Η επικοινωνιακή χρεοκοπία
Αναρτήθηκε από τον/την UDemand στο Φεβρουαρίου 25, 2012
Το ανθελληνικό κλίμα στην Ευρώπη εμποδίζει την αναζήτηση διεξόδου από την κρίση. Πολιτικοί και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) επιθυμούν την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρώπη. Κυριαρχεί πλέον η άποψη ότι οι Έλληνες είναι «διαφορετικοί». Σύμφωνα με την εναργή παρομοίωση μιας Γαλλίδας δημοσιογράφου, αντιμετωπίζονται όπως οι «SDF», δηλαδή οι άστεγοι του Παρισιού: τους λυπόμαστε, αλλά δεν ταυτιζόμαστε.
Η σημασία του ελληνικού πολιτισμού για την οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας από τον 18ο αιώνα και εξής, θεμελίωσε και ανέπτυξε τον φιλελληνισμό. Όμως, χωρίς ενεργό παρουσία στην καλλιέργεια αυτού του εθνικού συγκριτικού πλεονεκτήματος και χωρίς δυναμική νέα πολιτισμική προσφορά, η σχέση με την αρχαιότητα μετατρέπεται από πλεονέκτημα σε στοιχείο εξευτελιστικών συγκρίσεων.
Τεράστια απόσταση χωρίζει την σημερινή αντίληψη για τους Έλληνες από την εξιδανικευμένη εικόνα τους κατά τον πόλεμο ή την δικτατορία. Η προφανής επικοινωνιακή χρεοκοπία συμπληρώνει και εντείνει…
την οικονομική. Σημαντικό ρόλο στην σημερινή υποβάθμιση έχουν διαδραματίσει οι πρόσφατες γνωστές παλινωδίες των κυβερνητικών παραγόντων. Αλλά και παλαιότερα, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, υπουργοί και πρωθυπουργοί, στις ευρωπαϊκές τους συνομιλίες, απέδιδαν τα κατά καιρούς εμφανή προβλήματα της χώρας στους «βαρβάρους» Έλληνες, διαχωρίζοντας εαυτούς ως «πολιτισμένους» Ευρωπαίους.
Μεταπολεμικά, η εικόνα της Ελλάδας στηρίχτηκε σε μια δυναμική πολιτισμική παρουσία, οι βάσεις της οποίας είχαν τεθεί στο μεσοπόλεμο. Η δεξιά κληρονόμησε τον έργο των διανοουμένων και των καλλιτεχνών τους οποίους κινητοποίησαν και ενέπνευσαν προσωπικότητες, όπως ο Κωστής Μπαστιάς και ο Δημήτρης Ροντήρης. Η αριστερά, αποκλεισμένη από την πολιτική σκηνή, επένδυσε στον πολιτισμό και στην παιδεία, σε άμιλλα με την δεξιά. Η Ελλάδα έμοιαζε πρωτοπόρος στην προβολή της αρχαιοελληνικής παιδείας, αξιοποιώντας τα αρχαία θέατρα και οργανώνοντας πρωτοποριακές παραστάσεις και καλλιτεχνικά δρώμενα. Ταυτόχρονα, στο εξωτερικό, διακρίνονταν μεγάλες μορφές στην τέχνη και στην επιστήμη: ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Ιάννης Ξενάκης, η Μαρία Κάλλας, ο Γεώργιος Παπανικολάου. Ακλούθησαν τα Νόμπελ του Σεφέρη και του Ελύτη, τα οποία ανέδειξαν διεθνώς τα ελληνικά γράμματα.
Η κληρονομία αυτή υποθηκεύτηκε. Ένα μεγάλο μέρος από την αθηναϊκή πνευματική ελίτ, ενδεχομένως με αισθήματα μειονεκτικότητας έναντι των παλαιών, υιοθέτησε ισοπεδωτικές λαϊκιστικές επιταγές. ‘Αλλοι έσπευσαν να επωφεληθούν από την παρελθούσα αίγλη, για να εξασφαλίσουν επιδοτήσεις, θέσεις και προνόμια. Οι μη διαθέτοντες τα «προσόντα» για να ανελιχτούν στον παρακμιακό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον της ύστερης μεταπολίτευσης εκτοπίστηκαν.
Μια σημαντική παράμετρος αφορά τις επιδοτούμενες «έδρες νεοελληνικών σπουδών» στο εξωτερικό. Με επιχειρήματα περί αυτοτελούς προβολής της σύγχρονης Ελλάδας, εντός και εκτός, έσπασε τεχνητά η ενότητα της ελληνικής γλώσσας. Τα νέα Ελληνικά διαχωρίστηκαν από τα αρχαία, τα οποία παρέμειναν αποκλειστική αρμοδιότητα των ξένων. Ως συνέπεια, οι έδρες αυτές έχουν παρακμάσει παντού, ενώ έχει εξασθενίσει ο σύνδεσμος της Ελλάδας με τις κλασικές σπουδές. Τέλος, η απομίμηση των ευρωπαϊκών πολιτισμικών ιδρυμάτων οδήγησε σε κατασπατάληση χρήματος και παταγώδεις αποτυχίες, καθώς κυριάρχησε και πάλι ο αθηνοκεντρικός επαρχιωτισμός.
Στον καλλιτεχνικό τομέα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθούν ή και παράγουν καλλιτέχνες με ασήμαντες, αλλά επιδοτούμενες παρουσίες στο εξωτερικό. Στον τουρισμό, εξαγόμενες εικόνες και σύμβολα αμφίβολης αισθητικής και ποιότητας διασύρουν την εθνική πολιτισμική ταυτότητα. Όμως, καθώς οι παράγοντες της παρακμής συνδέονται στενά με τα μέσα ενημέρωσης, οι Έλληνες παρέμειναν στις ψευδαισθήσεις τους: θεωρούν την εικόνα της Ελλάδας δεδομένη, αν όχι και οφειλομένη. Τον ίδιο άλλωστε συνέβη και με την οικονομία και τις προοπτικές της.
Η σημερινή έξαρση του ευρωπαϊκού ανθελληνισμού, ανεξαρτήτως του αν εισπράττεται ως αδικία, ανεπάρκεια, στενομυαλιά ή κακία των ευρωπαϊκών λαών, πρέπει να λειτουργήσει αφυπνιστικά· να γίνει κατανοητή η καθυστέρηση και η προχειρότητα, η οποία έχει συσσωρευτεί με ευθύνη της ελληνικής πνευματικής ηγεσίας. Οι επικείμενες ρήξεις, τον τέλος της μεταπολίτευσης, πρέπει να συμπεριλάβουν ως σημαντικό κεφάλαιο μια νέα ελληνική πολιτισμική πολιτική, με στόχο την αναβάθμιση της εικόνας της χώρας μας στην Ευρώπη και στον κόσμο.
*O Γιώργος Πρεβελάκης είναι καθηγητής πανεπιστήμιου στο Παρίσι
Ο λαός δεν ξεχνά τους προδότες του κρεμά είπε
Ξαναζούμε το Θωμιστικό Contra Errores Graecorum ξανά, από άλλη σκοπιά όμως. Οι Δυτικοί βγάζουν πια ανοιχτά την εχθρότητα και την κόμπλα τους απέναντί μας . Όποιος έχει ζήσει εξωτερικό και συναναστραφεί με κάπως μορφωμένους ανθρώπους, το διαπιστώνει. Έχουμε κάνει κι εμείς τα λάθη μας, αλλά το δηλητήριο που βγάζουν εξηγείται μόνο με την ψυχιατρική
Dominique είπε
Η ολη αγωνια σας ειναι αν θα μας ξανασυμπαθησουν οι ξενοι, που ουσιαστικα ποτε δεν μας σεβαστηκαν, εκτος ορισμενων
εξαιρεσεων. Ποια η προσφορα των ξενων σημερα στην επιστημη, στις τεχνες και γενικα στο δημιουργειν και εφευρισκειν;;;
Τι δυνατοτητες και μεσα εχει στη διαθεση του ο Νεοελληνας στη χωρα του;;; Γιατι διαπρεπουν παγκοσμιως , οταν τους δινεται η ευκαιρια;;; Δεν αντισταθηκε κανεις απο τους ιθυνοντες, ωστε η Ιστορια, η Γλωσσα και γενικα η Παιδεια να μην
”κατακρεουργηθει” κυριολεκτικα, αλλα μεθοδευμενα να φθασουμε εδω που φθασαμε;;;; Αλλωστε ολοι περιμενουν την αντιδραση του Ελληνα, γιατι εκεινοι που τον γνωριζουν τον σεβονται…..
ataktos είπε
Η επικοινωνιακή χρεοκοπία ξεκίνησε στο εξωτερικό με της “έξυπνες” εξομολογήσεις του γιωργακη Παπαντρεου … αυτός είναι ο πρωταγωνιστείς ..τα ξένα κανάλια και έντυπα p.x.FOCUS απλά τον αντέγραψαν
Zeus Nefeligeretis είπε
Νομιζω οτι το αρθρο του κ. Γ. Πρεβελακη περιγραφει με απλο και κατανοητο τροπο πως αργα και σταθερα με την αδιαφορια και πολυ περισσοτερο την ανοχη των κυβερνωντων μας καλιεργηθηκε ο ανθελληνισμος στην Ευρωπη. Στους πιο πανω ανθρωπους των γραμματων που μνημονευει θα μπορουσε να μνημονευσει επισης και τον θειο του τον Παντελη Πρεβελακη για την αγωνια του για την εξεληξη της ανωτατης παιδειας στην Ελλαδα. Σαν ελαχιστη συμβολη του θεωρουσε πως μπορουσε να ειναι η παραχωρηση της προσωπικης του βιβλιοθηκης και του αρχειου του στην βιβλιοθηκη του Πανεπιστημιου Κρητης μετα τον θανατο του. Πραγμα το οποιο και εκανε. Ομως πριν να παραδοθουν αυτα στην βιβλιοθηκη του Πανεπιστημιου Κρητης ο κ. Γ. Πρεβελακης αφαιρεσε απο το αρχειο οτι τον ενδειεφερε και παρα τις εκκλησεις του συλλογου Φιλων της Βιβλιοθηκης του Παν/μιου Κρητης να τα παραδοσει στην βιβλιοθηκη κωφευει μεχρι σημερα. Κατι που ξεχνουμε σημερα ειναι το ηθος και ο εξευρωπαισμος του. Καλα θα κανει λοιπον εκτος απο μαθηματα με τα λογια να διδασκει και με πραξεις. Ας επικοινωνησει λοιπον ειναι πολυ ευκολο και να επιστρεψει τα χειρογραφα κ.λ.π. εκει που ανοικουν.
IM είπε
Το μεγα λαθος του νεοέλληνα ειναι οτι δεν ξερει ιστορία΄η ξερει την ιστορία όπως του την έγραψαν οι φραγγοι και την παπαγαλησαν οι καθηγηταραδες του σπουδαζοντας εις παρισιους. Ο ευρωπαιος διανοουμενος παντα ειχε κομπλεξ απεναντι στον ελληνισμό, η δε αρχαιολατρια του σηκώνει πολύ συζήτηση. Ο ελληνας πρεπει πρωτα να μαθει το ιδιο καλα την ιστορια των μαισαιωνικών του χρόνων, όπως ξερει καλα αυτήν των αρχαιων. Να παψει να συγχεει τον ελληνικό μεσαιωνα (λανθασμενα αποκαλειται απο τους φραγγους Βυζαντιο) που ηταν υψηλοτατος πολιτισμος με τον μεσαιωνα στη δυση που ηταν σκοταδι. Να παψει να συγχεει την Ανατολικη Ορθοδοξη Εκκλησία με την φραγκοκρατουμενη Δυτική. Να εμβαθυνει στη σύγκρουση και διασταση αποψεων μεταξύ του κινήματος των κολυβαδων και του Κοραή εκ παρισιων. Να μαθει πρωτα καλα τι ηταν ο ΔΙαφωτισμός και μετα να πετά τις αλρουμπες που του εμαθαν να πιθηκίζει. Φυσικά και δεν ειμαστε του Ευρωπαϊκου πολιτισμού, καθότι ειμαστε φορεις ενος πολυ ανωτερου και αυτό δεν ειναι ΚΑΘΟΛΟΥ ρατσιστικό. Ειτε αρέσει ειτε οχι ετσι ειναι. τελεία. θα βγουν σιγουρα πολλοι με διαφορα σχολια. Δεκτος ο τζερτζελες μπας και αρχιζουμε να μιλαμε σοβαρα για την ταυτότητα μας.
Πριν αρχισουν να λενε διαφορα ψαξτε μερικες αναφορες:
http://www.romanity.org
βιβλια του Γιανναρά, ιδιως το “Προνομιο της Απελπισίας”. Φωναζει ο φουκαράς αλλά ποιος τον καταλαβαινει.
Βιβλια π. Γεωργίου Μεταλληνου και Ιεροθεου Βλάχου,
και το βιβλιο ενος “δυτικού” απο τα μεγαλύτερα πρωην στελέχη του Βατικανού του π. Πλακίδα Deseille “Aνατολική και
δυτική Χριστιανοσύνη”, μια σοβαρή συζήτηση για τη χαμενη πνευματική ταυτότητα της Ευρώπης και μια αναφορά για το πως οι μασωνοι της εποχής ξεκίνησαν την Γαλλική επανασταση και διέδωσαν τα “φωτα” του διαφωτισμού σε ολη την Ευρώπη. Αυτά.
Οσο για τους συγχρονους πολιτικούς μας που μας εφεραν εδώ….Γουδί και τιποτε αλλο.