www.olympia.gr

Το φιλότιμο μας, θηλιά στον λαιμό τους, όχι στον δικό μας. Μαθαίνοντας τη φύση, την κοινωνία, τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας ξανά να ζούμε! Ecology is not just a trend. It's Life itself. Ecosophy: The Olympian Way. 奥林山方式

Παναγιωτης Κανελλοπουλος ο τελευταιος Πατρινος Πρωθυπουργος…24 χρονια απο τον θανατο του…

Posted by olympiada στο Σεπτεμβρίου 12, 2010

Πρώιμη περίοδος

Γεννήθηκε το 1902 στην Πάτρα και γονείς του ήταν ο φαρμακοποιός Κανέλλος Κανελλόπουλος και η Αμαλία Κανελλοπούλου, το γένος Γούναρη, αδελφή του μετέπειτα πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη. Εκτός από τον Παναγιώτη η οικογένεια είχε άλλα δύο παιδιά, τον Αναστάσιο και τη Μαρία.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Α’ Γυμνάσιο Πατρών εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1919. Ακολούθως φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης από το 1920 έως το 1923, όπου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου, και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και το 1925 μετά από δημοσίευση της πρώτης κοινωνιολογικής του πραγματείας στο “Αρχείον των Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών” του Δημητρίου Καλλιτσουνάκη και με πρόταση του τελευταίου, του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και του Αριστοτέλη Σίδερη διετέλεσε μέλος της Εταιρείας Κοινωνικών Επιστημών. Λόγω της αντιβενιζελικής οικογενειακής παράδοσης μέχρι το 1926 έμεινε μακριά από τον πολιτικό στίβο, εξαιτίας των διαδοχικών βενιζελικών κυβερνήσεων. Το 1926 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέως του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Ζαΐμη, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1929, ανέλαβε υφηγητής της έκτακτης αυτοτελούς έδρας της Κοινωνιολογίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (ο νεότερος μέχρι τότε πανεπιστημιακός).
Το 1929 πήρε μέρος από κοινού με τους Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο, Κωνσταντίνο Τσάτσο και Μιχάλη Τσαμαδό στην ίδρυση και σύνταξη του περιοδικού “Αρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών”. Το 1932 διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, αλλά παραιτήθηκε για να υποβάλει υποψηφιότητα στην έδρα της Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Ιανουάριο του 1933 εξελέγη καθηγητής και το 1934 εξελέγη πρόεδρος του νεοσύστατου Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Ι.Κ.Α.).
Αρχή της πολιτικής δράσης
Το 1935, μετά το στρατιωτικό κίνημα του στρατηγού Κονδύλη, δημοσίευσε σειρά άρθρων υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας στην εφημερίδα “Ακρόπολις” ενώ μετά την έλευση του Γεωργίου Β΄ απομακρύνθηκε από την πανεπιστημιακή του έδρα και το Ι.Κ.Α. κατόπιν της άρνησής του να ορκιστεί πίστη στο βασιλιά. Στις 15 Δεκεμβρίου ίδρυσε το “Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα” και έλαβε μέρος στις εκλογές του Ιανουαρίου του 1936, σε συνεργασία με τον βενιζελικό στρατηγό Αλέξανδρο Μαζαράκη – Αινιάν, με σύνθημα τον τερματισμό του διχασμού αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής. Η κήρυξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου τον βρήκε εξόριστο και ζήτησε άμεσα να στρατευθεί. Έτσι το Νοέμβριο εντάχθηκε ως οπλίτης στη 13η Μεραρχία Αρχιπελάγους στην πρώτη γραμμή (Πόγραδετς – Κορυτσά).
Μετά τη συνθηκολόγηση επέστρεψε στην Αθήνα και την περίοδο της ναζιστικής κατοχής ίδρυσε την αντιστασιακή ομάδα “Στρατιά των σκλαβωμένων νικητών”, η οποία μετεξελίχθηκε στην Π.Ε.Α.Ν. (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων). Το Φεβρουάριο του 1942 οι κατοχικές αρχές αντιλήφθηκαν τη δράση του και προσπάθησαν να τον συλλάβουν ενώ καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από ιταλικό στρατοδικείο. Στις 31 Μαρτίου διέφυγε, μυστικά, μαζί με τη σύζυγό του Θεανώ Πουλικάκου στην Ερυθραία της Μικράς Ασίας από όπου μετέβη στην έδρα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, στο Κάιρο. Εκεί διορίστηκε Αντιπρόεδρος και Υπουργός Εθνικής Αμύνης της Κυβέρνησης Εμμανουήλ Τσουδερού.
Στις 5 Μαρτίου ο Κανελλόπουλος επισήμανε στον πρωθυπουργό Τσουδερό ότι κύρια αιτία για την επικίνδυνη κατάσταση στο στράτευμα είναι οι αμφιβολίες ως προς την πρόθεση της κυβέρνησης να προκηρύξει δημοψήφισμα για το πολίτευμα μετά την απελευθέρωση και πριν την επιστροφή του βασιλιά στην Ελλάδα. Παράλληλα χαρακτήρισε ανταρσία τον τρόπο που τέθηκε το ζήτημα από τους δημοκρατικούς στρατιώτες.Στις 10 Μαρτίου ο Τσουδερός έκανε τελικά τα εντελώς αντίθετα από αυτά που του πρότεινε ο υπουργός του: ανακοίνωσε την παραίτηση του Κανελλόπουλου και εξέδωσε ημερήσια διαταγή που διακήρυσσε πίστη στο βασιλιά. Ο Κανελλόπουλος συνέχισε και μετά την παραίτησή του να εργάζεται για την εθνική συμφιλίωση προειδοποιώντας ότι αν δε δηλώσει επίσημα ο βασιλιάς και η κυβέρνηση πως θα προκηρυχθεί δημοψήφισμα για το πολιτειακό μετά την απελευθέρωση, δεν πρόκειται να επέλθει ηρεμία στο στράτευμα, αντίθετα η Ελλάδα θα καταλήξει σε εμφύλιο πόλεμο.
Από τις 17 έως τις 20 Μαΐου 1944 έλαβε χώρα το Συνέδριο του Λιβάνου, στο οποίο συμμετείχε ο Κανελλόπουλος, με βασικούς σκοπούς το σχηματισμό Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, τον αφοπλισμό και την ενοποίηση των αντιστασιακών δυνάμεων. Στις 2 Ιουνίου ορκίστηκε το δεύτερο κλιμάκιο υπουργών της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που συμπεριλάμβανε τους Π. Κανελλόπουλο, Κ. Τσάτσο, Γ. Καρτάλη και Ι. Θεοτόκη. Στην Κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Οικονομικών και Ανασυγκροτήσεως ενώ στις 19 Ιουλίου του ανατέθηκε προσωρινά η Διεύθυνση του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας ως προς το οικονομικό ζήτημα. Στις 2 Σεπτεμβρίου ανέλαβε Υπουργός Ναυτικών και στις 27 του ίδιου μήνα μετέβη ως πληρεξούσιος της Κυβέρνησης στην Καλαμάτα, την Τρίπολη και την Πάτρα με στόχο την κατάπαυση των εμφύλιων συγκρούσεων.
Πολιτική δράση μετά την Απελευθέρωση

Από την πόλη Καβα Ντεϊ Τιρρένι (Cava dei Tirreni) της Ιταλίας όπου έδρευε προσωρινά η Κυβέρνηση κατέφθασε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου μαζί με τα άλλα μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Στη νέα Κυβέρνηση Παπανδρέου στις 23 Οκτωβρίου διορίστηκε Υπουργός Ναυτικών και προσωρινά Παιδείας και στις 12 Δεκεμβρίου μετά την παραίτηση του Αλεξάνδρου Σβώλου (2 Δεκεμβρίου) ανέλαβε και χρέη Υπουργού Οικονομικών. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 1944 οδήγησαν σε παραίτηση της Κυβέρνησης στις 3 Ιανουαρίου 1945.
Την 1η Νοεμβρίου 1945, μετά και την παραίτηση της Κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Αντιβασιλέα Δαμασκηνού, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ανέλαβε τη συγκρότηση Κυβέρνησης. Σε αυτήν ο ίδιος εκτός από τη θέση του Πρωθυπουργού κατείχε τα χαρτοφυλάκια των Υπουργείων Ναυτικών και Εξωτερικών. Η παρεμβατικότητα της Βρετανίας στην ελληνική πολιτική σκηνή με την αποστολή του Υφυπουργού των Εξωτερικών Έκτορα Μακ Νηλ (Hector MacNeil), ο οποίος διατύπωσε σειρά προτάσεων και άσκησε πίεση για την διενέργεια εκλογών πριν τον Μάρτιο του 1946, ανάγκασε τον Κανελλόπουλο σε παραίτηση στις 22 Νοεμβρίου, είκοσι-μία μόλις μέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 συνεργάστηκε με τους Σοφοκλή Βενιζέλο και Γεώργιο Παπανδρέου συγκροτώντας την Εθνικήν Πολιτικήν Ένωσιν, η οποία έλαβε ποσοστό 19,3% και κατέλαβε τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Συμμετείχε στην Κυβέρνηση του Παναγιώτη Πουλίτσα (4 Απριλίου – 18 Απριλίου 1946) ως Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και στην Κυβέρνηση συνασπισμού του Δημητρίου Μαξίμου (24 Ιανουαρίου – 29 Αυγούστου 1947) ως Υπουργός Ναυτικών και προσωρινά Δημοσίας Τάξεως. Στις 20 Ιανουαρίου 1949 ορκίστηκε Υπουργός των Στρατιωτικών στην τρίτη κατά σειρά Κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, θέση την οποία διατήρησε στον επόμενο ανασχηματισμό αλλά και μετά το θάνατο του Σοφούλη και την ανάληψη της προεδρίας της Κυβέρνησης από τον Αλέξανδρο Διομήδη. Στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1950 συνεργάστηκε ως αρχηγός του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος με το Μέτωπον Εθνικής Αναδημιουργίας, που συγκέντρωσε ποσοστό 5,3%. Η αδυναμία του πρώτου σε δύναμη Λαϊκού Κόμματος του Π. Τσαλδάρη να σχηματίσει κυβέρνηση ανάγκασε τον Βασιλέα να δώσει διερευνητική εντολή στον Σοφοκλή Βενιζέλο, ηγέτη του δεύτερου σε έδρες Κόμματος των Φιλελευθέρων. Έτσι την 23η Μαρτίου 1950 συγκροτήθηκε Κυβέρνηση υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο με τη στήριξη του Λαϊκού Κόμματος και του Μετώπου Εθνικής Αναδημιουργίας, στην οποία ο Κανελλόπουλος διορίστηκε Αντιπρόεδρός και Υπουργός Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας.
Από το Κέντρο στη Δεξιά
Την 6η Αυγούστου 1951 ο Στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος ίδρυσε τον Ελληνικό Συναγερμό, στον οποίο προσχώρησαν οι συναρχηγοί του Λαϊκού Ενωτικού Μετώπου Στέφανος Στεφανόπουλος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Παρά την επικράτηση του Συναγερμού στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου του 1951, ο Παπάγος δε διέθετε την απόλυτη πλειοψηφία ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση και την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ένα χρόνο αργότερα προκηρύχθηκαν και πάλι εκλογές για τη 16η Νοεμβρίου 1952, στις οποίες ο Ελληνικός Συναγερμός κατέκτησε ποσοστό 49,22% και για πρώτη φορά μεταπολεμικά σχηματίστηκε αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση. Σε αυτήν ο Κανελλόπουλος ανέλαβε αρχικά καθήκοντα Υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου ενώ στις 4 Δεκεμβρίου 1952 διορίστηκε Υπουργός Εθνικής Αμύνης. Στις 15 Δεκεμβρίου 1954 ο Παπάγος προχώρησε σε ριζικό ανασχηματισμό θεσμοθετώντας δύο θέσεις Αντιπροέδρων, που κατέλαβαν ο Κανελλόπουλος και ο Στέφανος Στεφανόπουλος, εμφανιζόμενοι έτσι ως πιθανότεροι διάδοχοι του ασθενούς ήδη Πρωθυπουργού. Παρά τις προβλέψεις, όμως, μετά το θάνατο του Στρατάρχη τα Ανάκτορα προώθησαν στη θέση του Πρωθυπουργού τον μέχρι τότε Υπουργό Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Η διάλυση του Ελληνικού Συναγερμού και η ουσιαστική μετατροπή του στην Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (Ε.Ρ.Ε.) με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή οδήγησαν στη συνεργασία του Κανελλόπουλου με το νεότευκτο πολιτικό σχηματισμό για δύο εκλογικές αναμετρήσεις (1956, 1958) ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος. Στις 5 Ιανουαρίου 1959 προσχώρησε στην Ε.Ρ.Ε. και διορίστηκε Αντιπρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, θέση στην οποία παρέμεινε και μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961. Η κρίση των σχέσεων Καραμανλή – Ανακτόρων κατέληξε στην παραίτηση του πρώτου από την πρωθυπουργία (11 Ιουνίου 1963) και την ανάθεση της διοίκησης της Ε.Ρ.Ε. σε τριμελή επιτροπή, απαρτιζόμενης από τους Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνο Ροδόπουλο και Παναγή Παπαληγούρα, κατά το διάστημα της παραμονής του στο εξωτερικό. Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 έφεραν την Ε.Ρ.Ε. δεύτερη σε πλειοψηφική δύναμη με ποσοστό 39,4% ακολουθώντας την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ο Κ. Καραμανλής παραιτείται πλέον οριστικά από τη θέση του προέδρου του κόμματος και τον διαδέχεται ο Π. Κανελλόπουλος.
Η ταραγμένη τριετία 1964-1967
Η τεταμένη πολιτική κατάσταση συνέχισε να οξύνεται και μετά το σχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης της Ενώσεως Κέντρου με τις παραπομπές κυβερνητικών στελεχών της Ε.Ρ.Ε. σε ειδικά δικαστήρια και την αναφύηση υποθέσεων στρατιωτικών συνωμοσιών (Ι.Δ.Ε.Α. και ΑΣΠΙΔΑ). Ο Κανελλόπουλος άσκησε δριμία αντιπολίτευση, υιοθετώντας ορισμένες φορές ακραίες συμπεριφορές και εκφράσεις, αναντίστοιχες προς το προσωπικό του πολιτικό ύφος. Μετά τα Ιουλιανά και τη δημιουργία κυβερνήσεων από αποσκιρτήσαντα στελέχη της Ε.Κ. η Ε.Ρ.Ε. στήριξε τις τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις Γ. Αθανασιάδη – Νόβα, Η. Τσιριμώκου και Στ. Στεφανόπουλου.
Κατόπιν μυστικής συμφωνίας το Δεκέμβριο του 1966 μεταξύ Κανελλόπουλου και Παπανδρέου για τη διεξαγωγή εκλογών, η Ε.Ρ.Ε. απέσυρε την κοινοβουλευτική της στήριξη από την Κυβέρνηση Στεφανόπουλου με αποτέλεσμα την παραίτησή της την 22α Δεκεμβρίου 1966. Η συμφωνία των πολιτικών ηγετών προέβλεπε τη διενέργεια εκλογών με το σύστημα της απλής αναλογικής και την εντολή σχηματισμού υπηρεσιακής κυβέρνησης ανέλαβε με τη συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων ο υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας Ιωάννης Παρασκευόπουλος. Όμως στις 3 Απριλίου 1967 η διακομματική συναίνεση κατέρρευσε λόγω της διαφωνίας Ε.Ρ.Ε. και Ε.Κ. για τη διατήρηση ή μη της βουλευτικής ασυλίας μετά τη διάλυση της Βουλής.
Ο τότε ανώτατος άρχοντας Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄ ανέθεσε το σχηματισμό κυβέρνησης στον Κανελλόπουλο, πράξη που προκάλεσε την αντίδραση όλων των πολιτικών δυνάμεων, πλην της Ε.Ρ.Ε., εξαιτίας της ανακολουθίας της με το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα. Ο Κανελλόπουλος σχημάτισε κυβέρνηση αλλά δεν κατάφερε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, η οποία διαλύθηκε στις 14 Απριλίου 1967 με σκοπό τη διενέργεια εκλογών στις 28 Μαΐου. Τα ξημερώματα της 20ης προς 21η Απριλίου 1967 ομάδα συνωμοτών αξιωματικών με επικεφαλής την τριανδρία Γεωργίου Παπαδόπουλου, Στυλιανού Παττακού και Νικολάου Μακαρέζου κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα και εγκαθίδρυσε δικτατορία. Η πολιτική ηγεσία φυλακίστηκε με πρώτο τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έτσι κατέστη ο τελευταίος Πρωθυπουργός της προδικτατορικής περιόδου.
Από τη Δικτατορία στη Μεταπολίτευση
Καθ’ όλη τη διάρκεια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στάθηκε απέναντι από το καθεστώς ασκώντας οξεία πολεμική και βοηθώντας αντιστασιακές ομάδες ή μεμονωμένους αντικαθεστωτικούς πολίτες, που διώκονταν. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1967 μοίρασε στους ξένους ανταποκριτές δήλωσή του ενάντια στη δικτατορία, που αναμεταδόθηκε από ξένους ραδιοσταθμούς, με αποτέλεσμα δύο μέρες αργότερα να τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό. Παρά το γεγονός αυτό αρνήθηκε την πρόταση φίλων του να μεταβή στο εξωτερικό προκειμένου να είναι περισσότερο ασφαλής. Επιπλέον στάθηκε αντιμέτωπος στην προσπάθεια της Χούντας να πολιτικοποιήσει το καθεστώς με την Κυβέρνηση Μαρκεζίνη και προσπάθησε να βοηθήσει στην οργάνωση του φοιτητικού κινήματος.
Όταν μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο οι στρατιωτικοί αποφάσισαν την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς, στη σύσκεψη, που έγινε με παρουσία διακεκριμένων πολιτικών στελεχών στις 23 Ιουλίου 1974 αποφασίστηκε ο σχηματισμός Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με Πρωθυπουργό τον Κανελλόπουλο και Αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Μαύρο. Λίγο αργότερα, όμως, με παρέμβαση του Ναυάρχου Πέτρου Αραπάκη και του Ευάγγελου Αβέρωφ προς τους στρατιωτικούς, εκλήθη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από το Παρίσι προκειμένου να τεθή επικεφαλής της Κυβέρνησης.
Μεταπολιτευτικά ο Π. Κανελλόπουλος εξελέγη δύο φορές ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1977 και το 1981. Το 1980 προτάθηκε, παρά τη θέλησή του, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπήρξε ο μοναδικός βουλευτής της Ν.Δ. που το 1982, όταν ψηφιζόταν νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, περιλαμβανομένων σε αυτή οργανώσεων όπως το Ε.Α.Μ. – Ε.Λ.Α.Σ., παρέμεινε στη αίθουσα του Κοινοβουλίου και ψήφισε υπέρ της κύρωσής του, αποδεικνύοντας έτσι τη διάθεσή του για εθνική συμφιλίωση και επούλωση των διχαστικών τραυμάτων του παρελθόντος. Το 1985 δέχτηκε πρόταση από τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου να αναλάβει την Προεδρία της Δημοκρατίας αλλά αρνήθηκε επιθυμώντας να παραμείνει πιστός στις πολιτικές του καταβολές. Το ίδιο έτος με την επιβολή ορίου ηλικίας από τη Ν.Δ. για την κάθοδο βουλευτών στις εκλογές αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον πολιτικό στίβο. Πέθανε στο σπίτι του στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου 1986 από καρδιακή ανακοπή.
Πνευματικό έργο
Η πνευματική προσφορά του Παναγιώτη Κανελλόπουλου καλύπτει χώρους όπως η φιλοσοφία, η ιστορία της τέχνης, το κοινωνιολογικό δοκίμιο και η ιστορία του πνεύματος. Υπήρξε κεντρική μορφή του κινήματος του σύγχρονου ελληνικού φιλελευθερισμού προσπαθώντας το συγκερασμό του φιλελεύθερου κοινωνικού μοντέλου με σοσιαλιστικές αρχές όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και ο κρατικός παρεμβατισμός. Έβλεπε την προοπτική της Ελλάδας, πριν ακόμα το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ευρωπαϊκή διάσταση και ως εκ τούτου υπήρξε ένας πρώιμος ευρωπαϊστής. Επιπλέον συνέβαλε στη μελέτη του ευρωπαϊκού πολιτισμού με την κοπιώδη συγγραφή της ενδεκάτομης “Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύματος” έργο για το οποίο ο άγγλος συγγραφέας Chris Woodhouse έγραψε στους Times του Λονδίνου: “Η Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, έργο του πολύ μεγάλου Ευρωπαίου Παναγιώτη Κανελλόπουλου είναι έργο ασυναγώνιστο. Και ασυναγώνιστο όπως είναι, είναι πολύ λιγότερο πιθανό να αναληφθεί από ένα δυτικό ιστορικό παρά από ένα Έλληνα με πανευρωπαϊκή συγκρότηση, πνευματική και ψυχική, όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.”
Δημοσίευσε ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Το 1957 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Αριστείο Γραμμάτων για το έργο του “Γεννήθηκα το 1402″ και το 1959 εξελέγη ισόβιο μέλος της. Το 1976 τιμήθηκε από τη βρετανική Βουλή των Λόρδων για την πανευρωπαϊκή του συγκρότηση και το 1982 του απονεμήθηκε το μετάλλιο Γκαίτε. Τέλος το 1979 εξελέγη ξένος εταίρος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β’ καθώς και με 16 ακόμη ελληνικά και ξένα ανώτατα παράσημα και διακρίσεις. Μιλούσε Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Ξενοκράτους).

Εν Πάτραις…

Σχετικά με τις διαφημίσεις

18 Σχόλια to “Παναγιωτης Κανελλοπουλος ο τελευταιος Πατρινος Πρωθυπουργος…24 χρονια απο τον θανατο του…”

  1. enpatrais said

    Σας ευχαριστουμε για την στηριξη σας….

  2. Νίκος said

    Ο Κανελλόπουλος δεν είχε πει το αλησμόνητο “Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας” στον Βαν Φλιτ ενώ αργότερα είχε αποκαλέσει το κολαστήριο της Μακρονήσου “Νέο Παρθενώνα” ή με απατά η μνήμη μου;

  3. egersis said

    Oι φράσεις αυτές δεν ειπώθηκαν ποτέ και είναι προπαγάνδα των κομμουνιστών.
    Αυτό δεν σημαίνει πως ο Καννελόπουλος δεν ήταν πολιτικάντης και λαμόγιο.

  4. Νίκος said

    Αχ αυτοί οι κομμουνιστές….

    • Giousef said

      Ναι ρε μεγάλε… “αυτοί οι Κομμουνιστές”!
      όχι δεν φταίνε για όλα τα μύρια κακά που έχουν συμβεί στον τόπο μας, αλλά ευθήνονται για αρκετά ώστε σήμερα να έχουν εγκαθιδρυθεί στη συνείδηση των Ελλήνων ως “για το πούτσο κόμμα”.

      Και είναι αλήθεια ότι ο Κανελλόπουλος δεν είπε ποτέ αυτά τα λόγια. Εξ’άλλου δεν συμβαδίζουν ούτε με το χαρακτήρα του ούτε και τις πράξεις του

    • Λεωνιδας said

      Νικο κι αν τα ειπε,γενικα στη ζωη ,ηταν ενας “εντιμος αντιπαλος”.
      Σημερα ,θαυμασε αντιπαλους,
      ΠΑΓΚΑΛΟς-ΛΟΜΒΕΡΔΟΣ-ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ κλπ

      ο Αυριανικος Γκεμπελιστικος Αντικομμουνισμος σ ολο του το μεγαλειο!

      προσωπικα προτιμω τον Κανελλοπουλο(κι οχι χαρην ευκολιας)

  5. Νίκος said

    όχι ρε μικρέ…

    οι κατοπινές δικαιολογίες του Κανελλόπουλου ότι δε γνώριζε τι συνέβαινε την Μακρόνησο δε πείθουν…

    Θαυμάσιαι αι πολιτικαί σας εκτιμήσεις περί πούτσων και κομμάτων…

  6. Νίκος said

    O Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε κατά βάθος τραγική πολιτική προσωπικότητα.΄Οπως τον γνώρισα,και τον έζησα από κοντά,υπήρξε Ενωτικός μέσα σε μία Διχασμένη Ελλάδα,υπήρξε σταθερά η πιο γνήσια Μορφή της Πνευματικής Κεντροδεξιάς,ουσιαστικά μόνος,στην αντιβενιζελική παράταξη που εξελίχθηκε,λόγω και του εσωτερικού πολέμου 46-49,σε σκληρή Δεξιά,με την οποία βρισκόταν σε ιδεολογική αντιπαράθεση!Είναι αδύνατον να κατανοήσουμε τον Κανελλόπουλο ως Πολιτικό χωρίς αναφορά στις πολιτικές καταβολές του,τον θείο του,τον ΤΡΑΓΙΚΟ Δημήτριο Γούναρη,πρώιμη μορφή λαϊκού σοσιαλιστή,που εκτελέστηκε ως συνυπεύθυνος της Μικρασιατικής Τραγωδίας του 1922.Μέσα στο κλίμα της εποχής 46-49 έκανε λάθη με τα περί Μακρονήσου ως… Παρθενώνος και με τη γνωστή αποστροφή του στον Βαν Φλήτ,για τα οποία αργότερα έκανε σκληρή αυτοκριτική και διέκοψε και την επικοινωνία με τον άλλοτε φιλοσοφικό συνοδοιπόρο του Κ.Τσάτσο,τον δεύτερο από την θρυλική τριανδρία της Χαϊδελβέργης(Κανελλόπουλος-Τσάτσος-Θεοδωρακόπουλος).Ο Κανελλόπουλος υπήρξε Ιδεολόγος αντικομμουνιστής,ως προπομπός όμως της κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου(1944)συνεργάστηκε με τον ΄Αρη από τον οποίο απολάμβανε σεβασμού!Ο Κανελλόπουλος δεν εντάχθηκε στο βενιζελικό Κέντρο ίσως κουβαλώντας μέσα του την πικρία για τον άδικο τουφεκισμό του θείου του,ίσως και λόγω του γάμου της ανηψιάς του Αμαλίας(κόρης του αδελφού του,Αναστάση,για τον οποίο ο Παναγιώτης έτρεφε ΣΕΒΑΣΜΟ)με τον Καραμανλή,ίσως και λόγω της πολυδιάσπασης του Κέντρου ίσως επειδή είδε στον Παπάγο τον συνεπή ανορθωτή της Ελλάδος,ο Κανελλόπουλος εντάχθηκε στο “Συναγερμό”και αργότερα στην Ε.Ρ.Ε(Εθνική Ριζοσπαστική΄Ενωση).Μετά τη φυγή Καραμανλή στο Παρίσι,ο Κανελ.ανέλαβε την αρχηγία της ΕΡΕ υπονομευόμενος διαρκώς από τον σκληρό πυρήνα της.Δύο βασικά λάθη διέπραξε ο Κανελ.,και δυστυχώς τα πλήρωσε η Ελλάδα:πρώτον,ανέχθηκε να είναι αρχηγός υπό κηδεμονία,και δεύτερο,στήριξε τις κυβερνήσεις των Αποστατών!Και τα δύο,με τη βλακεία που έδερνε τον άπειρο Κωνσταντίνο και το οργιώδες και φανατικό αντιπαπανδρεϊκό παρασκήνιο,άνοιξαν το δρόμο στη δικτατορία…΄Οταν ο Κανελλόπουλος κατάλαβε πού οδηγούνταν τα πράγματα,ήταν άργά…Η προσπάθειά του να ελέγξει την κατάσταση,αναλαμβάνοντας πρωθυπουργός στις 3 Απριλίου 67,έπεσε στο κενό…Προσωπικά,ο Κανελλόπουλος με τίμησε με τη φιλία του,μου επέτρεψε να γίνω έν τινι μέτρω πνευματικός συνοδοιπόρος του,και διεπίστωσα στο πρόσωπό του τον ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟ ΠΑΤΡΙΩΤΗ,τον ΑΚΕΡΑΙΟ Πνευματικό ΄Ανθρωπο,τον Αδέκαστο Πολιτικό!Ο Κανελλόπουλος υπήρξε ο ΄Εντιμος Διανοούμενος,ο συνεπής αντιμαρξιστής (έχει γράψει την πρώτη μη μαρξιστική κριτική του Μάρξ το 1931)αλλά ταυτόχρονα και συνεπής ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ της Πνευματικής Ελευθερίας του Ανθρώπου έχοντας το ΘΑΡΡΟΣ να αναθεωρήσει παλαιότερες θέσεις του,επειδή είχε επιτρέψει στον εαυτό του να υποτάξει την πνευματική ελευθερία του σε πολιτικές σκοπιμότητες,και ζητώντας συγγνώμη( ας διαβάσει κανείς τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του “Ο Χριστιανισμός κι η εποχή μας”συγκριτικά με την πρώτη,θα καταλάβει πολλά για τον Κανελλόπουλο)για όσα λάθη διέπραξε,πέρασε στην ΄Αλλην΄Οχθη τον Σεπτεμ του 86 αφήνοντάς μας περισπούδαστο έργο(εκτός από την “Ιστορία του ευρωπ.πνεύματος” 5τομη σειρά κοινωνιολογικών έργων και 5τομη σειρά “Δοκιμίων”).΄Εφυγε πικραμένος και λησμονημένος από την παράταξή του,από τους τελευταίους Πολιτικούς του τρικυμισμένου προηγούμενου αιώνα,έφυγε Αφιλοχρήματος,Ταπεινός, έχοντας περάσει τη ζωή του σ’ ένα μικρό διαμέρισμα δίπλα στην αγαπημένη του Νίτσα.Είναι ο δεύτερος,μετά τον Καζαντζάκη,πολυγραφότερος ΄Ελληνας διανοούμενος…Η ζωή του και η Πνευματικότητά του μας έδωσαν το ΜΕΤΡΟ του κεντροδεξιού Πολιτικού και Διανοουμένου…ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΜΝΗΜΗ του….

    • δύσπιστος said

      Ετσι είναι και συγχαρητήρια για την ορθή σας τοποθέτηση. Είχα την τυχη και την τιμή να με καλεί πότε-πότε , σε νεαρή ηλικία εγώ, στην οδό Ακαδημίας 33? δεν θυμάμαι καλά,στο γραφείο του. Μου είχε δημιουργήσει την εντύπωση του σοφού ανθρώπου, μου έφερνε βιβλία από τη βιβλιοθήκη του για να μου αποδείξει την αντικειμενικότητα και την αλήθεια των λεγομένων του και προσπαθούσε να με μάθει να σκέπτομαι “σωκρατικά” προκειμένου να καταλήγω σε σωστα συμπεράσματα σχετικά με ιστορικά και πολιτικά πράγματα.
      Δεν μου έδωσε την εντύπωση του αντικομμουνιστή, απλά όποτε συζητήσαμε τέτοια θέματα μου ιστορούσε τη ροή των γεγονότων και τις ενέργειες εκατέρωθεν, χωρίς να κατηγορεί το ΚΚΕ ή να εξωραίζει τους αντιπάλους του.Πιστεύω ότι πρόσφερε σαν πολιτικός και πνευματικός άνθρωπος, μας άφησε πνευματική κληρονομιά και θεωρώ μικρότητα να τον “φτύνουμε” μετά θάνατον. Πολλοί άνθρωποι και στην πατρίδα μας και σ΄όλο τον κόσμο , άξιοι, έντιμοι και ιδιοφυείς προσωπικότητες έτυχε να μην είναι κομμουνιστές. Ετσι και ο έντιμος πολιτικός αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

  7. [...] Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε τιμηθεί από τον Βασιλέα Παύλο και τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β’ καθώς και με 16 ακόμη ελληνικά και ξένα ανώτατα παράσημα και διακρίσεις. Μιλούσε Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Ξενοκράτους).           πηγη [...]

  8. socratis said

    ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ.
    ΠΑΡΟΛΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ.ΗΤΑΝ ΧΑΜΗΛΩΝ ΛΕΚΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ,ΑΝΙΣΧΥΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ ΘΕΣΕΩΝ.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ.ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΕΤΣΙ ΤΑ ΛΕΓΕ.ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΑ ΛΕΓΕ ΑΛΛΙΩΣ.ΓΙΆΥΤΟ ΜΕΧΡΙ 20 ΜΕΡΕΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΚΑΝΕ.ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ Η ΕΛΛΑΔΑ.ΝΑ ΝΑΙ ΚΑΛΑ Ο ΑΒΕΡΩΦ ΠΟΥ ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΤΟ 74 ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟ ΣΕ 20 ΜΕΡΕΣ ΠΑΛΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ.

  9. ΠΑΣΟΚ Χωρίς Σύνορα said

    Ξεκίνησε ως Μαρξιστής. Τελικά έγινε Έλληνας.

  10. Νίκος said

    Ακριβώς “Δύσπιστε”,Ακαδημίας 33,και πάντοτε η ιδιαιτέρα του γραμματεύς,η Γιούλα,τον παράστεκε και στις χαρούμενες και στις σκληρές στιγμές του!΄Ανοιγε τις εσωτερικές πόρτες και μεγάλωνε το γραφείο του,κι εκείνος καθήμενος μπροστά στη βιβλιοθήκη του,μιλούσε κι απαντούσε στις ερωτήσεις μας.Υπήρξε από τους ελάχιστους μη μαρξιστές που μπορούσε ειλικρινά και επιστημονικά να αντιπαρατεθεί με τους μαρξιστές(τους ικανούς,όχι τους γιαλαντζί και πορτοφολούχους…μαρξιστές).Σίγουρα αν αναλάμβανε πρωθυπουργός τον Ιούλιο του 74 θα ήταν ΑΛΛΗ η εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων!Κι ο Αβέρωφ,περισσότερο ιδεολόγος Δεξιός από τον Κανελλόπουλο,αλλά ΕΝΤΙΜΟΣ και ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΗΣ όσο και ο Κανελλόπουλος,τί κέρδισε που συνέβαλε στην έλευση Καραμανλή;΄Εφαγε κλωτσιά στο τέλος…Ο Κανελλόπουλος στις κρίσιμες στιγμές για την Ελλάδα είχε ΜΙΑ γραμμή,ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ:ΔΕΝ στήριζε ΑΘΛΙΟΥΣ ΠΑΤΡΙΔΟΚΑΠΗΛΟΥΣ και εγκληματικά στοιχεία που υποδύονταν τους “πατριώτες”,ΑΛΛΑ σύστημα ΑΞΙΩΝ,που δυστυχώς κάποιοι μοσχοπουλούσαν!Όταν ο κίνδυνος περνούσε ο Κανελλόπουλος έκανε αυτοκριτική,άκουγε ΚΑΙ τις αντίθετες απόψεις,επιδίωκε ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ πολιτικές!Δεν έκανε κωλοτούμπες!Ο Κανελλόπουλος επιδίωκε με κάθε τρόπο την ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ,άλλο αν δεν το κατόρθωνε επειδή οι διασπαστικές δυνάμεις της Ενότητάς μας ήταν πάντοτε ισχυρότερες από ατον ίδιο!Μαρξιστής δεν υπήρξε,Βεμπεριανός ήταν!Πάντως έκανε Ο,ΤΙ περνούσε από το χέρι του για την εμπέδωση ΑΡΧΩΝ στην Πολιτική!!!Το ελάττωμά του;Δεν υπήρξε μακιαβελλικός!

    • δύσπιστος said

      Ετσι ήταν, αγαπητέ. Και σ΄ευχαριστώ διπλά γιατί ξύπνησες μέσα μου τη νοσταλγία εκείνων των ανεκτίμητων ωρών με τον σοφό αυτόν άνθρωπο, που προσπαθούσε να με μάθει να διαμορφώνω δική μου γνώμη, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να με αναγκάσει να υιοθετήσω την δική του.
      Α, εγώ θυμάμαι και την κα Νίτσα εκεί, κάμποσες φορές, διακριτική, περιποιητική κι ευγενέστατη.
      Πόσο θλίβομαι που ψάχνοντας σήμερα να βρω έναν έστω πολιτικό να συγκρίνεται μαζί του δεν το κατορθώνω.

  11. Νίκος said

    ΄Οχι,ΔΕΝ θα βρούμε σήμερα πολιτικό συγκρίσιμο με τον Κανελλόπουλο!Δυστυχώς…Παρόλα τα λάθη και τις αδυναμίες του-τόσο τις δικές του όσο και των ομοτέχνων της γενιάς του-υπήρξε ΚΟΛΟΣΣΟΣ μπροστά στους απερίγραπτους νάνους του σήμερα!Νάνοι,βουτηγμένοι μέσα στο σκατό,αγράμματοι,χαμερπείς και ξεπουλημένοι προσπαθούν να καλύψουν τη γύμνια τους με θλιβερά ράκη ιδεολογικών κουρελούδων…

  12. enpatrais said

    Παιδια ο Κανελλοπουλος γεννηθηκε σε μια εποχη πολυ ταραγμενη…Ο Θειος του κατηγορηθηκε αδικα για την Μικρασιατικη καταστροφη(Και ας μην ξεχναμε οτι ο Γουναρης ηταν σε εξορια απο τον Βενιζελο και με το που γυρισε επεσε σε μαλακα βασιλια που αυτος ειναι ο κυριος υπευθυνος για την Μικρασιατικη καταστροφη αλλα λογω των βενιζελικων σταλθηκε στο αποσπασμα ο Γουναρης)ο ιδιος ο Κανελλοπουλος ηταν ενας πολυ μορφωμενος ανθρωπος(θυμηθειτε μονο την ιστορια του Ευρωπαϊκου Πνευματος 24 τομοι χωρις να σε κουραζουν και το λεω για ειμαι στον 4 τομο και δεν εχω κουραστει απο τον τροπο γραφης του). Οντως αν ο Κανελλοπουλος ηταν ο 1ος μεταπολιτευτικος Πρωθυπουργος η χωρα μπορει να ξαναεπεφτε στη δικτατορια και ο μονος που μπορουσε να το αποτρεψει ηταν ο Καραμανλης(ειχε πει και ο Θεοδωρακης Καραμανλης ή τανκς)Παντως ηταν ανθρωπος που πραγματικα ηταν τιμη για τα ελληνικα δεδομενα να πολιτευται στη χωρα μας.Η μνημη του ελπιζω να μεινει ανεξιτιλη και να αποτελεσει παραδειγμα προς μιμηση στους πολιτικους μας.

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 47,050 other followers

%d bloggers like this: