Good night and Good luck.
Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Οκτωβρίου 15, 2011
Γράφει ο Αμετανόητος
Διαβάζοντας το ακόλουθο άρθρο…
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2011/10/blog-post_3158.html
ήρθε πάλι στο κεφάλι μου το Παγκόσμιο Ψυχοπλάκωμα του 1929…
Επειδή συμπτωματικά είναι Οκτώβριος και οι Ευρωπαίοι ηγέτες σύντομα θα μαζευτούν πάλι στις Βρυξέλλες για να δώσουν οριστική λύση στο «συστημικό» πρόβλημα ? (σύμφωνα και με τη δήλωση του Τρισέ), θεώρησα σκόπιμο να γράψω κάτι για αυτήν την περιβόητη κρίση…
Κυρίως βέβαια για αυτούς που δεν έχουν διαβάσει κάτι πιό συγκεκριμένο παρά μόνο έχουν ζαλιστεί, από τα ΜΜΕ για την περιβόητη «Κρίση του 1929»…
Εχουμε και λέμε λοιπόν…
Τα πρώτα σημάδια της ευφορίας της δεκαετίας του ‘20 εμφανίστηκαν στις αρχές,όχι στην Γουόλ Στρητ αλλά στην Φλόριντα, στην αγορά οικοπέδων…
Ο θρυλικός απατεώνας Τσαρλς Πόντζι πούλαγε ελώδεις εκτάσεις σε κατενθουσιασμένους επενδυτές…
Οι μετοχές ανέβαιναν στη Γουόλ Στρητ από το 1924…όλοι έπαιζαν στο χρηματιστήριο
Το 1924-1925 υπήρξε έντονο κερδοσκοπικό κλίμα…
Το 1925 οι εκκαθαρίσεις των τραπεζών στο Μαϊάμι ανέρχονταν σε 1.066.528.000 δολλάρια ενώ το 1928 σε 143.364.000 δολλάρια
Το 1926 είχαμε «μερική» κατάρρευση…
Κάποιοι είπαν ότι έφταιγαν μέχρι και οι καλοκαιρινές τροπικές καταιγίδες στην Καραϊβική…
Το 1928 το κερδοσκοπικό κλίμα μεταφέρθηκε στην κτηματαγορά του Νότιου Μανχάταν.
Το 1928 ιδρύθηκε η ΤΡΑΠΕΖΑ, δηλαδή η Goldman Sachs με αρχικό κεφάλαιο 100.000.000 δολλάρια.
«Πήγε» όλο σε τίτλους…
Το 1929 δύο από τα πέντε δολλάρια κάθε δανείου, τοποθετούνταν σε μετοχές, ενώ οι τράπεζες χρησιμοποιούσαν τις καταθέσεις των πελατών για να επενδύσουν στο χρηματιστήριο…
Το «κακό» άρχισε την Πέμπτη,24-10-1929.
Την Τρίτη, 29-10-1929 το «κακό» έφτασε στο τέλος…
Την Πέμπτη 24-10-1929,πωλούνται 13εκατομμύρια τίτλοι έναντι κατά μέσο όρο, 4εκατομμυρίων.
Στις 11:30 πανικός, έντεκα κερδοσκόποι είχαν ήδη αυτοκτονήσει…
Την Μαύρη Τρίτη 29-10-1929, πωλούνται 16εκατομμύρια τίτλοι…
Μέσα σε λίγες ημέρες τον Οκτώβρη του 1929 εξανεμίστηκαν 25δις δολλάρια ,δηλαδή 319δις δολλάρια σε αξίες 2009…!!!
Στα επόμενα τρία χρόνια η Wall Street χάνει το 85% του επιπέδου που είχε κατακτήσει τον Σεπτέμβριο του ‘29…
Οι τιμές των μετοχών δεν ανέκαμψαν στα πρό της κρίσης, παρά μόνο το 1954.
Η Βιομηχανική παραγωγή στις ΗΠΑ μειώνεται στο μισό μεταξύ 1929-1932.
Το 1930 η κατανάλωση διαρκών αγαθών μειώνεται βίαια κατά 20%.
Μεταξύ 1929-1930 θα φτάσει το 50%.Οι αγορές αυτοκινήτων καταποντίζονται κατά 77% στο ίδιο διάστημα…
Ξεπουλιόντουσαν τα πάντα όπως η Chrysler roadster, με επίσημη τιμή 1.555 δολλάρια αντί μόνο 100δολλαρίων…!!!
Σε ένα τυπικό Αμερικάνικο νοικοκυριό το εισόδημα και χρέος του οποίου άξιζαν π.χ 100 το 1929, βρίσκεται τρία χρόνια μετά, με χρέος 100 αλλά με εισόδημα 30…!!!
Στο Κλήβελαντ π.χ.,το 60% των νοικοκυριών θα κάνει στάση πληρωμής στα ενυπόθηκα δάνεια τους…
24.000 οικογένειες στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας απεκόμιζαν τριπλάσιο εισόδημα από τα 6.000.000 οικογένειες στη βάση της πυραμίδας…
Στην περιοχή Bowery της Νέας Υόρκης 2.000 άνεργοι συνωστίζονταν καθημερινά για το συσσίτιο.
Η ανέγερση κατοικιών μειώθηκε κατά 95%.
9.000.000…!!! λογαριασμοί αποταμιεύσεων ΜΗΔΕΝΙΣΤΗΚΑΝ.
85.000 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση.
Χρεοκοπούσαν ΔΥΟ τράπεζες την ΗΜΕΡΑ επί ΕΞΗ (6) ΧΡΟΝΙΑ…
Οι μισθοί μειώθηκαν κατά 40%, και τα ημερομίσθια κατά 60%.
Το 1930 το εθνικό εισόδημα από 87δις δολλάρια πήγε στα 75δις.
Το 1931 ισόγειο…59δις
Το 1932 υπόγειο…42δις
Το 1933 τάρταρα…39δις…!!!
Η ανεργία έφτασε το 25%.
13εκατομμύρια άνθρωποι περίπου στην Αμερική ψάχνουν δουλειά.
Υπήρχε συνεχιζόμενη Ανεργία και συνεχιζόμενη Υφεση.
Ο απόλυτος Οικονομικός θάνατος.
Χρειάστηκαν οι θάνατοι του Β΄ΠΠ, για να έρθει η Οικονομική «ανάσταση»…
Το Διεθνές Εμπόριο καταρρέει.Οι παγκόσμιες εισαγωγές μειώνονται από 3δις δολλάρια τονΑπρίλη του 1929 σε 1δις τον Φεβρουάριο του 1933.
Η ανεργία σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης ήταν 33%.
Στην Γερμανία στις 08-12-1931 όλες οι αμοιβές των εργαζομένων επέστρεψαν στο επίπεδο που υπήρχε στις 14-01-1927.
Το χειμώνα του 1931-32 η ανεργία στη Γερμανία έφτασε το 40%.
Αυτά τα δυσάρεστα.
Ξέρω ότι σας έκανα την καρδιά «περιβόλι» αλλά σκεφτείτε αισιόδοξα….
Μετά από αυτό ήρθε ο J.M.Keynes και το Κοινωνικό Κράτος…
Θυμίζω ότι η κατάρρευση του 2008 που άρχισε από την Αμερική με την κατάρρευση των στεγαστικών τραπεζών Φρέντυ Μακ και Φέννυ Μέη, κορυφώθηκε με την κατάρρευση της Lehman Brothers στις 15-09-2008.
639δις δολλάρια ήταν το ενεργητικό της…!!!
Αν η σημερινή κατάσταση έχει κάποιες ομοιότητες με την Κρίση του 1929 θα το κρίνετε εσείς…
Και ίσως το ποτήρι να το βρείτε μισογεμάτο…
Στην Ελλάδα πάντως βρισκόμαστε στον τέταρτο χρόνο της ύφεσης.
Προσωπικά,νομίζω ότι αυτή η κρίση είναι πολύ χειρότερη γιατί πιά έχουν μπεί στο παιχνίδι και η Λατινική Αμερική και η Ιαπωνία και η Κίνα και η Ινδία….
Το πόκερ είναι Παγκόσμιο και είναι του θανάτου…
Και εάν ο Χέρμπερτ Λίμαν, Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης (1868-1963), είπε τότε
«η αρπαγή και η απληστία μπορούν να συνεχιστούν μόνο ως ένα σημείο,κάποια στιγμή θα έρθει η κατάρρευση» και εννοούσε τότε τις Η.Π.Α, μήπως τώρα αυτή η φράση αφορά όλο τον Πλανήτη ?
Good night and Good luck.
Πηγές
1.“Ταξίδι στο χρόνο της Οικονομίας”- John Kenneth Galbraith
2.“H Οικονομική Ευφορία”- John Kenneth Galbraith
3.“Η ευημερία του κακού”- Daniel Cohen
4.Προσωπικά Αρχεία Εφημερίδων και περιοδικού Τύπου.
Πετροβούβαλος είπε
Αμετανόητε εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες για το άρθρο σου.
Και κρατώ τον τίτλο του βιβλίου του Daniel Cohen: “Η ευημερία του κακού”. Φαίνεται πως το ανθρώπινο DNA έχει κάποιου είδους προγραμματισμό να την υπηρετεί ακατάπαυστα.
Αμετανόητος είπε
Η απληστία Πέτρο…
Η ανθρώπινη απληστία.
Την ξεχάσανε όταν φτιάχνανε την ιδεολογική βάση του καπιταλισμού…
να ‘σαι καλά
kiki 1 είπε
Ετσι απλα κατανοητα για να καταλαβαινουν ολοι,
μπραβο αμετανοητε,
ηρεμα ηρεμα και γλυκα,
για καλημερα,
να κατανοησουμε, οτι κυκλους κανει, κυκλους,
και φτου και απο την αρχη.
Good night and Good luck. | σκαθάρι είπε
[...] Πηγή… Σχετικά άρθρα ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΟΛΟΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!! … ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΣΠΑΣΙΜΟ! Κανόνες συμπεριφοράς σύμφωνα με το αμερικανικό savoir vivre Προς Σεβ. Μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων (βράβευση ΓΑ Π) ΜΗΝ ΕΙΠΩΘΕΙ ΚΑΤΙ …ΠΑΡΑΠΑΝΩ: Θα τολμήσετε κύριε Χρυσοχοΐδη; “Υπάρχουν Έλληνες που θέλουν την χρεωκοπία της Ελλάδος”! Αποκαλύπτει Ελληνόφωνος Αμερικανικής καταγωγής! που θα πάει βρε cnn; θα σε φάμε! « Φωτογραφία της ημέρας: Το πιο απίστευτο jacuzzi στον κόσμο [...]
www.olympia.gr Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε είπε
[...] Good night and Good luck. [...]
www.olympia.gr Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε είπε
[...] Επειδή συμπτωματικά είναι Οκτώβριος και οι Ευρωπαίοι ηγέτες σύντομα θα μαζευτούν πάλι στις Βρυξέλλες για να δώσουν οριστική λύση στο «συστημικό» πρόβλημα ? (σύμφωνα και με τη δήλωση του Τρισέ), θεώρησα σκόπιμο να Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου » [...]
www.olympia.gr Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε είπε
[...] Δημοσιεύθηκε στο ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ | 3 σχόλια » [...]
Stella Evangelos Petrides είπε
HEEEEEEEELLO, ANTE ΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑ,
ΗΛΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΙΛΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΧΕΡΙ,
ΑΛΛΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΗς ΠΑΝΑΓΙΑς ΤΟΥ ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟ ΔΥΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΚΟΒΕΙ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΠΟΡΝΗς ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΜΑς ΑΙΩΝΕς ΠΟΥΛΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕ ΧΛΙΔΗ ΧΑΙΡΕΙ+++^+++
Μάκης Δεληπέτρος είπε
Μπράβο!
ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ είπε
Εκπληκτικο αρθρο…
ΠΠ
swans είπε
ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ
Οι πρώτοι αγώνες προφανώς σχετίζονταν με την ανεργία: διαδηλώσεις για περισσότερες παροχές, πορείες για την πείνα, λεηλασίες, ομάδες αυτοβοήθειας κ.λ.π. Οι συγκρούσεις όσον αφορά την ίδια την εργασία μπήκαν αργότερα στο παιχνίδι, αρχικά ενάντια στις περικοπές των μισθών.
Οργάνωση και αγώνες των ανέργων
Από τις αρχές του 1930, οι προλετάριοι λόγω της ανεργίας και της απουσίας επιδομάτων ανεργίας αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε κάθε είδους μέσα, συχνά μαζικά και σε πολλές περιπτώσεις οργανωμένα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα κατάφερε να μείνει ορατό σε αυτό το μέτωπο. Μέσα στο 1930 οργάνωσε καταλήψεις δημαρχείων από ανέργους και δημιούργησε το “Εθνικό Συμβούλιο Ανέργων” με πολλές τοπικές οργανώσεις, που έγινε γνωστό για την αντίσταση στις εξώσεις μαύρων από τα σπίτια τους. Την ίδια χρονιά εμφανίζονται πολλά ‘’εγκλήματα λόγω ανεργίας’’, π.χ. η αυθόρμητη επίθεση σε δύο φορτηγά μεταφοράς αρτοποιημάτων στο Μανχάταν.
Οργανωμένες λεηλασίες – Πορείες πείνας
Άλλες πρωτοβουλίες ξεκίνησαν από ανέργους το 1931, όπως η λεηλασία των καταστημάτων. Τον Ιούλιο του 1931 300 άνεργοι διαδήλωσαν ενάντια σε καταστηματάρχες στην Henryetta της Οκλαχόμα απαιτώντας τρόφιμα, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πρόκειται για επαιτεία και απειλώντας να χρησιμοποιήσουν βία αν χρειαστεί. Το 1932, οι οργανωμένες λεηλασίες είχαν γίνει εθνικό φαινόμενο. Τις περισσότερες φορές οι καταστηματάρχες δεν καλούσαν την αστυνομία. (I. Bernstein, The Lean Years, σ. 422)
Υπήρξαν πολλές πορείες πείνας με τις περισσότερες να περιορίζονται σε μία μόνο πόλη ή περιοχή. Παράδειγμα η Πορεία Κατά της Πείνας που οργάνωσε το Κ.Κ. το Δεκέμβριο του 1931 με τη συμμετοχή 71 φορτηγών και 1.600 διαδηλωτών. Το κύριο αίτημά τους: επιδόματα ανεργίας.
Τον Ιανουάριο του 1932 12.000 άτομα βάδισαν από την Πενσυλβανία στην Ουάσιγκτον, απαιτώντας μέτρα ανακούφισης, δημόσια έργα και φορολογία των πλουσίων.
Το Μάρτη του 1932 ήρθαν οι ταραχές στο Dearborn: Το Κ.Κ. οργάνωσε μια πορεία 3.000 ανέργων στο εργοστάσιο της Ford στο River Rouge. Απαιτούσαν εργασία, καταβολή του πενήντα τοις εκατό των μισθών τους, 7 ώρες εργάσιμης ημέρας, επιβράδυνση του ρυθμού της παραγωγής, καμιά διάκριση εναντίον των μαύρων, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, δωρεάν κάρβουνο, ανάληψη των υποθηκών από τις εταιρίες, 50 δολάρια επίδομα χειμώνα κ.α. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στο πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς διαδηλωτές. Για την κηδεία έγινε μια τεράστια διαδήλωση, αλλά από το Κ.Κ. δε δόθηκε καμία συνέχεια.
swans είπε
Αντιπραγματισμός και άλλες μέθοδοι επιβίωσης.
Στις αστικές περιοχές
Το πρώτο κέντρο αυτοβοήθειας, που έγινε στο Σιάτλ το καλοκαίρι του 1931, ονομάστηκε Unemployed Citizen’s League (Σύνδεσμος Άνεργων Πολιτών). Από 12.000 μέλη στα τέλη του 1931 έφτασε να αριθμεί 80.000 σε όλη την Πολιτεία της Ουάσιγκτον ένα χρόνο αργότερα. Ο στόχος ήταν τριπλός: αυτοβοήθεια, περίθαλψη, αναζήτηση εργασίας. Η πόλη είχε διαιρεθεί σε 22 κέντρα, το καθένα από τα οποία έστελνε 5 μέλη σε μια εβδομαδιαία κεντρική συνάντηση. Δεν υπήρχε καμιάς μορφής αμοιβή, ενώ εθελοντές χειρίζονταν τη γραμματεία.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του ’31 ο Σύνδεσμος λειτούργησε αρκετά καλά, κανόνιζε ανταλλαγές, πήρε άδεια από κάποιους αγρότες για το μάζεμα πατατών ή φρούτων από τα χωράφια τους, πήρε δάνεια για αγορά οχημάτων, οργάνωσε τις γυναίκες στην ανταλλαγή ραπτικής με προϊόντα. Από το χειμώνα του ’31-’32 τα πράγματα πήραν στροφή προς το χειρότερο και ο Σύνδεσμος ζήτησε χρηματοδότηση από το δήμο, την οποία και έλαβε. Ο Σύνδεσμος αντικατέστησε την κοινωνική πρόνοια της πόλης, όντας αρκετά αποτελεσματικός και ικανός στη διαχείριση των οικονομικών θεμάτων (το ένα τρίτο των ψηφοφόρων ανήκαν στο Σύνδεσμο). Ο νέος δήμαρχος όμως επανάκτησε τον έλεγχο πάνω στην κοινωνική πρόνοια και απείλησε με βία ενάντια στις διαδηλώσεις των ανέργων.
Κατά την ίδια περίοδο, παρόμοιες ενέργειες εμφανίστηκαν στην Καλιφόρνια. Ανταλλαγή χωρίς την χρήση χρήματος αναπτύχθηκε και στην πολιτεία του Λος Άντζελες, με την έκδοση πρόχειρων τοπικών χαρτονομισμάτων. Τα τοπικά χαρτονομίσματα χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και για την ανταλλαγή με εργασία, πράγμα παράνομο, που γρήγορα έφερε την επίθεση από τα συνδικάτα. Στις αρχές του 1933, οι κομμουνιστές άρχισαν να διεισδύουν στο κίνημα του Λος Άντζελες.
Το κίνημα αυτοβοήθειας εξαπλώθηκε από τη Δυτική Ακτή στο υπόλοιπο της χώρας με κύριο στόχο την οργάνωση κέντρων αντιπραγματισμού. Παρ’ όλα αυτά, τα μέλη του κινήματος – συνολικά 300.000, οργανωμένα σε 330 κέντρα σε 37 πολιτείες- ήταν ελάχιστα σε σύγκριση με το συνολικό πληθυσμό ανέργων. Επιπλέον, το σύστημα αντιπραγματισμού έπεσε σύντομα θύμα παραχαρακτών που κατασκεύαζαν ψεύτικα τοπικά χαρτονομίσματα, όπως συνέβη και στην Αργεντινή κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2001.
Επιστροφή στην επαρχία
Κατά τη διάρκεια της ύφεσης αναπτύχθηκε μια ξεκάθαρη τάση επιστροφής στην επαρχία, που υποστηρίχθηκε από τους επιχειρηματίες και τις αρχές με τη χορήγηση δημόσιου χρήματος για την αγορά μικρών αγροκτημάτων από το 1931. Αυτά τα δάνεια μάλλον σχεδιάστηκαν από τις αρχές με σκοπό να ξεφορτωθούν τους ανέργους από τις πόλεις.
Παράνομη εξόρυξη άνθρακα
Αυτή η πρακτική, ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Πενσυλβανία, εκτελούνταν από κάποια μικρή ομάδα ατόμων που έσκαβε μια τρύπα σε εδάφη μιας εταιρείας εξόρυξης. Το 1931 ο “κλεμμένος” άνθρακας υπολογίζονταν περίπου στους 500.000 τόνους. Από το 1933 είχε εξελιχθεί σε μια μικρής κλίμακας βιομηχανία, από την οποία εξαρτιόνταν ολόκληρες πόλεις για την επιβίωσή τους. Οι ανθρακωρύχοι απέκτησαν φορτηγά για να πωλούν στην πόλη την δική τους παραγωγή άνθρακα. Αυτή η δραστηριότητα δημιούργησε περίπου δεκαπέντε με είκοσι χιλιάδες θέσεις εργασίας. Η εκτιμώμενη παραγωγή το 1934 ήταν πέντε εκατομμύρια τόνοι.
Οι εξορύξεις αυτού του είδους αποτέλεσαν μια μορφή αυτοδιαχείρισης, που χρησίμευσε ως πρότυπο για τη μελλοντική επανάσταση. Ο Mattick υποστήριξε αυτή τη δράση, η οποία κατά την άποψή του, έδειξε ότι: “Όλα αυτά είναι πράγματι αναγκαία να γίνουν από τους εργάτες προκειμένου να αποτρέψουν τη μιζέρια τους, να εκτελούν απλά πράγματα, μακριά από τις παγιωμένες αρχές της ιδιοκτησίας … και να αρχίσουν να παράγουν για τον εαυτό τους … Η απουσία της σοσιαλιστικής ιδεολογίας που δυστυχώς υπήρχε ανάμεσα στους εργάτες, στην πράξη δεν τους εμπόδιζε από το να ενεργούν αντικαπιταλιστικά, σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες. [Η δράση των ανθρακωρύχων] είναι μια σημαντική εκδήλωση ταξικής συνείδησης –που δείχνει ότι τα ζητήματα των εργατών μπορούν να επιλυθούν μόνο από τους ίδιους.” (Quoted by Howard Zinn, A People’s History of America, σ. 386)
swans είπε
Τα τρία κύματα απεργιών στη δεκαετία του ‘30
II-2-1 Πρώτο κύμα απεργιών (1932)
Οι απεργίες γίνονται ενάντια στις περικοπές μισθών που προωθούν οι εργοδότες.
Απεργία ανθρακωρύχων στο Ιλλινόις
Τον Απρίλιο του ’32 η United Mineworkers of America (Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής) υπέγραψε συμφωνία για τη μείωση των μισθών. Οι 150.000 απεργοί την απέρριψαν δύο φορές. Οι απεργοί δέχτηκαν ένοπλες απειλές. Τον Αύγουστο του 1932 25.000 ανθρακωρύχοι βάδισαν προς την πόλη Franklin. Η αστυνομία άνοιξε πυρ όταν διέσχισαν τα όρια της πόλης, σκοτώνοντας αρκετούς ανθρώπους. Η εξέγερση όμως κέρδισε έδαφος και τελικά έγινε αναγκαία η επέμβαση της Εθνικής Φρουράς, που τρομοκράτησε ολόκληρη την περιοχή.
Απεργία εργαζομένων κλωστοϋφαντουργίας στη Βόρεια Καρολίνα
Τον Ιούλιο του ’32, αρκετές εκατοντάδες εργαζομένων σε έξι εργοστάσια καλτσοποιίας στο High Point κατέβηκαν σε απεργία κατά της περικοπής του 25% της αμοιβής τους με το κομμάτι (η δεύτερη στο ίδιο έτος). Το κίνημα εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή. Την επόμενη μέρα εκατό εργοστασιακές μονάδες από τον τομέα των επίπλων έκλεισαν. Η γενική απεργία άρχισε στα Kernesville, Jamestown, Lexington, και Thomasville. Δυο μέρες μετά απεργοί στο High Point λεηλάτησαν ένα κινηματογράφο, στον οποίο τους είχαν αρνηθεί την είσοδο χωρίς εισιτήριο. Δεδομένου ότι η απεργία εξαπλωνόταν, με τη μεσολάβηση του κυβερνήτη οι περικοπές των μισθών στο High Point ακυρώθηκαν. Οι απεργοί επέστρεψαν στην δουλειά τους σταδιακά. Το κίνημα ήταν απολύτως αυθόρμητο, χωρίς οργανωτές από το Κομμουνιστικό Κόμμα ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Ωστόσο, οδήγησε στο σχηματισμό στο High Point ενός εργοστασιακού συνδικάτου3, που την εποχή εκείνη μετρούσε 4.000 μέλη. (I. Bernstein, The Lean Years, and J. Brecher, Strike!, σ. 148)
II-2-2 Το New Deal (1933)
Η ψήφιση του National Industrial Recovery Act4 (NIRA -Νόμος για την Εθνική Βιομηχανική Ανάκαμψη ) άνοιξε το δρόμο για μια νέα ώθηση στην οικονομία με βάση το κεϋνσιανό μοντέλο. Στο περίφημο άρθρο 7 αναγνωριζόταν το δικαίωμα οργάνωσης σε συνδικάτα, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να συρρέουν σ’ αυτά. Έλπιζαν ότι με τη βοήθεια του Ρούζβελτ τα συνδικάτα θα ανάγκαζαν τους εργοδότες να πάρουν πίσω τις μειώσεις των μισθών και την αύξηση του ρυθμού της παραγωγής –δύο ζητήματα που θίχτηκαν σε πολλούς τομείς. Τα συνδικάτα καλωσόρισαν τα νέα μέλη, προσπαθώντας ορισμένες φορές να τους οργανώσουν κλαδικά, χωρίς αυτό να γίνει αποδεκτό από τους ίδιους τους εργαζόμενους (π.χ. Akron). Ωστόσο, δεν έδειξαν μεγάλη μαχητικότητα στα ζητήματα των εργαζομένων. Ένα νέο κύμα απεργιών, συχνά άγριων, θα ακολουθούσε.
swans είπε
II-2-2 Δεύτερο κύμα των απεργιών (1934)
Απεργία της Longshoremen στη Δυτική Ακτή
Μετά την ψήφιση του NIRA οι εργαζόμενοι εντάχθηκαν μαζικά στα συνδικάτα. Χαρακτηριστικά το 1933, το 95% των λιμενεργατών του Σαν Φρανσίσκο ανήκε στην International Longshoremen’s Association (ILA -Διεθνής Ένωση Φορτοεκφορτωτών Πλοίων).
Το 1934, η βάση του ILA πίεζε την ηγεσία της Ένωσης να αμφισβητήσει μια διαδικασία που οι ίδιοι ονόμαζαν «σκλαβοπάζαρο», με τους εργοδηγούς να διαλέγουν κάθε πρωί εκείνους που ήθελαν για την ημέρα. Οι φορτοεκφορτωτές απαίτησαν την αντικατάσταση με ένα σύστημα προσλήψεων κάτω από τον έλεγχο του συνδικάτου. Οι γραφειοκράτες του ILA δεν τους υποστήριζαν. Μέλη του Κ.Κ. ήταν ενεργά στη βάση.
Η ηγεσία του ILA πρότεινε συμβιβασμό με τα αφεντικά που δεν έγινε δεκτός και το Μάιο του 1934 οι φορτοεκφορτωτές αποχώρησαν από κάθε λιμάνι της Δυτικής Ακτής. Μέσα σε τέσσερις ημέρες οι οδηγοί φορτηγών αποφάσισαν να μην μεταφέρουν εμπορεύματα που εκφορτώνονταν από απεργοσπάστες. Άλλοι ναυτεργάτες (ναύτες, καμαρότοι, μάγειρες, πυροσβέστες κλπ.) εντάχθηκαν στο κίνημα. Στις 21 Μαΐου συστάθηκε η Κοινή Επιτροπή Απεργίας Ναυτεργατών, με εκπροσώπους από κάθε συνδικάτο που συμμετείχε στην απεργία. Η απεργία, όχι χωρίς συγκρούσεις, κράτησε για εβδομάδες. Πολλές απόπειρες διαμεσολάβησης αποδοκιμάστηκαν από τη βάση. Δυο μήνες αργότερα, στο τέλος μιας μέρας συγκρούσεων, ο κυβερνήτης κάλεσε την Εθνική Φρουρά. Οι απεργοί επέστρεψαν στη δουλειά.
Η βίαιη καταστολή ισχυροποίησε την ιδέα για μια γενική απεργία, που συζητιόταν εδώ και βδομάδες από τα συνδικάτα της AFL5 . Παρά τη διαφωνία της ηγεσίας της AFL στο Σαν Φρανσίσκο, η γενική απεργία ξέσπασε στα μέσα Ιουλίου. Περίπου 130.000 εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργία και η πόλη ουσιαστικά παρέλυσε. Η AFL προσπάθησαν να ελέγξει την απεργία με τη θέσπιση της Γενικής Επιτροπής Απεργίας, η οποία έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να σαμποτάρει τις πρωτοβουλίες της βάσης. Η γενική απεργία έληξε μετά από τέσσερις ημέρες, και ο φορτοεκφορτωτές υποχώρησαν στα σημαντικότερα αιτήματά τους. (Brecher, Strike!, σ. 150)
Μινεάπολη, απεργία οδηγών φορτηγού
Στις αρχές του 1934, το συνδικάτο μπλόκαρε τις 65 από τις 67 υπαίθριες αποθήκες κάρβουνου της πόλης διεκδικώντας την επίσημη αναγνώρισή του. Το πέτυχε μέσα σε τρεις μέρες και στο εργοστασιακό συνδικάτο συνέρρευσαν χιλιάδες νέα μέλη. Υποτίθεται ότι τον τοπικό έλεγχο του συνδικάτου τον είχαν τροτσκιστές.
Μόλις αναγνωρίστηκε, το συνδικάτο προσπάθησε να καταλήξει σε συμφωνία με τους εργοδότες, οι οποίοι αρνήθηκαν. Το Μάιο του ’34 οργανώνει απεργία. Η πόλη αποκλείστηκε και οι μεταφορές παρέλυσαν. Η απεργία ήταν πολύ καλά οργανωμένη, με το επιτελείο να βρίσκεται σε ένα γκαράζ στο κέντρο, σε συνεχή τηλεφωνική επικοινωνία με όλα τα μέλη σε πικετοφορία. Κάθε στιγμή υπήρχαν τουλάχιστον 500 άτομα στο επιτελείο, έτοιμα να στηρίξουν άμεσα τα μέλη σε πικετοφορία οπουδήποτε στην πόλη. Στο γκαράζ σερβίρονταν 1000 γεύματα τη μέρα από 120 μάγειρες, υπήρχε ομάδα ιατρικής βοήθειας και ομάδα μηχανικών για τη συντήρηση των 100 οχημάτων της απεργιακής επιτροπής. Η επίσημη απεργιακή επιτροπή αποτελούνταν από 100 μέλη της βάσης. Συνελεύσεις γίνονταν τακτικά.
Η αντεπίθεση των αφεντικών επίσης ήταν πολύ καλά οργανωμένη, συσπειρωμένη γύρω από τη Συμμαχία Πολιτών, που είχε φροντίσει να κρατήσει τα συνδικάτα έξω από την πόλη για 25 χρόνια.
Συνέβαιναν ανοιχτές μάχες. Η δεύτερη μάχη, την ενδέκατη μέρα της απεργίας, ήταν μια αδιαμφισβήτητη νίκη των εργατών, οι οποίοι συμμετείχαν μαζικά και εκδίωξαν τους μπάτσους από την πόλη. Αν και τίποτα δεν είχε διευθετηθεί, η δουλειά ξανάρχισε, ενώ κάθε πλευρά προετοιμαζόταν για την επόμενη αιτία αντιπαράθεσης. Τον Ιούλιο μια δεύτερη απεργία ξέσπασε, ακόμα καλύτερα οργανωμένη από αυτή του Μαΐου και υποστηρίχθηκε σθεναρά από την κοινή γνώμη. Την τέταρτη μέρα η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Αυτό πυροδότησε τεράστιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ο κυβερνήτης κήρυξε πολεμικό νόμο και κάλεσε την Εθνοφρουρά. Οι πικετοφορίες άρχισαν όμως ξανά με ανανεωμένη θέρμη. Οι αρχές, οι οποίες είχαν συλλάβει τα ηγετικά μέλη και είχαν καταλάβει το επιτελείο της απεργίας, αναγκάστηκαν να αποτραβηχτούν και στη θέση τους κατέλαβαν την έδρα της Συμμαχίας Πολιτών. Μετά από ένα μήνα απεργίας με την πόλη ακινητοποιημένη, οι εργοδότες υποχώρησαν.
Απεργία κλωστοϋφαντουργών, Σεπτέμβριος 1934
Η βιομηχανία απάντησε στην κρίση με περικοπή μισθών και ωρών εργασίας. Η United Textile Workers (UTW -Ένωση Εργατών Κλωστοϋφαντουργίας) συνεργάστηκε ανοιχτά και απομόνωσε την πρώτη απεργία (Αλαμπάμα, Ιούλιος ’34). Τελικά μια γενική απεργία από όλους τους εργάτες στην κλωστοϋφαντουργία ξέσπασε στις 3 Σεπτεμβρίου. Δύο ημέρες μετά 65.000 εργάτες βγήκαν στους δρόμους στη Βόρεια Καρολίνα, ενώ συνολικά 325.000 εργάτες απεργούσαν. Τα «ιπτάμενα σμήνη», μια τακτική αποτελεσματική και σε ευρεία χρήση, αποκηρύχθηκε από την ηγεσία της UTW. Πενήντα σμήνη στην Καρολίνα αποτελούμενα από 200 έως 650 απεργούς το καθένα, εξασφάλιζαν ότι στις πόλεις μέσα στις οποίες κινούνταν, τα κλωστήρια θα έμεναν κλειστά. Μέσα σε μια βδομάδα κλήθηκε η Εθνική Φρουρά και κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος, ενώ οι ιδιοκτήτες των κλωστηρίων επιστράτευαν πολυάριθμους ιδιωτικούς φρουρούς. Μετά από μια ένοπλη αντιπαράθεση, στην οποία σκοτώθηκαν 7 απεργοί, η απεργία έγινε ισχυρότερη οργανωτικά και κέρδισε την υποστήριξη εργατών και σε άλλους βιομηχανικούς κλάδους, παρά την αποτροπή της AFL. Μέσα σε λίγες μέρες η απεργία εξαπλώθηκε κατά μήκος της Ανατολικής Ακτής. Μετά από νικηφόρες μάχες των απεργών με την Εθνοφρουρά, ο κυβερνήτης κάλεσε σε βοήθεια ομοσπονδιακά στρατεύματα. Με την έγκριση των συνδικάτων δήλωσε ότι αυτή δεν ήταν μια απεργία του τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, αλλά μια κομμουνιστική εξέγερση.
Στις 20 Σεπτεμβρίου, παρόλο που νέοι απεργοί εξακολουθούσαν να εντάσσονται στο κίνημα (421.000 στο απόγειό του), ορισμένα κλωστήρια ξανάρχισαν να δουλεύουν. Η Εξεταστική Επιτροπή που διορίστηκε από τον Ρούζβελτ κάλεσε τους απεργούς να σταματήσουν την απεργία και δεσμεύτηκε ότι θα μελετήσει τα διάφορα ζητήματα της αντιπαράθεσης. Η Επιτροπή Απεργίας αντιμετώπισε αυτή την έκβαση ως νίκη και, στις 22 Σεπτεμβρίου, ζήτησε από τους απεργούς να επιστρέψουν στη δουλειά.
swans είπε
II-2-3 Σημαντική άνοδος των άγριων καθιστικών απεργιών (wildcat sit-down)
Οι απογοητευμένοι εργάτες έφευγαν μαζικά από τα συνδικάτα. Μια νέα τακτική εμφανίστηκε –η καθιστική απεργία- που ξεκάθαρα πηγάζει από την απειθαρχία των εργατών στη μαζική παραγωγή. Η καθιστική απεργία είναι μια μορφή άγριας απεργίας μέσα στο χώρο εργασίας. Συχνά είναι μερική, σύντομη («quickies»), αλλά προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στη γραμμή παραγωγής. Αυτή η μορφή αγώνα φαίνεται ότι αντιστοιχεί συγκεκριμένα στο φορντικό μοντέλο της μαζικής παραγωγής. Οι άγριες καθιστικές απεργίες υποσκελίστηκαν από τις καταλήψεις εργοστασίων χάρη στην πειθώ των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
II-2-4 Το τρίτο κύμα των απεργιών: καταλήψεις εργοστασίων 1936-7
Goodyear (Akron), Φεβρουάριος-Μάρτιος, 1936
Μετά από αρκετές προσπάθειες, μια καθιστική απεργία ξέσπασε στις 14 Φεβρουαρίου του 1936. Το συνδικάτο οδήγησε τους εργάτες έξω από το εργοστάσιο. Την έκτη ημέρα της απεργίας, η C.I.O.6 έστειλε εκπροσώπους και η United Rubber Workers (Ένωση Εργατών Ελαστικών) τελικά επικύρωσε την απεργία. Μέχρι τότε όμως όλα είχαν γίνει από τη βάση: πικετοφορίες γύρω από το εργοστάσιο που είχε τεράστια περίμετρο, συντονισμός της απεργίας εκλεγμένος από τους ίδιους τους απεργούς, ένα συσσίτιο σούπας. Αργότερα, λόγω της φήμης για επίθεση κατά των απεργών, το συνδικάτο ενημέρωνε όλη τη νύχτα τους εργάτες μέσω ραδιοφώνου, για να είναι έτοιμοι να σπεύσουν όπου χρειαζόταν. Πρόταση για τη διαμεσολάβηση από τον Ρούσβελτ απορρίφθηκε από τους εργάτες. Μετά από περισσότερο από ένα μήνα, η Goodyear δέχθηκε σχεδόν όλα τα αιτήματα, όχι όμως και την αναγνώριση του συνδικάτου. Η απειθαρχία των εργατών παρέμεινε σημαντική και μετά την επιστροφή τους στο εργοστάσιο, με πολλές καθιστικές απεργίες. Η κατάσταση αυτή φέρνει στο νου την εξέγερση των εργατών μαζικής παραγωγής κατά τη δεκαετία του ΄60.
swans είπε
Αυτοκινητοβιομηχανία 1936-37
Η ίδια ατμόσφαιρα επικρατούσε και στην αυτοκινητοβιομηχανία, όπου η αύξηση του ρυθμού παραγωγής δημιουργούσε συνεχώς δυσαρέσκεια. Οι εργάτες οργανώνονταν ανεπίσημα με σκοπό να αντισταθούν στις πιέσεις των εργοδοτών. Ήδη από το 1934, η ένταση αυξανόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία, με τους εργάτες μαζικά να πιέζουν τα συνδικάτα προς την οργάνωση μιας απεργίας. Η AFL ωστόσο έβαζε συνεχώς φρένο. Τελικά η ηγεσία της AFL ζήτησε από τον πρόεδρο Ρούσβελτ να παρέμβει και να απαιτήσει την αναβολή της απεργίας. Οι τοπικοί εκπρόσωποι συμφώνησαν τελικά να την ακυρώσουν, παρόλο που ο συμβιβασμός που πρότεινε ο Ρούσβελτ ήταν στην πραγματικότητα μεγάλη ήττα για τους εργάτες. Αυτοί σύντομα συνειδητοποίησαν ότι είχαν προδοθεί και εγκατέλειψαν το συνδικάτο. Όσοι με αγωνιστική διάθεση παρέμειναν στράφηκαν προς τη CIO. (Αυτή την περίοδο η CIO ήταν ακόμα μέρος της AFL.) Αυτό ήταν και το σημείο εκκίνησης για τις καθιστικές απεργίες στην αυτοκινητοβιομηχανία. Η αναδυόμενη συμμαχία των εργοστασιακών συνδικάτων της CIO καθοδήγησε αυτό το κύμα της αμφισβήτησης στο να βγάλει ρίζες και να κερδίσει την αναγνώριση των συνδικάτων από τα αφεντικά. Στα τέλη του 1936 πολλές απεργίες ξέσπασαν στην αυτοκινητοβιομηχανία, συνήθως με πρωτοβουλία της βάσης (οργανωμένης ή μη σε συνδικάτα) και ενάντια στη βούληση των στελεχών της United Auto Workers (UAW -Ένωση Εργατών Αυτοκινητοβιομηχανίας).
General Motors, 18 Νοεμβρίου 1936 – 11 Φλεβάρη 1937
Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο ξεκίνησε και η μεγάλη απεργία στη GM. Για μήνες, τα συνδικάτα, ακόμη και σε τοπικό επίπεδο, ήταν εμφανώς μη αναμεμειγμένα στις πολλές καθιστικές απεργίες που συνέβαιναν. Ωστόσο, το Δεκέμβριο του 1936, το συνδικάτο μετέτρεψε την καθιστική απεργία σε κατάληψη εργοστασίου. Συνοπτική παρουσίαση:
• Ατλάντα, εργοστάσιο Fisher Body, 18/11/36: Εικοσιτετράωρη κατάληψη του εργοστασίου.
• Kansas City, 15/12/36: Κατάληψη του εργοστασίου για να διαμαρτυρηθούν για την απόλυση ενός μέλους του συνδικάτου. Το συνδικάτο έληξε την κατάληψη (αλλά όχι και την απεργία) λόγω των δυσκολιών στη σίτιση των καταληψιών.
• Κλίβελαντ, 28/12/36: Απεργία με πρωτοβουλία της βάσης. Η διοίκηση απαίτησε την εκκένωση του εργοστασίου. Έφυγαν όλοι εκτός από 259 υπαλλήλους (από τους 7200).
• Flint, 30/12/36: Τα δύο εργοστάσια Fisher Body (1.000 και 7.300 εργαζόμενοι) έκλεισαν, το πρώτο αυθόρμητα και το δεύτερο μετά την πρωτοβουλία του συνδικάτου.
• Άλλα εργοστάσια της GM: 13 από αυτά έκλεισαν κατά τις επόμενες ημέρες για διάφορα διαστήματα.
Οι καταλήψεις οργανώθηκαν με βάση ένα στρατιωτικό μοντέλο. Πειθαρχία, συντήρηση εξοπλισμού και εγκαταστάσεων, όχι αλκοόλ, όχι γυναίκες, όχι διασκέδαση. Μία συνέλευση την ημέρα. Ο αριθμός των απεργών ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό αυτών που συμμετείχαν και στην κατάληψη, π.χ. περίπου 450 απεργοί ήταν στην κατάληψη του δεύτερου εργοστασίου Fisher Body (FB2) στο Flint στις 5 Ιανουαρίου, και μόνο 17 στις 26 Ιανουαρίου. «Το πρόβλημα στο Flint ήταν μάλλον να πειστούν να μείνουν μέσα αρκετά άτομα από τους απεργούς ώστε να μπορούν να κρατηθούν τα κατειλημμένα εργοστάσια.» (Fine, σ. 168) Ορισμένοι κρατήθηκαν στις εγκαταστάσεις παρά τη θέλησή τους. Μέλη της UAW από άλλα εργοστάσια ήρθαν να λάβουν μέρος στην κατάληψη. Παρά τις δυσκολίες αυτές, οι καταληψίες απώθησαν επιτυχώς την έφοδο της αστυνομίας στο FB2 τη δέκατη μέρα της απεργίας, που έγινε παρότι ούτε ο κυβερνήτης, ούτε η διοίκηση ήθελαν τη βίαιη έξωση των καταληψιών.
Η απεργία διήρκεσε 44 ημέρες, και έπειτα η GM συμφώνησε να αναγνωρίσει και να διαπραγματευτεί με τα συνδικάτα στα υπό κατάληψη εργοστάσια. Επίσης υποσχέθηκε να μην προβεί σε συμφωνίες με οποιαδήποτε άλλη οργάνωση μέσα σε αυτά για 6 μήνες. Αυτό το μονοπώλιο των 6 μηνών έδωσε τη δυνατότητα στην UAW να εδραιώσει τη θέση της στα εργοστάσια της εταιρείας. Ο επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής στο FB1 δήλωσε «Δεν ήταν αυτό για το οποίο αγωνιζόμασταν» και οι εργάτες παρατήρησαν ότι δεν υπήρχε καμιά αλλαγή σχετικά με τον ρυθμό παραγωγής. Παρ’ όλα αυτά, η εργασία ξανάρχισε. (Πηγές: Jeremy Brecher, Strike!, Boston, 1972. Sidney Fine, Sit Down, Ann Arbor, 1969)
swans είπε
Συμπερασματικά
Με βάση τα παραπάνω, η αντίδραση του προλεταριάτου στην κρίση αναπτύχθηκε σε ορισμένα στάδια:
• Η πρώτη αντίδραση προήλθε από ανέργους που οργανώθηκαν προκειμένου να αγωνιστούν για την επιβίωση τους.
• Απεργίες ενάντια στις περικοπές μισθών αρχίζουν αργότερα, από το 1932.
• Το 1934, ένα δεύτερο κύμα απεργιών συνδυάζει την εναντίωση στις περικοπές μισθών με το αίτημα της αναγνώρισης των συνδικάτων (στα πλαίσια του NIRA). Οι απεργίες κέρδισαν σε ορισμένους βασικούς κλάδους (αυτοκινήτων, μεταφορές) και ηττήθηκαν σε άλλους (κλωστοϋφαντουργία).
• Το 1936-37, το τρίτο κύμα απεργιών ήδη δηλώνει την έλευση της εποχής μετά-την-κρίση. Οι έντονοι αγώνες ενάντια στη γραμμή παραγωγής οδήγησαν σε μία νέα μορφή συνδικαλισμού, προσαρμοσμένη στο φορντισμό, κάτι που έμελλε να επικρατήσει σε όλες τις βιομηχανοποιημένες χώρες. Όπως και στη Γαλλία το 1968, ήταν το συνδικάτο και όχι οι εργάτες που ωφελήθηκε κυρίως από τις καταλήψεις εργοστασίων. Έτσι με τη συνεργασία της κυβέρνησης, η οποία δημιούργησε ένα άκαμπτο θεσμικό πλαίσιο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις (νόμος Wagner -19357 και Εθνικό Συμβούλιο Σχέσεων Εργασίας) η C.I.O8 κατόρθωσε να κατευθύνει το κίνημα των καθιστικών απεργιών πίσω σε μορφές οργάνωσης οι οποίες, αντί να αμφισβητούν την εξουσία της διοίκησης, στην πραγματικότητα ενίσχυαν τη δικιά τους εξουσία πάνω στους εργάτες.
Παρόλο που οι αναμετρήσεις των εργατών με την εργοδοσία ήταν δυναμικές, καμιά ομάδα ή «επαναστατικό» κόμμα δεν κατάφερε να αποκτήσει σταθερό έρεισμα. Το προλεταριάτο, με όλη την αποφασιστικότητά του στην προάσπιση των δικαιωμάτων του, φαίνεται ότι συνεχώς δίσταζε να θέσει θέμα εξουσίας, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο (ενώ οι αυταπάτες για τον Ρούσβελτ ήταν εμφανώς διάχυτες).
Εάν η ανάλυση για τα τρία κύματα απεργιών έχει νόημα, αυτό σημαίνει ότι η αδιαμφισβήτητη ενεργητικότητα του προλεταριάτου κατά τη διάρκεια της κρίσης αφιερώθηκε, τουλάχιστον εν μέρει, στην εδραίωση των συνδικάτων. Τότε μπορεί εύλογα να υποστηριχθεί ότι στους στόχους του αμερικανικού προλεταριάτου κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929 ήταν να κερδίσει την αναγνώριση των συνδικάτων από τις επιχειρήσεις και να επιβάλει τον εργοστασιακό συνδικαλισμό.
το κείμενο μεταφράστηκε από το Factory – επιθεώρηση για τους μητροπολιτικούς ανταγωνισμούς http://factoryfanet.wordpress.com/
http://www.rebelnet.gr/articles/view/USA-1929-Reactions-of-the-American-proletariat-dur/highlight:%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%87%201929
ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ είπε
Κολλαει !!!
τι ονειρο ειδες π μου ??!! εχω ξεστραβωθει !
ΠΠ
φωτεινη είπε
Μπραβο Αμετανοητε
πολυ καλο και κατανοητο αρθρο και για μας
που δεν πολυκαταλαβαινουμε τα οικονομικα.
τι να περιμενουμε τωρα;τον τριτο παγκοσμιο;η θα βρεθει καποια λυση
λιγοτερο δραστικη;
Αμετανόητος είπε
@φωτεινή
Αρχικά πιστεύω να μην πειράχτηκες που σου έκανα πλακίτσα χθές…
αυτό το αρθράκι είναι ιστορία όχι οικονομικά…
προσπάθησα να δώσω συνοπτικά κάποιες πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας…
για να καταλάβουμε ότι εμείς οι άνθρωποι το έχουμε ξαναπεράσει…
λύση στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν υπάρχει,για εμένα.
παλιό ξαναζεσταμένο φαγητό…
όταν είπα σε έναν φημισμένο δημοσιογράφο,γερμανό,με οικονομικές σπουδές,που έτυχε να τον συναντήσω στο Σύνταγμα πριν από κανά δυό χρόνια…ότι πρέπει να πάμε στον Κeynes…
μου είπε “μπα,είναι ακριβός,στοιχίζει”…
Αυτή η απάντηση αντανακλά τη σκέψη όλων των λαμογιών που μας κυβερνάνε…
Για τις τράπεζες δίνουν τα “άντερά τους” και για τον άνθρωπο τίποτα,μπορεί ελεύθερα να πεθάνει.
“Ο παλιός κόσμος πεθαίνει,ο καινούριος πασχίζει να γεννηθεί,είμαστε στην εποχή των τεράτων”
Ζ.Ζίζεκ
Αν θα γίνει πόλεμος,με όπλα, δεν ξέρω, πάντως αυτό που συμβαίνει στην ανθρωπότητα είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.
Οσοι δεν το έχουν συνειδητοποιήσει καλό είναι να ξυπνήσουν από μόνοι τους…
Αν δεν το κάνουν, θα τους ξυπνήσουν σίγουρα οι βόμβες που θα σκάσουν στο ίδιο το σπίτι τους…
ciao bella
φωτεινη είπε
οχι βρε,δεν παρεξηγηθηκα με την πλακιτσα.
απο ποτε η ιστορια δεν ειναι οικονομικα Αμετανοητε;
αντε και να γραφεις πιο συχνα.
το ξερω δεν εχεις χρονο,δεν κανεις προσηλυτισμο…κ.λ.π.,κ.λ.π..
να γραφεις πιο συχνα!!!!
σταυρούλα πετρίδου είπε
Mπράβο Αμετανόητε για το εκπληκτικό ,λιτό και κατανοητό άρθρο σου.
Μου άρεσε αυτό που έγραψες για την νέα τάξη πραγμάτων που δεν είναι νέα ,αλλά πολύ πολύ παλιά.
Επειδή τέτοιες καταστάσεις τα προηγούμενα χρόνια κατέληγαν σε πολέμους,να περιμένουμε πόλεμο με όπλα,τώρα πια ή υπάρχει άλλη λύση;
Αμετανόητος είπε
Ευχαριστώ Σταυρούλα
αυτό που με ρωτάς το είπα πιό πάνω στην Φωτεινή…
Δεν ξέρω.
Κάποιοι αναλυτές πάντως περιμένουν ένα μεγάλο γεγονός μέσα στο 2012.
Αλλη λύση στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν βλέπω…
Εδωσαν πλήρη “ελευθερία” (ασυδοσία) στο σύστημα…κατέστρεψε κράτη,κυβερνάνε οι πολυεθνικές και τώρα θέλει να διαλύσει και επίσημα όλα τα κοινοβούλια δηλαδή την οποιαδήποτε εξουσία έχει,αποφασίζει και δίνει ο Λαός…
Το σύστημα αυτό πρέπει να το καταργήσουν στην πράξη οι ιδιοι οι Λαοί.
Με αντίσταση και αγώνα.
Φαίνεται ότι κάτι γίνεται…παντού.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ είπε
«η αρπαγή και η απληστία μπορούν να συνεχιστούν μόνο ως ένα σημείο,κάποια στιγμή θα έρθει η κατάρρευση» και εννοούσε τότε τις Η.Π.Α, μήπως τώρα αυτή η φράση αφορά όλο τον Πλανήτη ?
μα η αρπαγη και η απληστια ειναι οι κινητηριες δυναμεις του καπιταλισμου …διαχρονικα .
Εμεις εχουμε πει εδω και χρονια οτι η κριση αυτη ειναι δομικη ,του συστηματος,ειναι κριση υπερπαραγωγης και υπερσυσσωρευσης κεφαλαιων εν μεσω μαλιστα και οξυμενων ενδοιμπεριαλιστικων αντιθεσεων …Αρα ξερεις πολυ καλα οτι την “ξεπερνα” ή προσπαθει να την ξεπερασει το συστημα με ενα τροπο …….ΠΑΝΤΑ :
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
κι επειδη οι αδαεις δεν ξερουν τι σημαινει αυτο …κι επειδη και η ΓΓ το ειπε αποξω αποξω χτες στον Χατζηνικολαου …..παμε για 3οΠΠ
Αμετανόητος είπε
Αγαπητέ Λεω,
Εχεις δίκιο,και μάλλον ξέρουμε καλά και οι δύο ποιός έχει δίκιο…
Επειδή γνωρίζω ότι είσαι ψαγμένος αρκετά και αν μιλήσουμε στην οικονομική γλώσσα που ξέρω και ξέρεις, σίγουρα πολλοί δεν θα μας καταλάβουν …
Για αυτόν το λόγο προσπαθώ εδώ και παααααααααααάρα πολλά χρόνια σε φίλους,γνωστούς απλούς συνανθρώπους μας να τους δώσω να καταλάβουν ότι το έργο είναι πάντα το ίδιο,αλλά με άλλους πρωταγωνιστές…
Και έτσι σήμερα κάθησα να γράψω δύο-τρία πράγματα “χειροπιαστά” που έχουν να κάνουν με τη ζωή όλων των ανθρώπων,είτε βρίσκεσαι στην Ταϋλάνδη,είτε στην Πορτογαλία είτε στην Αγγλία…
Ασχετα βέβαια αν διαδραματίστηκαν στην Αμερική του ’29.
Οι συνθήκες είναι το ίδιο.
Καρμπόν.
Ο Βενιζέλος το είπε άλλωστε.
Πάμε στο 2004.
Εγώ πάντως,(και εννοώ για το 95% των Ελλήνων) νομίζω ότι είμαστε στο 1981…
Moνοκατοικία προς πώληση στο νομό Ηρακλείου (Γάζι) 130 τ.μ., 170.000€ « IΣΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΙΚΗ είπε
[...] Good night and Good luck. (olympia.gr) [...]
Kωδ.: 360652: Moνοκατοικία προς πώληση στο νομό Ηρακλείου (Γάζι) 130 τ.μ., 170.000€ « IΣΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΙΚΗ είπε
[...] Good night and Good luck. (olympia.gr) [...]
Η ανάγκη των κρίσεων « www.olympia.gr είπε
[...] άρθρο http://olympia.gr/2011/10/15/good-night-and-good-luck/ προσπάθησα να δώσω συνοπτικά τα αποτελέσματα της [...]
H δημιουργική καταστροφή του κεφαλαίου ή “περί λεπιδόπτερων” « www.olympia.gr είπε
[...] http://olympia.gr/2011/10/15/good-night-and-good-luck/ [...]