Απόλυτη αλήθεια είναι αυτό που αναφέρει ο ΕΑ στην προκήρυξη του ότι δεν έχει καμία σχέση με τους κοινούς ποινικούς. Απλά οι κύριοι κάνουν μία γενίκευση που δεν ισχύει για όλους.
Η σωστή έκφραση λοιπόν είναι ότι “Ο ΕΑ και τα ενεργά μέλη του (όχι οι δύο που αυτομόλησαν) δεν έχει σχέση με το ποινικό έγκλημα”. Δεν είχαν ανάγκη για τράπεζες και ψιλολοΐδια βρε αδερφέ. Σοβαρή επιχείρηση δεν ασχολείται με ψιλικά.
Η Σέχτα όμως που τα παιδιά έμειναν ορφανά… Αυτά όλο και κάτι έκαναν. Κάτι ο Ριτζάι με το κινητό του Τρομπούκη (είπαμε καθάρισε ο …Βορίνας!). Με τη θωρακισμένη του μακαρίτη, οι συμπτωματικές βόμβες, οι κλεμμένες μπουλντόζες, τα εξεγερμένα παιδάκια – ανθρώπινες ασπίδες. Όλα συμπτώσεις. Έτσι και εμείς ανακαλούμε τα προηγούμενα άρθρα μας:
Και βέβαια τον σύγχρονο χάρτη της Ελληνικής τρομοκρατίας:
Πάνε χρόνια από την πτώση της χούντας και την έλευση Καραμανλή ως Μεσσία που θα ξανάφερνε πίσω την Κύπρο αλλά και την ελευθερία γνώμης στην προδομένη Ελληνική κοινωνία. Μπορεί ο Ιωαννίδης να ευαγγελιζόταν ότι “εξαφάνισε” τους αντιστασιακούς κατά τη σύντομη παντοδυναμία του αλλά αυτό αφήνει πολλά ερωτηματικά. Η ερώτηση άλλωστε θα μπορούσε κάλλιστα ν’ αντιστραφεί: “Που πήγαν όλοι οι αντιστασιακοί όταν ήρθε ο Ιωαννίδης; Τότε μάλιστα που η χώρα τους είχε απόλυτη ανάγκη λόγω της επερχόμενης Κυπριακής γενοκτονίας”;
Παλιά κουλούρια, ξεραμένα. Η νομιμοποίηση της Αριστεράς δεν αγκάλιασε όλους τους αντάρτες καθώς πολλοί είδαν με σκεπτικισμό τις εξελίξεις. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που παρέμειναν αυτοεξόριστοι βλέποντας τη μεταπολίτευση ως “μάντρωμα” των αντιφρονούντων σε αστικό μαντρί.
Η δεξαμενή των ανταρτών ήταν και η πηγή στρατολόγησης για τις μετέπειτα οργανώσεις που χαρακτηρίστηκαν τρομοκρατικές. Ας μην ξεχνάμε ότι το κοινωνικό περίβλημα ήταν τότε έντονο, υπήρχε εργατική τάξη στην Ελλάδα, υπήρχε εκμετάλλευση, άρα υπήρχε και περιθώριο αγώνα. Σταδιακά ο στόχος των ενεργειών έγινε από ταξικός, ιδεολογικός. Εκεί υπήρξε ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα στις τάξεις του αντάρτικου πόλεως που δε μπορούσαν να δεχθούν πως τόσοι ευνοημένοι, πλουτίσαντες επί χουντας (κατασκευαστές, εκδότες κλπ) παρέμεναν στο απυρόβλητο, διεκδικώντας μάλιστα δάφνες αντιστασιακών. Εκεί έγινε και η πρώτη μετάλλαξη αντικρατικής δράσης, όταν το ίδιο το Παπανδρεϊκό κράτος φάνταζε (ρητορικά τουλάχιστον) ως ιδεολογικός συγγενής.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατηγορούσαν το τότε ΠΑΣΟΚ ότι υποθάλπτει αλλά και χρησιμοποιεί την τρομοκρατία για δικό του όφελος. Κατηγορίες βεβαίως που ποτέ δεν αποδείχτηκαν. Στα ίδια βήματα βάδισε η πρώιμη 17Ν, στοχεύοντας στους τότε “αντιφρονούντες” εκδότες, εισαγγελείς κλπ. Το τότε κατεστημένο κατηγορήθηκε μάλιστα ότι “διόριζε” και πολλούς υπόπτους για τρομοκρατική δράση (!), τακτική που μάλλον μεταλλάχθηκε δίνοντας δημόσια έργα σε νταβατζήδες από τους ίδιους υπουργούς.
Η δολοφονία Μπακογιάννη ήταν για πολλούς το σημείο Χ. Οι αντικαπιταλιστές του παραδοσιακού αντάρτικου, οι ιδεολόγοι τύπου Γιωτόπουλου και άλλοι είδαν σε αυτό το χτύπημα πολλά κοινά στοιχεία με την απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο, έργο της Ιταλικής “Κόκκινης Προβιάς” με προειδοποίηση μάλιστα Κίσσινγκερ (you will pay it dearly). Πολλοί τότε, ακόμη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ έφτασαν να μιλούν για απ’ ευθείας σύνδεση των Αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών με την Ελληνική τρομοκρατία. Όλες οι δηλώσεις αυτών διαβάστε τες εδώ, μαζί με την τοποθέτηση του κυρίου Χρυσοχοΐδη που θα δούμε στη συνέχεια.
Το γεγονός αυτό άφησε μεγάλο κενό στη στρατολόγηση μελών για τη 17Ν που θεωρείτο η ναυαρχίδα. Ο πυρήνας υπήρχε αλλά η δυσπιστία ήταν έκδηλη. Τα γεγονότα που ακολούθησαν θα μπορούσαν να θεωρηθούν κωμικά, αν δεν ήταν βαμμένα με αίμα. “Πνευματικοί” σε παραλίες γυμνιστών, βιβλιαράκια του Παΐσιου, παρατημένα πλουσιόπαιδα (μόδα που ανθίζει και σήμερα) ήταν στους επιλαχόντες “αντικαταστάτες”.
Οι ανάγκες της εξουσίας όμως άλλαξαν. Τα κέντρα που στηλίτευσαν οι πρώην σύντροφοι υπουργοί (Παπαθεμελής, Σκουλαρίκης, Βαλυράκης) βούλιαξαν εμπρός στη Γερμανική λαίλαπα που τα ήθελε “όλα”. Με δοκιμασμένη οργάνωση στα πρότυπα της Ναζιστικής νεολαίας και άγρα “παλιών” που ήθελαν θέση και μεροκάματο, ξεπήδησαν οι γκρούπες που μαζί με τον “επαναστατικό αγώνα” λειτουργούσαν σε κοινοπραξία που θυμίζει “Siemens – Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Γράφει: Ο 
Στο πρόσωπο του, ο κυβερνητικος θίασος βρήκε τον κατάλληλο πρωταγωνιστή για το θέατρο των επιτοκίων.
Πρέπει επιτέλους σε αυτή τη χώρα να ακούσουμε με σεβασμό τις απόψεις των μειονοτήτων και να ασπασθούμε το δικαίωμα τους στην διατήρηση και εφαρμογή των “ιδιαίτερων” πολιτισμικών τους πρακτικών. Η Ελληνική κοινωνία δυστυχώς δεν είναι ώριμη όπως πολύ εύστοχα είχε παρατηρήσει ο έγκριτος δημοσιογράφος Γιώργος Βαρεμένος, για να δεχτεί τη διαφορετικότητα.
