Δυστυχώς και τα άσχημα ξεκίνησαν από την Αρχαία Ελλάδα…
Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Φεβρουαρίου 25, 2012
Τράπεζα, Τόκος, Τοκογλυφία. Έννοιες και πρακτικές με ρίζες στην αρχαία Ελλάδα, διαστρεβλωμένες από την σύγχρονη απληστία…
Trapezos (350-330 BC )
350-330 BC. AR Drachm (6.07g, 12h). Bearded head of young male left, in dotted circle / Rectangular table, grape bunches on top, TPA below.
neotera είπε
Μα τι λακαμίες λέτε ?? Τότε η κυκλοφορία του χρήματος ήταν επιστέγασμα του πολιτισμού. ΄Τώρα το χρηματιστηριακό κεφάλαιο καταστρέφει τον πολιτισμό παντού και φέρνει τον ολοκληρωτισμό έχοντας κυριέψει με τα μήντια όλες τις ανθρώπινες σχέσεις
romios είπε
Γιατί η ιερή αγανάκτηση; Η ανάρτηση είναι πολύ ήπια μπροστά σε όσα υπάρχουν στην αρχαία γραμματεία για το χρήμα ως παράγοντα που διαφθείρει ανθρώπους και πόλεις.
(εκτός εάν ανήκεις στους ημιμαθείς που θεωρούν ότι στην Αρχαία Ελλάδα όλα ήταν τέλεια…)
neotera είπε
Εκείνο στο οποίο τσινάω είναι κωδικοποιημένο και πολύ γνώριμο στη μελέτης των αρχαίων πολιτισμών. Δεν μπορούμε να βλέπουμε με τα σημερινά μάτια, μέτρα και σταθμά τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις των αρχαίων. Οπωσδήποτε υπάρχει μεγάλη ποιοτική διαφορά στο ρόλο του χρήματος στις τότε κοινωνίες απ’ ότι τώρα και δεν θέλω να απελπίζεται ο κόσμος μας με το “έτσι ήταν πάντα”, διότι δεν είναι αλήθεια αυτό. Κατα τ’ άλλα δεν έχει και μεγάλη σημασία, ασπασμούς έχετε από δω.
romios είπε
Μερικά πράγματα ήταν και τότε ίδια και θα είναι “ἓως ὰν αὐτὴ ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις ᾖ”. Όταν ο Θουκυδίδης γράφει ότι ο Περικλής είχε το σεβασμό όλων επειδή ήταν “χρημάτων διαφανῶς ἀδωρότατος” (δηλ. αποδείχτηκε ολοφάνερα αδωροδόκητος/ανώτερος χρημάτων), αυτό σημαίνει ότι και τότε το σύνηθες ήταν οι πολιτικοί “να τα πιάνουν”. Ο κόσμος δεν απελπίζεται με το “έτσι ήταν πάντα”, αντίθετα μαθαίνει να εστιάζει στα ουσιώδη του βίου και να αναζητά στον πολιτισμό του τις αξίες εκείνες που θα τον βοηθήσουν να δώσει τη σωστή απάντηση στα διαχρονικά προβλήματα που είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο.
Μια που μιλάμε για το χρήμα, ίσως είναι καιρός να θυμηθούμε οι Έλληνες ότι προέρχεται από το “χρὦμαι” (και μάλιστα με το σχήμα “κατ’ εξοχήν”), που θα πει ότι προορίζεται για καθημερινή χρήση, ότι είναι δηλ. εργαλείο και όχι “τέλος”. Στη συνέχεια θα πρέπει να ξαναφωτίσουμε τους σύγχρονους βάρβαρους, να ξαναδώσουμε δηλ. τα φώτα του πολιτισμού σε ένα κόσμο που θεωρεί τη συσσώρευση του χρήματος υπέρτατο σκοπό, ακόμη και λόγο ύπαρξης ανθρώπων και κρατών. Η καταναλωτική-καπιταλιστική βαρβαρότητα, μόνο με μια άλλη πρόταση πολιτισμού μπορεί να ξεπεραστεί, και αυτή την πρόταση μπορούμε οι Έλληνες (το σωστό είναι “μόνο οι Έλληνες” αλλά θα μας πουν …ρατσιστές) να την φέρουμε στο προσκήνιο.
Ανταποδίδουμε τον ασπασμό όπου κι αν είστε.
Δημοσθένης είπε
Aυτή η αρχαιομανία μάς έχει φάει τούς τελευταίους δύο αιώνες. Αντί να βάλουμε τα επιτεύγματα του τεράστιου εθνικού πολιτιστικού μας πλούτου στην άκρη και να καταπιαστούμε με τα λάθη και τα ελαττώματά μας, εμείς παραμείναμε προσκολλημένοι στην στρατευμένη αρχαιοπληξία που μάς επέβαλαν οι Φραγκοβαυαροί προκειμένου να λησμονήσουμε την ρωμέηκη βυζαντινή μας κληρονομιά που ένωνε την αρχαία με την νέα Ελλάδα. Μάς ξήλωσαν την καρδιά του Γένους μας, φορτώνοντάς μας την φιλελευθεριστική και σοσιαλκομμουνιστική σάρα και μάρα που διέλυσε τον εθνικό, κοινωνικό και παραγωγικό μάς ιστό, καταντώντας μας λήπτες των δικών τους πνευματικών και υλιστικών κοσμοθεωρητικών μοσχευμάτων. Ε ρε νίλα που πάθαμε… Είχε άδικο μετά ο “ταλιμπάν” Κοσμάς ο Αιτωλός όταν έλεγε: «Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα έδω κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την Κόκκινην Μηλιάν και του το εχάρισε; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και (=ενώ) ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (=χρήματα) δώσ’ του και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μη κολασθώμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη». (Ι. Μενούνου, «Διδαχές», Αθήνα 1979, σ. 269-270).” Toν κατέκρινα παλιότερα τον Κοσμά τον Αιτωλό, μα τώρα και όπως διαφαίνεται, οι Γερμανόφραγκοι φαίνονται χειρότεροι κι απ’ τους Τούρκους. Μάς τα ‘λεγαν οι ιστορικοί της εποχής του 1204, για την βαρβαρότητα των σταυροφόρων αλλά κανείς δεν τους έπαιρνε στα σοβαρά. Μάλλον γι’ αυτό και η Εκκλησία είχε τις επιφυλαξεις της για το εάν είμασταν έτοιμοι να γίνουμε πραγματικά ανεξάρτητοι το 1821. Και που πέσαμε; Στις δαγκάνες των απογόνων των Σταυροφόρων του 1204 που αφού παραμύθιασαν τους οπλαρχηγούς μας προκειμένου να ξεκουμπιστεί ο Τούρκος από την Ευρώπη και να αποτραπεί η δημιουργία της Βαλκανικής Συνομοσπονδίας του Ρήγα, του Πατριάρχη και του Ανδρούτσου, κατόπιν τους φυλάκισαν, τους βασάνισαν και τους δολοφόνησαν! Και σήμερα, προκειμένου να μην ξανατολμήσουμε να τσιλιμπουρδίσουμε με τον νέο Τσάρο Αλέξανδρο Ά – Πούτιν! – έχουν βαλθεί να μάς ξεκάνουν από τον χάρτη… Από τα ΟΧΙ στο Βουκουρέστι και στα σχέδια Ανάν, τα ΝΑΙ των ναιναίκων θα πέφτουν σύννεφο. Δυστυχώς, μόνον μια φυσική καταστροφή ή ένας Πόλεμος μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση…
Zeus Nefeligeretis είπε
Εξαιρετικη αναλυση εκτιμηση και συνηδητοποιηση της καταστασης. Αυτο ειναι οτι φοβουνται περισοτερο στον κοσμο. Η συνειδητοποιηση των Ελληνων! Προσπαθουν αιωνες τωρα να μην καταλαβομε οτι η Ελληνικη επανασταση αποτρεψε την Ελληνοποιηση της Οθωμανικης αυτοκρατοριας. Οι Φαναριωτες ειναι οι πιο δυσφημισμενοι Ελληνες στα βιβλια της Ελληνικης Ιστοριας που διδασκομαστε στην μεση εκπαιδευση! Ο πατριαρχης επισης που εστειλε τον Π.Π.Γερμανο να σταματηση τον Παπαφλεσσα, και ο Ανδρουτσος πως ηταν Μωαμεθανος! Μετα την πρωτη εθνοσυνελευση της οποιας ηταν η μεγαλη μορφη, οταν ηταν ετοιμος να κοψη ολους τους κοτσαμπασηδες και τους Τουρκοπροδωτες, αφου τους συγκεντρωσε στην πλατεια του Ναυπλιου, να γλυτωση το γενος, δεν τον αφησε ο Κολοκοτρωνης. Ειμαστε ολοι αδελφια ειπε κ.λ.π. τα γνωστα…. Αργοτερα ομως του την φυλαγαν με επι κεφαλης τον Κωλετη το μεγαλυτερο καθικι της νεοελληνικης Ιστοριας. Εβαλαν τον Γκουρα να τον κυνηγα, τον φαμεγιο του πατερα του που τον ειχε κανει ανθρωπο, και να κοκορευεται πως φευγει και δεν στεκεται να τον πολεμησει! Εννοειται πως το εκανε για να μη χυθει Ελληνικο αιμα! Αφου παραδοθηκε και αφου τον εξεφτυλησαν τον εσκοτωσαν με βασανιστηρια και αφου τον εγκρεμησαν απο την Ακροπολη τον εθαψαν εκει με το κεφαλι βορεια σαν μωαμεθανο! Ποιον? Τον Ο. Αντρουτσο το παλλικαρι της Γραβιας! Ο Θεος να αγιασει τα χωματα που τον σκεπασανε! Η χηρα η γυναικα του δεν πηρε ουτε συνταξη στρατιωτη! Ενα γιο ειχε και πεθανε απο την πεινα! Και ασφαλως μετα σκοτωσαν τον Γκουρα με μια σφαιρα στον σβερκο! Ηξερε πολλα βλεπεις! Οι απογωνοι αυτων που την γλυτωσαν στο Ναυπλιο μας κυβερνουν μεχρι σημερα! Απο τοτε μεχρι σημερα ελεγχομενοι οπως ειναι απο τους Ξενους αφεντες τους προδιδουν την Ελλαδα καθε μερα. Αυτην την δουλεια αλλοστε ξερουν να κανουν…Με αποκορυφωμα των εργασιων τους το σημερινο χαλι.
ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ είπε
ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ,
ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΛΗΜΟΣΥΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΠΑΘΟΥΝΤΕΣ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ!
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ, (“Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μή έχοντι”) κτλ κτλ κτλ…
ΟΙ ΔΕ “ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΕΣ” ΗΤΟΙ: ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ!) ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΑ ΔΡΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΟ ΕΥΡΥΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ (Μ.ΑΣΙΑ), ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΒΛΕΠΑΝ ΙΔΙΟΙΣ ΟΜΑΣΙ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΩΣ ΠΡΩΗΝ ΕΙΔΟΛΩΛΑΤΡΕΣ…
ΓΙΆΥΤΟ ΚΑΙ Η ΚΑΛΗ “ΜΑΓΙΑ” ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ ΖΥΜΩΘΗΚΕ ΤΟΣΟ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ!
ΑΚΟΥΝΕ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΕΡΙΚΟΙ;;;…
ΧΑ! είπε
Εσυ μαλλον το “Περι Πλουτου” η’ “Περι Δικαιου” του Πλατωνος δεν τα εχεις διαβασει…….
romios είπε
Τι σχέση έχουν όσα καταλογίζεις με το συγκεκριμένο σχόλιο του Φιλούμενου; Συνιστούν τα έργα του Πλάτωνος “ἔργῳ” φιλανθρωπία; Μάλλον κάπου μπερδεύεσαι…
Γιώργης είπε
Τέτοιες ΗΛΙΘΙΕΣ ἀναρτήσεις …(ασυναρτησίας)³, καλύτερα νά μή μπαίνουν οὔτε σάν σκέψη…
[Πού γράφει στό νόμισμα αὐτό γιά τράπεζες καί τοκογλυφία...;]
Ὄχι τέτοιο καραγκιοζιλίκι κυρα-Ὀλυμπία…!
Δημοσθένης είπε
Mην τρελαίνεστε αδέλφια. Κανείς δεν υπονοεί ότι το κακό ξεκίνησε από την αρχαία μας Ελλάδα. Απλά και επειδή τα ΠΑΝΤΑ από εκεί ξεκίνησαν και δεδομένου της παθογένειας του ανθρώπινου είδους, εκτός από τον τεράστιο ηθικό και επιστημονικό πολιτισμό που ανεπτύχθη, λογικό ήταν να υπάρχουν και τα κακώς κείμενα. Και εκεί κορυφωνόταν η μάχη μεταξύ της θέσεως – αντιθέσεως – συνθέσεως την οποίαν ενοποίησε και εκπνευμάτισε η Ορθοδοξία με την έμπρακτη μυστηριακή Μετάνοια.
Ο Φιλούμενος έχει απόλυτο δίκιο, όταν λέει, ότι ο εκχριστιανισμός επέφερε και την συστηματοποίηση της ελεημοσύνης και αγαθοεργίας στους πάσχοντες και στους ενδεείς.
Ρίξετε μια ματια και στο παρακάτω που βρήκα:
“Η κυκλοφορία πολλών και ανόμοιων ως προς την αξία τους νομισμάτων κατά την αρχαιότητα, οδήγησε στη δημιουργία τραπεζών, των οποίων η δραστηριότητα χρονολογείται περί τον 6ο αιώνα π.Χ.
Οι τράπεζες, ένας από τους βασικούς παράγοντες της ελεύθερης οικονομίας, συχνά τον τελευταίο καιρό απασχολούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Διάφορα συμβάντα, λόγου χάρη συγχωνεύσεις ή αγοραπωλησίες τραπεζών, έχουν αποτέλεσμα τραπεζικά θέματα να βρίσκονται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Προ ημερών, σε σχετική συζήτηση, διαπίστωσα ότι οι συνομιλητές μου ξαφνιάστηκαν όταν έκανα λόγο για τράπεζες και στην αρχαία Ελλάδα και ίσως την ίδια αντίδραση να έχουν και πολλοί από τους αναγνώστες της επιφυλλίδας αυτής. Υπενθυμίζω ότι ο ίδιος ο όρος «τράπεζα» προέρχεται από την αρχαιότητα. Αυτοί που ασχολούνταν με το εμπόριο του χρήματος χρησιμοποιούσαν στις διάφορες συναλλαγές τους ένα τραπέζι, μια τράπεζα, πάνω στην οποία γίνονταν οι διάφορες εμπορικές τους πράξεις. Αυτό το τραπέζι είναι που έδωσε το σχετικό όνομα.
Οι πρώτες ενδείξεις που διαθέτουμε για τη δραστηριοποίηση τραπεζών στην αρχαία Ελλάδα ανάγονται στον 6ο αι. π.Χ. Ως γνωστόν, ο κυρίαρχος τότε θεσμός της πόλης-κράτους είχε αποτέλεσμα την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ανεξαρτήτων κρατών, πολλά από τα οποία έκοβαν δικά τους νομίσματα, ποικίλης πραγματικής, ονομαστικής και εμπορικής αξίας. Η κυκλοφορία τόσο πολλών και ανόμοιων ως προς την αξία τους νομισμάτων δυσκόλευε εξαιρετικά τις διάφορες εμπορικές συναλλαγές και έκανε την παρουσία του αργυραμοιβού ενός ατόμου που θα αντάλλασσε τα διάφορα νομίσματα εντελώς αναγκαία. Επρεπε να υπάρχουν ειδικοί που να γνωρίζουν, π.χ., τις αξίες και το βάρος των νομισμάτων κάθε κράτους και να καθορίζουν την αξία τους σε σχέση με το νόμισμα της χώρας στην οποία γινόταν η συναλλαγή. Επρεπε ακόμη να ξεχωρίζουν τα κίβδηλα νομίσματα, αφού κυκλοφορούσε και κάλπικο χρήμα, και να εντοπίζουν τα λιποβαρή.
Από πολύ νωρίς, πιθανότατα από τον 6ο κιόλας αι. π.Χ., ορισμένοι ιδιώτες συνήθιζαν να καταθέτουν σε αρχαία ελληνικά ιερά (και ιδιαίτερα σ’ αυτά με πανελλήνια αναγνώριση, όπως λόγου χάρη τα ιερά του Απόλλωνος στους Δελφούς και στη Δήλο) διάφορα ποσά για φύλαξη. Το φαινόμενο αυτό γνώριζε ιδιαίτερη έξαρση κυρίως σε περιόδους αναταραχών και πολεμικών συρράξεων. Η ιερότητα και το απαραβίαστο των ορίων των ιερών ήταν σεβαστά από όλους και επομένως τα χρήματα αυτά είχαν εδώ τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια. Ετσι σιγά σιγά στα ιερά συσσωρεύονταν σημαντικά ποσά. Η συνήθεια της κατάθεσης χρημάτων σε ιερά, που πρόσφερε ασφάλεια όχι όμως και αύξηση των σχετικών κεφαλαίων, περιορίστηκε από τη δράση ορισμένων ευφυών ατόμων. Προσφέροντας τόκο, άρχισαν αυτοί να προσελκύουν τα χρήματα αυτά, αυξάνοντας έτσι το κεφάλαιό τους, πράγμα που σήμαινε και επέκταση του κύκλου των εργασιών τους. Η ενέργεια αυτή, σε συνδυασμό και με την παροχή εκ μέρους τους εντόκων δανείων σε όσους είχαν ανάγκη από «ρευστό», δημιούργησε τις πρώτες τράπεζες. Πολύ γρήγορα και τα ιερά υποχρεώθηκαν στην καθιέρωση τόκων για τις καταθέσεις αλλά σε σχέση με τις ιδιωτικές τράπεζες βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση. Οι «ιερές τράπεζες» για οποιαδήποτε σοβαρή δραστηριότητά τους έπρεπε προηγουμένως να έχουν την έγκριση των αρχών της πόλης στην οποία ανήκαν τα ιερά. Αυτό είχε αποτέλεσμα το χάσιμο πολύτιμου χρόνου, πράγμα που έκανε τους ανυπόμονους καταθέτες και τους απελπισμένους δανειολήπτες να καταφεύγουν στους τραπεζίτες ή σε μεμονωμένα άτομα.
Στις κύριες τραπεζικές εργασίες, εκτός από την ανταλλαγή των νομισμάτων και τον έλεγχο της γνησιότητάς τους, τις έντοκες καταθέσεις και τα έντοκα δάνεια στα οποία ήδη αναφερθήκαμε παραπάνω, συγκαταλέγονταν και άλλες. Ανάμεσά τους η διαχείριση περιουσιών, η συγκατάθεση σε δάνειο, η αποδοχή παρακαταθηκών κυρίως από τις «ιερές τράπεζες» , η εντολή πληρωμής προς τρίτους, όπως και η έκδοση πιστωτικών επιστολών που εξοφλούνταν σε άλλη πόλη από κάποιον άλλο τραπεζίτη με τον οποίο συνεργαζόταν η τράπεζα που είχε εκδώσει τη σχετική επιστολή. Αναφέρεται ότι με αυτό τον τρόπο ο Κικέρων κάλυψε κάποτε τα έξοδα του γιου του, όταν αυτός βρισκόταν στην Αθήνα.
Για την ανταλλαγή και τη «δοκιμασία» των νομισμάτων, εργασίες που έκαναν και οι αργυραμοιβοί, η προμήθεια ήταν συνήθως γύρω στο 5%-6% επί της αξίας των νομισμάτων, με μια πρόσθετη επιβάρυνση αν η ανταλλαγή γινόταν ανάμεσα σε νομίσματα κατασκευασμένα από διαφορετικά μέταλλα. Για τις παρακαταθήκες, τη φύλαξη δηλαδή χρημάτων, πολύτιμων αντικειμένων κ.ά., οι τράπεζες δεν φαίνεται να εισέπρατταν «φύλακτρα». Επομένως από τη δραστηριότητα αυτή δεν πρέπει να είχαν κέρδη, δεν έδιναν όμως τόκο για τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις.
Για καταθέσεις μεγάλης διάρκειας ξέρουμε π.χ. ότι στην Αθήνα του 4ου αι. π.Χ. το επιτόκιο ήταν γύρω στο 10% ενώ γύρω στο 12% κυμαινόταν το επιτόκιο των δανείων. Ωστόσο αν το κράτος δανειζόταν από ένα δικό του ιερό «πετύχαινε», όπως ήταν φυσικό, πολύ χαμηλότερο επιτόκιο. Οπωσδήποτε τα δάνεια που παρείχαν τα ιερά ήταν τα συμφερότερα, αφού το επιτόκιό τους ήταν κατά κανόνα μικρότερο από αυτό των ιδιωτικών τραπεζών.
Οι τραπεζίτες ρύθμιζαν το ύψος του επιτοκίου ανάλογα με το μέγεθος του κινδύνου που διέτρεχε το δανειζόμενο ποσό τους. Τα υψηλότερα επιτόκια τα είχαν τα λεγόμενα ναυτοδάνεια, τα οποία έφταναν ακόμη και στο 100% όταν, σε περίπτωση απώλειας του πλοίου μαζί με το φορτίο του, ο δανειστής δεν είχε καμία αξίωση από τον δανειζόμενο. Γενικά τα δάνεια από τράπεζες δεν συνέφεραν και γι’ αυτό οι δανειστές στρέφονταν κυρίως σε ιδιώτες.
Στην αρχαία Αθήνα, για την οποία οι παλαιότερες πληροφορίες σχετικά με τράπεζες ανάγονται στο δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ., το επάγγελμα του τραπεζίτη δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Οι τράπεζες σχετίζονταν με δάνεια και σύμφωνα με τα πάτρια ήθη «όπου υπήρχε δάνειο δεν υπήρχε φίλος», μια και όταν «ένας άνθρωπος είναι φίλος δεν δανείζει αλλά δίνει». Και σε μια τέτοια περίπτωση τόκος ήταν η ευγνωμοσύνη του δανειζομένου προς τον δανειστή του. Ο Πλάτων στους Νόμους του ρητά ζητά να απαγορευτούν τα έντοκα δάνεια. Ετσι εξηγείται το γιατί οι γνωστοί τραπεζίτες της Αθήνας είναι σχετικά λίγοι και ακόμη το γιατί οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μέτοικοι και είχαν υπαλλήλους δούλους.
Ωστόσο η τιμιότητα και η εντιμότητα των τραπεζιτών ήταν υπεράνω πάσης αμφισβητήσεως, όπως καθαρά φαίνεται από την ισχύ που είχαν οι μαρτυρίες τους στα δικαστήρια. Ως μέτοικοι στερούνταν, ως γνωστόν, του δικαιώματος να έχουν ακίνητη περιουσία. Επομένως στα δάνεια που έδιναν δεν μπορούσαν να ζητήσουν υποθήκη ακινήτου και αυτό οπωσδήποτε επηρέαζε και τον καθορισμό του ύψους του επιτοκίου στα δάνειά τους. Πολύ γνωστός τραπεζίτης των πρώτων δεκαετιών του 4ου αι. ήταν ο Πασίων, δούλος κι αυτός, στον οποίο τα αφεντικά του, αφού τον απελευθέρωσαν, πούλησαν (ή νοίκιασαν) την τράπεζά τους. Αύξησε τη ρευστότητα των κεφαλαίων της τράπεζας, διεύρυνε τον κύκλο των εργασιών της και εισήγαγε ορισμένες καινοτομίες στο όλο τραπεζικό σύστημα της εποχής. Εξαιτίας των δωρεών του προς το αθηναϊκό κράτος απέκτησε τελικά πολιτικά δικαιώματα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι και αυτός, όταν αποσύρθηκε για λόγους υγείας από τη δουλειά, νοίκιασε για λίγα χρόνια την επιχείρησή του στον δούλο του Φορμίωνα, τον οποίο και απελευθέρωσε. Και ο Φορμίων, αφού κατάφερε να ανοίξει δική του τράπεζα, έκανε μια πολύ πετυχημένη καριέρα τραπεζίτη, κερδίζοντας και αυτός τα δικαιώματα του αθηναίου πολίτη.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να μνημονεύσω μια βασική διαφορά ανάμεσα στις σύγχρονες τράπεζες και σ’ αυτές της αρχαιότητας, εκτός από τη διαφορά των αρχαίων και των σημερινών τραπεζιτών ως προς την κοινωνική τους θέση.
Οι τράπεζες στις ημέρες μας είναι βασικά πιστωτικά ιδρύματα που στοχεύουν στην ενθάρρυνση παραγωγικών επενδύσεων ενώ στην αρχαία Αθήνα τα χρήματα των τραπεζών δεν κατευθύνονταν σε παραγωγικούς σκοπούς. Οπως επισημαίνουν οι Μ. Μ. Austin – Ρ. Vidal Naquet, «το βασικό γνώρισμα της σύγχρονης τράπεζας απουσίαζε από τις τράπεζες της κλασικής Ελλάδας».
(Από την αθηναϊκή εφημερίδα “Το Βήμα”)
Εφημερίδα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Ηρακλειου Κρήτης 8/5/2001 (αρχειο της ιστοσελίδας καίρατος>>)
Read more: http://kykeon.ning.com/forum/topics/2937592:Topic:106629#ixzz1lJKfHrgS
Aeraaaaaa είπε
Οι πρώτες καταγραφές πιστώσεων χρονολογούνται πίσω στο 3.000 π.Χ. και στον πολιτισμό των Σουμέριων, ενώ και σε άλλους πολιτισμούς είναι φανερή η ύπαρξη δανείων πριν την δημιουργία νομίσματος (οι συναλλαγές γίνονταν με το ανταλλαγές αγαθών ή με πολύτιμα μέταλλα).
Ο τόκος κατά το Μεσαίωνα θεωρούνταν από την Χριστιανική Εκκλησία ως κάτι γενικά και συνολικά ανήθικο, ανεπίτρεπτο και αμαρτωλό. Ο Εβραϊκός νόμος επίσης απαγόρευε τη χορήγηση δανείων με τόκο, αλλά αυτό μπορούσε να ερμηνευτεί ως απαγόρευση τόκου σε δάνεια προς τους ομοεθνείς και δεν απαγόρευε τον τόκο σε δάνεια προς χριστιανούς. Ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου οι πεποιθήσεις αυτές ατόνησαν και σήμερα αποτελεί συνήθη πρακτική σε πολιτισμούς με Χριστιανισμό ή Ιουδαϊσμό. Ωστόσο στα Ισλαμικά Κράτη ακόμα και σήμερα η τοκοφορία των κεφαλαίων αντίκειται στους Νόμους και τη Θρησκεία οδηγώντας σε ένα ειδικό καθεστώς λειτουργίας των τραπεζών
ΗΛΕΚΤΡΑ είπε
ΑΛΛΕΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ;;; ΑΚΟΥ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;; ΜΗΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΡΑΤΣΑ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ;;;
ΗΛΕΚΤΡΑ είπε
ΦΙΛΟΥΜΕΝΕ ΑΝΤΕ …….., ΜΕ ΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΥΣΙΕΣ ΣΟΥ!! ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΕΣΥ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΟΥ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΚΤΗΝΗ!! ΣΙΓΑ ΜΗ ΗΡΘΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!! ΑΣΕ ΜΑΣ ΚΑΫΜΕΝΕ!!!
romios είπε
Ο Χριστός δεν μας έμαθε πώς να είμαστε άνθρωποι. Ο Χριστός μας έμαθε πώς να γίνουμε Θεοί “μορφωθεὶς τὸ καθ’ ἡμᾶς καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα”.
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ είπε
Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ « ΝΕΟ ».
Αλεξάνδρα Καλούδη είπε
Σε μία κοινωνία ανθρώπων υπάρχουν οι σωστοί και οι λάθος άνθρωποι, υπάρχει το καλό και το κακό, υπάρχει το δίκαιο και το άδικο. Γι’ αυτό και σε λέξεις όπως δικαιοσύνη, ομορφιά, καλό, υγεία, κλπ υπάρχουν και οι αντίθετες. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι τί δημιούργησε ο ελληνικός πολιτισμός και όχι εάν υπήρχαν λάθος άνθρωποι μεταξύ αυτών που συνέβαλλαν στο να δημιουργηθεί. Τέτοιες απόψεις μόνον για λόγους προπαγάνδας μπορεί να λανσάρονται.
ΜΑΧΗΤΗΣ είπε
Ασε ρε κολλητε…
Εμεις ειχαμε βαρια , πολυ νβαρια ταλαντα…για να μην κανουμε τοκογλυφια…
Ψαξε νωριτερα τους Βαβυλωνιους αρχιερεις με τα δεκα χρυσα νομισματα…
Οχι και να χρεωθουεμ λαος με Αξιες ….την πουστια αλλων…..