηλίτες, ανέσυρες τους δεσμίους και αιχμαλώτους Ιουδαίους, από τον λάκκο της αιχμαλωσίας τους, όπου ούτε νερό δεν υπήρχε. Εσείς δε, οι αιχμάλωτοι και δέσμιοι της Ιουδαϊκής συναγωγής, θα εγκατασταθείτε ασφαλείς και ειρηνικοί στην οχυρωμένη πόλη σας. Και έτσι αντί της ολιγοχρονίου εξορίας σου, λαέ της φυλής Ιούδα, θα σου ανταποδώσω εγώ πολλαπλάσια την αμοιβή σου. Διότι εσάς, της φυλής Ιούδα, σας χρησιμοποίησα και σας τέντωσα ως τόξο, ως άλλη δε φαρέτρα γέμισα με βέλη τους άλλους Ισραηλίτες. Θα εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών, εναντίον στα τέκνα των Ελλήνων (=ειδωλολατρών) και θα σε χειρισθώ ως ρομφαία πολεμιστή. Ο Κύριος θα επέλθει εναντίον αυτών των εχθρών και τα βέλη του θα εξακοντισθούν ως αστραπές

    Μου αρέσει!

  30. Βρισκόμαστε στο 1920. Βασιλιάς της Ελλάδας είναι ο Αλέξανδρος Γ΄ (με την Βυζαντινή αρίθμηση) και πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο ελληνικός στρατός ετοιμάζεται να κάνει απόβαση στην Ραιδεστό (παλιότερα Βισάνθη, σημερινό Τεκιρντάγ) της Ανατολικής Θράκης, υποστηριζόμενος από αγγλικά πολεμικά σκάφη και το ελληνικό αντιτορπιλικό «ΙΕΡΑΞ».
    Η επιχείρηση αυτή είχε ένα παράδοξο. Η ανακωχή με την Σουλτανική Τουρκία είχε από καιρό υπογραφή και βρισκόμασταν στις παραμονές της Συνθήκης Ειρήνης, αλλά οι Τούρκοι δεν συμμορφώνονταν και ουσιαστικά ο πόλεμος συνεχιζόταν.
    Τα τουρκικά επάκτια πυροβολεία έβαλαν καταιγιστικά πυρά και ενεπλάκησαν σε σφοδρή μονομαχία πυροβολικού με τα πολεμικά πλοία.
    Το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ» πλησίασε στην ζώνη πυρός και από τον πύργο του, ο Βασιλιάς Αλέξανδρος, ξαναμμένος, «μύριζε» πάλι μπαρούτι, όπως στους Βαλκανικούς Πολέμους, δίπλα στον Στρατηλάτη πατέρα του Κωνσταντίνο ΙΒ΄, αλλά και όπως στο Μακεδονικό Μέτωπο στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενθουσιασμένος από το θέαμα και την οσμή της μάχης, ο νεαρός Βασιλιάς παρέμενε ακάλυπτος, παρά τις συστάσεις των αξιωματικών του θωρηκτού. Ηταν στο στοιχείο του!
    Από νωρίς το πρωί, τα αγγλικά μεταγωγικά είχαν κατεβάσει στην θάλασσα μεγάλες φορτηγίδες, σαν τις παλιές μαούνες, βαρυφορτωμένες με στρατιώτες του Γ΄ Συντάγματος Πεζικού. Ηταν μια εικόνα που, έστω και σε πρωτόγονη μορφή, θύμιζε τις αμφίβιες επιχειρήσεις του Β΄ παγκοσμίου Πολέμου, πολλά χρόνια αργότερα! Μόνο που οι φορτηγίδες ήταν αργοκίνητες και μόλις εισήλθαν στα αβαθή, καθηλώθηκαν από τους Τούρκους και οι φαντάροι μας, αντιμετωπίζοντας τα φονικά πυρά των τουρκικών πυροβολείων, δεν μπορούσαν να αποβιβασθούν στις ακτές!!!
    Και τότε τα πληρώματα των αγγλικών πολεμικών πλοίων και του θωρηκτού «ΑΒΕΡΩΦ» αντίκρισαν με τα κιάλια μια σκηνή πρωτοφανή: Από μια φορτηγίδα στα αβαθή νερά πήδηξε ένας Ελληνας αξιωματικός με το ξίφος στο χέρι. Ηταν ο ίδιος ο διοικητής του Συντάγματος, ο τότε συνταγματάρχης Γεώργιος Κονδύλης, με καταγωγή από τον Προυσό της Ευρυτανίας!
    Αγριωπός στην όψη, με το νερό να φτάνει έως την μέση του και πιο πάνω ακόμη, προχώρησε μέχρι την αμμουδιά, αδιαφορώντας για τα καταιγιστικά πυρά, ενώ οι φαντάροι του, ενθαρρυμένοι, τον ακολούθησαν με αλαλαγμούς!!! «Αέρααααααα»!!!!!
    Σε μια γνήσια εκδήλωση Βρετανικού θαυμασμού από τα αγγλικά πολεμικά πλοία ξεσηκώθηκε μια αναπάντεχη βοή! Αγγλοι αξιωματικοί και ναύτες με ουρανομήκεις ζητωκραυγές χαιρετούσαν την ελληνική παλικαριά!
    Μετά το τέλος της απόβασης και την κατάληψη της Ραιδεστού, ο Βασιλιάς Αλέξανδρος ζήτησε να γνωρίσει από κοντά τον γενναίο αξιωματικό του. Ο τολμηρός συνταγματάρχης παρουσιάστηκε στον βασιλέα με την βρεγμένη στολή του (!) και όταν ο Αλέξανδρος τον συνεχάρη για την γενναιότητά του, ο Κονδύλης του απάντησε: «Μα δεν στεκόντουσαν οι παλιότουρκοι να πολεμήσουν Μεγαλειότατε…».
    Αυτός ήταν ο ηρωικός Κονδύλης, ο «Κεραυνός», όπως τον αποκαλούσαν οι συμπολεμιστές του! ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
    Ζήτω και ο γενναίος Βασιλιάς Αλέξανδρος Γ΄!

    Μου αρέσει!

  31. Ο «ΑΒΕΡΩΦ» ξεκινάει προς βορράν και ανατολικά με τον Βασιλιά Αλέξανδρο απογοητευμένο διότι δεν αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη, αλλ’ αποφασισμένο στην επόμενη ευκαιρία να παρακούσει. Το πλοίο περνάει τα Στενά και εισέρχεται με αναπεπταμένη την ελληνική σημαία στην Προποντίδα, óπου βλέπουν τα αγγλικά μεταγωγικά σκάφη να μεταφέρουν ελληνικό στρατό από την περιοχή της Πανόρμου προς τις ακτές της Θράκης.
    Στον «ΑΒΕΡΩΦ» φθάνει σήμα από τον Άγγλο ναύαρχο με την παράκληση όσο το πλοίο βρίσκεται κοντά στην Πάνορμο να μην αποβιβασθεί η Αυτού Μεγαλειότης ο βασιλεύς, πάντοτε για να μη δημιουργηθούν διπλωματικές περιπλοκές με τους Τούρκους.
    Αυτή τη φορά ο Αλέξανδρος οργίζεται. Δεν αντέχει άλλο αυτούς τους ανόητους περιορισμούς, και ξεχνώντας προς στιγμήν την επίσημη ιδιότητα του αποφασίζει να κάνει, όπως όταν ήταν απλός πρίγκιπας, τη «σκανταλιά» του… Φωνάζει τον ναύαρχο Γέροντα, πρώην υπασπιστή του και νυν διοικητή της μοίρας του ελληνικού στόλου στην περιοχή, και του λέει γελώντας: «…Πάρε μία άκατο να βγούμε στην ξηρά να κάνουμε έναν περίπατο… ινκόγκνιτο…» Αποβιβάζονται στην Αρτάκη και σύντομα αναγνωρίζονται από τους ντόπιους, οι οποίοι τους οδηγούν εν θριάμβω στην Πάνορμο. Ο Αλέξανδρος έχει μεθύσει από χαρά. Συνοδευόμενος από ένα πλήθος που παραληρεί αναζητεί το διοικητήριο της πόλεως, όπου ανεβαίνει στο μπαλκόνι -από κάτω το πλήθος έχει καταληφθεί από φρενίτιδα- και με τα χέρια του κατεβάζει την τουρκική σημαία και υψώνει τη γαλανόλευκη! Ο Αλέξανδρος πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Όχι μόνο χάρισε στους Έλληνες της Πανόρμου μία στιγμή μοναδική αλλά έχει κάνει και τη νεανική «μπραβούρα» του για να πεισμώσει τους Συμμάχους.

    ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄-ΜΑΧΗ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
    Ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ στην εκστρατεία προς την Αγκυρα το καλοκαίρι του 1921, ακολουθούσε το επιτελείο σαν διάδοχος του θρόνου. Οταν το στρατηγείο δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση στα μετόπισθεν, έξω από το χωριό Ουζούνμπεη στο οποίο στάθμευε, από μεγάλη μονάδα του Τουρκικού Ιππικού, ο πρίγκηπας τότε Γεώργιος όρθιος και ακάλυπτος, με το περίστροφο άρχισε να πυροβολεί προς τον εχθρό!!!! Οι βοηθητικοί στρατιώτες και το τάγμα που συνόδευε το στρατηγείο, εμψυχώθηκαν από την ηρωική στάση του και απέκρουσαν επιτυχώς τον αιφνιδιασμό, ακολουθώντας το παράδειγμά του… Ποιος Ελληνας πολιτικός θα έκανε το ίδιο;

    Καθώς έμπαινε το καλοκαίρι του 1915, ο πρίγκηπας Αλέξανδρος και η Ασπασία Μάνου συναντιόνταν όλο και πιο συχνά στις Σπέτσες. Ηταν το αγαπημένο τους νησί, εκεί άλλωστε συγκεντρώνονταν και πολλές συντροφιές κοινών τους φίλων από την Αθήνα. Η Ασπασία, κατεχόμενη από τον συντηρητισμό της εποχής («Μπελ Επόκ»), φρόντιζε πάντοτε, όταν συναντούσε τον Ελληνα πρίγκηπα, να συνοδεύεται από κάποια φίλη της, πράγμα που… ενοχλούσε τον ερωτευμένο Αλέξανδρο! Μόνο στο μπάνιο μερικές φορές, καθώς και οι δυο τους ήταν δεινοί κολυμβητές, ξεμάκραιναν από τους άλλους και βρίσκονταν μόνοι. Ο Αλέξανδρος περιοριζόταν απλώς να θαυμάζει το καλλίγραμμο κορμί της, καθώς τα μαγιό της εποχής, ουσιαστικά «μαγιό-φουφούλες», κάλυπταν διακριτικά τα επίμαχα σημεία του γυναικείου σώματος, αν και όσα σημεία έμεναν ακάλυπτα τραβούσαν λαίμαργα τα βλέμματά του. Μέχρις εκεί όμως. Καμία χειρονομία. Ωστόσο, λίγο-λίγο, με τις κλεφτές ματιές που τις έριχνε, ο πόθος του μεγάλωνε. Μια μέρα ένας βαρκάρης Σπετσιώτης τους είδε να κολυμπούν κοντά σε μια ακρογιαλιά, οπότε σοκαρίστηκε ακόμη και από τα σεμνά μαγιό της εποχής και τους φώναξε επιτιμητικά: «Βρε, δεν ντρέπεστε να κολυμπάτε γυμνοί;». Φυσικά, ο βαρκάρης δεν γνώριζε ποιο είναι το ζευγάρι. Ο Αλέξανδρος, απλός και προσιτός όπως πάντα, γέλασε, κοίταξε την Ασπασία και απάντησε στον βαρκάρη: «Μα, η κοπέλα είναι η αρραβωνιαστικιά μου…». Ο Σπετσιώτης κούνησε το κεφάλι του και του είπε: «Ε, τότε να το πάρεις το κορίτσι…». Η Ασπασία μέσα της ενθουσιάστηκε, αλλά δεν είπε τίποτα φανερά. Η καρδιά του Αλέξανδρου άρχισε να φτερουγίζει…

    Μου αρέσει!

  32. Στα τέλη Ιουλίου του 1915, πάντα στις Σπέτσες, ο Αλέξανδρος είχε χάσει την υπομονή του. Ηθελε να συναντήσει την Ασπασία μόνη της, ώστε εκδηλώνοντάς της τον έρωτά του να δει την αντίδρασή της. Η Ασπασία, φυσικά, όχι μόνο είχε από καιρό αντιληφθεί το αίσθημα του νεαρού πρίγκηπα, αλλά και η ίδια ανταποκρινόταν ολόψυχα. Όμως, εμποτισμένη από τα συντηρητικά ήθη της κοινωνίας εκείνης της εποχής, θεωρούσε ότι αν υπέκυπτε θα έδειχνε πως είναι «εύκολη». Και ας είχαν περάσει 6 ολόκληροι μήνες πολιορκίας!!! Ηταν ένα μαγευτικό σούρουπο του Ιουλίου, με τις Σπέτσες να βυθίζονται στα χρώματα της φωτιάς. Με διάφορα τεχνάσματα, ο Αλέξανδρος κατορθώνει να την συναντήσει μόνη της στην κατοικία που έμενε. Στην αρχή της μιλάει με διφορούμενα γύρω από τον έρωτά του. Η Ασπασία τον ακούει αμίλητη. Γύρω τους αναδίδονται μυρωδιές από λουλούδια, το σούρουπο κοντεύει να γίνει σκοτάδι και ο νεαρός πρίγκηπας την πλησιάζει. Το πρόσωπό του είναι κατακόκκινο και τα μάτια του πετάνε φλόγες. Η Ασπασία τρομάζει! Ο Αλέξανδρος της πιάνει απαλά, αλλά αποφασιστικά το κεφάλι, το γυρίζει προς το μέρος του και φέρνει το στόμα του στα χείλη της. Η Ασπασία τραβιέται απότομα, σηκώνεται όρθια και του λέει αυστηρά: «Πηγαίνετε, Υψηλότατε, πηγαίνετε…». Η έκφρασή της δείχνει περισσότερο πικρία, παρά θυμό. Πικρία διότι θεώρησε την κίνησή του ένδειξη ότι την θεωρούσε «εύκολη». Το 1915 ακόμη και μια απλή απόπειρα ερωτικού ασπασμού, έδειχνε θράσος και υποτίμηση! Βαθύτατα ταπεινωμένος, ο Αλέξανδρος έφυγε σιωπηλός από το σπίτι. Ευπατρίδης καθώς ήταν, δεν θέλησε να την πιέσει. Η Ασπασία τον κοίταζε, καθώς ο πρίγκηπας έφευγε, απελπισμένη, είχε ήδη μετανιώσει, αλλά μέσα στην ταραχή της δεν είχε την δύναμη να τον φωνάξει να γυρίσει πίσω.
    Θα περάσει καιρός για να συνέλθει ο Αλέξανδρος από το πλήγμα. Οι δυο νέοι θα περάσουν πολλά, όμως, στο τέλος θα παντρευτούν…

    Και δυο λόγια για τον χαρακτήρα του Αλέξανδρου: Είχε σαν πρότυπο τον λατρεμένο παππού του, Βασιλέα Γεώργιο Α΄, και από αυτόν είχε κληρονομήσει όλα τα γονίδιά του (ευτυχώς δεν είχε πάρει τα γερμανικά γονίδια της μητέρας του, Βασίλισσας Σοφίας!). Ο Αλέξανδρος ήταν εύχαρις τύπος, με χιούμορ, προσιτός, αλλά και επιρρεπής στις περιπέτειες (κάθε είδους…) και στις διασκεδάσεις σαν νέος της εποχής. Ο Στρατηλάτης Βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΒ΄ ανησυχούσε για τον ανέμελο δευτερότοκο γιό του και στους αξιωματικούς του, υπό τους οποίους υπηρετούσε ο Αλέξανδρος, είχε δώσει μια μόνιμη εντολή: «Τραβάτε του τα χαλινάρια». Μάλιστα, όταν ο Αλέξανδρος ήταν μικρός είχε φάει ουκ ολίγες φορές ξύλο από τον πατέρα του.

    Ο Κωνσταντίνος απαιτούσε από τους γιούς του να είναι καλοί στρατιώτες για να δίνουν το παράδειγμα στους υπόλοιπους. Ο Αλέξανδρος συμφωνούσε μεν, όμως είχε και τις δικές του απόψεις: Οταν απέκτησε βαθμού αξιωματικού, διοικούσε τους φαντάρους του με έναν πολύ δημοκρατικό τρόπο. Ούτε μεγάλη προσήλωση στους κανονισμούς, ούτε πολλές χαιρετούρες και «προσοχές». Το βάπτισμα του πυρός το έλαβε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-΄13 ως ανθυπολοχαγός και διακρίθηκε ως διαγγελεύς στον Ελληνοβουλγαρικό Πόλεμο του 1913 στη μάχη στα Στενά της Κρέσνας.

    Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-΄13, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος πήγε να χάσει την ζωή του ουκ ολίγες φορές. Θα διηγηθούμε ένα αξιοπερίεργο γεγονός σε μια από αυτές:
    Την ώρα που οι μάχες στην Ηπειρο και στην Βόρεια Ελλάδα μαίνονταν αμείωτες, μια Τουρκική οβίδα έπεσε κοντά στο παρατηρητήριο που βρίσκονταν ο Κωνσταντίνος και άλλοι Ελληνες πρίγκηπες αξιωματικοί και επιτελείς. Λίγο νωρίτερα, μια γερόντισσα που περνούσε από εκεί κοντά είχε προειδοποιήσει τον Διάδοχο, χωρίς η ίδια να γνωρίζει σε ποιον μιλάει (νόμιζε ότι είναι απλός αξιωματικός!), να μην πάει σε εκείνο το παρατηρητήριο γιατί θα κινδυνεύσει η ζωή του.
    Οταν, λοιπόν, ο Κωνσταντίνος επέστρεφε στο στρατηγείο του, οι αξιωματικοί του συζητούσαν το δυσάρεστο επεισόδιο και εκπλησσόμενοι για το πώς η οβίδα έπεσε στο παρατηρητήριο, θυμήθηκαν την γερόντισσα και την πρόρρησή της.
    Ο Διάδοχος ακούγοντας τις συζητήσεις τους εξέφρασε την επιθυμία αν ήταν δυνατόν να οδηγείτο η γερόντισσα ενώπιόν του, για να την ρωτήσει για το πως γνώριζε για τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε ο ίδιος και οι συμπολεμιστές του.
    Δυο στρατιώτες έφυγαν αμέσως προς τα δεξιά της οδού της κατερχομένης από το Χάνι της Φτελιάς για να βρουν το χωριό της γριάς. Πράγματι την βρήκαν εκεί, φορτωμένη με ξύλα για το τζάκι.
    – Αφησε γερόντισσα τα ξύλα κάτω, της είπε ο ένας στρατιώτης, και έλα πάμε που σε θέλει ο Διάδοχος.
    – Τι λέτε ρε παλληκάρια; Εμένα την γερόντισσα χωρατεύετε;
    – Εκείνο που σου λέμε εμείς. Ελα μαζί μας. Αν δεν έρθεις με το καλό, θα σε πάρουμε σπρώχνοντας με το στανιό. Ας πρόσεχες να μην έλεγες τίποτα στον Διάδοχο όταν τον συνάντησες.
    – Και τι είπα εγώ η κακομοίρα; Παιδάκι μου, να έχετε την ευχή μου και να πάτε να του πείτε ότι εγώ δεν είπα κανέναν κακό λόγο. Μόνο σε κάτι καπεταναίους που πάνε τον ανήφορο τους είπα να γυρίσουνε πίσω για να μην τους φάνε τα κοράκια.
    -Ε, και δεν ξέρεις ότι εκείνοι οι καπεταναίοι ήταν ο Διάδοχος και τα βασιλόπουλα;
    – Ε, και που να το ξέρω εγώ η κακομοίρα; Επειτα, για καλό φρόντισα, δεν έβρισα κανέναν, πόσω μάλλον τον Κωνσταντίνο μας.
    – Εμπρός λοιπόν τώρα να μην περνάει η ώρα, άφησε τα ξύλα και πάμε γιατί εμείς τέτοια διαταγή έχουμε και θα σε πάμε με το στανιό.
    – Αμ, τα παιδιά μου και ο άνδρας μου που θα με περιμένουνε; Ποιος θα τους το ειπή; Και αν με κρεμάσουνε;
    – Σώπα γριά, μην κάνεις έτσι, δεν θα σου κάνει κακό ο Διάδοχος.
    Τέλος, μετά από πολλά, πείστηκε η γερόντισσα, αν και έκλαιγε γιατί πήγε ο κόπος της χαμένος, μαζεύοντας ξύλα. Εβαλε το φορτίο της σε μια άκρη και ακολούθησε τους στρατιώτες.
    Μετά από λίγη ώρα, ασθμαίνοντας στρατιώτες και γερόντισσα έφτασαν στην οδό που οδηγεί στην Φιλιππιάδα και ανέβηκαν σε ένα αυτοκίνητο (στο οποίο με δυσκολία επιβιβάστηκε η γριά επειδή το φοβόταν)! Μέσα σε μια ώρα το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο Βασιλικό στρατηγείο στην Φιλιππιάδα.
    Ο Διάδοχος ταραγμένος αφενός και λυπημένος από το συμβάν στο παρατηρητήριο, δεν έδωσε προσοχή στην άφιξη της γερόντισσας, αλλά βγήκε στον δρόμο με κατεύθυνση τον γιατρό, που θα του εξέταζε τα τραύματα.
    – Υψηλότατε, φώναξε ο ένας στρατιώτης, υψώνοντας, παράλληλα, το χέρι του στο πηλίκιό του. Η γυναίκα με τα μάγια που μας ζητήσατε.
    – Τι λέτε βρε κωθώνια; Εγώ έκανα μάγια σε κάποιον;, φώναξε εκνευρισμένη η γριά!
    Ο Διάδοχος έκοψε το βήμα του και παρατήρησε με προσοχή την γριά, γελώντας ηχηρά με τους στρατιώτες του που της έδωσαν τον τίτλο της μάγισσας.
    – Μην φοβάσαι γερόντισσα. Κανένας δεν θα σου κάνει κακό. Εγώ σε θέλω. Θέλω κάτι να σε ρωτήσω. Πέρασε μέσα σε αυτό το δωμάτιο.
    – Η αφεντιά σου είσαι ο κυρ Διάδοχος. Με συμπαθάς, δεν σε γνώριζα και δεν είπα κακό η κακομοίρα.
    – Καλά το ξέρω, της λέει ο Κωνσταντίνος γελώντας.
    Οταν έκλεισε η πόρτα του δωματίου, ο Κωνσταντίνος άρχισε τις ερωτήσεις.
    – Ελα κάτσε γερόντισσα και πες μου πως οι οβίδες των Τούρκων φτάνουν ως το παρατηρητήριό μας και που το είδες εσύ ότι θέλει γίνει μεγάλο κακό;
    – Διάδοχε και μελλοντικέ Βασιλιά μου, εμείς εδώ στα μέρη μας άμα δούμε τις παλιοκουρούνες και στα καλά καθούμενα αρχίζουν να χαλάνε τον κόσμο, όπως κάνανε προχθές στην ψηλοράχη, αμέσως λέμε ότι ή κατακλυσμός θα γίνει ή κάποιο άλλο κακό. Αυτό το έχουμε παρατηρήσει δεκάδες φορές και ποτέ δεν βγήκε ψέματα.
    – Και πηγαίνεις συχνά εσύ εκεί για ξύλα;
    – Πηγαίνω και με τα λίγα γίδια που έχω και πότε στέλνω τον Γιάννο μου το παιδί μου και πότε τα κορίτσια μου.
    – Και από τότε που αρχίνισε ο πόλεμος, πέφτουνε εκεί συνέχεια σφαίρες από τους Τουρκαλάδες;
    – Οσες φορές επήγα εγώ, σφαίρες δεν πέσανε, ούτε τα παιδιά μου, μου είπανε πως είδανε τέτοιο πράγμα.
    – Ωστε από τα κοράκια προμάντευσες το κακό που μας συνέβη;
    – Ναίσκε Βασιλιά μου.
    – Καλώς, άλλο τίποτα δεν θέλω να μου πεις, παρά μόνον εάν ξέρεις αν είναι πολλοί Τούρκοι μετά το χωριό σου.
    – Αμ θα είναι που να μην τους βρει το βράδυ, γιατί συχνά-πυκνά κατεβαίνουν 5-6 μαζί και παίρνουνε πότε ψωμί και πότε νερό για τους άλλους στρατιώτες τους.

    Ανοιξη 1913. Ο Ελληνικός στρατός θριαμβευτής στα μέτωπα της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Νεαρός και ροδοκόκκινος χωρικός, οδηγώντας ζωηρότατον και καλοπεριποιημένον ημίονον, με το φορτίο του καλυμμένο με έγχρωμο τάπητα, έφτασε στο Ελληνικό στρατηγείο στο μέτωπο και ζήτησε πληροφορίες από διερχόμενο στρατιώτη για το που μένει ο Διάδοχος Κωνσταντίνος.
    – Εκεί που κοιμάται θέλεις να πας ή εκεί όπου έχει το γραφείο του; ρώτησε ο στρατιώτης.
    – Οχι, καλύτερα εκεί που μένει και κοιμάται.
    – Ε, τότε προχώρει. Βλέπεις εκείνο εκεί κάτω το σπίτι που στην αυλή του είναι ένα κυπαρίσσι;
    – Μπα, και σε τέτοιο παλιόσπιτο μένει ο Διάδοχος;
    – Αμ, που να βρούμε εδώ πέρα τα καλύτερα σπίτια. Αλλά δεν μου λες κιόλας, τι έχεις στο μουλάρι;
    – Η αγία ηγούμενη στέλνει δώρο στον Διάδοχο και μου είπε και κάτι να του πω.
    – Ωστε, έχουμε και απ΄ αυτά; λέγει ο στρατιώτης.
    Και ο χωρικός προχώρησε, σέρνοντας το μουλάρι του προς το οίκημα που του υπέδειξε ο στρατιώτης. Οταν πλησίασε, είδε ότι η πόρτα ήταν ανοικτή και έκρουσε τόσο δυνατά, ώστε οι στρατιώτες που ήταν μέσα, σαν προσωπικό του Διαδόχου, να αιφνιδιαστούν, μην γνωρίζοντας τι ακριβώς συμβαίνει.
    – Βρε Χριστιανέ εσύ γκρέμισες την πόρτα; Τι συμβαίνει;
    – Οχι, απαντά περίτρομος ο χωρικός. Η πόρτα ήταν ανοικτή.
    – Καλά, και τι θέλεις;
    – Τον Διάδοχο. Του στέλνει κανίσκι η αγία ηγουμένη και θέλω κάτι να του ειπώ.
    – Αλλά ο Διάδοχος δεν είναι εδώ τώρα. Είναι στο γραφείο του.
    – Καλά, και τι θα γίνει; Να με αφήσετε να ξεφορτώσω τα πράγματά μου και να τον περιμένω.
    Οι στρατιώτες σήκωσαν τους ώμους και υποχώρησαν στην αξίωση του χωρικού.
    Ενας αμνός ευτραφέστατος, δυο σακίδια τα οποία περιείχαν το ένα γλυκύτατα και αφράτα κουλουράκια και το άλλο δυο τσίτσαι παλαιού οίνου και δυο δοχεία γλυκού, ήταν τα δώρα της καλόγριας προς την Αυτού Υψηλότητα.
    Ηταν περίπου 10 το πρωί όταν ο χωρικός ξεφόρτωσε τα δώρα της ηγουμένης και κάθισε έξω από την πόρτα και περίμενε τον Κωνσταντίνο, ο οποίος φάνηκε γύρω στις 12 το μεσημέρι. Μαζί του ήταν οι πρίγκηπες, οι επιτελείς του και οι αγγελιοφόροι του.
    Ο χωρικός, ο οποίος δεν ήξερε ποιος ακριβώς είναι ο Διάδοχος, σηκώθηκε όρθιος και περίμενε. Οταν πλησίασε ο Κωνσταντίνος τον ρώτησε:
    – Τι τρέχει βρε πατριώτη; Ποιον ζητάς;
    – Μην είσαι η αφεντιά σου ο Διάδοχος; Ρώτησε με πολλή αφέλεια ο χωρικός.
    Οι πρίγκηπες κοίταξαν ο ένας τον άλλο και ο Κωνσταντίνος απάντησε:
    – Μάλιστα, εγώ είμαι, τι θέλεις, λέγε μου.
    – Κύριε Διάδοχε, αυτό εδώ το κανίσκι στο στέλνει η αγία ηγουμένη από την Μονή της Παναγίας και μου είπε να σου πω ότι με την βοήθεια του Θεού και της Παναγίας που σας έσωσε προχθές από μεγάλο κακό στη μάχη, διαβάστηκε στο μοναστήρι μεγάλη δοξολογία και καθημερινά διαβάζονται παρακλήσεις για να σας σώζει ο Θεός από κάθε κακό. Σε παρακαλεί, όμως, η αγία ηγουμένη όταν μπορέσετε να περάσετε από εκεί. Ηθελε να ερχότανε και μόνη της, αλλά φοβάται να φύγει από το μοναστήρι.
    Ο Διάδοχος χαμογέλασε και ρώτησε:
    – Είναι μακριά από εδώ το μοναστήρι;
    – Οχι. Δυο-τρεις ώρες δρόμος. Να, προς εκείνο το βουνό από πίσω είναι.
    – Και δεν σας πείραξαν εκείθε οι Τούρκοι;
    – Οχι κύριε Διάδοχε. Πέρασαν από μέσα από το χωριό, αλλά εκεί που είναι το μοναστήρι ήταν δυο καπεταναίοι με τα παλικάρια τους και δεν έκαμαν τον ανήφορο.
    – Πολύ καλά. Να πεις εις την κυρίαν ηγουμένη ότι ο Διάδοχος δεν δέχεται δώρα, αλλά επειδή τα έφερες τόσο δρόμο μακριά θα πιάσουν τόπο. Ας μείνουν για τα παιδιά εδώ του Νοσοκομείου και τους τραυματίες μας και εγώ θα έρθω σε λίγες μέρες για να καθαρίσω τελείως από τους Τούρκους και εκείνο το μέρος.
    Από τότε που πάτησε το πόδι του Στρατηλάτη Κωνσταντίνου στην Ηπειρο όλοι οι πληθυσμοί επανέκτησαν την ελευθερία τους, μετά από 500 χρόνια σκλαβιάς.

    Μου αρέσει!

  33. Ἄξιον καὶ δίκαιον ὡς ἀληθῶς πρὸ πάντων ἀνυμνεῖν σε τὸν ὄντως ὄντα Θεὸν τὸν πρὸ τῶν γενητῶν ὄντα, ἐξ οὗ πᾶσα πατριὰ ἐν οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ γῆς ὀνομάζεται, τὸν μόνον ἀγέννη τον καὶ ἄναρχον καὶ ἀβασίλευτον καὶ ἀδέσποτον, τὸν ἀνενδεῆ, τὸν παντὸς ἀγαθοῦ χορηγόν, τὸν πάσης αἰτίας καὶ γενέσεως κρείττονα, τὸν πάντοτε κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα· ἐξ οὗ τὰ πάντα, καθάπερ ἔκ τινος ἀφετηρίας, εἰς τὸ εἶναι παρῆλθεν. Σὺ γὰρ εἶ ἡ ἄναρχος γνῶσις, ἡ ἀΐδιος ὅρασις, ἡ ἀγέννητος ἀκοή, ἡ ἀδίδακτος σοφία, ὁ πρῶτος τῇ φύσει καὶ μόνος τῷ εἶναι καὶ κρείττων παντὸς ἀριθμοῦ· ὁ τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παραγαγὼν διὰ τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ σου, αὐτὸν δὲ πρὸ πάντων αἰώνων γεννήσας βουλήσει καὶ δυνάμει καὶ ἀγαθότητι ἀμεσιτεύτως, Υἱὸν μονογενῆ, Λόγον Θεόν, σοφίαν ζῶσαν, πρωτότοκον πάσης κτίσεως, ἄγγελον τῆς μεγάλης βουλῆς σου, ἀρχιερέα σὸν καὶ προσκυνητὴν ἀξιόχρεων, βασιλέα δὲ καὶ Κύριον πάσης νοητῆς καὶ αἰσθητῆς φύσεως, τὸν πρὸ πάντων, δι᾿ οὗ τὰ πάντα. Σὺ γάρ, Θεὲ αἰώνιε, δι᾿ αὐτοῦ τὰ πάντα πεποίηκας καὶ δι᾿ αὐτοῦ τῆς προσηκούσης προνοίας τὰ ὅλα ἀξιοῖς· δι᾿ οὗ γὰρ τὸ εἶναι ἐχαρίσω, δι᾿ αὐτοῦ καὶ τὸ εὖ εἶναι ἐδωρήσω· ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ σου, ὁ δι᾿ αὐτοῦ πρὸ πάντων ποιήσας τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τὸν τοῦ μονογενοῦς ὑποφήτην καὶ διάκονον, καὶ μετ᾿ αὐτὸν τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ, αἰῶνάς τε καὶ στρατιάς, δυνάμεις τε καὶ ἐξουσίας, ἀρχάς τε καὶ θρόνους, ἀρχαγγέ λους τε καὶ ἀγγέλους, καὶ μετὰ ταῦτα πάντα ποιήσας δι᾿ αὐτοῦ τὸν φαινόμενον τοῦτον κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ. Σὺ γὰρ εἶ ὁ τὸν οὐρανὸν ὡς καμάραν στήσας καὶ ὡς δέρριν ἐκτείνας καὶ τὴν γῆν ἐπ᾿ οὐδενὸς ἱδρύσας γνώμῃ μόνῃ, ὁ πήξας στερέωμα καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν κατασκευάσας, ὁ ἐξαγαγὼν φῶς ἐκ θησαυρῶν καὶ τῇ τούτου συστολῇ ἐπαγαγὼν τὸ σκότος εἰς ἀνάπαυλαν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ κινου μένων ζῴων, ὁ τὸν ἥλιον τάξας εἰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας ἐν οὐρανῷ καὶ τὴν σελήνην εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτὸς καὶ τὸν χορὸν τῶν ἀστέρων ἐν οὐρανῷ καταγράψας εἰς αἶνον τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας. Ὁ ποιήσας ὕδωρ πρὸς πόσιν καὶ κάθαρσιν, ἀέρα ζωτικὸν πρὸς εἰσπνοὴν καὶ ἀναπνοὴν καὶ φωνῆς ἀπόδοσιν διὰ γλώττης πληττούσης τὸν ἀέρα καὶ ἀκοὴν συνεργου μένην ὑπ᾿ αὐτοῦ ὡς ἐπαΐειν εἰσδεχομένην τὴν προσπί πτουσαν αὐτῇ λαλιάν· ὁ ποιήσας πῦρ πρὸς σκότους παραμυθίαν, πρὸς ἐνδείας ἀναπλήρωσιν καὶ τὸ θερμαίνεσθαι ἡμᾶς καὶ φωτίζεσθαι ὑπ᾿ αὐτοῦ· ὁ τὴν μεγάλην θάλασσαν χωρίσας τῆς γῆς καὶ τὴν μὲν ἀναδείξας πλωτήν, τὴν δὲ ποσὶ βάσιμον ποιήσας, καὶ τὴν μὲν ζῴοις μικροῖς καὶ μεγάλοις πληθύνας, τὴν δὲ ἡμέροις καὶ ἀτιθάσσοις πληρώσας, φυτοῖς τε διαφόροις στέψας καὶ βοτάναις στε φανώσας καὶ ἄνθεσι καλλύνας καὶ σπέρμασι πλουτίσας· ὁ συστησάμενος ἄβυσσον καὶ μέγα κύτος αὐτῇ περιθείς, ἁλμυρῶν ὑδάτων σεσωρευμένα πελάγη, περιφράξας δὲ αὐτὴν πύλαις ἄμμου λεπτοτάτης· ὁ πνεύμασί ποτε μὲν αὐτὴν κορυφῶν εἰς ὀρέων μέγεθος, ποτὲ δὲ στρωννύων αὐτὴν εἰς πεδίον, καί ποτε μὲν ἐκμαίνων χειμῶνι, ποτὲ δὲ πραΰνων γαλήνῃ ὡς ναυσιπόροις πλωτῆρσιν εὔκολον εἶναι πρὸς πορείαν· ὁ ποταμοῖς διαζώσας τὸν ὑπὸ σοῦ διὰ Χριστοῦ γενόμενον κόσμον καὶ χειμάρροις ἐπικλύσας καὶ πηγαῖς ἀενάοις μεθύσας, ὄρεσιν δὲ περισφίγξας εἰς ἕδραν ἀτρεμῆ γῆς ἀσφαλεστάτην. Ἐπλήρωσας γάρ σου τὸν κόσμον καὶ διεκόσμησας αὐτὸν βοτάναις εὐόσμοις καὶ ἰασίμοις, ζῴοις πολλοῖς καὶ διαφόροις, ἀλκίμοις καὶ ἀσθενεστέροις, ἐδωδί μοις καὶ ἐνεργοῖς, ἡμέροις καὶ ἀτιθάσσοις, ἑρπετῶν συριγμοῖς, πτηνῶν ποικίλων κλαγγαῖς, ἐνιαυτῶν κύκλοις, μηνῶν καὶ ἡμερῶν ἀριθμοῖς, τροπῶν τάξεσιν, νεφῶν ὀμβροτόκων δια δρομαῖς, εἰς καρπῶν γονὰς καὶ ζῴων σύστασιν, σταθμὸν ἀνέμων· διαπνεόντων ὅτε προσταχθῶσιν παρὰ σοῦ, τῶν φυτῶν καὶ τῶν βοτανῶν τὸ πλῆθος. Καὶ οὐ μόνον τὸν κόσμον ἐδημιούργησας, ἀλλὰ καὶ τὸν κοσμοπολίτην ἄνθρωπον ἐν αὐτῷ ἐποίησας, κόσμου κόσμον αὐτὸν ἀναδείξας· εἶπας γὰρ τῇ σῇ Σοφίᾳ· Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέ τωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρα νοῦ. Διὸ καὶ πεποίηκας αὐτὸν ἐκ ψυχῆς ἀθανάτου καὶ σώματος σκεδαστοῦ, τῆς μὲν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, τοῦ δὲ ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων· καὶ δέδωκας αὐτῷ κατὰ μὲν τὴν ψυχὴν τὴν λογικὴν διάγνωσιν, εὐσεβείας καὶ ἀσεβείας διάκρισιν, δικαίου καὶ ἀδίκου παρατήρησιν, κατὰ δὲ τὸ σῶμα τὴν πέν ταθλον ἐχαρίσω αἴσθησιν καὶ τὴν μεταβατικὴν κίνησιν. Σὺ γάρ, Θεὲ παντοκράτορ, διὰ Χριστοῦ παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς ἐφύτευσας παντοίων φυτῶν ἐδωδίμων κόσμῳ, καὶ ἐν αὐτῷ, ὡς ἂν ἐν ἑστίᾳ πολυτελεῖ, εἰσήγαγες αὐτὸν καὶ ἐν τῷ ποιεῖν νόμον δέδωκας αὐτῷ ἔμφυτον, ὅπως οἴκοθεν καὶ παρ᾿ ἑαυτοῦ ἔχοι τὰ σπέρματα τῆς θεογνωσίας. Εἰσαγαγὼν δὲ εἰς τὸν τῆς τρυφῆς παράδεισον, πάντων μὲν ἀνῆκας αὐτῷ τὴν ἐξουσίαν πρὸς μετάληψιν, ἑνὸς δὲ μόνου τὴν γεῦσιν ἀπεῖπας ἐπ᾿ ἐλπίδι κρειττόνων, ἵνα, ἐὰν φυλάξῃ τὴν ἐντολήν, μισθὸν ταύτης τὴν ἀθανασίαν κομίσηται. Ἀμελήσαντα δὲ τῆς ἐντολῆς καὶ γευσάμενον ἀπηγο ρευμένου καρποῦ ἀπάτῃ ὄφεως καὶ συμβουλίᾳ γυναικὸς τοῦ μὲν παραδείσου δικαίως ἐξῶσας αὐτόν, ἀγαθότητι δὲ εἰς τὸ παντελὲς ἀπολλύμενον οὐχ ὑπερεῖδες, σὸν γὰρ ἦν δημιούρ γημα, ἀλλὰ καθυποτάξας αὐτῷ τὴν κτίσιν δέδωκας αὐτῷ οἰκείοις ἱδρῶσιν καὶ πόνοις πορίζειν ἑαυτῷ τὴν τροφήν, σοῦ πάντα φύοντος καὶ αὔξοντος καὶ πεπαίνοντος· χρόνῳ δὲ πρὸς ὀλίγον αὐτὸν κοιμίσας ὅρκῳ εἰς παλιγγενεσίαν ἐκάλεσας, ὅρον θανάτου λύσας ζωὴν ἐξ ἀναστάσεως ἐπηγ γείλω. Καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ εἰς πλῆθος ἀνάριθμον χέας, τοὺς ἐμμείναντάς σοι ἐδόξασας, τοὺς δὲ ἀποστάντας σου ἐκόλασας, καὶ τοῦ μὲν Ἄβελ ὡς ὁσίου προσδεξάμενος τὴν θυσίαν, τοῦ δὲ ἀδελφοκτόνου Καῒν ἀποστραφεὶς τὸ δῶρον ὡς ἐναγοῦς· καὶ πρὸς τούτοις τὸν Σὴθ καὶ τὸν Ἐνὼς προσελάβου καὶ τὸν Ἐνὼχ μετατέθεικας. Σὺ γὰρ εἶ ὁ δημιουργὸς τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς ζωῆς χορηγὸς καὶ τῆς ἐνδείας πληρωτὴς καὶ τῶν νόμων δοτὴρ καὶ τῶν φυλαττόντων αὐτοὺς μισθαποδότης καὶ τῶν παρα βαινόντων αὐτοὺς ἔκδικος, ὁ τὸν μέγαν κατακλυσμὸν ἐπαγα γὼν τῷ κόσμῳ διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβησάντων, καὶ τὸν δίκαιον Νῶε ῥυσάμενος ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ ἐν λάρνακι σὺν ὀκτὼ ψυχαῖς, τέλος μὲν τῶν παρῳχηκότων, ἀρχὴν δὲ τῶν μελλόντων ἐπιγίνεσθαι· ὁ τὸ φοβερὸν πῦρ κατὰ τῆς σοδο μηνῆς πενταπόλεως ἐξάψας καὶ γῆν καρποφόρον εἰς ἅλμην θέμενος ἀπὸ κακίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ, καὶ τὸν ὅσιον Λὼτ ἐξαρπάσας τοῦ ἐμπρησμοῦ. Σὺ εἶ ὁ τὸν Ἀβραὰμ ῥυσάμενος ἐκ προγονικῆς ἀσεβείας καὶ κληρονόμον τοῦ κόσμου καταστήσας καὶ ἐμφανίσας αὐτῷ τὸν Χριστόν σου, ὁ τὸν Μελχισεδὲκ ἀρχιερέα σῆς λατρείας προχειρισά μενος, ὁ τὸν πολύτλαν θεράποντά σου Ἰὼβ νικητὴν τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως ἀναδείξας, ὁ τὸν Ἰσαὰκ ἐπαγγελίας υἱὸν ποιησάμενος, ὁ τὸν Ἰακὼβ πατέρα δώδεκα παίδων καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ εἰς πλῆθος χέας καὶ εἰσαγαγὼν εἰς Αἴγυπτον ἐν ἑβδομήκοντα πέντε ψυχαῖς. Σύ, Κύριε, τὸν Ἰωσὴφ οὐχ ὑπερεῖδες, ἀλλὰ μισθὸν τῆς διὰ σὲ σωφροσύνης ἔδωκας αὐτῷ τὸ τῶν Αἰγυπτίων ἄρχειν· σύ, Κύριε, Ἑβραίους ὑπὸ Αἰγυπτίων καταπονουμένους οὐ περιεῖδες διὰ τὰς πρὸς τοὺς πατέρας αὐτῶν ἐπαγγελίας, ἀλλ᾿ ἐρρύσω, κολάσας Αἰγυ πτίους. Παραφθειράντων δὲ τῶν ἀνθρώπων τὸν φυσικὸν νόμον καὶ τὴν κτίσιν ποτὲ μὲν αὐτόματον νομισάντων, ποτὲ δὲ πλεῖον ἢ δεῖ τιμησάντων καὶ σοί, τῷ Θεῷ τῶν πάντων, συνταττόντων, οὐκ εἴασας πλανᾶσθαι, ἀλλὰ ἀναδείξας τὸν ἅγιόν σου θεράποντα Μωϋσῆν, δι᾿ αὐτοῦ πρὸς βοήθειαν τοῦ φυσικοῦ τὸν γραπτὸν νόμον δέδωκας, καὶ τὴν κτίσιν ἔδειξας σὸν ἔργον εἶναι, τὴν δὲ πολύθεον πλάνην ἐξώρισας· τὸν Ἀαρὼν καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ ἱερατικῇ τιμῇ ἐδόξασας, Ἑβραίους ἁμαρτόντας ἐκόλασας, ἐπιστρέψαντας προσεδέξω. Τοὺς Αἰγυπτίους δεκαπλήγῳ ἐτιμωρήσω, θάλασσαν διελὼν Ἰσραη λίτας διεβίβασας, Αἰγυπτίους ἐπιδιώξαντας ὑποβρυχίους ἀπώλεσας, ξύλῳ πικρὸν ὕδωρ ἐγλύκανας, ἐκ πέτρας ἀκρο τόμου ὕδωρ ἀνέχεας, ἐξ οὐρανοῦ τὸ μάννα ὗσας, τροφὴν ἐξ ἀέρος ὀρτυγομήτραν, στῦλον πυρὸς πρὸς φωτισμὸν τὴν νύκτα καὶ στῦλον νεφέλης ἡμέρας πρὸς σκιασμὸν θάλπους· τὸν Ἰησοῦν στρατηγὸν ἀνέδειξας, ἑπτὰ ἔθνη Χαναναίων δι᾿ αὐτοῦ καθεῖλες, Ἰορδάνην ἔρρηξας, τοὺς ποταμοὺς Ἠθὰμ ἐξήρανας, τείχη κατέρρηξας ἄνευ μηχανημάτων καὶ χειρὸς ἀνθρωπίνης. Ὑπὲρ πάντων σοι ἡ δόξα, Δέσποτα παντοκράτορ. Σὲ προσκυνεῖ πᾶν ἀσώματον καὶ ἅγιον τάγμα· σὲ προσκυνεῖ ὁ Παράκλητος· πρὸ δὲ πάντων ὁ ἅγιός σου Παῖς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἡμῶν, σοῦ δὲ ἄγγελος καὶ τῆς δυνά μεως ἀρχιστρατηγὸς καὶ ἀρχιερεὺς αἰώνιος καὶ ἀτελεύτητος· σὲ προσκυνοῦσιν ἀνάριθμοι στρατιαὶ ἀγγέλων, ἀρχαγγέλων, κυριοτήτων, θρόνων, ἀρχῶν, ἐξουσιῶν, δυνάμεων, στρατιῶν αἰωνίων· τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφὶμ ταῖς μὲν δυσὶν κατακαλύπτοντα τοὺς πόδας, ταῖς δὲ δυσὶ τὰς κεφαλάς, ταῖς δὲ δυσὶ πετόμενα, καὶ λέγοντα ἅμα χιλίαις χιλιάσιν ἀρχαγγέλων καὶ μυρίαις μυριάσιν ἀγγέλων ἀκαταπαύστως καὶ ἀσιγήτως βοώσαις, καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἅμα εἰπάτω· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ εὐλογητὸς εἰ εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

    Μου αρέσει!

  34. ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ (24-11-2019)

    Τό σημερινὸ εὐαγγελικό κείμενο, ποὺ εἶναι τόσο ἁπλό στή διατύπωσή του, γιατί εἶναι ἕνα γεγονός κι ὄχι μιά θεωρία, ἀποτελεῖ μιά πολύ σαφῆ ἀπάντηση στο τριπλὸ, πάντα ἐπίκαιρο, ἐρώτημα, ποὺ βασανίζει τόν κόσμο• Τί εἶναι ὁ πλοῦτος σέ σχέση μέ τόν ἄνθρωπο; Καί τί μπορεῖ νά προσφέρη ὁ πλοῦτος στούς βαθύτερους πόθους τοῦ ἀνθρώπου; Καί πῶς μπορεῖ τέλος πάντων νά λυτρωθῆ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά δεσμά τοῦ πλούτου; Ἀπαντῶντας ἡ Ἐκκλησία, μᾶς λέει ὅτι ὁ πλοῦτος σέ σχέση μέ τον ἄνθρωπο εἶναι ὅλα ὅσα μᾶς δίνει ἡ γῆ γιά νά ζήσουμε. Γιατί ὅ,τι ἔχομε, καί χρήματα καί κτήματα κι ὅλα τὰ ἄλλα, ἡ γῆ μᾶς τά δίνει. Καί μέ ὅλα πού μᾶς δίνει ἡ γῆ δέν κάνομε τίποτε ἄλλο παρά νά ζοῦμε. Ὅπως κι ἄν ζῆ ὁ καθένας, ἄλλος ἔτσι κι ἄλλος ἀλλιῶς• ἄλλος χορτάτος κι ἄλλος πεινασμένος• ἄλλος κουρασμένος κι ἄλλος ξεκούραστος• ἄλλος ἔνδοξος κι ἄλλος ἄδοξος• ἄλλος ντυμένος κι ἄλλος γυμνός• ἄλλος γερός κι ἄλλος ἄρρωστος. Ὅλοι μέ ὅ,τι μᾶς δίνει ἡ γῆ δέν κάνομε τίποτε ἄλλο παρά νά ζοῦμε.
    Οἱ Χριστιανοί, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, μπροστά στό θέμα τῆς διαχείρισης τοῦ πλούτου σκέφτονται σύμφωνα μέ ὅ,τι τούς ὑπαγορεύει ἡ ὑγιής συνείδηση καί μέ ὅ,τι τούς ἀποκαλύπτει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι δίνει ἡ γῆ δέν εἶναι μόνο γιά μένα, μά γιά ὅλους πού ζοῦνε ἐπάνω στή γῆ. Δεν εἶναι, λοιπόν, ἡ τυφλή φυσική ἀνάγκη, ἀλλά φωτισμένος νοῦς καί ἐλεύθερη συνείδηση πού διέπει τήν κίνηση τοῦ κόσμου καί τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο μιά πίστη ὀρθή μᾶς ἀνοίγει τά μάτια, γιά νά δοῦμε σωστά τόν κόσμο καί τή ζωή. Ἡ δικαιοσύνη καί ἡ ἐλευθερία καί ἡ εἰρήνη εἶναι γεννήματα, πού τά σπέρματά τους τά γονιμοποιοῦν μέσα μας ὄχι οἱ φυσικοί λεγόμενοι νόμοι, ἀλλά οἱ ἀναλλοίωτοι πνευματικοί λόγοι, ὁ Θεός δηλαδή καί ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

    Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἔφτασαν καί δέν πιστεύουν πιά στό Θεό. Καί ὅλοι φοβοῦνται μιά γενική καταστροφή τῆς γῆς, κι γιά νά τήν ἀποτρέψουν, χρησιμοποιοῦν τήν ὑλική δύναμη τοῦ πλούτου. Δουλεύουν οἱ ἄνθρωποι, παράγει ἡ γῆ, κι ὅλα ξοδεύονται γιά πολεμικούς ἐξοπλισμούς. Ἐν τῷ μεταξύ τὰ δύο τρίτα τῶν κατοίκων τῆς γῆς πεινοῦν καί πολλές χιλιάδες ἀνθρώπων πεθαίνουν μέσα στή στέρηση καί τήν ἐξαθλίωση. Τί κάνει λοιπόν ὁ πλοῦτος, καί πώς δέν ἔγινε καλύτερη ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων μέ τόσα ἀγαθά, πού δέν ὑπῆρχαν ποτέ, ἀλλά καί ποτέ δέν ἦσαν τόσο ἄδικα μοιρασμένα; Ἀλλά ὁ ὑλικός πλοῦτος ὄχι μόνο δέν κάνει καλύτερη τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί τήν χειροτερεύει. Ἀντιστρέφονται οἱ ὅροι, κι ἐνῶ εἶναι ὁ πλοῦτος γιά τόν ἄνθρωπο, γίνεται ὁ ἄνθρωπος γιά τόν πλοῦτο. Ὑποδουλώνεται ὁ κύριος στόν ὑπηρέτη. Ὁ Θεός εὐλογεῖ, ἀνατέλλει τόν ἥλιο καί βρέχει «ἐπί δικαίους καί ἄδικους». Καί ἡ γῆ γεννάει γιά νά τρέφωνται καί νά ἀπολαύουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Κι ὅμως, γιά τήν πνευματική ἀναπηρία τῶν ἀνθρώπων καί γιά τήν ἠθική τους ἀνικανότητα, ὁ πλοῦτος γίνεται ἐμπόδιο γιά νά ζήσουν καλύτερα καί κινδυνεύουν ἐξαιτίας του νά χαθοῦν. Γιατί, ἄν τά ἀγαθά τῆς γῆς εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο, τότε θά πρέπει νά τά δοῦμε καί νά τά διαχειριστοῦμε σέ σχέση μέ τόν ἄνθρωπο, κι ὄχι μόνο μέ βάση κάποιους νόμους καί κανόνες τῆς οἰκονομικῆς ἐπιστήμης. Ὁπωσδήποτε μᾶς χρειάζεται νά ξέρωμε τόν ἄνθρωπο, νά τόν ἀγαπήσουμε, νά τόν τιμήσουμε καί νά τόν σεβαστοῦμε. Μά ὅλ’ αὐτὰ εἶν’ ἔξω ἀπό τούς σκοπούς τῶν πολιτικῶν καί οἰκονομικῶν ἐπιστημῶν. Αὐτές βλέπουν τόν ἄνθρωπο σάν οἰκονομική μονάδα καί σάν μέσο, ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι σκοπός στή ζωή καί πρόσωπο στόν κόσμο.
    Δέν μποροῦμε νά ὁμιλοῦμε γιά τόν ἄνθρωπο, χωρίς νά πιστεύωμε στό Θεό. Γιατί ἔξω ἀπό τό Θεό δέν ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος σάν ἄνθρωπος. Ἔξω ἀπό τό Θεό ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει ὑπόσταση καί προορισμό. Εἶναι ἕνα ἀξιολύπητο ὄν ἐπάνω στή γῆ, πού δέν ξέρει ἀπό ποῦ ἔρχεται καί ποῦ πηγαίνει, πού ἀγνοεῖ γιατί καί γιά ποιόν μοχθεῖ καί πάσχει, πού δέν τοῦ ἀνήκει ὁ κόπος του καί ὁ ἱδρώτας του, πού δέν ξέρει γιά ποιόν ζῆ καί γιά ποιόν πεθαίνει, πού εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἀκούη καί νά χειροκροτῆ στίς φωνές τοῦ δρόμου καί νά μήν μπορῆ νά ἀκούη τή δική του φωνή μέσα του. Ὁ νέος του σημερινοῦ Εὐαγγελίου, μέ τό ἐρώτημά του πρός τόν Ἰησοῦ Χριστό, διερμήνευε ἕναν πανανθρώπινο πόθο• «Τί ποιήσας, ἵνα ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;». Νά ξεχωρίσης τόν ἑαυτό σου ἀπό τά πράγματα• νά ἐλευθερωθῆς ἀπό τόν ὑλικὸ πλοῦτο. Αὐτό βέβαια εἶναι δύσκολο κι ἀκατόρθωτο γιά τούς ἀνθρώπους, μά γιά κείνους πού θέλουν, τό μπορεῖ ὁ Θεός. Ἀμήν.

    π.Δ.Χ.Χ.

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ (23-2-2020)

    Ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ κρίση, γιὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖ τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, εἶναι ἡ πράξη τοῦ Θεοῦ, στὴν ὁποία καταξιώνεται ἡ διδαχὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ βίος τῶν πιστῶν. Ἡ Ἐκκλησία ἐπισφραγίζει τὸ Σύμβολο τῆς πίστεως μὲ τὴν προσδοκία τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς κρίσεως• «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν…». Ἡ πληροφορία τῆς συνείδησής μας καὶ ὁ λόγος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀρκοῦν γιὰ νὰ μᾶς πείσουν, ἀλλὰ εἶναι σαφὴς καὶ ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου, ὅταν γράφη πρὸς Ἑβραίους• «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις».
    Ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν τὸ βάζουν στὸ μυαλό τους μήτε πὼς θὰ ἀποθάνουν μήτε πὼς ἔχουνε νὰ κριθοῦν ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὰ ἔργα τους. Εἶναι τὸ χειρότερο ποὺ μπορεῖ νὰ πάθη ὁ ἄνθρωπος. Βγάλε ἀπὸ μέσα σου τὴν μνήμη τοῦ θανάτου καὶ τὸν φόβο τῆς κρίσεως κι ὕστερα κατέβασες τὸν ἑαυτό σου στὴ θέση τοῦ κτήνους καὶ δὲν κρατιέσαι πουθενά. Μάλιστα ὅταν εἶσαι νέος. Οἱ νέοι, σὰν καὶ νὰ μὴν εἶναι τόσοι γέροι γύρω τους, σὰν καὶ νὰ μὴν τὸ βλέπουν πὼς κάθε μέρα ἀποθνήσκουν ἄνθρωποι. Ξεγελιοῦνται λοιπὸν ἀπὸ τὰ νιάτα τους κι ἀπὸ τὴν ὑγεία τους καὶ θαρροῦν πὼς πάντα θὰ εἶναι νέοι, πὼς δὲν θὰ ἀποθάνουν ποτὲ καὶ πὼς δὲν ἔχουνε νὰ δώσουν λόγο γιὰ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους. Κι ὅμως τὸ πιὸ εὐεργετικὸ γιὰ ὅλους, κι ὅταν εἴμαστε νέοι κι ὅταν θὰ γεράσουμε, εἶναι ἡ μνεία τοῦ θανάτου. Ὅλη ἡ ζωὴ τῶν σοφῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἁγίων του Θεοῦ εἶναι μνεία θανάτου. Ὅσο εἶναι πικρό, ἄλλο τόσο εἶναι καὶ σωτήριο νὰ θυμᾶται ὁ καθένας μας πὼς θὰ ἀποθάνη. Ὅποιος δὲν ξεχνᾶ τὸ θάνατό του εἶναι κοντά, γιὰ νὰ μὴν ἀμφιβάλλη πὼς τὸν περιμένει ἡ κρίση καὶ ἡ ἀνταπόδοση τοῦ Θεοῦ.
    Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς μίλησε καθαρὰ καὶ εἶπε γιὰ τὴ δευτέρα καὶ ἔνδοξη παρουσία του. Τὴν πρώτη φορὰ ἦλθε ταπεινὰ καὶ φτωχὰ• τὴ δεύτερη θὰ ἔλθη μὲ ὅλη τὴ θεϊκή του δόξα. Τὴν πρώτη φορὰ ἦλθε γιὰ νὰ σώση τὸν κόσμο• τὴ δεύτερη θὰ ἔλθη γιὰ νὰ τὸν κρίνη. Τὴν πρώτη φορὰ ἔδωκε τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης• τὴ δεύτερη θὰ κρίνη μὲ δικαιοσύνη. Ὄχι μόνο ὡς Θεὸς οὔτε μόνο ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὡς Θεάνθρωπος• ὡς Θεός, ποὺ εἶναι ἀπόλυτα δίκαιος καὶ ὡς ἄνθρωπος, ποὺ ξέρει τὴν ἀνθρώπινη ἀσθένεια. Ὁ ἴδιος το εἶπε, ὅτι «ὁ Πατὴρ πᾶσαν τὴν κρίσιν δέδωκε τῷ Υἱῷ», ὁ Υἱός, ποὺ ἦλθε γιὰ νὰ σώση τὸν κόσμο, ὁ Υἱὸς καὶ θὰ τὸν κρίνη. Καὶ θὰ τὸν κρίνη μὲ τὰ λιγώτερα, γιὰ νὰ σωθοῦν περισσότεροι, γιατί ὁ Θεὸς θέλει νὰ σωθῆ ὁ κόσμος. Δὲν θὰ σωθοῦν μόνο ὅσοι δὲν θὰ τὸ θελήσουν, ὅσοι οὔτε μὲ διδασκαλία οὔτε μὲ σημεῖα θὰ θελήσουνε νὰ πιστέψουν στὸ Χριστό. Αὐτοὶ καὶ τώρα τὸ ἴδιο λένε καὶ τότε τὸ ἴδιο θὰ ποῦν «Κύριε, πότε σε εἴδομεν;». Ποῦ καὶ πότε τὸν εἴδαμε τὸ Χριστό;

    Ἐδῶ τώρα εἶναι, ποὺ ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, γιὰ τὴ δευτέρα παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴν κρίση τοῦ κόσμου, παίρνει ἕνα ἀπροσμέτρητο βάθος καὶ μιὰ μέγιστη κοινωνικὴ σημασία. Ὄχι μεγάλα λόγια καὶ θεωρίες, ἀλλὰ μικρὰ καὶ καθημερινὰ πράγματα. Ὄχι τάχα θυσίες καὶ θεαματικὲς πράξεις, ἀλλὰ ψωμὶ γιὰ τὸ νηστικὸ καὶ ροῦχο γιὰ τὸ γυμνὸ κι ἕνα ποτήρι νερὸ γιὰ τὸ διψασμένο. Τὸ ἐλάχιστο, ποὺ μπορεῖ νὰ δώση ὁ καθένας κι ὄχι μόνο τὸ μέγιστο, ποὺ μποροῦν καὶ πρέπει νὰ δώσουν οἱ λίγοι. Ὅταν καταδικάζουμε τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ ἀνισότητα, καὶ δὲν ἔχομε ἄδικο, ξεχνᾶμε πὼς ἡ ἀναλογία τῆς εὐθύνης πέφτει σὲ ὅλους. Καὶ συμβαίνει ὅσοι μόνο φωνάζουν γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ μὴν εἶναι πάντα οἱ πιὸ φτωχοὶ καὶ ἀδικημένοι.

    Μιὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ὅτι μᾶς περιμένει ὁ θάνατος κι ὕστερα μᾶς ἀναμένει κρίση. Ὅπως καὶ νὰ ’χη θὰ δώσουμε λόγο γιὰ τὴ ζωή μας και θὰ βροῦμε μπροστὰ μας τὶς πράξεις μας. Κὶ αὐτὸ πού θὰ μᾶς ζητήση ὁ Θεὸς εἶναι ἂν εἴχαμε μεταξὺ μας ἀγάπη• ἡ ἀγάπη, γράφει ὁ Ἀπόστολος, «καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν». Ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι μιὰ λέξη καὶ μιὰ θεωρητικὴ διδασκαλία, ἀλλὰ συγκεκριμένη κάθε φορὰ πράξη πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ τὸν πλησίον, ποὺ εἶναι ἀδελφὸς «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ὄχι ἀπρόσωπα ὁ ἄνθρωπος οὔτε ἡ ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ ὁ πλησίον προσωπικὰ καὶ ὁ ἀδελφός. Ἄς ἔχωμε λοιπὸν ἀγάπη, ἄς πιστεύωμε στὸ Θεό, ποὺ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώση ἕναν ἕναν τὸν ἄνθρωπο. Γιὰ νὰ ἀκούσωμε ὅταν θὰ μᾶς κρίνη• «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι…». Ἀμήν.

    π.Δ.Χ.Χ.

    ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (31-5-20)

    Τρεῖς φορές τό χρόνο ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει μνῆμες Πατέρων• τήν ἕκτη τώρα Κυριακή μετά τό Πάσχα, μιά Κυριακή μέσα στό μῆνα Ἰούλιο καί μιά Κυριακή μέσα στό μῆνα Ὀκτώβριο. Αὐτό δείχνει πόσο ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τούς ἁγίους Πατέρες, ἀφοῦ καί ὀνομάζεται χαρακτηριστικά Ἐκκλησία Πατέρων, τό ἴδιο ὅπως ὀνομάζεται Ἐκκλησία Μαρτύρων. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κληρικοί ὅλων τῶν βαθμῶν, Ἐπίσκοποι, Πρεσβύτεροι, Διάκονοι, ἀκόμα δέ καί ἁπλοί μοναχοί• ὄχι ἁπλῶς σοφοί καί, καθώς λέμε σήμερα, μορφωμένοι καί διανοούμενοι, ἀλλά ἄνθρωποι πνευματικῆς πείρας καί ἁγιωσύνης. Πνευματικότητα εἶναι πείρα ἁγιωσύνης, κι αὐτό εἶν’ ἕνα ἀπό τά γνωρίσματα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἄνθρωποι μέ ὀρθόδοξο φρόνημα, μέ ἁγιότητα βίου καί μέ πνευματική πείρα.

    Ἀλλά, ὅταν λέμε πώς ἡ Ἐκκλησία εἶναι Ἐκκλησία Πατέρων, ἐννοοῦμε πώς ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι διδαχή καί παράδοση τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, πού φτάνει σέ μᾶς μέ ἐγγύηση καί κῦρος διαμέσου τῆς ἑρμηνείας τῶν ἁγίων Πατέρων. Στό Σύμβολο τῆς πίστεως ὁμολογοῦμε πώς ἡ μία καί ἁγία καί καθολική Ἐκκλησία εἶναι ἀποστολική• εἶναι δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τή διδαχή καί τήν παράδοση τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Αὐτή τήν ἀποστολική παράδοση ἡ Ἐκκλησία τήν κατέχει διαμέσου τῶν ἁγίων Πατέρων. Οἱ Πατέρες εἶναι οἱ γέφυρες ἀπό τίς ὁποῖες περνᾶ καί διαιωνίζει στήν Ἐκκλησία ἡ ἀποστολική παράδοση. Ὅταν λέμε λοιπόν τήν Ἐκκλησία ἀποστολική, εἶναι τό ἴδιο σάν καί νά λέγαμε πατερική• οἱ Πατέρες μέσα στήν Ἐκκλησία ἐγγυῶνται γιά τήν ἀποστολικότητα τῆς πίστεως καί γιά τήν ὀρθοδοξία. Ὀρθοδοξία θά πῆ πατερική παράδοση. Τό βλέπομε αὐτό στόν τρόπο, μέ τόν ὁποῖο διατυπώνονται οἱ ἀποφάσεις τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ ἀπόφαση τῆς τέταρτης οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀρχίζει ἔτσι• «Ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι…». Αὐτό θά πεῖ πώς οἱ Πατέρες, ἡ διδασκαλία τους δηλαδή, εἶναι τό ποτάμι, πού ρέει πάντα μέσα στήν ἴδια κοίτη τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης.

    Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ὁ Ἰησοῦς Χριστός προσεύχεται πρός τόν οὐράνιο Πατέρα γιά τούς μαθητές του καί γιά τήν Ἐκκλησία. Οἱ μαθητές του εἶν’ ἐκεῖνοι πού τοῦ δόθηκαν ἀπό τόν Πατέρα• τούς δίδαξε καί τούς φύλαξε καί δέν χάθηκε ἀπ’ αὐτούς παρά μόνο «ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας», ἐκεῖνος πού ἀπό μόνος του προτίμησε καί θέλησε νά χαθῆ.
    Ἦλθε ἡ ὥρα κι ὁ διδάσκαλος τώρα θά φύγη, ἐνῶ οἱ μαθητές του θά μείνουν, σηκώνοντας τό βάρος μιᾶς τιμῆς καί μιᾶς εὐθύνης. Ἡ τιμή τους εἶναι ὅτι τούς κάλεσε ὁ Θεός• ἡ εὐθύνη τους ὅτι, μένοντας αὐτοί στόν κόσμο, πρέπει νά ποιμάνουν τήν Ἐκκλησία. Καί πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα νά μείνουν ἑνωμένοι καί νά κρατήσουν ἑνωμένους τούς πιστούς. Ἡ Ἐκκλησία πρίν ἀπ’ ὅλα εἶναι μία, καί δέν μπορεῖ νά εἶναι οὔτε ἁγία οὔτε καθολική οὔτε ἀποστολική, ἄν δέν εἶναι μία. Μά ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δέν φυλάγεται παρά μέ τήν ἑνότητα τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας κι αὐτό πάλι δέν γίνεται παρά μέ τό φόβο καί τή δύναμη καί τό φόβο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό προσεύχεται ὁ Μέγας Ἀρχιερέας• «Τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου, οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς»• αὐτούς πού μοῦ ἔδωκες φύλαξέ τους στό ὄνομά σου, γιά νά εἶναι ἕνα, καθώς εἴμαστε ἐμεῖς.

    Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μιά ἀνθρώπινη ὀργάνωση• εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου»• δέν ἔχει ἐγκόσμια προέλευση καί δέν στηρίζεται σέ συνθῆκες αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες, οἱ Προφῆτες, οἱ Ἱεράρχες, οἱ Ὅσιοι καί οἱ Δίκαιοι, ὅλος ὁ λαός τῆς Θεοῦ, ποὺ συγκροτοῦν τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας-ἕνας χωριστά, ὡς πρόσωπα καί μέλη τοῦ σώματος, κι ὅλοι μαζί τὸ σῶμα, μέ κεφαλή τόν Ἰησοῦ Χριστό! Πρώτη ἰδιότητα καί γνώρισμα αὐτοῦ τοῦ σώματος, γιά νά ὑπάρχη καί νά ζῆ, εἶναι ἡ ἑνότητα, ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι μία. Οἱ αἱρέσεις καί τά σχίσματα εἶναι ὁ μεγάλος ἐσωτερικός ἐχθρός τῆς Ἐκκλησίας, πού λυμαίνεται καί καταστρέφει τήν ἑνότητά της. Κι αὐτό ὑπῆρξε καί εἶναι πάντα τὸ πρῶτο καί κύριο ἔργο τῶν Πατέρων καί Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι κράτησαν δηλαδή καί κρατοῦν ἑνωμένη τήν Ἐκκλησία καί ἀδιαίρετο τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
    Κάθε φορὰ πού ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τιμᾶ ὅλους τοὺς Πατέρες καί Ποιμένες της, τούς ἀρχαίους καί τούς νέους, τούς ἐπιφανεῖς καί τούς ἀφανεῖς• τόν κάθε μεγάλο, μά καί τόν κάθε μικρό καί ταπεινό ἱερέα, πού ἔζησε μέ τό βάρος τῆς ἱεροσύνης καί μέ τή βαθειά συναίσθηση τῆς εὐθύνης ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων, πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Μέγας Ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας. Τό πιό μεγάλο κακό στήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ αἵρεση καί τό σχίσμα καί τό πιό μεγάλο κρῖμα γιά τόν ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐξαιτίας του νά διχασθοῦν οἱ πιστοί, εἴτε γιά κακοδιδασκαλία εἴτε γιά φιλοδοξία εἴτε γιά ἀμέλεια καί ἀπροσεξία στό βίο του εἴτε γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη κακή γνώμη του καί πράξη. Ἡ Ἐκκλησία τούς κακούς ποιμένες τούς ἀναθεματίζει, τούς καλούς τοὺς τιμᾶ καί τούς ἑορτάζει• εἶναι οἱ Ποιμένες καί Διδάσκαλοι καί Πατέρες. Ἀμήν.

    π.Δ.Χ.Χ.

    Μου αρέσει!

Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s