Το βλέπετε αυτό το παιδί βουτηγμένο στο αίμα; Είναι ο Θάνος Αξαρλιάν. Γιος της Σταυρούλας! Ναι είχε κι αυτός μάνα… Είχε κι αυτός μια δουλεία! Είχε κι αυτός κάποια όνειρα. Είχε κι αυτός ΖΩΗ!! Για σένα Θάνο μου, που ήμουν μικρός τότε που πέθανες, θέλω να πω κι εγώ δυο λόγια…
Γιατί για σένα δεν κάηκε ούτε σπίρτο γι΄αυτούς που σε σκότωσαν… γιατί;
Γιατί για σένα δεν συγκεντρώθηκε ούτε μια παρέα από νέους για να καταγγείλουν την τυφλή βία;…
Γιατί για σένα δεν έκλαψε ούτε ένας δημοσιογράφος; Γιατί για σένα δεν βγήκε κανένας πολιτικός αρχηγός να ξεσηκώσει τον κόσμο; Γιατί ρε Θάνο; Τόσο μικρότερης σημασίας είναι η δική σου η ζωή;
Σκέφτομαι ρε συ τη Σταυρούλα τη μάνα σου… λίγο πριν σκάσει η ρουκέτα, σ’ έστειλε εκείνη στο σημείο του θανάτου σου… για μια δουλειά… τί θα λέει εκείνη στον εαυτό της; Ποιός νοιάστηκε για την ψυχή της και για το βάρος που κουβαλάει όλα αυτά τα χρόνια;
Ρε Θάνο! Μ’ αυτά που βλέπω σήμερα, τόσα χρόνια μετά θέλω να βγω και να τα κάψω κι εγώ!
Έτσι δεν πρέπει να γίνει τάχα;
Θ’ ανάψω κι εγώ Θάνο μια φωτιά για σένα… Για τον δικό σου θάνατο.. Μια φωτιά στο γιατί! Και όχι στο γιατί για το Θάνατό σου.. Αλλά στο γιατί ο θάνατός σου, πέρασε εγκληματικά απαρατήρητος!
Γιατί εσένα ΔΕΝ σε σκότωσε αστυνομικός αλλά ακροαριστερός…
Γιατί εσύ ΔΕΝ έφαγες σφαίρα από κάποιον άνθρωπο της δημόσιας ασφάλειας αλλά ρουκέτα από ακροαριστερούς “επαναστάτες”….
Γιατί εσύ δεν ήσουν “δικό τους” παιδί, οργανωμένος σε κάποια ομάδα στα Εξάρχεια αλλά και ούτε καταγόμενος από τα βόρεια προάστια…
Γιατί εσύ δεν ΄πήγες να πουλήσεις τσαμπουκά σε κάποιον της ασφάλειας αλλά είχες την ατυχία να περάσεις μπροστά από η ρουκέτα των ακροαριστερών…
Θέλω να πιστεύω πως και ο θάνατος του μικρού Αλέξη αλλά και ο δικός σου είναι δύο ίδιοι θάνατοι… και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι απλώς θάνατοι…. τίποτα περισσότερο! Δυο ζωές που κόπηκαν απότομα!
Τώρα αν βρεις τον Αλέξη πες του πως λυπηθήκαμε και για τον δικό του θάνατο… γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε τη μάνα του να τον φιλάει για τελευταία φορά χωρίς να δακρύσουμε. Γιατί αυτά τα ακραία χέρια που σας σκότωσαν έχουν κοινό παρονομαστή…
Την ακροαριστερά… που τα τελευταία χρόνια ευθύνεται για δεκάδες άδικους θανάτους ανθρώπων…
Πολλή ταραχή και ανάλυση, για τα τελευταία γεγονότα. Άλλοι οραματίζονται επανάσταση. Άλλοι βλέπουν διαμελισμό της Ελλάδας. Άλλοι βλέπουν την σωτηρία της πατρίδας με βία στην βία… Φυσικά οι πιο απλοϊκοί και ψύχραιμοι, βλέπουν αλλαγή πολιτικού σκηνικού με την οικονομική ύφεση να παίζει μουσική υπόκρουση και το ΔΝΤ όχι πολύ μακριά.
1. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται τι θωρούν τα μάτια μας είναι πολιτικά τυφλός.
4. Σύμμαχοι παραπλανημένα αμούστακα, πολλοί γόνοι της νέο-αστικής τάξης, παιδιά της αφθονίας που βλέπουν ότι το επίπεδο ζωής που συνήθισαν χάρη στις λαμογιές του μπαμπά δεν μπορεί να διατηρηθεί και «εξεγείρονται». Την προοπτική να δουλέψουν δεν την εξετάζει κανένας. ( Για το «πού θα δουλέψουν» μπορούν να ρωτήσουν 2 εκατ. αλλοδαπούς).
8. Οι κοινωνικοί αγωνιστές δεν φοράνε κουκούλες. Και δεν καίνε βιβλιοθήκες.
