Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ (Λέγε με ΔΝΤ…)

Γράφει η Ε. Τρ.

Το 1944, τα Ηνωμένα Έθνη δημιούργησαν την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Η ισχύς της ψήφου και στους δύο οργανισμούς καθορίζεται από την οικονομική συνδρομή της κάθε χώρας. Ως ο μεγαλύτερος “χρηματοδότης” οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την ισχυρότερη ψήφο, ακολουθούμενες από την Γερμανία, την Ιαπωνία, την Γαλλία και την Μεγάλη Βρετανία. Το ΔΝΤ λειτουργεί μυστικά από κοινού με μιαν επίλεκτη ομάδα από τραπεζίτες και μέλη του προσωπικού υπουργείων οικονομικών που κυρίως προέρχονται από τα πλούσια κράτη.
Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ υποτίθεται ότι βοηθούν διάφορα κράτη να αναπτυχθούν. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι άλλη ιστορία. Μια φτωχή χώρα δανείζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα για να οικοδομήσει κάποιον τομέα της οικονομίας της. Αν δεν μπορέσει να ξεπληρώσει τον βαρύ τόκο εξ αιτίας μειώσεως των εξαγωγών της ή για κάποιον άλλο λόγο, πρέπει να ξαναδανειστεί, από το ΔΝΤ αυτήν την φορά.
Το ΔΝΤ όμως επιβάλλει ένα “πρόγραμμα δομικών αναπροσαρμογών”, που απαιτεί από τις οφειλέτιδες χώρες να παραχωρήσουν φορολογικές απαλλαγές στις διεθνείς εταιρείες, να μειώσουν τους μισθούς, και να άρουν τα μέτρα προστασίας των εγχώριων επιχειρήσεων έναντι των εισαγωγών και της εξαγοράς από ξένους. Τα κράτη που χρωστάνε δέχονται μεγάλες πιέσεις να ιδιωτικοποιήσουν την οικονομία τους, να ξεπουλήσουν σε σκανδαλωδώς χαμηλές τιμές τα κρατικά ορυχεία τους, τους σιδροδρόμους, και τις υπηρεσίες κοινής ωφελείας σε ιδιωτικές εταιρείας.
Εξαναγκάζονται να ανοίγουν τα δάση τους στην ελεύθερη εκχέρσωση και την γη τους στην εξοντωτική υπερεξόρυξη, χωρίς καμμιά φροντίδα για την οικολογική ζημιά που γίνεται. Τα κράτη που χρωστάνε πρέπει ακόμη να περικόψουν τις επιδοτήσεις για την υγεία, την εκαπίδευση, την μεταφορά και τα τρόφιμα, δαπανώντας λιγότερο για τον λαό τους, προκειμένου να έχουν περισσότερα χρήματα για να ανταποκριθούν στην αποπληρωμή του χρέους. Εντέλλονται να καλλιεργούν σοδειές που θα φέρουν άμεσα εξαγωγικά κέρδη και γίνονται ακόμη πιο ανήμπορα να θρέψουν τον δικό τους πληθυσμό.
Έτσι έγινε, και σ’ ολόκληρο τον Τρίτο Κόσμο [ορισμός του Μάο Τσε Τουνγκ για τις χώρες εκτός βορειοαμερικανικής -πρώτος κόσμος- ή σοβιετικής, τότε -δεύτερος κόσμος- επιρροής], συρρικνώθηκαν οι πραγματικοί μισθοί, και το εθνικό χρέος ανέβηκε σε σημείο που οι τοκοχρεωλυτικέ πληρωμές απορροφούν σχεδόν όλα τα εξαγωγικά κέρδη των πιο φτωχών χωρών -πράγμα που δημιουργεί μεγαλύτερη εξαθλίωση, καθώς αφήνει την οφειλέτιδα χώρα ακόμη λιγότερο ικανή να εξασφαλίσει τα πράγματα που έχουν ανάγκη οι λαοί τους.
Να λοιπόν πώς εξηγείται το “μυστήριο”. Φυσικά δεν είναι καθόλου μυστήριο, αν δεν ασπάζεστε την παραβολή του “φασούλι το φασούλι”. Γιατί οξύνθηκε η φτώχεια, ενώ η ξένη βοήθεια και οι επενδύσεις αυξήθηκαν; Απάντηση: Δάνεια, επενδύσεις και οι περισσότερες μορφές βοήθειας έχουν σχεδιαστεί όχι για να καταπολεμήσουν την φτώχεια, παρά για να πολλαπλασιάσουν τον πλούτο των διεθνών επενδυτών σε βάρος των εγχώριων πληθυσμών.
Δεν υπάρχει κανένα φασούλι, μονάχα μια μετάγγιση από τους πολλούς που μοχθούν προς για τους λίγους που πλουταίνουν.
Μέσα στην διαρκή τους σύγχυση, μερικοί φιλελεύθεροι σχολιαστές συμπεραίνουν ότι η εξωτερική βοήθεια και οι δομικές αναπροσαρμογές  του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας “δεν αποδίδουν”. Το τελικό αποτέλεσμα είναι λιγότερη αυτάρκεια και μεγαλύτερη φτώχεια για τα κράτη που δέχονται την βοήθεια, επισημαίνουν. Γιατί λοιπόν τα πλούσια κράτη-μέλη εξακολουθούν να χρηματοδοτούν το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα; Μήπως οι ηγέτες τους είναι απλώς λιγότερο έξυπνοι από τους σχολιαστές οι οποίοι συνεχίζουν να τους υποδεικνύουν ότι οι πολιτικές τους έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα;
Όχι, οι βλάκες είναι οι σχολιαστές, και όχι οι δυτικοί ηγέτες και επενδυτές που κατέχουν τόσο μεγάλο μέρος του κόσμου και απολαμβάνουν τόσο μεγάλο πλούτο και επιτυχία. Αυτοί ακολουθούν τα προγράμματά τους για εξωτερική βοήθεια και δανεισμό, επειδή τα προγράμματα αυτά αποδίδουν μια χαρά. Το ερώτημα είναι, αποδίδουν για ποιόν; Ποιός ωφελείται;
Ο σκοπός πίσω από τις επενδύσεις τους, τα δάνεια και τα προγράμματα βοηθείας δεν είναι να βελτιώσουν την ζωή των μαζών στις άλλες χώρες. Η δουλειά τους δεν είναι διόλου αυτή. Ο σκοπός είναι να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της παγκόσμιας συσώρρευσης κεφαλαίου, να καταλάβουν τα εδάφη και τις τοπικές οικονομίες των λαών του Τρίτου Κόσμου, να μονοπωλήσουν τις αγορές, να κατεβάσουν τους μισθούς των, να υποδουλώσουν την εργασία τους με τεράστια χρέη, να ιδιωτικοποιήσουν τον  τομέα των δημοσίων υπηρεσιών τους, και να εμποδίσουν αυτά τα κράτη να αναδυθούν ως εμπορικοί ανταγωνιστές, αφαιρώντας τους την δυνατότητα να αναπτυχθούν ομαλά.
Από αυτές τις απόψεις, οι επενδύσεις, ο εξωτερικός δανεισμός, και οι δομικές αναπροσαρμογές αποδίδούν πραγματικά εξαιρετικά.
Το πραγματικό μυστήριο είναι: για ποιό λόγο μερικοί άνθρωποι βρίσκουν πως μια ανάλυση σαν αυτή είναι τόσο απίθανη,  ένα”συνωμοσιολογικό” παραμύθι; Γιατί αντιμετωπίζουν με μεγάλο  σκεπτικισμό την ιδέα ότι οι κυβερνήτες των ΗΠΑ ασκούν σκόπιμα και με επίγνωση τέτοιες ανάλγητες πολιτικές (συρρίκνωση μισθών, ανάκληση περιβαλλοντικής προστασίας, κατάργηση του δημόσιου τομέα, περικοπή ανθρωπιστικών υπηρεσιών) στον Τρίτο Κόσμο; Οι κυβερνήτες αυτοί ασκούν εν πολλοίς τις ίδιες πολιτικές και εδώ μέσα, στην ίδια την χώρα μας! [ΗΠΑ]
Δεν είναι πια καιρός οι φιλελεύθεροι σχολιαστές να πάψουν να νομίζουν ότι οι άνθρωποι που κατέχουν τόσο μεγάλο μέρος του κόσμου -και θέλουν να τον κατέχουν ολόκληρο- είναι “ανίκανοι” ή “σφάλλουν” ή “δεν καταφέρνουν να δουν τις ατυχείς συνέπειες που έχουν οι πολιτικές τους”; Δεν επιδεικνύεις και μεγάλη εξυπνάδα όταν νομίζεις ότι οι εχθροί σου δεν είναι τόσο ευφυείς όσο εσύ. Αυτοί ξέρουν που βρίσκονται τα συμφέροντά τους, το ίδιο θάπρεπε να ξέρουμε κι εμείς.

Αυτά έγραφε,  μεταξύ άλλων, σε ένα άρθρο του ο βορειοαμερικανός Μάικλ Παρέντι [www.michaelparenti.org.]
τον Φεβρουάριο του 2007. Το βρήκα αναδημισιευμένο μόλις χθες. Τώρα πια είμαστε κι εμείς “Τρίτος Κόσμος”. Οι συμμαχίες μας θα έπρεπε να είναι με τους ομοιοπαθείς. Όμως αντίθετα είμαστε… “εταίροι” με τους απέναντι!
(Ομολογουμένως, το σύστημα έχει φορτσάρει από το 2007, πάντως! Στο στόχαστρο πια είναι όλοι οι λαοί του κόσμου. Ζήσαμε όλοι με τα ψέμματα. Αλλά τα ψέμματα τελειώνουν όπου νάναι. Τί ενδιαφέρουσα εποχή!)

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις