σσΟ: Ο Καρατζαφέρης είναι δαιμόνιος. Γνωρίζοντας ότι μόνο από τη δεξαμενή της ΝΔ θα αντλήσει ψήφους, πλασσάρεται ως υποστηρικτής του Καραμανλή γνωρίζοντας ότι ο μέσος ψηφοφόρος της ΝΔ είναι Καραμανλικός μέχρι κόκκαλο και πιστεύει πως ο Καραμανλής ροκανίζεται από τους εχθρούς της Ελλάδας, του πλανήτη κλπ. Παράλληλα στοχοθετεί την Ντόρα ως πρώτο τερμίτη της καρέκλας του πρωθυπουργού και πράκτορα διάφορων κακών δυνάμεων. Έτσι προλειαίνει ένα εκπληκτικό για τον ίδιο και πολύ πιθανό σενάριο: Με την ήττα της ΝΔ η Μπακογιάννη είναι αδιαμφισβήτητο φαβορί για τη διαδοχή. Με την δυσφήμιση όμως του Γιώργη, η Μπακογιάννη θα αναλάβει ένα τεμαχισμένο κόμμα αφού οι Καραμανλικοί δεν θα θέλουν ούτε να τη δούν. Μεγάλο κομμάτι αυτών επόμενο είναι να κατευθυνθεί στο ΛΑΟΣ μετά τις αβάντες Καρατζαφέρη και τις “προειδοποιήσεις”. Βάζουμε και στοίχημα πως εάν πέσει ο Καραμανλής το ΛΑΟΣ θα διπλασιάσει τα ποσοστά του;

Γ. Καρατζαφέρης: Ο κ. Καραμανλής δεν στηρίζεται πουθενά. Πρέπει να αντιληφθεί ότι ήδη έχει σκαφτεί ο λάκκος του, μάλιστα τον πλακοστρώνουν τώρα, και περιμένουν να τον βάλουν μέσα. Αν ο κ. Καραμανλής έκανε καλά την ανθρωπογεωγραφία της προηγούμενης ψηφοφορίας, διαπίστωσε ότι υπάρχει ένα μονομπλόκ γύρω στους 25 βουλευτές οι οποίοι ψήφισαν κατά οδηγία, κατ΄ εντολή. Επομένως ο κ. Καραμανλής δεν έχει καμία ελπίδα. Δυστυχώς για εκείνον, ή έχει αντιληφθεί, αλλά δεν τολμά να το αντιμετωπίσει, ή δεν έχει αντιληφθεί ότι κάποιοι του μετράνε ώρες.

Δημοσιογράφος: Πάντως μου λέτε ότι δεν θα πρέπει ο πρωθυπουργός να θεωρεί δεδομένες τις βουλήσεις των βουλευτών του ΛΑ.Ο.Σ.
Γ. Καρατζαφέρης: Ο κύριος Καραμανλής εάν μπορούσε να ελέγξει την δική του κοινοβουλευτική ομάδα θα ήταν σε θέση να κάνει κουβέντα με άλλα κόμματα. Αλλά δυστυχώς σήμερα τη ΝΔ δεν την ελέγχει ο κύριος Καραμανλής. Ελέγχεται από άλλους παράγοντες.

Δημοσιογράφος: Κύριε πρόεδρε μου λέτε ότι η υπόθεση Παυλίδη μπορεί να οδηγήσει να δρομολογήσει τέτοιες εξελίξεις που να οδηγήσουν ακόμα σε πτώση της κυβέρνησης; Ακόμα και σε εθνικές εκλογές;
Γ. Καρατζαφέρης: Μιλάω για πτώση Καραμανλή.

Δημοσιογράφος: Χωρίς να υπάρξει πτώση της κυβέρνησης;
Γ. Καρατζαφέρης: Εγώ σας είπα πτώση Καραμανλή. Αυτή την στιγμή μεθοδεύεται. Μην κοροϊδευόμαστε κύριε Σιαφάκα, είμαι και εγώ όπως και εσείς, πρωτίστως δημοσιογράφος. Ο κύριος Μανούσης δεν είχε τα κότσια να τα βάλει με τον πρωθυπουργό της χώρας, με την κυβέρνηση. Σε αναμέτρηση. Ξέροντας ότι την φθείρει ξέροντας ότι θα την ρίξει. Ούτε βεβαίως το ΠΑΣΟΚ είναι τόσο απονήρευτο και ανυποψίαστο που έχει προχωρήσει σε αυτά τα γρανάζια μέσα κατ΄επανάληψη, να εμπιστευθεί ένα Μανούση. Άλλος είναι πίσω από την πλάτη του Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η δήθεν αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στα κατεχόμενα γεμίζει ανησυχία την Κυπριακή πλευρά για την πορεία των συνομιλιών.

Αυτό είναι το φιάσκο της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας που δεν έχει κανένα σεβασμό στους πολίτες της. Αντίθετα άγεται και φέρεται ως εκτελεστής άνωθεν εντολών προσπαθώντας να δικαιολογήσει στο εκλογικό σώμα την έλλειψη ενάργειας. Αυτό βεβαίως δεν ίσχύει μόνο για τον Χριστόφια αλλά και για την Ελληνική εξωτερική πολιτική. Άλλωστε ο Κύπριος πρόεδρος με την ευλογία της κυρίας Μπακογιάννη έβαλαν τις βάσεις στην κωμική κωδικοποίηση της πολιτικής ανυπαρξίας ως “εποικοδομητικές συνομιλίες”! Το σκεπτικό της βελούδινης διαπραγμάτευσης ήταν η ενδυνάμωση του Ταλάτ ως μετριοπαθή συνομιλητή που θα έπρεπε με κάθε τρόπο να διατηρήσει την ηγετική του θέση για να υπάρχει ελπίδα διαλόγου και δυνατότητα κοινώς αποδεκτής λύσης.

Έτσι, ο κύριος Χριστόφιας κατέβαινε στις συνομιλίες με μια ατζέντα ενδεικτική της ένδειας αίσθησης όχί μόνο κάποιου “ιδιοτελούς” κρατικού στόχου αλλά και αυτής της βασικής αρχής του Δικαίου. Ως αυτό απορρέει από τα ψηφίσματα και τις διαχρονικές θέσεις της διεθνούς κοινότητας, μακρυά από κραυγές σωβινιστικού φανατισμού. Στις συνομιλίες η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έθεσε τα αυτονόητα:

• Την αποδεδειγμένη Εθνοκάθαρση στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου
• Το θέμα των περιουσιών και τις υπεξαίρεσης αυτών
• Το θέμα των εποίκων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ακόμη και των Τουρκοκυπρίων)
• Την προκλητική παραμονή και ενίσχυση του κατοχικού στρατού (αλήθεια, γιατί ενισχύεται; Έγινε ουδέποτε καμιά προσπάθεια “απελευθέρωσης” και δεν το καταλάβαμε;)

Μέσα από αυτή την διαδικασία, δημιουργήθηκαν τραγικές υπαναχωρήσεις από τις πάγιες θέσεις της Κύπρου που βασίζονται στο ΔΔ. Με μηδενική ανταπόδοση και μόνη προσδοκία την δημιουργία ενός καλού κλίματος που ουδέποτε μεταφράσθηκε σε θετική εξέλιξη έστω και σε θεωρητικό επίπεδο. Ο κύριος Ταλάτ δεν μετακινήθηκε χιλιοστό από τις εξωφρενικές Τουρκικές διεκδικήσεις.

Ο καλοκουρδισμένος Τουρκικός μηχανισμός λοιπόν με τη συμπαθή μαριονέτα κατάφερε να κερδίσει πόντους χωρίς να παραχωρήσει τίποτα έστω και σε επίπεδο “διάθεσης”. Τώρα λοιπόν, σύσσωμο το ξεχαρβαλωμένο μαγαζί Ελλάδας – Κύπρου κοιτά με γουρλωμένα μάτια την άνοδο των “ακροδεξιών” με τις απαραίτητες δημοσιογραφικές σάλτσες πανικού που ως μόνο στόχο έχουν την προετοιμασία των υπηκόων για ακόμα μεγαλύτερες υποχωρήσεις.

Κανείς δεν θα αναζητήσει ευθύνες στους διαχειριστές για έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας, έστω βασικής αφού ο Ταλάτ πραγματικά συνετρίβει, γεγονός που όφειλαν αν μη τι άλλο να γνωρίζουν τόσο ο κύριος Χριστόφιας όσο και η Ελληνίδα ΥΠΕΞ.  Τώρα που έχουν κατεβάσει τον πήχυ στο Μηδέν, τι θα συζητήσουν με τους κακούς “ακροδεξιούς”; Εάν δεν προέβαλλαν τα βασικά με τον “μετριοπαθή” τι θα προβάλλουν τώρα στους “αδιάλλακτους”;

Εμείς δεν θα μιλήσουμε για “μειοδοσίες” παρά μόνο για απίστευτη πολιτική ανικανότητα. Η αναπόφευκτη διπλωματική ήττα σε όλα τα επίπεδα θα μείνει ως μνημείο κρατικής ανυπαρξίας, όπου μια χώρα έχοντας Έννομο συμφέρον, το διεθνές δίκαιο με το μέρος της, την σωρρευμένη συμπάθεια λόγω της τραγωδίας και περίοπτη θέση σε ισχυρούς διεθνείς οργανισμούς ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ πολιτικά και βιολογικά. Και με τι αντίπαλο… τη χώρα με τις περισσότερες καταδικαστικές αποφάσεις σε διεθνές επίπεδο. Τη χώρα που μοναδικό της επιχείρημα είναι η καλή της σχέση με τις ΗΠΑ. Σχέση που έριξε στον κάλαθο των αχρήστων ακόμα και το Αζερμπαϊτζάν προκειμένου να εξυπηρετήσει το οικονομικό του συμφέρον.

ο "Άγιος" με το πριόνι αφού τεμάχισε τον Δία

Είναι φοβερό το ίδιον του νεοέλληνα να διαθέτει κρίση επί παντός επιστητού. Κριτική εύκολη και εν πολλοίς ανεύθυνη αφού σε κάθε πραγματικότητα είναι αυτονόητη η ατέλεια. Σε κάθε Έργο υπάρχουν σφάλματα, σε κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Μόνο η απραξία είναι τέλεια και σε αυτό έχουμε πάρει διδακτορικό.

Κριτική στην πολιτική, απαξίωση και γκρίνια για κάθε τομέα κοινωνικής ζωής. Από προτάσεις όμως; Μηδέν. Ανυπαρξία έργου, δημιουργίας και δράσης. Και το κλισέ πληρωμένο από τους τηλεμαϊντανούς: “Δεν είναι δική μου δουλειά να φτιάχνω, ο δημοσιογράφος κρίνει τα κακώς κείμενα”! Γεμίσαμε έτσι αυτόκλητους κριτές, τσάμπα δικαστές, οκνηρούς παράγοντες, τεμπέληδες συνδικαλιστές που εκπροσωπούν την εργατική τάξη. Πολέμιους του συστήματος που -ώ τι σύμπτωση- οι περισσότεροι είναι κρατικοδίαιτοι δημόσιοι υπάλληλοι, αμοίβονται δηλαδή από το σύστημα!

Το θρησκευτικό συναίσθημα δεν θα ήταν δυνατόν να μείνει αλώβητο από αυτή την τάση ανυπαρξίας. Λάβαμε πολλές επιστολές και άρθρα για τα αφιερώματα που αναδημοσιεύσαμε σχετιζόμενα με το Χριστιανισμό, τον Ελληνισμό, τις υπαρκτές ή ανυπαρκτές ιστορικές και φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Παντού μηδενισμός και απαξίωση. Εύκολη κριτική, ημιμάθεια, φιγούρα γνώσεων μα πρόταση καμμία.

Φίλοι, Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Ακόμα και αν συμφωνούμε με το συμπέρασμα, απεχθανόμαστε τη στείρα παράθεση πολεμικής. Γέμισε ξαφνικά ο τόπος πολέμιους του Χριστιανισμού, ινστρούχτορες που ανακάλυψαν ξάφνου τον τροχό ακόμα και γραφικούς που διάβασαν δύο ποτ πουρί μεταφρασμένα και έγιναν Αρχαιολάτρες. Σε όλους αυτούς που απλώς αναμασούν χιλιοειπωμένα επιχειρήματα όχι για να δημιουργήσουν κάτι καινούριο αλλά να κάνουν επίδειξη γνώσεων στη Γιαγιά τους, έχουμε να αντιπαραθέσουμε τις μελέτες του Μιχάλη Καλόπουλου, έτσι για να πάρουν μια ιδέα από τεκμηριωμένο μα κυρίως ΔΗΜΟΥΡΓΙΚΟ λόγο.

Αυτόν τον λόγο θέλουμε. Το επιχείρημα που σπάει το σκοτάδι για να φέρει Φως. Όχι Ημίφως.  Από κοντά και κάποια γραφικά καραγκιοζάκια που χθες αποστήθιζαν (επιλεκτικά) Μαρξ μα αγνοούσαν τον Μπαμπέφ, με γεμάτους λογαριασμούς (παχυλές οι αμοιβές των ρουφιάνων) να μιλούν για κοινωνική αδικία. Αυτοί λοιπόν που ενώ έχουν 32 χιτώνες δεν δίνουν ούτε κλωστή, έμαθαν να αναμασούν αντιχριστιανικές κορώνες από δήθεν αρχαιόπληκτους. Γράφουν μάλιστα και βαθυστόχαστα άρθρα για να τεκμηριώσουν την εναντίωση τους στην εκκλησία όταν οι περισσότεροι από αυτούς διαμένουν στα καταπατημένα από την ΙΜ Πεντέλης και καμμένα των Βριλλησίων.

Γι’ αυτό φίλοι, η κοινωνία σήμερα χρειάζεται έναν λόγο ανιδιοτελή. Όχι άρρωστα ανθρωποκεντρικό. Όπου οι μισόζωοι ινστρούχτορες εκμεταλλεύονται την αυταρέσκεια του υπηκόου και του χαϊδεύουν τα αυτιά με μόνο σκοπό την ιδιοτέλεια. Δημιουργία, όχι μίσος. Μάχη για τη Γη και όχι πολιτικάντικη οικολογία των επιδοτημένων από το σύστημα ιδεών. Χρειάζεται η Εκκλησία. Όχι του Ιερώνυμου αλλά του Δήμου. Όχι του σκότους αλλά της Γνώσης, του μαθήματος της Ελευθερίας και του αλληλοσεβασμού.

Χρειάζεται η Θρησκεία. Όχι αυτή που μας βολεύει γιατί θα μας ξεπλύνει τις αμαρτίες ή θα μας στείλει στον παράδεισο. Αυτή που θα μας διδάξει να ζούμε με αρμονία. Θα μας καθοδηγήσει να “υπηρετούμε” ένα υψηλό ιδεώδες και όχι ένα ή πολλά αόρατα φαντάσματα. Θα μας πει την αλήθεια: Ότι όσο ιδιωτεύουμε κοιτώντας το βόλεμα μας, αξίζουμε όσο το βόλεμα μας. Σε ένα σύστημα που πρεσβεύει τη βόλεψη και την απραξία, ας πιστέψουμε στην Αυτεγερσία. Ας εκστασιαστούμε από τη “στάση” του τηλεθεατή. “Για την καινούρια Γέννα“.

Για τη Μάνα που αντιστάθηκε σ’ αυτά τα χώματα και πάντα υπάρχει. Είτε σαν ΠανΓαία είτε σαν Παναγία είναι ακόμα εδώ, κόντρα στο Δόγμα. Σε όποιο Δόγμα. Όταν Τριγύρω περνά από το Βιτριόλι, τη μιαρότητα, την εκπόρνευση, εδώ παραμένει Ιερή, έστω υποσυνείδητα. Και έχει πιστούς και Μάρτυρες, όπως τα παλικάρια στην Εύβοια που τα λησμονήσαμε. Παίδες εν Καμίνω.

Κατακαύσατε τα άλση, κραύγαζαν οι μελανοχιτώνες σταυροφόροι. Ναι, πόσοι όμως μελανοχιτώνες πέρασαν και περνούν με πρόσχημα κάποιον “σταυρό”. Πόσοι καίνε τον τόπο για το καλό του; Για τις μεζονέτες, την ανάπτυξη, την “αντίδραση”; Αλήθεια, πόση δύναμη χρειάζεται για να κάψεις και πόση να φυτέψεις; Μάλλον όση για να σκοτώσεις ένα παιδί αντί να το Γεννήσεις. Και να του δώσεις τα “Χρόνια Πολλά και Καλά”.

Ολυμπία.

www.antinews.gr

Όπως μας λένε οι σημερινές εφημερίδες, η πολιτική εξακολουθεί να κινείται στον αστερισμό των σκανδάλων, με το βλέμμα όλων να στρέφεται στην πρώτη μυστική ψηφοφορία για την υπόθεση Παυλίδη, η οποία θα γίνει στις 28 Απριλίου. Το αποτέλεσμα θα κρίνει αν τον Ιούνιο θα στηθεί μόνο ευρωπαϊκή ή και εθνική κάλπη, καθώς παγιώνεται η διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα και με τη νέα  δημοσκόπηση που παρουσιάζει το Βήμα της Κυριακής.

Πότε όμως θα γίνουν διπλές εκλογές; Αν η Προανακριτική Επιτροπή παραπέμψει τον Αριστοτέλη Παυλίδη γράφουν όλες οι εφημερίδες. Στην περίπτωση αυτή ο Καραμανλής θα τον διαγράψει και αναγκαστικά θα προχωρήσει σε διπλές εκλογές, παρόλο που δεν θέλει να κάνει τώρα βουλευτικές λόγω της κρίσης και της κατρακύλας της ΝΔ. Όλοι επίσης θεωρούν βέβαιο ότι στην περίπτωση βαριάς ήττας στις διπλές εκλογές ο Καραμανλής θα παραιτηθεί για ν΄ ανοίξει ο δρόμος για την διαδοχή.

Ποια είναι όμως η σύνθεση της Προανακριτικής Επιτροπής; Από τη ΝΔ συμμετέχουν Γρηγόρης Αποστολάκος, Θαλασσινός Θαλασσινός, Ανδρέας Κουτσούμπας, Βίβιαν Μπουζάλη, Τάσος Νεράτζης, Κώστας Τζαβάρας και Μαργαρίτης Τζίμας. Από το ΠΑΣΟΚ Μάρκος Μπόλαρης, Γιώργος Πεταλωτής και Παναγιώτης Ρήγας. Από το ΚΚΕ Βέρα Νικολαίδου. Από το ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Τσούκαλης και από τον ΛΑΟΣ Θάνος Πλεύρης.

Δηλαδή ακόμα και αν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποφασίσουν να παραπέμψουν τον Παυλίδη αυτό δεν μπορεί να γίνει αν δεν ψηφίσουν υπέρ της παραπομπής και βουλευτές της ΝΔ (η ψηφοφορία είναι μυστική).

Με άλλα λόγια, αυτό που μας λένε στην πραγματικότητα οι εφημερίδες και τα συμφέροντα που εκφράζουν είναι ότι το κλειδί στις εξελίξεις βρίσκεται στο εσωτερικό της ΝΔ και στο αν ορισμένοι (που όλοι ξέρουμε πλέον ποιοι είναι) θα αποφασίσουν να δείξουν στον Καραμανλή την πόρτα της εξόδου παραπέμποντας τον Παυλίδη.

Και φυσικά πολύ δύσκολα θα δεχθεί να το κάνει αυτό βουλευτής της ΝΔ επειδή δεν πρόκειται να επανεκλεγεί κλπ κλπ.

Γράφει η Μαρία Σεφέρου

Αξιότιμε Οικουμενικέ Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίε,
Διάβασα το Πασχαλινό μήνυμά σας στο romfea.gr και ομολογώ πως για μια ακόμη φορά ένιωσα απογοήτευση και θλίψη από τον πνευματικά στείρο λόγο σας. Αποκαλείτε τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, «Αδελφούς και τέκνα εν Κυρίω προσφιλή και επιπόθητα», αλλά δυστυχώς ούτε με τα λόγια ούτε και στην πράξη έχετε κάνει το παραμικρό για να μας πείσετε ότι το εννοείτε. Φαίνεται πως ευφραινόμενος στη χλιδή του οικουμενικού θρόνου – που ανεβήκατε ως μη οφείλατε διότι ο Χριστός τον οποίο λέτε ότι εκπροσωπείτε δίδαξε ταπεινότητα και είπε, “Όστις θέλει να είναι πρώτος, θέλει είσθαι πάντων έσχατος και πάντων υπηρέτης” – είστε εντελώς αποκομμένος από τη σημερινή ζοφερή Ελληνική πραγματικότητα.

Δε δείχνετε, αξιότιμε Πατριάρχη, ν’ ανησυχείτε ή να συμμερίζεστε τα βάσανα και τις αγωνίες – οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές – του Ελληνικού λαού, που εδώ και κάποιους μήνες έχουν πάρει μορφή χιονοστιβάδας. Δυστυχώς αποτύχατε να είσθε ο φωτισμένος και άξιος πνευματικός ηγέτης που θα μπορούσε να εμψυχώσει, να ενώσει και να καθοδηγήσει εκείνους που αποκαλεί αδελφούς και τέκνα. Ακόμη και η γλώσσα που χρησιμοποιείτε στον στερούμενο ποιμαντικής ζεστασιάς και πνευματικής δύναμης λόγο σας είναι εξεζητημένη και δυσνόητη στους πολλούς, σα να μην επιθυμείτε να γίνετε κατανοητός.

Οι θρησκευτικές γιορτές, κ. Βαρθολομαίε, έχουν αξία, νόημα και δύναμη προς αναγέννηση των ψυχών μόνο όταν οι Ιεράρχες εξηγούν στους πιστούς την αλληγορική τους σημασία και τη συνδέουν με την καθημερινότητα, δηλαδή με τη ζωή στο εδώ και τώρα κι όχι μετά θάνατον, πράγμα που εσείς δεν αποτολμήσατε στο Πασχαλινό μήνυμά σας. Βεβαίως εγώ δεν εκπλήσσομαι διότι έχω μάθει να μην περιμένω τίποτα παρά του μη έχοντος. Η ιστορία της Ανάστασης του Κυρίου, κ. Βαρθολομαίε, έχει αξία ως συμβολισμός της αναγέννησης της ψυχής μέσα από την Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

                                                                                                               σσΟ: Έχουμε αναλύσει και στο παρελθόν τη θέση μας περί “προδοσίας”, “ξεπουλήματος” ή άλλων τέτοιων εύκολων αφορισμών. Είμαστε κάθετα ενάντιοι και δεν υιοθετούμε ούτε χρησιμοποιούμε τέτοιους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Σε μια καπιταλιστική κοινωνία κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει το συμφέρον του. Δικαίωμα του καθενός να μην ταυτίζει το προσωπικό του συμφέρον με το συνολικό. Πόσοι άραγε από τους αυτόκλητους κριτές θα συνέχιζαν να υπερασπίζουν τις απόψεις τους εάν ελάμβαναν κάποιο “βοήθημα” κάποιων χιλιάδων Ευρώ από την “αντίθετη πλευρά”;

Χάριν λοιπόν της ελεύθερης έκφρασης και μόνο παραθέτουμε το άρθρο του Αποθησαυριστή, χωρίς να υιοθετούμε τους χαρακτηρισμούς. Όπως πάντα ο δίαυλος είναι ανοιχτός για όλους ώστε να υπάρξει διάψευση ή απάντηση. 

Γράφει ο Αποθησαυριστής

 
Οι Οικολόγοι Πράσινοι καλούνται να τοποθετηθούν δημόσια: Ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου τους ΕΙΠΕ ΨΕΜΜΑΤΑ στους πολίτες και τους δημοσιογράφους της Θράκης ότι ποτέ του δεν δήλωσε ή δεν έγραψε να μην εγκατασταθούν οι Πόντιοι στην Θράκη.
 
Οι ισχυρισμοί Τρεμόπουλου:
 
http://www.xronos.gr/reportage/detail.php?ID=45625&print=Y [Απόσπασμα από το ρεπορτάζ]
Απαντώντας σε ερώτηση του Γρηγόρη Σεμπελίδη για το αν ισχυρίστηκε ότι οι Πόντιοι δεν έχουν θέση στην Θράκη, ο κ. Τρεμόπουλος εκνευρίστηκε λέγοντας ότι η συνέντευξη έχει άλλο χαρακτήρα και οδεύει αλλού επιμένοντας: «Πρώτο, δεν ήρθα σε καμία ανάκριση. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να με κατακρίνετε. Ήρθαμε να κάνουμε συζήτηση εμείς για να προβάλλουμε… Είδατε ότι δεν πρόκειται να σεβαστείτε τους κανόνες του δημοκρατικού διαλόγου; Ξεκίνησα να απαντώ σε μια ερώτηση που μου έκανες εσύ και ήδη μίλησαν άλλα τρία άτομα, χωρίς όμως εγώ να μπορώ να πω την ουσία της άποψής μου. Άρα σημαίνει ότι εσείς μπορεί να μην κρατιέστε για να πείτε αυτό το οποίο σας έχει φανατίσει, αλλά έχω δικαίωμα εγώ να απαντήσω απευθείας στην ερώτησή σου όπως εγώ θέλω. Εγώ λοιπόν θεωρώ ότι είστε παραπληροφορημένοι. Έξω από τα δόντια. Από εκεί και πέρα αυτό που λέτε δεν προκύπτει από πουθενά, δεν ισχύει. Σας προκαλώ να μου πείτε ότι αυτό προκύπτει από κάποια κείμενα του κόμματός μου, τα δικά μου προσωπικά, ή των συνεργατών μου. Το έχετε; Όχι; Τελεία λοιπόν, όχι δεν το είπαμε ποτέ.
Για άλλο σκοπό ήρθαμε, ήρθαμε για τον βιώσιμο τουρισμό, ήρθαμε για μία ποδηλατική διαδρομή που γίνεται στα σύνορα σε μία αειφόρα κατεύθυνση και εσείς θέλετε να βάλετε ένα άλλο θέμα. Άρα πολύ σύντομα λοιπόν στο θέμα που λέτε χωρίς πολύ συζήτηση, γιατί δεν το σηκώνει από ό,τι καταλαβαίνω, σας λέω όχι και ποτέ δεν είπαμε τέτοιο πράγμα.
 
http://www.ipatrida.com/2009/04/blog-post_5028.html [Απόσπασμα από το ρεπορτάζ]
“Όταν τον ρώτησαν για το κείμενό του ‘Όχι Πόντιοι στην Θράκη μας’, ο κ. Τρεμόπουλος ρώτησε πού το έχουμε δει. Αυτό που μας απασχολεί δεν είναι το να έχουμε το κείμενο στα χέρια μας, αλλά αν ειπώθηκε ή όχι. Όταν λοιπόν απαντήθηκε από μας ότι δεν έχουμε το κείμενο, είπε ο κ. Τρεμόπουλος ότι δεν έχει ειπωθεί ποτέ”.
 
http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1172:2009-04-12-19-09-00&catid=87:epikairotita&Itemid=277
 
Και η σκληρή αλήθεια: Στα συνημμένα σκαναρισμένα αρχεία από το τεύχος 7 της Οικοτοπίας, Μάρτιος 1990.
 
Στις ΗΠΑ και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όταν αποκαλυφθεί ότι ένας υποψήφιος λέει ψέματα αμέσως απολύεται από την λίστα εκλογής. Προσοχή! Όχι για την ουσία των λεγόμενων του, αλλά επειδή είναι αναξιόπιστος της εμπιστοσύνης του λαού. Ο Μ. Τρεμόπουλος και οποιοσδήποτε άλλος προφανώς έχει δικαίωμα να διατυπώνει οποιαδήποτε άποψη θέλει, είμαστε ελεύθερη χώρα. Όχι όμως και να λεέι ψέματα κατάμουτρα στον κόσμο. Στην Ελλάδα της πολιτικής σήψης, οι Οικολόγοι Πράσινοι που έρχονται με τη σημαία του νέου ήθους, τι θα κάνουν; Θα κρατήσουν επικεφαλής έναν ανερυθρίαστο ψεύτη; Και αν εκλεγεί ευρωβουλευτής πώς θα πολιτευθεί, με ψέμματα στον ελληνικό λαό;
 
Το ζήτημα είναι μείζονος σημασίας για την πολιτική ζωή στην χώρα. Ακόμη και η ελπίδα που λέγεται οικολογία πέθανε.

Οι αποκαλύψεις εις βάρος δημοσιογράφων τον τελευταίο καιρό έχουν ρίξει άπλετο φως στις υπόγειες διαδρομές πολιτικών και στρατευμένης (εν πολλοίς εξαγορασμένης) δημοσιογραφίας. Αν μη τι άλλο, κάποιοι δημοσιογράφοι αποδεικνύουν ότι δεν είναι αχάριστοι ακόμα και αν ο σπόνσορας τους είναι εκτός διαύλων εξουσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνεχιζόμενη εργολαβία Παπαγιάννη εναντίον Ρουσόπουλου ακόμα και αν ο Δούκας είναι πλέον εκτός υπουργείου. Το ίδιο βέβαια και ο Ρουσόπουλος.

Είναι λοιπόν πασιφανές ότι ο καυγάς και η προπαγάνδα γίνεται αποκλειστικά για το πλασάρισμα στα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών στο υπόλοιπο Αττικής. Σύμφωνα με τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, οι αξιότιμοι πολιτικοί μας και τα παπαγαλάκια τους πιστεύουν τα εξής:

Ο Δούκας θα είναι και πάλι υποψήφιος στο υπόλοιπο Αττικής.

Ο Δούκας πιστεύει ότι ο Ρουσόπουλος θα είναι επίσης υποψήφιος και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον ροκανίσει, ιδιαίτερα τώρα που τον βλέπει να επανέρχεται στο προσκήνιο.

Από τον συμπαθέστατο κύριο Δούκα θα περιμέναμε όμως να έχει την απαιτούμενη για έναν υπουργό οξυδέρκεια και να είναι σε θέση να αποκρυπτογραφήσει την αλληλουχία των πρόσφατων γεγονότων:

Ο Πρωθυπουργός συναντιέται με τον Ρουσόπουλο και έπειτα με τον Χατζηνικολάου.

Ο Χατζηνικολάου διώχνει Παπαγιάννη και ξαναφέρνει Ρουσόπουλο στο προσκήνιο.

Για σκέψου βρε Πετρή και όλα αυτά τα ΦΕΚ, που λες να βρέθηκαν την δεδομένη συγκυρία;