www.olympia.gr

Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

ΣΑΝ ΑΠΟΨΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ, ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ. ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΟΤΩΝΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…

Posted by olympia spyr στο Σεπτεμβρίου 10, 2011

«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !….»

Αφιερωμένη σε όλους αυτούς που σήμερα εκτελούν πάλι την Ελληνίδα μάνα και την οικογένεια. Τους Γερμανοτσολιάδες της Siemens, του μνημονίου, της εκποίησης Εθνικής κυριαρχίας που κάποιοι σαν την Λέλα κέρδισαν με αίμα. Να την θυμάστε καλά.

Χαράματα 8 Σεπτέμβρη 1944, η εκτέλεση της Λέλας Καραγιάνη…

H μεγάλη ηρωίδα πολύτεκνη μητέρα της Eθνικής Aντίσταση παράδειγμα στίς μέρες μας, αλλά και μέτρο σύγκρισης…
Aπό τον Δρ. Νίκο ΚρεμμύδαΓεννήθηκε στην Λίμνη Ευβοίας το 1898. Ήταν η ψυχή τής της αντιστάσεως, την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Με κέντρο ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το φαρμακείο τού άνδρα της, στην Πατησίων, αρχικά οργάνωσε ένα δίκτυο για την απόκρυψη, περίθαλψη και φυγάδευση Άγγλων στρατιωτικών. Αργότερα, με κέντρο την Μονή τού Αγίου Ιεροθέου στα Μέγαρα, συγκρότησε την παράνομη οργάνωση «Μπουμπουλίνα», με πρώτα μέλη τον συζυγό της και τα 7 παιδιά της…
Η οργάνωση σε συνεργασία της με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ, καθώς και διάφορους αντιφασίστες και…
αντιναζιστές που υπηρετούσαν μέσα στις υπηρεσίες των στρατευμάτων των κατακτητών είχε χαρακτήρα κατασκοπευτικό και αποστολής πληροφοριών. Με τη δράση της βυθίστηκαν πολλά πλοία, ανατινάχτηκε το αεροδρόμιο του Τατοϊου και κάηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών.
Στις 11 Ιουλίου 1944, οι Γερμανοί πληροφορούνται, από τον ‘Εφιάλτη¨ , – Ριζόπουλος λέγονταν, για την δράση της και την συλλαμβάνουν. Την οδηγούν στα κολαστήρια των S.S., στην οδό Μέρλιν, και την βασανίζουν για να ομολογήσει την δράση της. Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια ώς καί απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της…. Ακλόνητη και ατάραχη με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: «Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας !….»
Τα χαράματα της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, οδηγήθηκε μαζί με άλλους πατριώτες στο Δαφνί, όπου εκτελέσθηκε ψάλλοντας με γενναιότητα τον Εθνικό Ύμνο .
Αποσπάσματα από το χρονικό :
“ Ενας Γερμανός, ονόματι Λίντερ, συνεργαζόταν μέ τήν Καραγιάννη καί είχαν καταφέρει νά σώσουν πολλούς πατριώτες. Τόν Λίντερ τόν τουφέκισαν τά ΕΣ-ΕΣ, τό Γενάρη του ’44. Αλλος Γερμανός, ο Μάρκοβιτς τής έδωσε τά σχέδια του αεροδρομίου στό Τατόϊ. Η Λέλα έστειλε τά σχέδια στό Κάϊρο, και η RAF κατέστρεψε τό αεροδρόμιο. Η Λέλα, συνεχίζοντας τή δράση της, στρατολόγησε μία δακτυλογράφο του Γερμανικού Ναυαρχείου καί από πληροφορίες της, έστελνε τά ακριβή δρομολόγια των νηοπομπών στούς Συμμάχους, οι οποίοι τίς περίμεναν καί τίς κατεβύθιζαν “

“ Η Λέλα τουφεκίστηκε ένα μήνα πρίν τήν απελευθέρωση. Είχε συλληφθεί, αυτή μέ τέσσερα από τά παιδιά της, από τήν κατάθεση του συνεργάτη της Ριζόπουλου. Τήν ανάκριση τήν ανέλαβε ο αιμοβόρος Γερμανός ανακριτής Μπαίκε. Οταν ο Ριζόπουλος επανέλαβε τίς κατηγορίες μπροστά της αυτή τόν έφτυσε. Οταν ο Μπέκε τήν κτύπησε του ανταπέδωσε τό κτύπημα, όταν τήν απείλησε ότι θά σκοτώσει τά παιδιά της, του απάντησε ότι δέν είναι δικά της τά παιδιά, αλλά παιδιά της Ελλάδος “
H μεγάλη ηρωΐδα πολύτεκνη μητέρα της πραγματικής Eθνικής Aντίστασης.H δράση και η εκτέλεσή της όπως την περιέγραψε ο γυιός της Bύρων KαραγιάννηςΑρθρογράφος: Βύρων Καραγιάννης, τέκνο Λέλας Καραγιάννη

Ήταν Άνοιξη του 1941, όταν μετά από σκληρή πάλη έξι μηνών, έπεσαν τα μαύρα πέπλα του Ναζισμού και του Φασισμού πάνω στην γαλάζια μας χώρα… Ακολούθησαν σε λίγο: πείνα, βία, τρομοκρατία, εκτελέσεις, θάνατος. O λαός μας υπέφερε, δυστυχούσε και έμοιαζε να έχει χάσει κάθε ελπίδα.

Τότε άρχισε να γεννιέται, σε μερικές γενναίες και αδάμαστες ψυχές, η ανάγκη της αντίστασης, ανάγκη για την δημιουργία ομάδων από ψυχωμένους πατριώτες, που θα αναπτέρωναν το κλονισμένο φρόνημα του ελληνικού λαού και θα τον ωθούσαν σε πράξεις αντίστασης κατά των κατακτητών.

Με βαθιά συγκίνηση σας γνωρίζω ότι η πρώτη που οργάνωσε μια τέτοια ομάδα αντίστασης ήταν η αξέχαστη μάνα μας, η Λέλα Καραγιάννη. Είχε επτά παιδιά να φροντίσει, να θρέψει, να μεγαλώσει. Όμως ήταν τόση η αγάπη της για την πατρίδα που έβαλε την οικογένεια σε δεύτερη μοίρα. Υπεράνω όλων η Πατρίδα! Ακριβώς όπως δίδασκαν οι πρόγονοί μας.

Την οργάνωση ονόμασε «Μπουμπουλίνα» και την απετέλεσαν λίγοι στην αρχή, αποφασισμένοι πατριώτες, και τα μεγαλύτερα απ’ τα παιδιά της.

Άρχισε να προκαλεί σαμποτάζ σε βάρος των κατακτητών και ήρθε σε επαφή με το συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, όπου διεβίβαζε πληροφορίες για τις κινήσεις του εχθρού. Oι Γερμανοί προσπαθούσαν να την ανακαλύψουν, αλλά δεν το κατόρθωναν.

Και ενώ πια ροδοχάραζε η ελευθερία πάνω απ’ την τυραννισμένη χώρα, η Λέλα Καραγιάννη, ύστερα από προδοσία, συλλαμβάνεται μαζί με τα 5 μεγαλύτερα παιδιά της. Στα χέρια των Ες-Ες μαρτύρησε, αλλά δεν πτοήθηκε. Δεν απεκάλυψε κανένα συναγωνιστή ούτε όταν βρέθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αντίθετα, βρήκε τον θάνατο, ψέλνοντας τον Εθνικό μας Ύμνο, τον ύμνο προς την Ελευθερία για την οποία θυσιάστηκε.

Oι γονείς μου, Νικόλαος και Λέλα Καραγιάννη, απέκτησαν επτά (7) παιδιά. Εγώ είμαι το τέταρτο στη σειρά. Όλα μεγαλώσαμε μέσα σ’ ένα χριστιανικό περιβάλλον, με τις παραδόσεις της φυλής μας, όπου η φιλοπατρία ήταν ανωτέρα στην ιεράρχηση των καθηκόντων. Είχαμε πάθος για την πατρίδα μας, που μας το ενέπνευσαν οι γονείς μας και προπάντων η μητέρα μας.

Με την κήρυξη του πολέμου

Όταν κηρύχθηκε ο Ιταλοελληνικός πόλεμος, η μητέρα, αλλά και εμείς, τ’ αγόρια, λυπηθήκαμε που ήμασταν μικροί και δεν είχαμε την ηλικία για να πολεμήσουμε στην πρώτη γραμμή για τα πάτρια. Το μόνο που απέμενε ήταν να καταταχθούμε στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού και αυτό κάναμε. Τα τέσσερα απ’ τα μεγαλύτερα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, ύστερα από μια σύντομη εκπαίδευση, γίναμε τραυματιοφορείς του Ερυθρού Σταυρού, η δε αδελφή μου Ιωάννα υπηρέτησε ως αδελφή τραυματιοφορέας στους συρμούς, στην μεταφορά των τραυματιών απ’ το μέτωπο. O στρατός μας νικούσε τους Ιταλούς, παρά την μεγάλη αριθμητική υπεροχή τους, και εμείς ζούσαμε σε μια εθνική έξαρση. Αλίμονο όμως, γιατί εκεί που νικούσαμε τους εισβολείς, ξαφνικά μας επετέθησαν οι Γερμανοί, για να σώσουν τους Ιταλούς συμμάχους τους, που εμείς οι Έλληνες είχαμε πάρει στο κυνήγι. Επόμενο ήταν η Ελλάδα να υποκύψει στον Χιτλερικό οδοστρωτήρα και από νικήτρια να βρεθεί σκλαβωμένη από δύο στρατούς. Η πατρίδα μας ήταν απ’ τον Απρίλιο του 1941 κάτω από διπλή κατοχή.

Μ’ αυτές τις πεποιθήσεις και τα ιδανικά, με τα οποία γαλουχηθήκαμε, δεν ήταν δυνατόν να αδιαφορήσουμε γι’ αυτήν την Κατοχή και να περιμένουμε τους συμμάχους να νικήσουν και να μας ελευθερώσουν. Θυμάμαι τη μητέρα μας που έλεγε το αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», δηλαδή ότι έπρεπε ο κάθε Έλληνας να ξεσηκωθεί, να αγωνισθεί για την ελευθερία του και όχι να περιμένει τους συμμάχους να τον ελευθερώσουν. Και αυτό ακριβώς έκανε εκείνη. Ξεσηκώθηκε και αγωνίσθηκε.

Η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση

Όλα άρχισαν απλά, αυθόρμητα απ’ τα βάθη της καρδιάς μας. Απ’ τις πρώτες ημέρες που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα τα στρατεύματα κατοχής, άρχισε από μόνη της την πατριωτική της δράση και δημιούργησε ομάδα αντίστασης, η οποία αρχικά απετελείτο απ’ τα μέλη της οικογένειάς μας και μερικούς φίλους μας πατριώτες. Άρχισε να αγωνίζεται ακούραστα με όλη την δύναμη της ψυχής της και καθ’ όλη την διάρκεια της Κατοχής μέχρι το τέλος, την ημέρα που συνελήφθη.

Βέβαια, στην αρχή δεν ήξερε τι να κάνει, ούτε είχε συγκεκριμένα σχέδια, πήγαινε ψαχουλευτά, την καθοδηγούσε η καρδιά της, που ήταν γεμάτη Ελλάδα, και γρήγορα βρήκε το δρόμο της, στην Αντίσταση. Στην αρχή ασχολήθηκε με την περίθαλψη και φυγάδευση των συμμάχων μας, με αυτούς που δεν τα κατάφεραν να φύγουν μαζί με το εκστρατευτικό σώμα και είχαν εγκλωβισθεί στην Ελλάδα. Έλεγε ότι ήταν χρέος και καθήκον ημών των Ελλήνων, να συντρέξουμε τους συμμάχους και συμπολεμιστές μας, που είχαν έλθει απ’ τα πέρατα της γης, για να μας βοηθήσουν, και ότι τώρα που βρίσκονταν σε τραγική θέση, σκόρπιοι σε όλη την Ελλάδα, κυνηγημένοι, πεινασμένοι, και έτρεχαν να κρυφτούν, είχαν απόλυτη ανάγκη απ’ την βοήθειά μας. Εμείς τους βοηθήσαμε με όλη μας την ψυχή, παρά την απειλή του θανάτου και πέρα απ’ τις δυνάμεις μας, και πολλούς απ’ αυτούς τους φυγαδεύσαμε στη Μέση Ανατολή. Εν τω μεταξύ η δράση της μητέρας μπήκε σε άλλο δρόμο. Βρήκε μονοπάτια, που οδηγούσαν στην κατασκοπεία και στις δολιοφθορές κατά του εχθρού. Βρήκε τον τρόπο να κατασκοπεύει τις κυριότερες υπηρεσίες του εχθρού. Oργάνωσε πιο καλά τα σχέδιά της, και χρειαζόταν ικανά στελέχη για να την βοηθήσουν. Μάζεψε γύρω της και άλλους ένθερμους πατριώτες. Έτσι η ομάδα της πλουτίσθηκε με πολλά δυναμικά στελέχη και μεταβλήθηκε, μετά την στελέχωση αυτή, σε αντιστασιακή οργάνωση, την οποία η μητέρα ονόμασε «Μπουμπουλίνα» (απ’ το οικογενειακό όνομα της μητέρας της, η οποία λεγόταν Μπούμπουλη).

Ένας μικρός στρατός

Η οργάνωση ήταν ένας μικρός στρατός που εκινείτο αθόρυβα, σιωπηλά μέσα στο σκοτάδι, με σκοπό να προκαλέσει όσο πιο πολύ κακό μπορούσε στον εχθρό. Ήταν ένας αγώνας ζωής και θανάτου, για την επιβίωσή μας, ως Έθνος και λαός. Η μητέρα ρίχτηκε με ορμή σ’ αυτόν τον ιερό αγώνα μαζί με τα παιδιά της. Όσο μεγάλη και αν ήταν η αγάπη της για μας, δεν μπόρεσε να την κάνει να ξεχάσει ότι πάνω απ’ όλα και από μας ήταν η πατρίδα.Και εμείς, τα έξι απ’ τα επτά πιδιά της, την βοηθήσαμε όσο μπορούσαμε με όλον τον ενθουσιασμό της νεανικής ψυχής μας. Αξιόλογο είναι να τονισθεί εδώ ότι στη οργάνωσή της προστέθηκαν και μερικοί Γερμανοί και Αυστριακοί, αντιναζιστές, αλλά και Ιταλοί, οι οποίοι της παρείχαν πολύτιμες πληροφορίες. Παράλληλα, η «Μπουμπουλίνα» βοηθούσε και τις αντάρτικες ομάδες της υπαίθρου με πολεμοφόδια, που προέρχονταν από αποθήκες των στρατευμάτων κατοχής, και που οι ηρωικές μορφές, για να τα αποκτήσουν, πολλές φορές έδωσαν τη ζωή τους. Ακόμη τις τροφοδοτούσαμε και με φαρμακευτικό υλικό, ένα μέρος του οποίου προερχόταν απ’ την φαρμακαποθήκη του πατέρα μας, διότι εκτός απ’ την αρωματοποιΐα διατηρούσε και φαρμακείο και φαρμακαποθήκη.

Ευθύνες και καθήκοντα

Όλοι είχαμε αναλάβει ορισμένες ευθύνες και καθήκοντα και την βοηθούσαμε, ακόμα και η Νεφέλη που ήταν πολύ μικρή. Πόσες φορές δεν μετέφερα μηνύματά της. Η μητέρα με χρησιμοποίησε πολλές φορές σε επικίνδυνες αποστολές, όπως η μεταφορά σακιδίων γεμάτων με πυρομαχικά και οπλισμό, τα οποία κρύβαμε στο κατάστημα του πατέρα, αλλά και αλλού. Πολλά πυρομαχικά, όπλα και άλλα συναφή, μας έφερνε ο Ζήσιμος Παρρίδος, βασικό στέλεχος της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» και ο οποίος δεν δίστασε να καταταγεί στον γερμανικό στρατό, μόλις του το ζήτησε η μητέρα, σαν μάχιμος διερμηνέας του Τάγματος Χόλμαν, της Μεραρχίας Βραδεμβούργου, σκοπός της οποίας ήταν η δίωξη και εξολόθρευση των αντάρτικων ομάδων στην Στερεά Ελλάδα και αλλού. Αυτό το παλικάρι δέχτηκε να παίξει αυτόν τον άχαρο και επικίνδυνο ρόλο, προσφέροντας εξαιρετικά πολύτιμες υπηρεσίες. Πληροφορούσε την μητέρα για τις κινήσεις και τα σχέδια του Τάγματος Χόλμαν.

Ανθρωποκυνηγητό

Ήταν αρχές του 1944. Oι νίκες και τα αλλεπάλληλα πλήγματα που κατάφεραν οι σύμμαχοι στους Γερμανούς, στα διάφορα μέτωπα, έδωσαν καινούργιες ελπίδες και κουράγιο στους Έλληνες, τους αναπτέρωσαν το ηθικό, και άρχισαν να βλέπουν ότι πλησιάζει η ώρα της λευτεριάς. Τώρα οι όροι της πολεμικής κατάστασης είχαν αντιστραφεί. Oι Γερμανοί, που έβλεπαν να χάνουν τον πόλεμο, ξεσπούσαν με λύσσα πάνω στους αγωνιστές που έπεφταν στα χέρια τους. Έβλεπαν να διαρρέουν τα μυστικά τους και εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό. Με πληροφοριοδότες τους κατόρθωσαν να εντοπίσουν και να συλλάβουν τους αρχηγούς ορισμένων οργανώσεων. Μερικοί δεν άντεξαν τα φρικτά μαρτύρια, στα οποία τους υπέβαλαν, και μίλησαν και έτσι οι Γερμανοί κατόρθωσαν να ανακαλύψουν την ύπαρξη ορισμένων οργανώσεων. Η μητέρα υπό την πίεση των καθηκόντων είχε κουρασθεί ψυχικώς και σωματικώς και αυτό μας ανησύχησε. Oι ιατροί και συνεργάτες της Μιχαήλ Σαρακηνός και Παύλος Βακατάτσης, μας συμβούλεψαν να την βάλουμε στο νοσοκομείο. Με δυσκολία την πείσαμε να δεχθεί.

Συλλήψεις και βασανιστήρια

Τον Ιούνιο του 1944 έγιναν οι πρώτες συλλήψεις και στελεχών της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Αυτές οι συλλήψεις την ανησύχησαν και βγήκε, πολλές φορές, κρυφά απ’ το νοσοκομείο για να ειδοποιήσει τους συνεργάτες της να εξαφανισθούν. Τότε η μητέρα πληροφορήθηκε από άνθρωπο μέσα απ’ τα Ες-Ες, ότι επέκειτο και η δική της σύλληψη. O γαμβρός μου ο Σπύρος έστειλε άνθρωπο να την πάρει και να την κρύψει. Eπίσης ο Άγγλος Έβερτ την παρακάλεσε να την κρύψει αυτός ο ίδιος. Εκείνη όμως ήταν αμετάπειστη και δήλωσε σε όλους ότι θεωρούσε λιποταξία να τρέξει να κρυφτεί για να σωθεί εκείνη και να εγκαταλείψει σ’ αυτήν την κρίσιμη στιγμή τους συνεργάτες της, μερικοί απ’ τους οποίους ήταν ήδη στα χέρια των Ες-Ες. Πίστευε ότι με τη δική της σύλληψη και επωμιζόμενη τις ευθύνες της θα σταματούσε την έκταση του κακού και τις συλλήψεις και ότι έτσι θα έσωζε και εμάς τα παιδιά. «Αν ποτέ σας πιάσουν οι Γερμανοί, μας είπε, να δείξετε γενναιότητα και να μην λυγίσετε, γιατί έτσι θα επιβαρύνετε περισσότερο την θέση σας. Προσέξτε καλά, δεν ξέρετε τίποτα για το τι έκανα, έτσι μόνο θα γλυτώσετε, και δεν θέλω να κλάψετε ή να πενθήσετε γαι μένα, μόνο να σκέπτεστε, ότι ό,τι κάναμε το κάναμε για την πατρίδα και αυτό θα σας ανακουφίζει». Μας έλεγε ακόμη ότι πίστευε στον Θεό και στην βοήθειά του για να σωθούμε εμείς, τα παιδιά της.

Ύστερα, ήλθαν στο δικό μου κλουβί και με ανέβασαν πάλι στον ανακριτή Μπέκε. Αυτήν την φορά είδα με έκπληξη την μητέρα μου και τον αδελφό μου Νέλσωνα στο ανακριτικό γραφείο του Μπέκε. Η μητέρα, προφανώς για να μην λυγίσω, ή για να μην δουν οι Γερμανοί μητρική αδυναμία και στοργή για μας και τα εκμεταλλευτούν, με κοίταξε αυστηρά, κάνοντάς μου νεύρα με το βλέμμα, που σήμαινε να σταθώ στο ύψος μου και να φερθώ γενναία. Μια μόνο λέξη μου είπε επιτακτικά: «Πρόσεχε». Βέβαια είχε δει τα χάλια μου, τα καμένα πόδια μου, το ματωμένο πουκάμισό μου και τα παράλυτα χέρια μου. Αυτή η στάση της, απέναντί μου, έκανε τον Μπέκε να καταλάβει, ότι η Λέλα Καραγιάννη δεν είναι εύκολη λεία, και θα ήταν αδύνατον να της πάρει λέξη. O Μπέκε με άρπαξε και βίαια με γύρισε και με κόλλησε με το πρόσωπο στον τοίχο, το ίδιο έκανε και στον αδελφό μου. Έβγαλε το περίστροφο απ’ την θήκη του, το κόλλησε στο κεφάλι του Νέλσωνα, και κοιτάζοντας το ρολόι του χεριού του και μέσω διερμηνέα είπε στην μητέρα, με ύφος αποφασισμένο να εκτελέσει την απειλή του: «Λέλα Καραγιάννη, πρόσεξε καλά, σου δίνω δυο λεπτά προθεσμία, για να μου απαντήσεις σ’ αυτά που σ’ ερωτώ, διαφορετικά θα εκτελέσω, τώρα εδώ μπροστά σου, ένα – ένα τα παιδιά σου, αρχίζοντας από αυτόν εδώ. Λέγε, γιατί θα πιέσω την σκανδάλη, πού έχεις τον πομπό σου, ποιος τον χειρίζεται, με ποιους συνεργάζεσαι, ποιες είναι οι πηγές απ’ τις οποίες παίρνεις τις πληροφορίες για τις κινήσεις μας, ποιοι είναι οι συνεργάτες σου, πού βρίσκεται ο καπετάνιος Χρυσίνης με το καΐκι του». Το περίστροφο του Μπέκε έσπρωχνε το κεφάλι του Νέλσωνα, και το έκανε να γέρνει, ήταν αγριεμένος και φαινόταν αποφασισμένος να εκτελέσει την απειλή του. Τότε άκουσα την μητέρα να λέει, με σταθερή και ήρεμη φωνή: «Τα παιδιά μου, εγώ τα γέννησα, δικά μου είναι, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι πρωτίστως ανήκουν στην πατρίδα μας. Πρόσεξε καλά, και πάλι σου λέω ότι αυτά δεν ξέρουν τίποτα και άδικα θα τα σκοτώσεις». Η ψυχή της έτρεμε καθώς τα έλεγε αυτά, η φωνή της ηχούσε παράξενα, επίσημα και κατηγορηματικά, ο Νέλσων και εγώ κοιταχτήκαμε έντρομοι με λοξή ματιά, ο Μπέκε έμεινε άναυδος, αμήχανος. Τελικά τράβηξε το πιστόλι απ’ τον κρόταφο του Νέλσωνα και βάζοντάς το μέσα στην πέτσινη θήκη που κρεμόταν απ’ την ζώνη του, είπε τρέμοντας από οργή: «Τα παιδιά σου τα χρειάζομαι προς το παρόν, και μόλις τελειώσω μ’ αυτά, υπόσχομαι να τα στείλω στο εκτελεστικό απόσπασμα, να μην αμφιβάλλεις γι’ αυτό».

Παίρνουν τη Μάνα…

Το σούρουπο της 7ης Σεπτεμβρίου διεδόθη αστραπιαία στο στρατόπεδο, ότι ήλθαν οι κλούβες με τη συνοδεία αποσπάσματος. O Νέλσων και εγώ σκαρφαλώσαμε στα δυο μικρά παραθυράκια του υπόγειου και είδαμε τις κλούβες, σταματημένες μπροστά στο κτίριο Νο 15. Έβγαζαν απ’ το κτίριο άνδρες κρατουμένους και τους παρέτασσαν εφ’ ενός ζυγού, με μέτωπο προς το κτίριο Νο 4. Είδαμε επίσης να βγάζουν απ’ το κτίριο Νο 14, όπου ήταν η αυστηρή απομόνωση γυναικών, γυναίκες τις οποίες παρέτασσαν κατά τον ίδιο τρόπο. Άκουσα τον αδελφό μου, απ’ το άλλο παράθυρο, να μου φωνάζει: «Βύρων, παίρνουν και την μαμά». Εγώ έντρομος, κοιτώντας προσεκτικά τις γυναίκες, διαπίστωσα ότι η πρώτη της σειράς ήταν η μητέρα μου. Στο γκρουπ των ανδρών ξεχώρισα μερικούς συνεργάτες της μητέρας, καθώς και μέλη της οργάνωσής της. Είδα το Γιαννάκη Χούπη, τον ταγματάρχη Σούλη και άλλους, καθώς και τον Ιωάννη Ριζόπουλο. Στο γκρουπ των γυναικών, εκτός απ’ την μητέρα μου, διέκρινα και μερικές συνεργάτιδές της. Κοντά στην μητέρα στεκόταν ο Γεώργιος Ριζόπουλος. Σε κάποια στιγμή τον είδα να μετακινείται απ’ την θέση του, να παίρνει την θέση του πρώτου, να πλησιάζει την μητέρα, να γονατίζει μπροστά της και να φιλάει το χέρι της. Προφανώς της ζητούσε συγχώρεση γι’ αυτό που είχε κάνει εξ αιτίας του φόβου του για τα μαρτύρια και την ζωή του. Είδαμε την μητέρα να σκύβει προς το μέρος του, σαν να τον συγχωρούσε. Μετά τους έβαλαν όλους στις κλούβες με ένοπλη συνοδεία. Ξεκίνησαν προς άγνωστη κατεύθυνση για μας. Κοίταζα το καμιόνι, που έπαιρνε την μητέρα μου, μέχρι που βγήκε απ’ την πύλη του στρατοπέδου και εξαφανίσθηκε. Εκείνη την στιγμή είδα να έρχεται προς το κτίριό μας ο στρατοπεδάρχης Ραφαήλ Παρίσης, και του φώναξα αν ξέρει πού τους πήγαιναν. Εκείνος για να αποκρύψει την τραγική αλήθεια μου είπε: «Μην ανησυχείς Βύρωνα τους πάνε για όμηρους στα τρένα, και όταν φτάσουν στα σύνορα θα τους αφήσουν ελεύθερους, για να τους αντικαταστήσουν με όμηρους Γιουγκοσλάβους». Παρ’ όλο που μέσα μου ήξερα πολύ καλά ότι δεν θα ξανάβλεπα την μητέρα μου γιατί η κατηγορία ήταν βαρύτατη: «Αρχηγός οργάνωσης, κατασκοπεία σε βάρος των Γερμανών, σαμποτάζ», ήλπιζα μέσα στην απελπισία μου σε κάποιο θαύμα.

Εδώ σταματάει η συγκλονιστική περιγραφή του γιού, του Βύρωνα Καραγιάννη, που μέσα στην απελπισία του περίμενε κάποιο θαύμα!

Όμως το θαύμα δεν έγινε, αλλά η θυσία της Μάνας για την Πατρίδα! Η Λέλα Καραγιάννη, η ηρωίδα Πολύτεκνη Μάνα, εκτελέστηκε από «τους σιδηρόφραχτους και θηριώδεις» Ναζί του Χίτλερ, πριν προλάβει να την στεφανώσει η Λευτεριά.

Με τη θυσία της σφράγισε τον τίμιο κι ένδοξο αγώνα της για την Πατρίδα. Με το αίμα της έγραψε τον ωραιότερο τίτλο τιμής: Μια Πολύτεκνη Μάνα θυσιάστηκε για την Ελλάδα!

Κι ήρθε το Φως της Λευτεριάς να την υψώσει στα Oυράνια!….

aspe

Σχετικά με τις διαφημίσεις

26 Σχόλια to “ΣΑΝ ΑΠΟΨΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ, ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ. ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΚΟΤΩΝΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ…”

  1. ΜΑΡΙΑ said

    Πῶς νά συγκινηθοῦν οἱ δωσίλογοι ἐφιάλτες, ἀπό μία ΗΡΩΪΔΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ;;;;;;;
    Σκουλήκια σάν αὐτούς πολέμησε,καί γιά νά ἐλευθερώση τήν ΕΛΛΑΔΑ,προσέφερε τή ζωή της………

  2. peri majestic said

    http://peri-thefutureishere.blogspot.com

    ΧΘΕΣ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ!!!

    Η ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΓΛΕΖΟ-ΣΑΜΑΡΑ-ΠΑΠΑΡΗΓΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟ-ΤΣΙΠΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!!

    ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.

    ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΦΥΓΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥΛΑΝΕ ΠΑΤΡΙΔΑ!

    ΣΗΜΕΡΑ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ. Η ΛΕΛΑ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΖΑΜΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΝΤ.

    • peri majestic said

      Μια Πολύτεκνη Μάνα θυσιάστηκε για την Ελλάδα!

      Κι ήρθε το Φως της Λευτεριάς να την υψώσει στα Oυράνια!….

      ΑΚΟΥΣ ΓΛΕΖΟ??? ΑΚΟΥΣ?????

  3. Siglitiki said

    Ηρωίδα…!!!

  4. Παύλος said

    Μεταφορτώθηκε από το χρήστη pinelopikondea την 18 Ιούλ 2011

    Ο χώρος του μαρτυρίου όπου βασανίζονταν και κυριολεκτικά κομματιάζονταν χιλιάδες Έλληνες από τους Κομμουνιστοσυμμορίτες, στη Μονή Αγ. Γεωργίου, στην Αρχαία Φενεό, της Ορεινής Κορινθίας, προτού σφαγιασθούν από αυτούς, την περίοδο 1943 – 1944!! Αφού τους είχαν κόψει πολλά κομμάτια από το κορμί τους (μάτια, αυτιά, γλώσσα, δάχτυλα, χέρια), στη συνέχεια και ενώ τα θύματά τους ήταν εν ζωή, τους έλιωναν το κεφάλι με την σιδερένια σφύρα του καμπαναριού της Μονής και κατόπιν πετούσαν τα πτώματά τους σε πολλά διαφορετικά σημεία της γύρω περιοχής. Πλείστα εξ αυτών δε, ευρέθησαν σε απόκρημνο βάραθρο πλησίον της Μονής!!

    • Παύλος said

      Μεταφορτώθηκε από το χρήστη MrGYLIPPOS την 7 Νοέ 2009

      Σήμερα (Σάββατο 7 Νοέμβρη 2009) στις 5 μ.μ. στην ΝΕΤ, ο Μανώλης Κοττάκης ξαναπρόβαλε μιά περσινή (2008) συνέντευξη της «αρραβωνιαστικιάς» του Μπελογιάννη, Έλλης Παππά, που πέθανε στις 27 Οκτωβρίου σε ηλικία 89 ετών (γεννήθηκε το 1920 στην Σμύρνη). Επειδή πολλά διαβάσαμε και ακούσαμε τις τελευταίες ημέρες γι’ αυτή την «Μεγάλη Ελληνίδα και Αγωνίστρια της Αριστεράς», δείτε σε αυτό το βιντεάκι, τι ακριβώς είπε η Έλλη Παππά στον Κοττάκη για την Ελλάδα: Η ίδια και ο Νίκος Μπελογιάννης ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, την θεωρούσαν εχθρό τους και αγωνιζόντουσαν να της κάνουν κακό!
      Έτσι εξηγείται γιατί δεν τάφηκε με την Ελληνική Σημαία πάνω στο φέρετρό της η Παππά, στην κηδεία της στο Γ’ Νεκροταφείο που έγινε στις 31 Οκτώβρη…
      Σε αυτό το εκπληκτικό βίντεο η «αρραβωνιαστικιά του Μπελογιάννη» και αδελφή της συγγραφέως των «Ματωμένων Χωμάτων» Διδούς Σωτηρίου, λέει και άλλα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για την Ελληνική Αριστερά, την οικογενειοκρατία των Ελλήνων πολιτικών και πολλά – πολλά άλλα…

    • Παύλος said

      Μεταφορτώθηκε από το χρήστη MrGYLIPPOS την 10 Απρ 2010

      Απόσπασμα από την χθεσινή (Σάββατο 10 Απριλίου 2010) εκπομπή «Άξιον Εστί» του Βασίλη Βασιλικού στην ΕΤ-3: Η Εβραία πανεπιστημιακός Οντέτ Βαρόν – Βασάρ αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι υπεύθυνοι για την εξολόθρευση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί ήσαν οι ίδιοι οι δοσίλογοι Εβραίοι, τα συνεργασθέντα με τους Γερμανούς Εβραϊκά Συμβούλια και ιδίως ο Αρχιραββίνος της Θεσσαλονίκης, Κόρετς, που έδωσε τις λίστες με τους Εβραίους στους Χιτλερικούς!!.. (1:30 του βίντεο)
      Επίσης, ο πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητος Θεσσαλονίκης, Σαλτιέλ, ήταν συνεργάτης των Γερμανών!! (0:50 του βίντεο), όπως και ο διαβόητος Εβραίος δοσίλογος Ρεκανάτι (0:29 του βίντεο), που δικάστηκε ως φιλοχιτλερικός μετά τον Πόλεμο!.. Ο θρυλούμενος Ελληνικός Αντισημιτισμός δεν έπαιξε κανέναν ρόλο, λέει η Εβραία Βασάρ στο 3:40 του βίντεο.

      • Obamias said

        “Η Εβραία πανεπιστημιακός Οντέτ Βαρόν – Βασάρ αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι υπεύθυνοι για την εξολόθρευση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί ήσαν οι ίδιοι οι δοσίλογοι Εβραίοι,”

        Ναι ετσι ηταν.
        Ειδικα ηταν ενας (προφανως απο τους αρκετους) απο οσα μου ειχε πει ο πατερας μου που τρυγιριζε τοτε με μια σουστα (αμαξι με ενα αλογο), ανθρωπο που συνεργαστηκε με τους Γερμανους και τοκογλυφος και ελεγχε τα σπιτια που εβραιων που ειχαν μαζεψει οι Γερμανοι για τυχον κρυμενα πολυτιμα ειδη στους τοιχους και στα υπογεια.

      • Παύλος said

        Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς (1918-2011) – “Ελληνας, Εβραίος και αριστερός”, ο “Βύρων” του ΕΛΑΣ
        Αναρτήθηκε από τον/την Βασιλική Μετατρούλου στο 2011/03/19

        Ορθιος, τέταρτος από αριστερά, κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, το 1940-1941. Την φωτογραφία, η οποία είναι από το βιβλίο, τη δανειστήκαμε από το blog Abravanel.
        Εφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες, στις 17 Μαρτίου του 2011, ο Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς, “Ελληνας, Εβραίος και αριστερός“, όπως ακριβώς ήταν και ο τίτλος του βιβλίου του, εκδόσεις “Νησίδες”, Σκόπελος, 2000.
        Η ζωή του ήταν μυθιστορηματική, κυριολεκτικά και χωρίς καμμία υπερβολή.

        Με τη συγκλονιστική του αυτοβιογραφία “Ελληνας, Εβραίος, αριστερός“, έδειξε ότι το να γεννιέται κάποιος Έλληνας ή Εβραίος δεν είναι επιλογή. Επιλογή είναι η στάση ζωής. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Θα τον θυμόμαστε με τη στεντόρεια φωνή του, με το πλατύ χαμόγελό του, με την επιβλητική, λεβέντικη κορμοστασιά και την απέραντη καλοσύνη του.

        Το εξώφυλλο του βιβλίου, εκδόσεις “Νησίδες”, Σκόπελος, 2000
        Για το βιβλίο του:

        «Είναι η πρώτη φορά που παίρνω χαρτί και μολύβι [...] και ίσως τούτο είναι το τελευταίο μου γραφτό»,
        γράφει ο Μωυσής Μπουρλάς προλογίζοντας την ιστορία της ζωής του. Που είναι πολύ διαφορετική από όσες έχουμε διαβάσει μέχρι σήμερα: ένας Ελληνας Εβραίος αριστερός εργάτης δρα στις μεγάλες κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της Ελλάδας -εργατικοί αγώνες κατά την μεταξική δικτατορία, πόλεμος της Αλβανίας, το αντάρτικο του ΕΛΑΣ στα βουνά του Κιλκίς, αγώνες και διωγμοί της αριστεράς, εξορία στα ξερονήσια (Αι Στράτης, Μακρόνησος, Ικαρία), μετανάστευση, προσφυγιά …
        Ο συγγραφέας, που εντάχθηκε στο αριστερό εργατικό κίνημα από τα δεκαεφτά του χρόνια, βρέθηκε υπο εντελώς ιδιαίτερες συνθήκες στο Ισραήλ, μετανάστευσε απο εκεί στην τέως ΕΣΣΔ και επέστρεψε στην Ελλάδα ως “παλλινοστών” στα εβδομήντα δύο του χρόνια, για να ξεκινήσει έναν νέο αγώνα για την επιβίωση και την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Κι ενώ λέει ότι θέλει μόνο να γράψει για τη ζωή του «στις τρείς ηπείρους, Ευρώπη, Ασία, Αφρική, και τις τέσσερις θάλασσες, Μεσόγειο, Ερυθρά, Μαύρη, Κασπία», μας δίνει ένα απαράμιλλο ντοκουμέντο για την ιστορία των απλών ανθρώπων, της καθημερινής ζωής με τις μεγάλες και μικρές στιγμές της.
        Το ζωντανό και κριτικό πνεύμα και η παρατηρητικότητα του γράφοντος, που είναι πάντα στραμμένος στον άνθρωπο, κάνουν το γραπτό του όχι μόνο πολύτιμο για τον ιστορικό, τον κοινωνιολόγο και τον ανθρωπολόγο, αλλά και συναρπαστικό για τον κάθε αναγνώστη.
        Ευχαριστώ και από εδώ την κ. Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, που επιμελήθηκε τη μαρτυρία του Μωυσή-Μιχαήλ Μπουρλά».

        Μια κριτική στο βιβλίο του:

        «Ελληνας, Εβραίος και αριστερός είναι ο τίτλος του βιβλίου του 92χρονου πια συγγραφέα Μωυσή Μπουρλά. Αφήγηση μιας ζωής., ένα βιβλίο στο οποίο ο αναγνώστης δεν θα βρει απαντήσεις, αλλά θα του γεννηθούν ερωτήματα, για το τι σηματοδοτούν η εθνικότητα, η θρησκεία και οι πολιτικές επιλογές στη ζωή ενός ανθρώπου. Εβραϊκής καταγωγής ο συγγραφέας, γεννημένος στην Αίγυπτο. Η χαρτοπαιξία του πατέρα οδηγεί την οικογένεια στην οικονομική καταστροφή. Ο ερχομός στην Ελλάδα επιβεβλημένος ύστερα απ’ αυτό. Από τον πλούτο στη φτώχεια. Οι δυσκολίες πολλές, και οι αναμνήσεις επίσης. Το 1936 επίσημα γίνεται ενεργό μέλος του ΚΚΕ Ακολουθούν η στρατιωτική θητεία, ο Πόλεμος, η γερμανική Κατοχή, η αντίσταση με τον ΕΛΑΣ, ο Εμφύλιος, η εξορία. (Εντελώς λιτά περιγράφονται οι στιγμές των μαχών, της μοναξιάς, της συντροφικότητας, της πείνας, των κακουχιών, αλλά και οι αναλαμπές χαράς και ανακούφισης. Πολλά χρόνια αργότερα, τορναδόρος σε εργοστάσιο της Ε.Σ.Σ.Δ., θα θυμάται στίχους που έγραψε ο Ρίτσος στην εξορία και θα τους τραγουδά, καθώς και θεατρικές παραστάσεις που οργάνωνε με τον Μάνο Κατράκη.) Από την εξορία βρίσκεται στο Ισραήλ, διωγμένος και πάλι. Παραμένει ενεργό μέλος του κόμματος, και ο αγώνας για την επιβίωση συνεχίζεται. Η ζωή και οι συνθήκες τού επιφυλάσσουν ένα γάμο, ένα γιο κι ένα χωρισμό. Με τη δεύτερη γυναίκα του, Ρωσίδα, αφού περιπλανιούνται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, καταλήγουν στη Σοβιετική Ενωση. Τα χρόνια περνούν, η επιθυμία για γυρισμό έντονη. Η χαμένη προ πολλού ελληνική ιθαγένεια αλλά και τα πολιτικά του φρονήματα δυσκολεύουν τον νόστο του. Κι όμως, ύστερα από πολλές προσπάθειες, καταφέρνει να γυρίσει στην Ελλάδα ο 70χρονος πια Μπουρλάς. Ανεργος, χωρίς πολλούς φίλους πια, και με την οικογένεια σκορπισμένη. Η εβραϊκή κοινότητα τον αντιμετωπίζει με συγκρατημένη ευγένεια. Το κράτος πουθενά, και ο αγώνας για την ιθαγένεια μεγάλος. Έφτασε, άραγε, στην Ιθάκη του;;;. Σήμερα ζει στο Γηροκομείο “Σαούλ Μοδιάνο” στη Θεσσαλονίκη και κατάφερε να πάρει ξανά την ελληνική ιθαγένεια. Τα κατάφερε, λοιπόν;;; Ίσως. Ίσως παραφράζοντας λίγο τον τίτλο του βιβλίου -Ελληνας, Εβραίος ή αριστερός- αντιληφθούμε ότι η Ιθάκη δεν είναι μια πατρίδα ή μια θρησκεία, αλλά η ελευθερία τού καθενός να ζει όπως νομίζει και επιθυμεί. Δείχνοντας ότι το να γεννιέται κάποιος Έλληνας ή Εβραίος δεν είναι επιλογή. Επιλογή είναι ο τρόπος του ζην».
        [Ελενα Δουβλέτη, Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 30.4.2009]

        ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Εχει δοθεί η άδεια να μεταφραστεί το βιβλίο στις Η.Π.Α. και στη Γερμανία. Αποσπάσματά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί στη Γαλλία.

        Ο Μωυσής Μπουρλάς (στο κέντρο) μαζί με συνεξορίστους του στην Ικαρία.
        Η μαρτυρία του από τα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη:

        «Στις 9 του Μάη η φάλαγγα ξεκίνησε από την πλατεία Βαρδαρίου μέσω Κολόμβου με πλακάτ συνθήματα και μαγιάτικα τραγούδια. Ο όγκος, που όλο μεγάλωνε, κατευθύνονταν προς τις οδούς Βενιζέλου-Αριστοτέλους. Οι αρχές, φοβισμένες από τον όγκο των διαδηλωτών, παράταξαν στρατό, πεζικό, και με στρατιωτικά αυτοκίνητα κινούνταν πάνω κάτω, ενώ οι αστυνομικοί, όπως αργότερα διαπιστώθηκε, είχαν πιάσει τα γύρω μπαλκόνια στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου. Όπως φάνηκε ήταν οργανωμένη η επίθεσή τους, και με το πρόσχημα ότι οι απεργοί λιθοβόλησαν ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο άρχισε το πιστολίδι από τα μπαλκόνια, που απ’ αυτό σκοτώθηκαν τα πέντε θύματα εκείνης της μέρας, ενώ ο στρατός πυροβολούσε στον αέρα ακούγοντας τις φωνές του κοσμάκη: «Αδέλφια, μη μας σκοτώνετε». Όπως αργότερα αποδείχτηκε, όλα τα τραύματα των νεκρών και τραυματιών προέρχονταν από ψηλά και όχι από κατά μέτωπο πυροβολισμούς.
        Είχαμε περάσει την οδό Βενιζέλου και από τους πυροβολισμούς ο κοσμάκης άρχισε να διαλύεται, γιατί δεν ήξεραν ότι ο στρατός δεν ρίχνει στο ψαχνό. Εγώ και μερικοί ακόμα τρυπώσαμε στο ξενοδοχείο «Λίντο» και κατεβήκαμε μετά από μισή ώρα περίπου και οι δρόμοι ήταν σχεδόν κενοί. Εγώ, που έμενα τότε στη Συγγρού, γυρνώντας σπίτι ούτε κατάλαβα ότι από το κάτω ψαχνό του δεξιού αυτιού μου έτρεχε αίμα και μου είχε βάψει όλο το πουκάμισο -δεν το είχα προσέξει μες στην ταραχή- και όταν από το παράθυρο με είδαν οι αδερφές μου και η μητέρα μου βάλαν τα κλάματα, και μόνο όταν μπήκα στο σπίτι με ρώτησαν αν είμαι πληγωμένος. Τότε σάστισα, και όταν μου δείξαν τα αίματα στο πουκάμισο έβαλα το χέρι στο αυτί που είχε αρχίσει να με τσούζει.
        Την επομένη, στις 10 Μαΐου, που έγινε η κηδεία των αδικοσκοτωμένων, ήταν πραγματική λαοθάλασσα. Αμέτρητοι ήταν οι συνοδεύοντες τις σορούς, τραγουδώντας το «Πέσατε θύματα αδέλφια εσείς». Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο, τα μπαλκόνια γεμάτα, αλλά ούτε ένας χωροφύλακας ούτε στρατιώτης δεν φάνηκε ως το νεκροταφείο.
        Μετά την Καμάρα, κοντά στο Σιντριβάνι, δεν ξέρω πώς βρέθηκε ένας αξιωματικός μεταξύ του λαού, τον σήκωσαν στα χέρια φωνάζοντας «Ζήτω ο ελληνικός στρατός», και όντας ψηλά στα χέρια των διαδηλωτών είπε μερικά λόγια, ότι κι εγώ είμαι παιδί αυτού του λαού και ήρθα να συνοδέψω τα αδέλφια μας στην τελευταία τους κατοικία. Ποια ήταν η τύχη του αξιωματικού αυτού, δεν μάθαμε.
        Η Τούμπα έκανε την ίδια μέρα ξεχωριστή κηδεία, γιατί ένα από τα θύματα ήταν Τουμπιώτης. Δύο απ’ αυτούς ήταν Εβραίοι, ο ένας σύντροφός μου από την τριάδα μας στη νεολαία.[σ.σ.: την ΟΚΝΕ]
        Αργότερα, σε κομματικές συνελεύσεις ειπώθηκε από πολλούς συντρόφους ότι η 10η Μαΐου ήταν ημέρα που μπορούσε το κόμμα να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Εγώ ήμουνα της γνώμης ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον όλη η υπόλοιπη Ελλάδα ζούσε κάτω από καθεστώς αστυνομικό, και αν γινόταν κάτι τέτοιο, θα πνιγόταν η Θεσσαλονίκη στο αίμα».

        [Μωυσής Μιχαήλ Μπουρλάς, "Ελληνας, Εβραίος και αριστερός", σελίδα 36]

        Εδώ σε ηλικία 87 ετών, εξηγεί σε ένα ντοκιμαντέρ για τη Θεσσαλονίκη, στο εξαιρετικό φιλμ του Paolo Poloni “Salonica”, ότι προπολεμικά η κοινή γλώσσα Εβραίων και Χριστιανών λιμενεργατών ήταν τα ισπανοεβραϊκά.
        Περαιτέρω:
        •Το κείμενο του επικήδειου λόγου που εκφώνησε στην κηδεία του εκλιπόντος ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, είναι ταυτόχρονα και ένα σύντομο βιογραφικό, από την ιστοσελίδα της Δημοτικής Παράταξης “Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη“, με την οποία ο Μωυσής Μπουρλάς ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος το 2002 και το 2006, κλικ εδώ. Εκφράζοντας, μάλιστα, σε συμβολικό επίπεδο την ανάγκη της ειρηνικής συμβίωσης ανάμεσα στους λαούς της Παλαιστίνης και του Ισραήλ, παραχώρησαν μαζί με τον συνυποψήφιό του παλαιστίνιο γιατρό Σαμπάχ Αμντέλ-Ραχήμ μια ιστορική συνέντευξη την περίοδο των Δημοτικών εκλογών του 2002.
        •Ενα αποχαιρετιστήριο σημείωμα, σύντομο βιογραφικό από την εφημερίδα “ΑΥΓΗ”, στις 19 Μαρτίου 2011, κλικ εδώ.
        •Αποσπάσματα και μαρτυρίες από το βιβλίο του, κλικ εδώ.
        •Κείμενο της Οντέτ Βαρών-Βασάρ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΒΗΜΑ” τον Σεπτέμβριο 2000, κλικ εδώ.
        •Από το ιστολόγιο Abravanel, Τα “Συντάγματα Κοέν” – η ελληνοεβραϊκή συμμετοχή στον Β’ΠΠ, κλικ εδώ.
        •Το trailer του ντοκιμαντέρ του Paolo Poloni “Salonica“, κλικ εδώ..

      • Παύλος said

        Aπό το ιουδαικο-μπολσεβίκικο μπλογκ.

        http://xyzcontagion.wordpress.com/2011/03/19/moysis-mpourlas-1918-2011/

  5. Obamias said

    “Επόμενο ήταν η Ελλάδα να υποκύψει στον Χιτλερικό οδοστρωτήρα και από νικήτρια να βρεθεί σκλαβωμένη από δύο στρατούς. Η πατρίδα μας ήταν απ’ τον Απρίλιο του 1941 κάτω από διπλή κατοχή.”

    ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΤΟΧΗ
    ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ
    ΙΤΑΛΟΥΣ
    ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ

    Ελληνες νεκροι απο τις κατοχικες δυναμεις:

    Ιταλοι 7.000 νεκροι
    Γερμανοι 9.000 νεκροι
    Βουλγαροι 40.000 νεκροι.

    Εκτος κι αν η Βορεια Ελλαδα για ορισμενους δεν ειναι Ελλαδα.

    • Obamias said

      ΤΟΣΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑ Η ΑΘΗΝΑ!

    • Obamias said

      Ειναι επισης περιεργο που δεν θυμαται αφου κανει περιγραφη της κατοχης, τη μεγαλη πορεια διαμαρτυριας στην Αθηνα για τη Βουλγαρικη κατοχη, γιατι οι Γερμανοι απεδωσαν τη Βορεια Ελλαδα απο τη καβαλα μεχρι τη Θρακη στους Βουλγαρους οπου εκαιγαν, βιαζαν και εσφαζαν, τη στιγμη που αυτη η διαμαρτυρια των Αθηνων ειχε νεκρους.

  6. Α Θ Α Ν Α Τ Η !!!

  7. Anaconda said

    ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΕΞΑΫΛΩΘΟΥΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΔΟΥΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΠΟΣΟ ΒΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΤΣΟΛΙΑ

    Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΨΥΧΗ ΤΕ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ

  8. Ρωμηός(Δημήτρης) said

    ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΗΡΩΙΔΑΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗΣ
    ΜΗΤΕΡΑΣ!
    ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ
    ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ!
    ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΟBAMIAS ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΗΤΑΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ!!ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ (ΒΛ. ΨΕΥΤΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΩΡΑ) ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ!!! ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΣΕ ΑΓΡΙΟΤΗΤΑ…

    • Obamias said

      Ναι και μου φαινεται περιεργο που στη παραμονη της ΔΕΘ (συμπρωτευουσα) ανεβαινει αρθρο που μιλα για τη κατοχη και ξεχναν 40.000 νεκρους απο τους Κομιτατζηδες.
      Ενταξει να συμπασχω και με το θρηνο των εβραιων του ολοκαυτωματος (που θα μου θυμισει το αρθρο) εν οψει ισραηλινοτουρκικης διενεξης αλλα οχι να ξεχναμε ολοκληρη Βορεια Ελλαδα.

      Μερικα πραγματα σε κανουν να αναρωτιεσαι… ;)

    • Ρωμηός(Δημήτρης) said

      Έτσι είναι Obamia!
      Ρε φίλε να σου πω κάτι ενώ έχεις σωστές απόψεις, μερικές φορές το γυρίζεις
      πολύ συναισθηματικά και σε παρασέρνει, ένα παράδειγμα ανθρώπου
      που ενώ είχε όλα τα προσόντα κατάντησε γραφικός είναι ο Λεβέντης…(βέβαια τι δεν
      κάνανε και τα ΜΜΕ, αλλά έδωσε και αυτός αφορμές με τις φωνές και τα: Κατάρα, κατάρα, να πεθάνουν,
      να τους φάνε τα κοράκια…)

      • Obamias said

        Εχεις δικιο αλλα απο την αλλη παλι καλα που δε σαλεψε τελειως το μυαλο μας με ολα αυτα που τραβαμε σε αυτη τη χωρα.

      • Ρωμηός(Δημήτρης) said

        +1000
        Αλλά ψυχραιμία, πως έλεγαν παλιά “γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος”…
        Τώρα γελάνε οι Εφιάλτες και οι Νενέκοι εις βάρος μας, διότι τα σιωνιστικά κέντρα,οι επικεφαλείς τους οδηγούν όπως θέλουν τα πράγματα…όμως ο χρόνος, αν δείξουμε αντοχή, είναι υπέρ μας. Και μόνο που υπάρχουμε ως Έθνος Ορθόδοξο τους τρελαίνει εντελώς…

      • Obamias said

        Στο χωριο μου λενε οτι αν ολα σου πανε συνεχεια καλα, τοτε κατι δε παει καλα!
        χε χε χε χε!!!!
        Συμφωνω κι επαυξανω!

  9. κωστας τσαμης said

    Έτσι είναι φίλοι μου!Η ιστορία περνάει χέρι με χέρι από τους γονείς
    στα παιδιά και συνεχίζεται.Τώρα εάν θυσιες σαν της Λέλας Καραγιάννη
    πάνε χαμένες αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τα παιδιά της!!!
    Θα επιτρέψουμε στούς Ούνους να αλώσουν και πάλι την πατρίδα ή θα
    σταθούμε εμπόδιο στα δόλια σχέδιά τους;;;Σκεφτείτε το καλά!!!!!!

  10. Χρηστος Δρουγκας said

    Η Λελα Καραγιαννη ηταν μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΗΤΕΡΑ.
    Μακαρι να αποτελεσει παραδειγμα στην νεα γεννια της χωρας μας,η οποια,ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ,δεν θα πρεπει να
    ωμοιασει στους πολιτικους μας.Θα ειναι ,τουτο,προδοσια του αγωνα και της ΘΥΣΙΑΣ της.
    Ας ειναι ΑΙΩΝΙΑ η μνημη της.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 172,618 other followers

%d bloggers like this: