Θέλω να σώσω ότι απέμεινε από το παραμύθι που μεγάλωσα….
Αναρτήθηκε από τον/την netakias στο Δεκεμβρίου 10, 2011
Oνειρο…
Με τι θυμό να σ αντικρίσω;Δεν έμεινε άλλος να μοιραστώ……ζωντάνεψε στα όνειρα μου και πήγε να με πνίξει…………
Λυγμός,οργή και δάκρυ…ένα με το μαξιλάρι….
Κι εσένα δε σε πρόλαβα…………
Καλύτερα αύριο βράδυ να μενα ξάγρυπνος από τύψεις,παρά να με κυνηγάει η εικόνα των παιδιών μου….σκλάβοι να καταριούνται εκείνον που δε σήκωσε το βλεμμα του ποτέ……….
Θα σε προλάβω…γιατί δεν αντέχω τις αλυσίδες στα πόδια τους…..δεν αντέχω την κατήφεια στα μάτια τους…
Κι αν σε προλάβω….μαξιλάρι ας μη μου βάλουν μαζί μου…..γιατί θα κοιμηθώ ήρεμος και γαλήνιος,πως έκανα κι εγώ όσα έπρεπε να κάνω………….
Θα γίνω βουνίσιος και θαλασσινός μαζί…….φλόγα και βροχή….ξύπνημα σ όσους κοιμούνται…….άξιος……….
Κι εσύ,ο δράκος του παραμυθιού που άντεξε μόνο για λίγο………..δε σώθηκε,όχι γιατί δεν ήθελε…….μα γιατί κάποια παραμύθια ζωντανεύουν την ψυχή και γίνονται το πυρ του νου……….
Δε θέλω να σ εκδικηθώ……….θέλω να σώσω ότι απέμεινε από το παραμύθι που μεγάλωσα……………
Λακεδαίμων Αππελαίος
ΣΠΥΡΟΣ Ο ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ είπε
Δέν θά δούμε τά παιδιά μας μέ αλυσίδες,θά ξεσηκωθούμε,θά πολεμήσουμε,θά πέσουμε δέν
θά είμαστε ζωντανοί νά δούμε τά παιδιά μας γιουσουφάκια,τά παιδιά μας θά κάνουν τό ίδιο,δέν
θά βρούν ησυχία οι δυνάστες ,οι εφιάλτες ……
Θέλω να σώσω ότι απέμεινε από το παραμύθι που μεγάλωσα…. | StinFora.com είπε
[...] Πηγή… [...]
μιχάλης είπε
τα λόγια είναι περιττά
dyspistos είπε
Φλτατε Νετάκια και Λακεδαίμονα, φλόγα καθάρσεως το κείμενο, ξεσηκώνει ψυχές και πυρακτώνει νου και σκέψη κάθε Ελληνα πατριώτη.
Μακάρι να φίνει ο νέος Θούριος, γιατί σώζεται η ίδια η Πατρίδα μας, προστατεύοντας τη νεολαία μας.
Μόνο, ας βιαστούμε,αδέρφια.
Πληθαίνουν, μέρα τη μέρα, οι σύριγγες στα σχολεία μας. Η απαιδευσιά, η αμάθεια, η διαστρέβλωση της αλήθειας, η απόκρυψη της Ιστορίας μας, η έλλειψη οραμάτων κι ελπίδας , αλλά και η ασύδοτη δράση των έγχρωμων και μελαψών εισβολέων αρπάζουν τα παιδιά μας για να τα κάνουν άβουλα όντα κυριευμένα από ψεύτικα, νοσηρά, νοσογόνα κι απεχθή “ερζατς”, μπροστά στον μηδενισμό, που προσπαθούν μεθοδικά να τους επιβάλλουν.
Zanglos είπε
Μέσ στην ψυχή μου μίλησες, κόμπος ανέβηκε στον λαιμό μου, γιατί? Πως?
Μαζί αδέλφια, κόντρα στην κόντρα φωτιά στη φωτιά, είμαστε μεγάλο Έθνος!
Γιώργος non J-ΓΑΠ είπε
Γειά σου Νετάκια. Με εκτίμηση, ο νέος σου φίλος ….
chgiorgos είπε
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας δράκος απου είχε χίλια δόντια σουβλερά.
Αυτός ο δράκος παιδιά μου είχε ρημάξει τον τόπο.
Του άρεσε να τρώει σάρκες από παλικάρια κι από λυγερόκορμες παρθένες.
Τον βάραγαν τα παλικάρια κατάσαρκα, αλλά τίποτες.
Αντίς να σκοτώνεται ο δράκος, έσπαγαν τα σπαθιά των παλικαριών.
Και πέρναγαν τα χρόνια κι ο δράκος ρήμαζε τον τόπο και πρήζοταν η κοιλιά του.
Σ’ ένα χωριό όμως γεννήθηκε ένας λεβέντης, ένα ρηγόπουλο που δεν μπόραγε να βλέπει
τον τόπο του να τον ρημάζουν και τον δράκο να τρώει τις σάρκες των παιδιών.
Σκέφτηκε λοιπόν χίλιες νύχτες και βρήκε ένα φάρμακο που το λέγαν λόγο.
Αυτό, είπε θα το σπείρω και όταν θα καρπίσει θα έχει τέτοιο δηλητήριο
που όταν θα το τρώει ο δράκος θα του πέφτουν ένα-ένα τα δόντια. Κι έτσι έγινε.
Ύστερις από πολλά χρόνια κάρπισε το δέντρο που έβγανε το φάρμακο που το λέγανε λόγο.
Πήραν τα παλικάρια απ’ το λόγο και πασάλειψαν τα κορμιά τους κι όταν ο δράκος
πάγαινε να τα κατασπαράξει του έπεφταν τα δόντια ώσπου δεν του έμεινε κανένα δόντι.
Τότες τον έπιασαν, τον έσυραν δεμένο στην πλατεία του χωριού κι εκεί ο πιο λεβέντης
του ‘δωσε μια σπαθιά και το σκότωσε. Έτσι ησύχασε ο τόπος απ’ τον δράκο
και τα παλικάρια και οι λυγερές αντίς να πασχίζουν πώς να εξοντώσουν τον δράκο,
έσπερναν, θέριζαν και τραγούδαγαν.
Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.