Όλα τα συστημικά κόμματα του παλαιοκομματικού πολιτικού συστήματος εκφράζουν τελευταία δήθεν «ανησυχίες» για εμφάνιση φαινομένων φασισμού στην ελληνική κοινωνία. Προφανώς θεωρούν ότι τα ίδια και το υπό τον απόλυτο έλεγχό τους κομματικό κράτος, ανήκουν στο «δημοκρατικό» στρατόπεδο. Τλευταία φοριέται πολύ και η φράση “δημοκρατικό τόξο”, σε μια προσπάθεια του πολιτικού συστήματος για διχασμό και χάραξη ξανά διαχωριστικών γραμμών στην ελληνική κοινωνία. Είναι όμως αυτή η αλήθεια;
Ο Γερμανός Ρίκο Άλμπερχτ στο έργο του με τίτλο «φορομποϊκοτάζ» γράφει: «Στην τελευταία φάση του συστήματος γίνεται προσπάθεια να γεμίσει η τρύπα του χρέους με εκρηκτικά αυξανόμενο χρέος. Το κράτος θεωρείται ακόμα αξιόπιστος χρεώστης, αφού μπορεί ν’ απαλλοτριώσει με τη βία τις περιουσίες των πολιτών και να… τους εξαναγκάσει σε όλο και μεγαλύτερη εξυπηρέτηση του χρέους. Το μεγάλο κεφάλαιο, οι τράπεζες, οι όμιλοι επιχειρήσεων και η κυβέρνηση καταπιέζουν τότε όλοι μαζί το λαό. Αυτό είναι εξ ορισμού φασισμός. Μετά την πληρωμή φόρων, εισφορών και τόκων μένουν στους ανθρώπους όλο και λιγότερα χρήματα για να ζήσουν. Τα όρια αυτού που θα ήταν δυνατό να επιβληθεί σε μια δημοκρατία αναγκαστικά ξεπερνιούνται κάποια στιγμή. Ακολουθεί το αστυνομικό κράτος».
Διαβάζοντας τις πιο πάνω γραμμές αναρωτιόμαστε ποιος είναι εκείνος που παρουσιάζει τελικά φαινόμενα φασισμού; Είναι η ελληνική κοινωνία ή είναι το κομματικό «κράτος κατοχής», όπως το ονομάζει ο κ. Κοντογιώργης; Με βάση ποιες συνταγματικές διατάξεις απαλλοτριώνονται μέσω της απάνθρωπης φορολογίας οι περιουσίες των πολιτών για να εξυπηρετηθούν οι δανειστές αυτού του κράτους;
Επειδή δεν πρέπει πλέον να μένουμε μόνο στις διαπιστώσεις, αλλά να προτείνουμε και λύσεις, είναι επιτακτική ανάγκη να προχωρήσουμε άμεσα στην κοινωνικοποίηση του κομματικού κράτους. Δηλαδή στην δημοκρατική υπαγωγή του αυτονομημένου και εξουσιαζόμενου από τις αγορές ελληνικού κράτους, στον άμεσο έλεγχο και εξουσία της κοινωνίας.
Αυτό θα γίνει μόνο με επέμβαση στο καταστατικό του.
Πέτρος Χασάπης