Legalize it… the right way!
Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαΐου 19, 2008
Εγκληματούν κατά της Γαίας τα βαποράκια της φούντας
Θεωρώντας τη μάχη για τη Γαία ως υπέρτατο σκοπό, δε μπορούμε παρά να εξοργιστούμε βλέποντας το νέο ορυμαγδό περί της δήθεν “αποποινικοποίησης” της χρήσης του χασίς για … φουμάρισμα. Την ώρα που η παγκόσμια κοινή γνώμη προσπαθεί να ανακόψει τους ρυθμούς της καταστροφής ψάχνοντας βιολύσεις αναστροφής, τα βαποράκια του βιομηχανικού κατεστημένου επανέρχονται πιστά στο ραντεβού τους και στους αφέντες τους για πάνω από 70 χρόνια. Έτσι, Τσίπρες, Κανάκηδες, καθηγητές των πανεπιστημίων της αγνωσίας και λοιποί αυτοβαπτιζόμενοι αντικαπιταλιστές βυθίζουν στο σκοτάδι παρούσες και επερχόμενες γενιές, είτε λόγω ατομικής ηλιθιότητας ή τιμώντας το ξεροκόμματο των εργοδοτών τους.
Κύριοι εγκληματίες ή ηλίθιοι, η καλλιέργεια της Καννάβεως πρέπει άμεσα όχι απλώς να επιτραπεί αλλά και να επιδοτηθεί. Η Κάνναβη δύναται να προσφέρει λύσεις σε πλείστα θέματα βιολογικής παραγωγής προϊόντων όπως άλλωστε έδινε για χιλιετίες. Ο κύκλος της από την καλλιέργεια εως την αποσύνθεση των παραγώγων, είναι απόλυτα βιολογικός και σύννομος με την πλανητική αρμονία. Εξοικονομεί φυσικούς πόρους, νερό κ.α αποδίδοντας υπερπαραγωγή πρώτων υλών σε σύντομο χρόνο.
Φανταστείτε ένα όχημα το οποίο κατασκευάζεται εξ’ ολοκλήrου από Κάνναβη και κινείται από αυτή.. φαντασία; Όχι κύριοι. Πραγματικότητα εδώ και 80 χρόνια από την Ford!!
Οπότε άθλιοι ταγοί της εξουσίας, βαποράκια της πρέζας και συκοφάντες κάθε τι φυσικού, δε μπορείτε πλέον να επικαλείστε άγνοια. Είτε σταματάτε το παραμύθι ή απλά χάνετε τα προσωπεία με τα οποία εξαπατείτε την ανθρωπότητα και δη την Ελληνική κοινωνία. Που θα πρέπει την επόμενη φορά που θα βγείτε να πλασσάρετε το εμπόρευμα των αφεντικών σας, να σας πάρει όχι με τις πέτρες, αλλά με τις Κανναβόβεργες.
Για κάποιους που εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι, ορίστε και το ιστορικό απαγόρευσης:
Η απαγόρευση της κάνναβης άρχισε στις ΗΠΑ, και εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, τον μύθο ότι η κάνναβη είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα φυτά στον κόσμο το δημιούργησαν και τον συντήρησαν τα μεγάλα βιομηχανικά συμφέροντα.
Όταν, στη δεκαετία του ’30, οι νέες τεχνικές θερισμού και επεξεργασίας της κάνναβης έγιναν διαθέσιμες και οικονομικά ανεκτές, ο δρόμος για την μαζική πλέον παραγωγή κάνναβης άρχισε να ανοίγει. Η κάνναβη φαινόταν ότι θα κυριαρχούσε στην παγκόσμια αγορά και οι απίστευτες δυνατότητες εκμετάλλευσης που παρουσίαζε θα προκαλούσαν ‘’εκρηκτικές’’ συνέπειες σ’ ένα ευρύ φάσμα βιομηχανιών. Εκτός από την κατασκευή χαρτιού, οι δυνατές φυσικές ίνες του φυτού ήταν εξίσου ιδανικές για την παραγωγή υφασμάτων, πλαστικών ακόμα και εκρηκτικών. Ήδη είχε κατασκευαστεί το πρώτο «οργανικό» αυτοκίνητο (από ένα συνδυασμό κάνναβης και άλλων ετήσιων φυτών) από τον Henry Ford, το οποίο μάλιστα ‘’έκαιγε’’ κάνναβη.
Η κάνναβη αποτελούσε πλέον μία μεγάλη απειλή. Οι μεγάλες χαρτοβιομηχανίες και οι βιομηχανίες πετροχημικών θα έχαναν δισεκατομμύρια δολάρια.
Στην δαιμονοποίηση και εν συνεχεία απαγόρευση του φυτού πρωτοστάτησαν ο μεγιστάνας των media και χαρτοβιομήχανος Randolph Hearst, ο οποίος χρησιμοποίησε την τεράστια αλυσίδα εφημερίδων του προκειμένου να εξαπλώσει την προπαγάνδα κατά της κάνναβης (σημ.: ο Hearst αποτέλεσε θέμα της ταινίας του Orson Welles «Πολίτης Κέιν»), και ο μεγαλοβιομήχανος πετροχημικών DuPont.
Ο DuPont μόλις τότε πατένταρε το νάυλον, όπως και μεθόδους για να παρασκευάζει πλαστικά από πετρέλαιο και κάρβουνο (άνθρακας), καθώς και μία υψηλά μολυσματική τεχνική για να παράγει χαρτί από ξυλοπολτό.
Οι εφημερίδες του Hearst κατάφεραν να κατασκευάσουν μία νέα απειλή για την Αμερική και οργάνωσαν μία μεγάλη καμπάνια προκειμένου η κάνναβη να γίνει παράνομη. Συνδέοντας την κάνναβη με το έγκλημα και με τη χρήση υστερικών επικεφαλίδων στα πρωτοσέλιδά του, επηρέασε την κοινή γνώμη.
Κατά τη διάρκεια του ’30, τα ταμπλόιντ του Hearst αναφέρονταν συνεχώς σε πολύκροτες ιστορίες για νέγρους, οι οποίοι υπό την επήρεια της μαριχουάνας (σημ.: όρος που διαδόθηκε από τις εφημερίδες του Hearst και χρησιμοποιήθηκε για εκφοβισμό και αποπροσανατολισμό) βίαζαν λευκές γυναίκες και έπαιζαν ένα είδος «σατανικής, βουντού μουσικής», που σήμερα είναι γνωστή απλά ως τζαζ.
Έτσι, το 1937 η κάνναβη έγινε παράνομη στις ΗΠΑ … και σε όλο σχεδόν τον κόσμο!!!
Όλα αυτά για να πλασσάρουν το “βιολογικό” τους Νάυλον και να μονοπωλούν το χαρτί έχοντας σκλάβους τους γηγενείς του Αμαζονίου και τη Γή τους.
Για πλήρη εικόνα των εφαρμογών της Καννάβεως δείτε εδώ.
Για να τιμωρήσετε τα βαποράκια των βιομηχάνων, καταστροφέων δασών και δουλεμπόρων, απλά μαυρίστε τους στις επερχόμενες εκλογές. Το ποιοί είναι, το βλέπετε καθημερινά.
Και στον επόμενο λοιπόν που θα σας προσφέρει Μπαφο, αντιπροτείνετε του κουρτινόξυλο. Του χρειάζεται.
Ο Αιρετικός είπε
Εξαιρετικό άρθρο και ορισμένες πληροφορίες δεν τις γνώριζα (για τα ταμπλόιντ). Αλλά όντως, η κάνναβη βγάζει θαυμάσιο ύφασμα και άλλα υλικά, ενώ, απ’όσο έχω ακούσει, φύεται εύκολα και χωρίς φυτοφάρμακα και λιπάσματα… Μάλλον πως αυτό δε συμφέρει κάτι εταιρείες τύπου Monsanto. Είχα δει και τσάντες για φωτογραφικές μηχανές (εκεί απαιτείται αρκετή αντοχή) από κάνναβη, ενώ, αν δεν κάνω λάθος, τα πρώτα denim ήταν από κάνναβη.
xrhxa είπε
αυτό που αποτέλεσε την ταφόπλακα της κλωστικής κάναβης ήταν η νίκη των αμερικανών στον β’ππ και η εκμετάλλευσή από μέρους τους των πετρελαίων…..
στην διάρκεια του β’ππ την χαρακτήρισαν φυτό της νίκης γιατί ενώ οι Ιάπωνες είχαν καταλάβει την Ινδονησία και όλες της πιθανές πηγές καουτσούκ , αυτοί παρήγαγαν τα απαραίτητα ελαστικά για κάθε χρήση (από ελαστικά τροχω΄ν μέχρι φλάντζες κινητήρων από έλαιο κάναβης)….με την λήξη όμως του πολέμου και τον έλεγχο των πετρελαιοειδών από τις “επτα αδερφές” αμερικανικών συμφερόντων , ο έλεγχος της ενέργειας συνδυάστηκε και με τον έλεγχο των πλαστικών , και γενικά της περιορισμένης και ελεγχόμενης χρήσης από εταιρίες που κερδοσκοπούσαν αλλά και κυβερνήσεις που ΕΛΕΓΧΑΝΕ…..τους πάντες….τον κόσμο ολόκληρο…..γιατί εκτός από τα ελαστικά που έχουν παρόμοιες ιδιότητες με το καουτσούκ , το έλαιο της κάναβης παράγει και ένα εξαιρετικό βιοκάυσιμο που δεν ρυπαίνει το περιβάλλον ούτε κατά τη διαδικασία παραγωγής του ούτε κατά την καύση του….αλλά η ελεύθερη παραγωγή τέτοιου καυσίμου, περιορίζει τον ασφυκτικό έλεγχο της ενέργειας που επιβάλουν οι ΗΠΑ στον κόσμο όλο….φαντάσου ο κάθε τζαναμπέτης να παράγει αυτά που καίει στην πίσω αυλή του; πως θα τον ελέγχουμε (και θα κερδοσκοπούμε στην πλάτη του) με τις τιμές του πετρελαίου που ανεβοκατεβαίνουν κάθε τόσο σαν τραμπάλα;;
αίσχος…αυτήν η κάναβη πρέπει να απαγορευτεί δια παντός….
Maroulakos είπε
Για αυτό πρέπει να αποποινικοποιηθεί πρώτα η χρήση της κάνναβης και μετά θα απελευθερωθεί η καλλιέργεια (γιατί καλλιεργείται, νόμιμα σε περιορισμένες ποσότητες)
xrhxa είπε
Εμένα με ενδιαφέρει να μπορούμε να καλλιεργούμε κάναβη κλωστική (canavis sativa)….καθόλου δεν με ενδιαφέρει αν εξακολουθήσει να απαγορεύεται η ινδική (canavis indika)….
To δικό μου σκεπτικό είναι ότι απαγορεύοντας γενικά την κάναβη χωρίς διάκριση για ποιά χρήση είναι η κάθε μια….απαγορεύεις τον αγρότη να παράγει ένα προϊόν αποδοτικό που δεν χρειάζεται πολλές εισροές(λιπάσματα-φάρμακα κτλ)….ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεις και το Ελληνικό κράτος να παράγει και όλα τα προϊόντα που μπορείς να πάρεις από την επεξεργασία ….τα οποία είναι: κλωστή…κυταρίνη για καύση σαν πιεσμένο ξύλο, ή χαρτομάζα….(σιγά τα αυγά μέχρι εδώ….)…αλλά και:τον χυμό του φυτού που έχει παρόμοιες ιδιότητες με τον χυμό του αυθεντικού καουτσούκ από το οποίο μπορείς να παράγεις όλη την γκάμα των ελαστικών και πλασικών που υπάρχουν με κόστος ελάχιστα ποσοστά επί του κόστους που έχουν αυτά του καουτσούκ…
αλλά και:έλαιο….έλαιο το οποίο το κρίνουν μη αποδοτικό για τα βιοκαύσιμα οι υποκριτές που βγάζουν καταστάσεις για ενεργειακές καλλιέργειες γιατί αποδίδει λένε μόνο 8-9% έλαιο στο κιλό βιομάζας….και προωθούν την ελαιοκράμβη γιατί έχει λέει ποσοστό απόδοσης 25-35% στο κιλό βιομάζας….
χα….
δεν μας λένε όμως ότι η κάναβη έχει απόδοση στο στρέμμα 11000 κιλά βιομάζα…άρα με 5% (το μισό βάζω) έχει απόδοση σε έλαιο στο στρέμμα 550 κιλά έλαιο….ενώ η ελαιοκράμβη με μέση απόδοση 250-300 κιλά βιομάζας στο στρέμμα μπορεί να αποδώσει το μέγιστο 100 κιλά έλαιο το στρέμμα….
λογαριάζουμε;;;;550% μεγαλύτερη απόδοση στο στρέμμα…με το ούτε το μισό κόστος…..
αλλά αυτά τα αφήνουμε στις μεγάλες εταιρίες ….να πειραματιστούν….και μόλις το θεωρήσουν αυτές πρόσφορο …τότε να μας πουλήσουν τους σπόρους τους και τις συμβάσεις τους πανάκριβα έτσι ώστε πάλι ο αγρότης αλλά και η Ελλάδα να πάρει τα ψίχουλα απ’το καρβέλι….
και για να θυμηθούμε παλιές αμαρτίες….
Ποιός εφοπλιστής τράβηξε τα αυτιά όλης της τότε κυβέρνησης αλλά απείλησε και την σωματική ακεραιότητα γαλάζιου υπουργού όταν αυτός επέμενε να μετατρέψει συγκεκριμένα εργοστάσια ζάχαρης σε εργοστάσια παραγωγής βιοαιθανόλης;;;;
και δεν ξέρω πώς…. ξαφνικά σταμάτησαν όλα τα σχετικά πρότζεκτ…….και τα εργοστάσια σήμερα κλείνουνε…..
akuross είπε
indika k sativa einai 2 diaforetika eidi kanavis p k ta 2 exoun mesa thc thn ousia dld p kapnizontas thn exei epidraseis ston organismo k thetikes k arnitikes to thuliko futo exei perisotero thc k protimate gia xrhsh antitheta me to arseniko p exei ligoterh periektikotita alla oxi k amelitaia apla sas spaw ton mutho oti h sativa dn einai h “kakh” kanavh episis na simiwsw oti ginete xrhsh kanavhs apo karkinoatheis gia farmakeutikous skopous k episis an h kanavh htan epitrepomenh dn tha eixame thn genia twn prozak gia osoun gnwrizoun gt an xalarwname me auto dn tha xreiazotan kaneis ta hremistika p s pasaroun oi amerikanikes pali farmakobiomixanies
olympiada είπε
Διαφωνώ καλέ μου φίλε. Ακριβώς αυτή είναι η παγίδα. Αν “αποποινικοποιηθεί” το φουμάρισμα, τότε η καλλιέργεια θα είναι ελεγχόμενη, για “προσωπική” χρήση. Άρα η ταφόπλακα για τις εναλλακτικές εφαρμογές που είναι άφθονες και κοινωνικά ευεργετικές. Εν κατακλείδι, γιατί χρειαζόμαστε κάτι να μας αποχαυνώνει; Έχουμε τόσα και τόσα..
xarisk είπε
alli i kanavis poy foymaretai ki alli gia tis xriseis ksiloy, yfasmatos klp.
zisimos είπε
ΑΑΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΣ ΑΥΤΟ Ο ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΖΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟΝ
κατασκευή ιστοσελίδων PCNW είπε
Γιατί κάποιος πρέπει να επιλέγει πριν απο εμάς για εμάς; Εμείς δεν ξέρουμε να κάνουμε “λάθη”;
george sta είπε
oti se apoxayninei maga to les esy.
ego leo oti pio poly se apoxaynonei ena liparo skoypidi poy tha fas.
filia
Γαιολάτρης είπε
Αν θέλετε σώνει και καλά να φουμάρετε, βάλτε φρέσκια ρίγανη. το ίδιο πράγμα θα νιώσετε. δεν έχετε όμως το δικαίωμα να δίνετε αφορμές στο σύστημα να συνεχίσει την πορεία στην καταστροφή. σκεφτείτε λίγο και θα καταλάβετε. υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από την πάρτη μας.
takis είπε
εισαι ζωον, τα ιδα συστατικα εχει η ριγανη? με την κανναβη? αντιθετως η ριγανη βλαπτει αν καπνιστει εστω και λιγο,
γιαννης είπε
εισαι ζωον,το καπνισμα βλαπτει γενικως οποτε μπαφο καπνισης η ριγανι η κολοχαρτο το ιδιο θα την ακουσεις.
Γιώργος είπε
Αν θέλετε σώνει και καλά να φουμάρετε, βάλτε φρέσκια ρίγανη. το ίδιο πράγμα θα νιώσετε.
Δηλαδή, ρε Γαιολάτρη, έτσι ειλικρινά… το δοκίμασες; Αν όχι, μην ισχυρίζεσαι κάτι τέτοιο, γιατί γίνεσαι ρόμπα! Αν ναι,… είσαι ρόμπα! Και καλά αφού νιώθεις το ίδιο γιατί δεν απαγορεύεται και η ρίγανη? χμμμμ…
“Εν κατακλείδι, γιατί χρειαζόμαστε κάτι να μας αποχαυνώνει; Έχουμε τόσα και τόσα..”
Και γιατί ο μπάφος μας αποχαυνώνει πιο πολύ από την ΚΩΛΟ-ΤV; το ΚΩΛΟ-ΣΧΟΛΕΙΟ; την ΚΩΛΟ-ΜΟΥΣΙΚΗ που παράγουμε καθημερινά, τα ΚΩΛΟ-ΦΑΓΗΤΑ που τρώμε; τον ΚΩΛΟ-ΑΕΡΑ που αναπνέουμε. Ε, θα μου πεις αφού έχεις τόσα άλλα τι τον θες τον μπάφο; Ωραίο επιχείρημα… Αφού τα τρως τα σκατά, δε χρειάζεται να τα βλέπεις κιόλας…
george sta είπε
“Αν θέλετε σώνει και καλά να φουμάρετε, βάλτε φρέσκια ρίγανη. το ίδιο πράγμα θα νιώσετε. ”
poso vlakas prepei na se na pes teties anakrivies (malakies)
na maste sovaroi parakalo, h poly anesh den voithise kanenan
spy είπε
ο χειροτερος εχθρος της γνώσης δεν ειναι η αμάθεια,είναι η ψευδαίσθηση της γνώσης…
ξοανο είπε
Εχεις προσωπικη εμπειρια επ’αυτου? φαινεσαι να γνωριζεις απο ακουσματα.
Πες μας ομως, γιατι κανεις αλλος δεν ανακαλυψε και αυτη τη χρηση της ριγανης ακομα?
Και επισης, αν βγαλεις το κεφαλι σου απο το χρονοντουλαπο που εχεις κλειστει, θα συνειδητοποιησεις πως τι καπνισμα της καναβης ειναι το πιο μικρο και το πιο τεμπελικο πραγμα που μπορει να κανει κανεις με αυτο το φυτο. Ειναι απλα η μονη χρηση που μια κοινωνια οπως η δικη μας, ευνουχισμενη πνευματικα και χωρις κανενα ιχνος αντικειμενικα κριτικης σκεψης, δυναται να γνωριζει.
Megane είπε
Γαιολάτρης είπε
Μαΐου 24, 2008 στο 6:45 πμ
Αν θέλετε σώνει και καλά να φουμάρετε, βάλτε φρέσκια ρίγανη. το ίδιο πράγμα θα νιώσετε. δεν έχετε όμως το δικαίωμα να δίνετε αφορμές στο σύστημα να συνεχίσει την πορεία στην καταστροφή. σκεφτείτε λίγο και θα καταλάβετε. υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από την πάρτη μας.
τιιι λεεεειι αυτοοοοοοος ρεεεεεεεε…νιωσεεε και μετα μιλααα ξερολαα
Megane είπε
Γαιολάτρης είπε
Μαΐου 24, 2008 στο 6:45 πμ
Αν θέλετε σώνει και καλά να φουμάρετε, βάλτε φρέσκια ρίγανη. το ίδιο πράγμα θα νιώσετε. δεν έχετε όμως το δικαίωμα να δίνετε αφορμές στο σύστημα να συνεχίσει την πορεία στην καταστροφή. σκεφτείτε λίγο και θα καταλάβετε. υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από την πάρτη μας.
τιιι λεεεειι αυτοοοοοοος ρεεεεεεεε…νιωσεεε και μετα μιλααα ξερολαα
μικ είπε
εγώ φίλε μου με ένα τσιγαράκι κάνω δουλειές με 3 φορές περισσότερη όρεξη και γρηγοράδα. άλλες φορές πάλι κάθομαι και με ενα τσιγαράκι καθαρίζει το μυαλό και βγαίνουν πολύ ωραίες μουσικές στο κιθαρόνι…..
αλλά καθένας με το στυλ του! μην τα γενικεύεις όμως γιατί ξέρω πολύ κόσμο που λειτουγεί έτσι ενεργητικά με κάναβη!
Stathis είπε
Υπήρχε πρίν 10-15 χρόνια μία αλυσίδα καταστημάτων προϊόντων από κάναβη, το kanavishop με έδρα τα Γιάννενα. Τα προϊόντα ήταν κυρίως υφασμάτινα, αλλά και χρηστικά δώρα. Με εισαγγελική “παραγγελία” νομίζω έκλεισε. Άν ξέρει κανείς κάτι ας με πληροφορήσει.
Το άρθρο πολύ καλό.
Konstantinos είπε
Meta apo xronia dikastikon maxon to kanabisshop kerdise ti diki sto Eyropaiko dikastirio anthropinon dikaiomaton kai i ellada klithike na toy plisosei ena poso pou anerxetai se kati ekatomyria EURO. Tora yparxei mono ena mikro katastimataki stin athina an den kano lathos kai afto me alli eponymia giati ta tzimania tis astynomias to idio kilo vlakeias kouvalane kai theloun na mpouzouriasoun anthropous poy endiaferontai kai oxi emporous.
3000 xronia xrisimopoioutan kanavi gia oles tis apaithseis tis zois, vrethikan spori kai yfasmata se pilina doxeia tis arxaias elladas, gia afto oi arxaioi ellines itan apoxavnomenoi kai den afieronan se olous tous tomeis tis epistimis. Opoios milaei gia narkotika kai dei fytika prota apo ola kala tha kanei na diavasei kana dekaria biblia kai meta na ekferei gnomi giati allios einai kai aftos enas vlakas tou systimatos pou ton katefthinoun alloi. H gnosi einai i eleftheria kai oxi otidipote allo.
xarisk είπε
H γνωση ειναι η ελευθερια
carmen είπε
exei kai ena polu mikro magazaki k edw sto hrakleio tsi krhths….
Coca Cola, κοκαΐνη και Ναρκοδολλάρια « www.olympia.gr είπε
[...] Γνωρίζουμε ότι η παρούσα έρευνα θα λειτουργήσει μάλλον ευφημιστικά στην κοινωνία του σήμερα, όπου σαν σύγχρονοι λωτοφάγοι προσπαθούμε να λησμονήσουμε το ψυχικό μας κενό με εφήμερες – επώδυνες απολαύσεις. Να απαλύνουμε τον πόνο της συναυτουργίας μας στην αδικία με διεγερτικά της κτηνωδίας. Να ναρκωθούμε λυτρώνοντας εαυτούς από την οσμή της παγκόσμια σήψης. Δεν είμαστε Δονκιχώτες ούτε βρυχώμενοι μύες. Θέλουμε απλά να υποβάλλουμε μερικές ερωτήσεις στον Υπουργό υγείας, στον πολιτικό προϊστάμενο του ΕΦΕΤ και σε όποιον άλλο αρμόδιο της πολιτείας: 1. Αγαπητοί κύριοι, πως νομιμοποιείται η εμπορία ενός σκευάσματος που έχει ως πρώτη ύλη φυτό του οποίου η καλλιέργεια, διακίνηση, χρήση καθ’ οιονδήποτε τρόπο απαγορεύεται από την Ελληνική νομοθεσία; 2. Αν δεχτούμε καλόπιστα ότι η βλαβερή κοκαΐνη δεν εμπεριέχεται στα συγκεκριμένα φύλλα γι’ αυτό και επιτρέπεται η διακίνηση του προϊόντος, μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να εισάγουμε ως ιδιώτες μη κοκαϊνούχα φύλλα κοκαΐνης; 3. Με το ίδιο σκεπτικό, γιατί απαγορεύεται η καλλιέργεια και εμπορία οποιουδήποτε τύπου Ινδικής Κάνναβης ακόμα και αυτής που δεν περιέχει καμία βλαβερή ουσία; Καλλιέργεια που θα μπορούσε να δώσει οφέλη στην αγροτική παραγωγή λόγω κλίματος και χαμηλών απαιτήσεων ενώ θα μπορούσε να σπάσει και ορισμένα μονοπώλια π.χ. του χαρτιού; (βλ. http://olympia.gr/2008/05/19/legalize/) [...]
alex είπε
prepei na ginei apopoinikopoihsh ths xrhshs kai ths kalliergeias twra kai na teleiwnei h ypothesh.vevaia ola na ginoun me kanones kai elegxomena.allwste to paranomo kai aforologhto emporio ths kanavis gia xrhsh apoferei terastia kerdh ta opoia meta tha pigainoun sto kratos.epipleon opoios thelei na kapnisei xasis de tha erxetai pleon se epafh me atoma pou tha tou plasaroun alles epikindynes ousies.h xrhsh kanavis einai poly diadedomenh,oso de fantazeste,alla apotelei thema taboo sthn ellhnikh koinwnia.APOPOINIKOPOIHSH TWRA !
oso gia thn apoxaynwsh de symfwnw.kalo gia ayth th xwra tha itane o periorismos ths katanalwshs alkool pou odigei se alkoolismo,viaih symperifora,atyxhmata ktl kaneis den pethane apo th xrhsh xasis.
lazaros είπε
to alkool ine to xirotero narkotiko pou kiklofori elefthera stin agora.statistika exi tous perisoterous thanatous apo otidipote alo akoma ke apo polemous.mono apo xasis den exo akousi na pethane kanis.vevea apo ta sklira narkotika nai
olympiada είπε
Alex στην τελευταία πρόταση έχεις απόλυτο δίκιο. Το Οινόπνευμα και η εξάπλωση του ασύστολα είναι κρατική υποκρισία. Μην αγιοποιούμε όμως τους μπάφους.
Jammin είπε
Το θέτεις σωστά αλλά το χαλάς οταν αναφέρεσαι σε δήθεν αγιοποίηση των μπάφων.
Ευφορία δίνει ο μπάφος και σου ανοίγει το μυαλό.
Όπως και κάθε τι άλλο θέλει μέτρο όμως.
Τα τζάνκια και οι κάθε μορφής εξαρτημένοι είναι από άλλες ουσίες, και φυσικά το σύστημα θέλει ανθρώπους αποχαυνωμένους.
Σε διαβεβαιώ όμως, η αποχαύνωση δεν έρχεται από ένα τσιγάρο κάνναβης, ούτε δύο ούτε χίλια.
Για να επιτυχεις το μέτρο όμως, χρειάζεται παιδεία και αυτοέλεγχος.
Για ποια παιδεία όμως να μιλήσεις;
Μου θυμίζει τα μέτρα για τη μείωση των ατυχημάτων, πρόστιμα πρόστιμα πρόστιμα.
Τι το νοιάζει το κράτος αν θα φοράω ζώνη, και με ποιο δικαίωμα μου βάζει προστιμο αν δεν την φοράω;
Αν θέλω να τραυματιστώ ή να πεθάνω είναι δικό μου δικαίωμα.Το αν φοράω ζώνη ή όχι αφορά τη δική μου ζωή.
όπως και αν θέλω να πίνω τους μπαφους μου όπως θες να τους αποκαλείς.
Η ανωριμότητα βασιλεύει, και τους βολεύει αφάνταστα.
Λες και τώρα που έχουν απαγορέψει τη χρήση ο κόσμος δεν καπνίζει.
Καπνίζει και όχι μόνο αυτό, αλλά για να βρεις και να καπνίσεις έρχεσαι σε επαφή με άτομα που σου πλασάρουν και άλλες ουσίες, οι οποίες αποδεδειγμένα αποχαυνώνουν και κοστίζουν ζωές.Έτσι επιτυγχάνεται το σχέδιο για δημιουργία ανθρώπων εξαρτμένων από ηρωίνες, κόκες και χίλια δυο άλλα και μεγαλώνει ο μυθος ότι η κάναβη είναι το πρώτο σκαλοπάτι.
Ε βέβαια, αφου στο ”μαγαζί ” που πας για να βρεις κάναβη ο κάθε ντίλερ έχει άλλα 15 ναρκωτικά να σου πλασάρει.
Αποποινικοποίηση λοιπόν, και χρήσης και καλλιέργειας.
Οι Βέλγοι είναι χαζοί ή αποχαυνωμένοι;
Για να συνέλθουμε λίγο, γιατί είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι, λέτε κάποια σωστά πράγματα αλλά ταυτόχρονα παίζετε και το παιχνίδι τους.
Ξυπνήστε.
Νικος είπε
“Τι το νοιάζει το κράτος αν θα φοράω ζώνη, και με ποιο δικαίωμα μου βάζει προστιμο αν δεν την φοράω;”
Μπορείς απλά να σκεφτείς ποσο θα στεναχωρηθούν αυτοί που σε αγαπούν αν χτυπήσεις για να την βάλεις.
Κατά τα άλλα απόλυτα σωστός.
Με σωστή νομοθεσία έχει αποδειχθεί οτι η αποποινικοποίηση μείωνει τα ποσοστά χρήσης στον πληθυσμο.
Εξάλλου το αλκοόλ ειναι πολύ χειρότερο ναρκωτικό.
Το μονάδικό, νομίζω, που το στερητικό σύνδρομο μπορεί να επιφέρει θάνατο σε αλκοολικούς.
sakis είπε
“Τι το νοιάζει το κράτος αν θα φοράω ζώνη, και με ποιο δικαίωμα μου βάζει προστιμο αν δεν την φοράω;”
ενα σπασμενο ακρο φιλαρακι μπορει να κοστισει σε νοσηλεια εως και 3000 ευρω … γιατι να πληρωνουμε την δικια σου μαλακια..δεστο συνολικα και σε αλλες επιπτωσεις που μπορει να εχουν ολα
αυτα που προαναφερετε παραπανω για μαστουρες και ακουσματα …
ΝΑΙ στις εναλακτικες καλιεργιες ΟΧΙ στις χρησεις εξαρτησιογονων ουσιων . προσεχετε
sotos είπε
ΠΕΣΤΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ
Thomas Siakos είπε
PESTA RE FILE H GNOSH THELI POLI GNOSH DEN ANISAME LIGO TA MATIA KE TA IDAME OLLA
iliosporoi είπε
Olympiada
enw stirizeis swsta kapoies theseis gia tin klwstiki kannabi ta bazeis mallon me lathos exthrous mperdeyontas mas sto telos
to dikaiwma na bazeis oti thes sto kefali sou, poso mallon kannabi pou den tin agiopoiei kanenas alla den prepei kai na tin damonopoioume, einai to idio me to dikaiwma na kalliergoume klwstiki kannabi kai na prowthoume tis xriseis tis
anti na ta bazeis me to systima, tin katastoli kai to apagoreytiko modelo ta bazeis me aftous pou exoun koinous stoxous kai den milaw gia tous aristeristes alla to antiapagoreytiko kinima kai to antiapagoreytiko festival pou stoxeyei sti meiwsi tis blabis apo tis eksartiseis, se ena plaisio pou entasei kai tin klwstiki alla kai tin indiki kannabi
gia perissoteres plirofories kai tin ekklisi gia allagi tis ellinikis nomothesias mporeis na breis edw kai elpizoume oti tha pisteis na allakseis kpws tin optiki sou sto thema
http://www.legaliseprotestival.blogspot.com
olympiada είπε
Φίλοι Ηλιόσποροι, η υποκειμενικότητα είναι δυστυχώς αναπόφευκτη σε αναλύσεις αυτού του είδους. Έχετε δίκιο ότι το φούμο δε νομιμοποιεί την απαγόρευση. Σε αυτό συμφωνούμε αφού η απαγόρευση έχει άλλες, βαθύτερες ρίζες. Γι’ αυτό και παραθέτουμε αυτούσια τα στοιχεία. Η ρατσιστική γελοιότητα του “the nigger did it” ήταν το άλλοθι για να γεννηθεί ο μύθος περί “χασισωμένων νέγρων που βίαζαν λευκές”. Δε μπορούμε όμως να κλείσουμε τα μάτια στην αγαστή συνεργασία και συνέργεια εμπόρων – κρατών για τη δημιουργία χρηστών. Διαβάστε και το άρθρο μας για την Κόκα. Τέλος, ακόμα και μέσα στην ιστοσελίδα σας μπορεί να σταθεί η άποψη μας για ολική νομιμοποίηση. Για όλες τις χρήσεις. Πρωτίστως όμως για τη Γη και μετά για τα γούστα του καθενός. Αυτά τα γούστα, η πάρτη και η καλοπέραση μας έφεραν εδώ σε μεγάλο βαθμό.
Antonios είπε
Μπήκα τυχαία ψάχνοντας για την Coca-Cola και ομολογώ ότι έμεινα με ανοιχτό το στόμα για αρκετή ώρα…
Fackatos είπε
Λοιπόν. Για εμένα όταν δεν αρχίσεις από την ρίζα, δέντρο δεν φυτρώνει ή όταν δεν αρχίσεις από την βάση, όλες σου η σκέψεις είναι αβάσιμες.
Επίσης όταν λες τον άλλον ηλίθιο και δεν τεκμηριώνεις εσύ για πιο λόγο πραγματικά δεν είσαι ηλίθιος, τότε πάει να πει πως είσαι δύο φορές ηλίθιος.
«Θεωρώντας τη μάχη για τη Γαία ως υπέρτατο σκοπό»
Η μάνα Γαία δεν έχει ανάγκη τον άνθρωπο. Η πραγμάτις είναι πως ο άνθρωπος έχει την έχει ανάγκη και όχι το αντίθετο.Για εμένα υπέρτατος σκοπός είναι η δραματική μείωση της πείνας καθώς η πλήρη εξαφάνισης της είναι ουτοπικό, ρομαντικό και τελείως άκρως σουρεαλιστικό.
«Τσίπρες, Κανάκηδες, καθηγητές των πανεπιστημίων της αγνωσίας και λοιποί αυτοβαπτιζόμενοι αντικαπιταλιστές»
Που κολλάει τώρα ο Τσίπρας και ο Κακαουνάκης; Και τι κακό έχει ο όρος αντικαπιταλισμός;
«Κύριοι εγκληματίες ή ηλίθιοι, η καλλιέργεια της Καννάβεως πρέπει άμεσα όχι απλώς να επιτραπεί αλλά και να επιδοτηθεί»
Μην λέμε υπερμαλακίες, με κεφαλαία γράμματα κιόλας. Κανονικά κανένα ναρκωτικό, μα κανένα ναρκωτικό, δεν θα έπρεπε να έχει μαζική πρόσβαση. Το ναρκωτικό/φάρμακο Π.Ο.Τ.Ε δεν λύνει το πρόβλημα αλλά το πολλαπλασιάζει.
50 τις εκατό, μην πω 75 της ανθρωπότητας είναι είτε πλήρως παθητικοί περί παιδείας, μόρφωσης και γνώσης είτε αναπόφευκτα φαιδροί. Συνεπώς, δεν μπορεί κανένας απόλυτος να είσαι συνεπαρμένος με το αίσθημα του και να λέει εγκληματικά free cannabis γιατί δεν υπάρχει απόδειξη, πόσο μάλλον αίσθηση, πως ο άνθρωπος σήμερα είναι αρκετά προετοιμασμένος, νοηματικά να τον επιστεφτείς δηλαδή, για τέτοιες χρήσεις και καταχρήσεις.
Η κάνναβη θα προσφέρει βιολύσεις σε αυτά τα συγκεκριμένα θέματα που υποστήριξες και ανέπτυξες. Εσύ μπορείς να μου εγγυηθείς πως δεν θα ανθίσει ταυτόχρονα περισσότερο το λαθρεμπόριο της κάνναβης; Μήπως είμαστε τόσο αφελής ώστε να πούμε πως η κάνναβης είναι drug-free usage για όλους και για όλα;
«Όλα αυτά για να πλασσάρουν το “βιολογικό” τους Νάυλον και να μονοπωλούν το χαρτί έχοντας σκλάβους τους γηγενείς του Αμαζονίου και τη Γή τους»
Είσαι τόσο σίγουρος πως δεν θα εκμεταλλευτούν και αυτούς που θα παράγουν την «καλύτερη» και «πιο» ποιοτική κάνναβη;
Η λύση κατε με δεν είναι η συνεχής και ραγδαία εξέλιξη του ανθρώπου, ή evolution μεταφορικά αλλά devolution: να σταματήσει επιτέλους αυτό το βίτσιο να πηγαίνει μπροστά αντί να οπισθοχωρεί πολλές φορές πίσω. Την αλλαγή δεν μπορείς να την σταματήσεις, παραμόνο να την αργοπορήσεις.
Επίσης. Πόση ποσότητα κάννης θα χρειάζεται ένα αμάξι (διάλεξε εσύ συγκεκριμένο αριθμό αλόγων και κυβικών) ; Συν να μου πεις τις επίδοσης που θα έχει ένα αμάξι κάνναβης σε σχέση με κάποια μοντέλα που έχουμε τώρα. Είναι οικονομική λύση άραγε;
Hremos είπε
Kopse to alcohol kai gyrna to sti founta. Kai ligoteres malakies tha les, kai tha mporeis na xehoriseis to “Kanakis” apo to “Kakaounakis”.
Sovaros dialogos omos, den mporei na ginei mazi sou.
Akis είπε
pantws protimw na xrisimopoiw ena narkwtiko pou mou prosferei i fisi
(afou “egw” san anthrwpos niwthw tin anagi na tin akouw pou kai pou) para ena narkwtiko pou ftiaxnei o anthrwpos kai xrisimopoiei xiliades xronia twra,
to alcohol.
Oses fores ipia ligo parapanw
(kati pou kanenas mas den exei apofugei fantazomai) tin epomeni mera eniwtha dilitiriasmenos. ponokefalos, stomaxoponos, xlwmos, adinamos. kati pou i kannavi den tha sou prokalesei pote. an to parakaneis me tin kannavi to poli poli na peseis gia ipno kai to prwi tha eisai les kai den egine pote.
Twra ti makroxronies sinepeies tha exei panw mou den exw dei kapoia meleti pou na apodikniei kati epivarintiko.
Opws kai na xei tha ithela na mou epitrepete na epileksw an kati tha to xrisimopoiisw i oxi.
Allwste mono ta ksidia mporeis na “apolayseis ypeythina” ??
Rikste mia matia an exete xrono kai se ayto:
http://www.globalcommissionondrugs.org/Report
se ayto to report simetexei kai o prothipourgos mas george papandreou kai simperilamvanei mia lista me tis pio epikindines ousies me seira epikindinotitas.
1. Heroin
2. Cocaine
3. Benzodiazepines
4. Alcohol
…
8. Tobacco
10. Cannabis
12. LSD
16. Ecstasy
Perissoteres leptomeries sto pdf
Coroner είπε
ρε Fackate εισαι τελείως μαλάκας; ή ηρθες εδώ να πεις τον πόνο σου; αυτές τις μαλακίες λέτε και θα πέσετε στο -3%
alex είπε
re fackate vlakovlaka. ama apopoinikopoihthei i xrisi pws tha anthisei to lathremporio ? vlakas eisai i 15 xronwn ? vlakama.
totenflos είπε
re pedia olo ta idia ke ta idia…ayto pou kanis de katalaveni, ine oti o planitis gi pada itan etimos gia ton anthropo ke ton perimene ke kseri ti na kani…o anthropos den itan ke den ine etimos gia na zisi sti gi….ti nomizete oti tin katastrefoume epidi de xrisimopoioume kanavi gia na ftiaxoume “prasina” epipla ke aytokinita pou na kene xorto? pate kala? ti apopoinikopiisi? gia vges ke pare thesi sovara me dinami ke dikeoma logou (spanio elliniko fenomeno genikos) ke tha dis gia pote tha pas sto diaolo…
mayro fidi pou mas efage mages…
pos tha gini diladi tragoudi prepi na grapsoume?????
totenflos είπε
giauyto sti teliki pigame oloi sto paradiso ke egatastathikame ke pame parakato
hahaha
re ti exoume pathi me ta ekseliksima oda…theloume na allaksoume ke ton kosmo..tromara mas
Fackatos είπε
“ρε Fackate εισαι τελείως μαλάκας; ή ηρθες εδώ να πεις τον πόνο σου; αυτές τις μαλακίες λέτε και θα πέσετε στο -3%
“re fackate vlakovlaka. ama apopoinikopoihthei i xrisi pws tha anthisei to lathremporio ? vlakas eisai i 15 xronwn ? vlakama”
Όλοι οι απαθείς και τεμπέληδες της μαριχουάνας εδώ βρεθήκανε;
Πρέπει να είσαι πολύ Homo Sapien για να λες ναι στην πλήρη αποποινικοποίηση της κάνναβης.
Φτιάξε και ένα κάνναβης προφυλακτικό μπας και γαμήσεις καλύτερα.
Τι βλάκες άνθρωποι.
Μόνο ουτοπικές προτάσεις σε ένα κόσμο ανύπαρκτο παρουσιά-_εται.
-_ώα.
vv είπε
O homo sapiens ειναι ο μοντερνος ανθρωπος και ειχε την ιδια περιπου νοημοσυνη με τον σημερινο ανθρωπο
Fackatos είπε
Ναι σε λίγο θα μου πείτε να πω στην κυβέρνηση από τους φόρους που πληρώνω να μου δίνει και 10 κιλά μαριχουάνα για να την βά-_ω στο αυτοκίνητο ανα μήνα.
L.O.L
Ηomo Sapiens είπε
“Πρέπει να είσαι πολύ Homo Sapien για να λες ναι στην πλήρη αποποινικοποίηση της κάνναβης.”
Κυριε Fackatos μηπως εσεις ανηκεται σε καποιο αλλο ειδος ΗΟΜΟ? Μηπως Homosexual; Παντως περιπου τα τελευταια 200.000 χρονια Homo Sapiens κατοικουν τον πλανητη μας, απλα για την ιστορια.
Δεν πιστευω να σας θηγει η απαντηση μου μιας και ακολουθω τον δικο σας τροπο απαντησης – συζητησης προσβαλοντας τους συνομιλητες.
Internet ειναι και ο καθενας εχει δικαιωμα να πει την κοσμοθεωρια του- μαλακια του, αλλα εσεις απλα ειστε αλλο ενα θυμα των ΜΜΕ και των Ταμπου που προκαλουνται επιτηδες απο οικονομηκα προτιστως συμφερωντα.Οι αποψεις των ΜΜΕ με τις δικες σας ενα και το αυτο.Ετσι καταλαβαινει κανεις τη πλυση εγκεφαλου γινεται στην κοινωνια μας.
Φτανω στην αποψη μου.
Θα μπορουσε ποτε η γη να ειναι παρανομη; Υπαρχει λογικη στο να απαγορευεις κατι που δημιουργηθηκε απο την φυση;
Απλα δεν κατεχεται την γνωση αλλα παρολα αυτα εχετε αποψη.
Καποιος ειπε: “Η αποψη ειναι σαν την μυτη.Ολοι εχουμε μια.”
harpoon είπε
δεν ειπε ετσι>
μυτη μπορει κ να μην εχει καποιος.
ειπε
η αποψη ειναι σαν την κωλοτρυπιδα. ολοι εχουν απο μια.
jimputrid είπε
1
Κλεάνθης Γρίβας
ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ
ΚΑΝΝΑΒΗ
ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ – ΧΑΣΙΣ
πρόλογος: Γιώργος Βότσης
Δεν υποστηρίζω τη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών.
Αλλά υπερασπίζομαι τη νομιμοποίησή τους.
Πρώτον, για λόγους ηθικούς:
Κανένας εκτός από μένα
δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει
ποια ουσία θα καταναλώνω και ποια όχι.
Δεύτερον, για λόγους πολιτικούς:
Η κοινωνία δεν απειλείται από τις ψυχοτρόπες ουσίες.
Κινδυνεύει μόνο από την κατασταλτική πολιτική
της κρατικής εξουσίας απέναντι σ’ αυτές.
2
Δεν υποστηρίζω τη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών.
Αλλά υπερασπίζομαι τη νομιμοποίησή τους.
Πρώτον, για λόγους ηθικούς:
Κανένας εκτός από μένα δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει
ποια ουσία θα καταναλώνω και ποια όχι.
Δεύτερον, για λόγους πολιτικούς:
Η κοινωνία δεν απειλείται από τις ψυχοτρόπες ουσίες.
Κινδυνεύει μόνο από την κατασταλτική πολιτική
της κρατικής εξουσίας απέναντι σ’ αυτές.
Το δικαίωμα να ψηφίζω
και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου
αποτελούν ουσιαστικά στοιχεία της ελευθερίας μου.
Το δικαίωμα να ψηφίζω
είναι θεμελιώδες στοιχείο της ελευθερίας μου ως πολίτη.
Και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου
είναι κεντρικό στοιχείο της ελευθερίας μου ως ατόμου.
Η απαγόρευση της ψήφου
αίρει το δικαίωμά μου να ασκώ κάποιο έλεγχο
στους διαχειριστές της εξουσίας,
και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως πολίτη.
Η απαγόρευση των ψυχοτρόπων ουσιών
αίρει το δικαίωμά μου να εξουσιάζω το σώμα μου
και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως ατόμου.
3
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ του Γ.Βότση 5
ΕΙΣΑΓΩΓΗ 7
I. Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ 9
1. Το φυτό
2. H χρησιμότητα της κάνναβης
3. H έκταση της χρήσης
4. Τα δραστικά συστατικά
5. Τα παράγωγα της κάνναβης
6. Απορρόφηση, διάσπαση και απέκκριση
7. Δόσεις και Χρήστες
8. Αποτελέσματα της χρήσης 22
9. Ανοχή και Εξάρτηση 23
10. Ψυχική εξάρτηση 25
II. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ 22
1. Αρχαιότητα
2. Μεσαίωνας
3. Νεότερα χρόνια
III. Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ 27
1. Εργαλείο εσωτερικής πολιτικής (1900-1930)
2. Εργαλείο εξωτερικής πολιτικής (1900-1930)
3. Οι αιτίες της απαγόρευσης (1930-1940)
4. Το κράτος υπέρ της κάνναβης (1942-1945)
5. Το κυνήγι των μαγισσών (1946-1960)
6. Η αμφισβήτηση της απαγόρευσης (1960-1980)
7. Η περίοδος της ανοχής (1970-1980)
8. Η θεσμοποίηση της ανοχής (1970-1980)
9. Το παρελθόν επιστρέφει: Just Say No (1981 -1988)
10. Το διωκτικό παραλήρημα: No Tolerance (1989-1992)
IV. ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ 56
1. Κυβερνητικές και Επιστημονικές Επιτροπές
2. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
V. ΤΑ “ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ” ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ 61
1. Η κάνναβη “προκαλεί” τοξικομανία
2. Η κάνναβη “είναι” προστάδιο της ηρωίνης
3. Η κάνναβη “προκαλεί” εγκεφαλικές βλάβες
4. Η κάνναβη “προκαλεί” βλάβες στα χρωμοσώματα
5. Η κάνναβη “εξασθενεί” την άμυνα του οργανισμού
6. Η κάνναβη “μειώνει” την τεστοστερόνη
7. Η κάνναβη “προκαλεί” χασισική ψύχωση
4
8. Η κάνναβη “παράγει” επιθετικότητα
9. H κάνναβη “συνιστά” απειλή για την οδήγηση
VΙ. ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ 74
1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)
2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (ναυτία και έμετοι)
3. Ασθμα
4. Επιληψία και σπασμοί
5. Κατάθλιψη και ανορεξία
6. Αναλγητικές ιδιότητες
7. Αντικαρκινικές δράσεις
8. Απεξάρτηση από αλκοόλ και οπιούχα
9. Φαρμακευτικά σκευάσματα της κάνναβης
VII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 87
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 109
1. Βιβλία και εργασίες
2. Επίσημες εκθέσεις
ΠΙΝΑΚΕΣ 121
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ 129
ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ 134
5
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η διαπίστωση είναι απλή: Ποτέ στην ιστορία των οργανωμένων
κοινωνιών, δεν γινόταν τόσος λόγος, δεν είχε αναπτυχθεί τέτοια φιλολογία
για τα “ναρκωτικά”, όσο στις τελευταίες δεκαετίες και, κυρίως, στις μέρες
μας. Και ποτέ δεν είχε προσλάβει τόσο ανησυχητικές διαστάσεις η σύγχυση
των πολλών για ένα πρόβλημα όντως οξύ, σύνθετο και πολυδιάστατο.
Σύγχυση ακόμη και ως προς τα στοιχειώδη -το εννοιολογικό
περιεχόμενο λ.χ. λέξεων και όρων. Ο όρος “ναρκωτικά”, έτσι,
χρησιμοποιείται αυθαιρέτως για το σύνολο των ευφορικών ή ψυχοτρόπων
ουσιών, ή, ακόμη χειρότερα, για όσες απ’ αυτές κατέστησαν παράνομες,
επιλεκτικά, από ποικίλες σκοπιμότητες. Οι λέξεις “εθισμός” και “εξάρτηση”,
επίσης, έχουν υποστεί σημαντική εννοιολογική αλλοίωση, αφού δεν γίνεται
διάκριση αν έχουν σχέση με τη χρήση ή την κατάχρηση όλων ή κάποιων
συγκεκριμένων ουσιών.
Σύγχυση που παράγει μαζικά η παραπληροφόρηση και η μυθοπλασία
των media και υποθάλπει η ατολμία ή η υστεροβουλία και ιδιοτέλεια όσων
έχουν γνώση, αλλ’ όχι και τη θέληση να την καταπολεμήσουν.
Σύγχυση που παρέχει πρόσφορο έδαφος για τη δαιμονολογία και την
προκατάληψη, αφού οι πιο κραυγαλέοι (και πιο ύποπτοι) κήρυκες κάθε
“αντιναρκωτικής” εκστρατείας “αγνοούν” προκλητικά τα δεδομένα της
επιστήμης ως προς τη φύση, την επικινδυνότητα ή και τη χρησιμότητα των
παράνομων και νόμιμων ουσιών.
Σύγχυση σκόπιμη, που κατατείνει να δημιουργήσει αρνητικό,
απαξιωτικό κοινωνικό στερεότυπο γενικά για τον χρήστη των παράνομων
ψυχοτρόπων ουσιών. Και να δικαιολογήσει, έτσι, μια επίσημη πολιτική
απέναντί του ανάλγητη και εξοντωτική, αφού τον καταδικάζει ισοβίως στο
κοινωνικό περιθώριο, στους χωρίς επιστροφή μονόδρομους του
υπόκοσμου και της εγκληματικότητας, στη φρίκη των δεσμωτηρίων.
Σύγχυση σκοταδιστική, αφού ναρκώνει στοιχειώδεις νοητικές
λειτουργίες των πολλών, σε βαθμό που να δέχονται αβασάνιστα τις
κυρίαρχες αντιλήψεις, να μη τις αμφισβητούν, να μη προβληματίζονται, να
μη θέτουν καίρια ερωτήματα συναφή με την ποινικοποίηση της χρήσης και
να κλείνουν τ’ αυτιά σε πειστικές και εγκυρότατες απαντήσεις: Oταν λ.χ.
καθηγητές του Ποινικού Δικαίου (Ιωάννης Μανωλεδάκης, Νίκος
Παρασκευόπουλος, κ.α.) αμφισβητούν την ίδια τη νομιμότητα της
καταστολής, αφού η χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών, ως πράξη
αυτοπροσβολής δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αξιόποινη. Είτε όταν ο
Κλεάνθης Γρίβας, θεωρώντας αυτονόητο ότι ο άνθρωπος είναι ον
αυτοπροσδιοριζόμενο σε μια ελεύθερη κοινωνία, υποστηρίζει ότι:
“Kανένας, εκτός από μένα, δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποια ουσία θα
καταναλώνω και ποια όχι”.
Σύγχυση επικίνδυνη, αφού εμβαπτίζει στην κοινωνική συναίνεση την
πολιτική της καταστολής, δικαιολογεί ως αναγκαιότητα την κρατική βία και
6
αυθαιρεσία και νομιμοποιεί έναν επεκτατικό αυταρχισμό, που συρρικνώνει
δικαιώματα και ευνουχίζει ελευθερίες.
Σύγχυση, τέλος, υπόπτως καλλιεργούμενη, αφού κάνει κοινωνικά
αποδεκτή μια πολιτική ανελεύθερη, απάνθρωπη και παράλογη, που
αναπαράγει και διογκώνει το πρόβλημα καθώς ενδυναμώνει τα παγκοσμίως
πανίσχυρα, οικονομικά και πολιτικά, ναρκωκυκλώματα.
Δεν έλειψαν σ’ αυτό τον τόπο οι συνειδητές προσπάθειες να
καταπολεμηθεί αυτή η σύγχυση και να τεθεί σε ορθολογικά πλαίσια το
μέγα (όπως έχει αναχθεί) πρόβλημα των “ναρκωτικών”.
Ο Κλεάνθης Γρίβας ανήκει σ’ εκείνους τους κατόχους ειδικών
γνώσεων, που (μετρημένοι στα δάχτυλα, φευ) αντιμάχονται σθεναρά την
ιδεολογική χειραγώγηση των πολλών, την εξουσιαστική βία και
αυθαιρεσία. Εχει κάνει έργο ζωής, έχει αφοσιωθεί, επί δύο σχεδόν
δεκαετίες, να αποκαλύπτει και να στηλιτεύει την τοξικομανία της εξουσίας,
που επαναφέρει απειλητικά το μεσαιωνικό σκοταδισμό στην εποχή της
επικοινωνιακής επανάστασης.
Ο Κλεάνθης Γρίβας διαθέτει την ευρυμάθεια για να φωτίζει, στα
βιβλία και τα άρθρα του, το πρόβλημα σε όλες τις πτυχές του: Την
αυστηρά ιατρική και φαρμακολογική. Την κοινωνική, ιστορική και νομική.
Την πολιτική, πολιτισμική, οικονομική και ιδεολογική. Τη φιλοσοφική και
ηθική. Διαθέτει την τόλμη, την εντιμότητα και την κοινωνική ευαισθησία:
Δίχως αυτά, η ευρυμάθειά του θα ήταν υπόθεση προσωπική. Και, πάνω απ’
όλα, είναι προικισμένος με την ύψιστη των αρετών: Το πάθος για την
ελευθερία.
Ευθύς και σκληρός μέχρι παρεξηγήσεως στην πολεμική του, όταν
υπερασπίζεται αιχμηρές αλήθειες, ο Κλεάνθης Γρίβας δεν νοιάζεται να
δημιουργεί συμπάθειες, απεχθάνεται να κολακεύει, δεν πολιτεύεται.
Συγκρούεται ανελέητα με τις πλαστές “αυθεντίες”, οικοδομεί τη σκέψη του
σε στέρεη τεκμηρίωση, προκαλεί, έτσι, σε διάλογο μόνο με επιχειρήματα,
δεν απευθύνεται στους πεισμένους, πασχίζει να αφυπνίσει, να
ενεργοποιήσει τον προβληματισμό των πολλών, να κάνει κοινό κτήμα τις
γνώσεις του.
Καρπός μόχθου και ευθύνης, τόλμης και ελεύθερου φρονήματος,
σχολαστικής έρευνας και εναγώνιας εγρήγορσης, κάθε βιβλίο του Κλεάνθη
Γρίβα είναι κοινωνική προσφορά.
Γιώργος Βότσης
Αθήνα 1 Οκτωβρίου 1993
7
ΕΙΣΑΓΩΓΗ Κάνναβη: Από την ευλογία στην καταδίκη
Μισό αιώνα πριν, ο εισαγγελέας στις
Δίκες της Μόσχας A. Vishinsky
ανήγαγε σε ακρογωνιαίο λίθο του
δικαιικού συστήματος του
κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού το
δόγμα ότι “κάθε κατηγορούμενος
είναι ένοχος μέχρι να αποδείξει την
αθωότητά του.” Σήμερα, ο Gabriel
Nahas και όλοι οι σύγχρονοι κυνηγοί
των μαγισσών έχουν αναγάγει το
ίδιο δόγμα σε ακρογωνιαίο λίθο της
αντιναρκωτικής υστερίας
διακηρύσσοντας ότι “η μαριχουάνα
πρέπει να παραμείνει ένοχη μέχρι να
αποδειχθεί η αθωότητά της.” [1]
Για ολόκληρες χιλιετηρίδες η κάνναβη έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην
επιβίωση του ανθρώπου ως πηγή ενέργειας, διατροφής και ένδυσης και ως
θεραπευτικό και ευφορικό μέσο. Αλλά εδώ και εξήντα χρόνια τέθηκε υπό
καθεστώς διωγμού ως απειλή για την ύπαρξή του.
Μέχρι το 1937, η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε την κάνναβη για την
κάλυψη πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής. Μετά το 1937, ιδιοτελείς
αυτόκλητοι “προστάτες” της κοινωνίας από τα ναρκωτικά την ανήγαγαν σε
“έσχατο κακό” και επέβαλαν την απαγόρευση της καλλιέργειάς της και τη
δίωξη των χρηστών της.
Το 1875, η σημασία της κάνναβης για την οικονομία και την
επιβίωση του πληθυσμού των ΗΠΑ ήταν τόσο ζωτική ώστε σε πολλές
πολιτείες οι αγρότες που δεν την καλλιεργούσαν τιμωρούνταν με φυλακή ή
βαριά πρόστιμα. Μετά το 1937, οι άνθρωποι έπρεπε να μάθου ν να ζουν με
την απειλή των ίδιων κυρώσεων αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: H
καλλιέργεια ή η συγκομιδή έστω και ενός δενδρυλλίου κάνναβης από
εθνικό καθήκον μετατράπηκε σε επονείδιστο έγκλημα που τιμωρείται με
πολυετή φυλάκιση.
Μέχρι το 1937, η αμερικανική κυβέρνηση εξέδιδε ειδικά φυλλάδια
προτρέποντας τους αγρότες να αυξήσουν την καλλιέργεια της κάνναβης.
Μετά το 1937 προπαγανδίζει την ανάγκη του αφανισμού της κάνναβης και
στέλνει τα αεροπλάνα της να ραντίσουν με τοξικά δηλητήρια τις φυτείες
της στο έδαφος των ΗΠΑ και των γειτονικών χωρών.
Μέχρι το 1937, η κρατική εξουσία χαρακτήριζε την κάνναβη
“πολύτιμο φυτό”. Το 1937 τη βάφτισε “φονιά των νέων”. Το 1942 τη
μετονόμασε σε “φυτό της νίκης”. Και το 1946 την πολιτογράφησε ως
“απειλή για την κοινωνία”.
8
Μέχρι το 1937 η αμερικανική κυβέρνηση παρότρυνε τους αγρότες να
ασχοληθούν με την καλλιέργειά της. Το 1937 έστελνε τους καλλιεργητές
και τους χρήστες της στη φυλακή. Το 1942 κυκλοφορούσε
προπαγανδιστικά φιλμ για την αύξηση της καλλιέργειάς της και πρόσφερε
στους καλλιεργητές της ειδικά πριμ και απαλλαγή απ’ τις στρατιωτικές τους
υποχρεώσεις. Και από το 1946 έστρεψε εναντίον τους τον αστυνομικό και
ποινικό μηχανισμό και ράντιζε τη γη τους με paraquat.
Πώς έγινε δυνατό μέσα σε ελάχιστα χρόνια να μεταμορφωθεί από
ευλογία σε κατάρα, ένα φυτό που, από το 1000 π.Χ. μέχρι τα μέσα του
19ου αιώνα, αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες γεωργικές καλλιέργειες
στον πλανήτη και σημαντική πρώτη ύλη για την παγκόσμια παραγωγή των
μέσων ικανοποίησης πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής του
ανθρώπου; Αυτό το κρίσιμο ερώτημα απαιτεί μια απάντηση που δεν μπορεί
να εμποδίζεται επ’ άπειρο από τα συνδυασμένα πολιτικά και οικονομικά
συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από την απαγόρευση της κάνναβης και
το διωγμό των χρηστών της.
Η εξουσιαστικά επιβεβλημένη διαστροφή του ξαφνικού
μετασχηματισμού της κάνναβης από ευλογία της φύσης σε κατάρα που
ξορκίζεται με αστυνομικές και δικαστικές “επιχειρήσεις” έγινε δυνατή στον
αιώνα της ακμής του αδιέξοδου βιομηχανικού πολιτισμού, όταν η
τεχνολογική “πρόοδος” κατέστησε τον αναπτυξιακό παραλογισμό τόσο
ισχυρό, ώστε να μπορεί να επιβάλει τα συνδυασμένα συμφέροντα της
βιομηχανίας των πετροχημικών, των φαρμάκων, του καπνού και του
αλκοόλ πάνω στα συμφέροντα της ανθρωπότητας.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται το κλειδί της ερμηνείας του
καρκινώματος της απαγόρευσης ορισμένων ουσιών που στον αιώνα μας
αποσυνθέτει την ανθρώπινη κοινωνία, συμβάλλοντας στην αποδυνάμωση
της φυσικής άμυνας των μελών της, στην άμβλυνση των ηθικών τους
αντιστάσεων και στην υπονόμευση των δεσμών που υπάρχουν ανάμεσά
τους.
Στο παρελθόν, οι επαγγελματίες μανιακοί της καταστολής δεν
προσκόμισαν καμιά απολύτως τεκμηρίωση της επικινδυνότητας της
κάνναβης για να αιτιολογήσουν την απαγόρευσή της και τη δίωξη των
χρηστών της. Ηταν αρκετές οι άναρθρες κραυγές και τα τρομοκρατικά
συνθήματα που εμπεριέχονταν στο διωκτικό τους παραλήρημα. Και
επέβαλαν την καταστολή, αποδεικνύοντας ότι στην αυτάρεσκα
αποκαλούμενη “εποχή της λογικής”, ο Μεσαίωνας είναι πανταχού παρών.
Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι απαιτούν επιστημονικές αποδείξεις της
ακινδυνότητας της κάνναβης κάθε φορά που προβάλλεται οποιοδήποτε
αίτημα για τη μείωση ή την άρση των ποινικών κυρώσεων που
συνεπάγεται η καλλιέργεια, η κατοχή, η χρήση και η διάθεσή της.
Θ’ αποπειραθώ λοιπόν να δώσω αυτή την επιστημονική τεκμηρίωση,
όχι ως παραχώρηση στην παράνοια των μανιακών της καταστολής αλλά ως
επιπρόσθετη απόδειξη του καθολικού παραλογισμού που διακατέχει μια
κοινωνία η οποία συναινεί να τη μεταχειρίζονται ως ανεύθυνο βρέφος,
προτιμώντας την αμφισβητούμενη ασφάλεια της δουλείας από τους
κινδύνους της ελευθερίας.
9
I. Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ
“Από το 1000 π.Χ. μέχρι τα μέσα του
19ου αιώνα, η κάνναβη ήταν η
μεγαλύτερη γεωργική καλλιέργεια
στον πλανήτη και αποτελούσε τη
σημαντικότερη πρώτη ύλη για την
παγκόσμια παραγωγή φυτικών
κλωστών, υφασμάτων, φωτιστικού
λαδιού, χαρτιού, θυμιαμάτων,
φαρμάκων και ειδών διατροφής για
ανθρώπους και ζώα. Μέχρι τα τέλη
του 19ου αιώνα, το 90% των
καραβόπανων, το 80% των
σχοινιών, το 75-90% του χαρτιού
και το 80% των υφαντουργικών
προϊόντων που κατασκευάζονταν
διεθνώς, φτιάχνονταν από κάνναβη.”
[2]
1. Το φυτό
Η κάνναβη είναι φυτό του γένους των κνιδωδών, περιλαμβάνει ένα
μόνο είδος, την Κάνναβη την ήμερη (Cannabis sativa) και υπάρχει στη
φύση σε περισσότερες από εκατό παραλλαγές. Ο μεγάλος αριθμός των
ποικιλιών αυτού του φυτού, που ταξινομήθηκε από τον Linneaus στα 1753
με το όνομα cannabis sativa, δημιούργησε στο παρελθόν πολλές
διαφωνίες μεταξύ των βοτανολόγων σχετικά με την ακριβή ταξινόμησή
του, αλλά σήμερα έχει γίνει δεκτό ότι υπάρχει ένα αρχικό είδος, η cannabis
sativa, από το οποίο προέκυψαν πολλές παραλλαγές (cannabis indica,
cannabis ruderalis) που διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την
περιεκτικότητά τους σε ορισμένες δραστικές ουσίες.
H Κάνναβη ανήκει σε μια από τις πιο εξελιγμένες φυτικές οικογένειες
της φύσης. Χρησιμοποιεί το φως του ήλιου αποτελεσματικότερα από κάθε
άλλο φυτό και αποτελεί μια σπουδαία πλουτοπαραγωγική πηγή που
αυτοανανεώνεται, ενισχύοντας την οικολογική ισορροπία. Είναι φυτό
αυτοφυές και καλλιεργούμενο, ποώδες, ετήσιο, δίοικο (αρσενικό και
θηλυκό), κλωστικό και ελαιοφόρο. Μοιάζει με ευθυτενή θάμνο,
αναπτύσσεται σε υγρό έδαφος σε όλες τις κλιματολογικές συνθήκες και
φθάνει σε ύψος 1,5-7 μέτρων, ανάλογα με την ποικιλία του φυτού και τις
συνθήκες του περιβάλλοντος. [3] Ο κορμός του είναι όρθιος, ισχυρός, με
πυκνές διακλαδώσεις. Τα φύλλα του είναι τριχωτά, επίσκληρα, μακρόμισχα
και δακτυλιοειδή, με 5-11 οξύληκτα και οδοντωτά λογχοειδή. Τα αρσενικά
10
άνθη του είναι κιτρινοπράσινα. Τα θηλυκά άνθη διατάσσονται σε
χαρακτηριστικές σταχυόμορφες δέσμες. Οι καρποί του είναι ωοειδείς,
έχουν μέγεθος 4-5 χιλιοστών και περιέχουν παχύρρευστο έλαιο.
2. H χρησιμότητα της κάνναβης
Σ’ όλη τη διάρκειά της γνωστής ιστορίας και μέχρι τις πρώτες
δεκαετίες του 20ου αιώνα, η κάνναβη γνώριζε μια ευρύτατη και
συστηματική καλλιέργεια λόγω της πολλαπλής χρησιμότητάς της, ως
διατροφικό, θεραπευτικό και ευφορικό μέσο [4], η οποία θα πρέπει να
σκιαγραφηθεί συνοπτικά γιατί είναι αναγκαία προϋπόθεση για την
κατανόηση των πραγματικών λόγων της απαγόρευσης της κάνναβης και
τον εντοπισμό των ομάδων οικονομικής ισχύος που είχαν ζωτικό συμφέρον
απ’ την απαγόρευση αυτή.[5]
1) Διατροφικό μέσο: Μέχρι τον 20ο αιώνα, οι σπόροι της κάνναβης,
κονιοποιημένοι ή όχι, για πολλούς λαούς ήταν -και για ορισμένους
παραμένει- ένα βασικό διατροφικό μέσο στο οποίο περιέχονται φυτικές
πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας [6]. “Κανένα άλλο απλό φυτικό μέσο δεν
μπορεί να συγκριθεί με τη διατροφική αξία των σπόρων της κάνναβης. Οι
πρωτεΐνες και τα αιθέρια έλαια που περιέχουν είναι ιδανικά για τη
διατροφή του ανθρώπου. Μόνο η σόγια περιέχει υψηλότερο ποσοστό
πρωτεϊνών, αλλά η σύνθεση των πρωτεϊνών των σπόρων της κάνναβης
είναι μοναδική στο φυτικό βασίλειο. Οι σπόροι της κάνναβης περιέχουν
αμινοξέα σε ιδανικές αναλογίες και παρέχουν στον οργανισμό τα δομικά
υλικά για τη σύνθεση πρωτεϊνών που ενισχύουν το αμυντικό του σύστημα
απέναντι σε διάφορους λοιμογόνους παράγοντες.” [7]
Αυτές οι ιδιότητες της κάνναβης οδήγησαν πολλούς ερευνητές στο
συμπέρασμα ότι “τα αιθέρια έλαια που της κάνναβης ενισχύουν το
ανοσολογικό σύστημα απέναντι στους ιούς και άλλους παράγοντες
που τείνουν να το προσβάλλουν. Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη
έρευνες για τη χρήση των αιθέριων ελαίων ως μέσο προστασίας του
αμυντικού συστήματος σε άτομα που έχουν προσβληθεί από Aids.
Και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματά τους είναι εξόχως
ενθαρρυντικά… Η άρση της παράφρονος απαγόρευσης του πιο
πολύτιμου φυτού του κόσμου πρέπει να αποτελέσει ανυποχώρητο
δημόσιο αίτημα. Η υπόσχεση της υγείας και της διατροφής του
κόσμου βρίσκεται στα χέρια μας.” [8]
2) Θεραπευτικό μέσο: Η κάνναβη και τα παράγωγά της κατείχαν
εξέχουσα θέση στην καθημερινή θεραπευτική πρακτική σε όλη τη διάρκεια
της γνωστής ιστορίας της ανθρωπότητας. Αφειδώς προσφερόμενη από τη
φύση, ατοξική, ασφαλής και με ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, η κάνναβη
“πέρασε στην ιατρική πρακτική πολλών χωρών και χρησιμοποιείται για τη
θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η διάρροια, οι
σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι ρευματισμοί, η
αϋπνία και ο πόνος” για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια.[9]
11
Κατά το 19ο αιώνα, τα διάφορα προϊόντα της μαριχουάνας και του
χασίς με τη μορφή αποσταγμάτων, βαμμάτων και ελιξιρίων
αποτελούσαν το τρίτο προτιμώμενο είδος φαρμάκων από το σύνολο
των γιατρών και των ασθενών στις ΗΠΑ. Και γι’ αυτό το λόγο
καταχωρούνταν στην αμερικανική Φαρμακοποιία μέχρι το 1942.
Εκτοτε, παρά την απαγόρευση, η κάνναβη και τα παράγωγά της
εξακολουθούν να αποτελούν αξιολογότατο θεραπευτικό παράγοντα
στο οπλοστάσιο της φυσικής ιατρικής.[10]
3) Ευφορικό μέσο: Οι ευφορικές δράσεις των παραγώγων της κάνναβης
(μαριχουάνα και χασίς) υπερτερούν από κάθε άποψη των αντίστοιχων
δράσεων του καπνού και του οινοπνεύματος και τα καθιστούν επίφοβους
ανταγωνιστές τους.
Το αλκοόλ είναι τοξικότατο. Πυροδοτεί επιθετικές συμπεριφορές, με
αποτέλεσμα να τελείται υπό την επίδρασή του το 50% όλων των
θανάσιμων τροχαίων ατυχημάτων, το 65% όλων των εγκλημάτων,
το 80% των βιασμών παιδιών και γυναικών και το 80% των
κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας που σημειώνονται κάθε χρόνο
στις ΗΠΑ. Προκαλεί εξάρτηση (τοξικομανία) και ευθύνεται για πολλές
ψυχικές και σωματικές παθολογικές καταστάσεις -με συχνότερη την
κίρρωση του ήπατος- εξ’ αιτίας των οποίων κάθε χρόνο πεθαίνουν
150.000 άνθρωποι στις ΗΠΑ. Η αποτελεσματική δόση του βρίσκεται
πολύ κοντά στην αντίστοιχη θανατηφόρα (1:40).
Ο καπνός είναι επίσης τοξικός και προκαλεί εξάρτηση. Θίγει καίρια
όλες τις λειτουργίες του οργανισμού του χρήστη και κυρίως το
καρδιοαγγειακό σύστημα. Είναι ισχυρό καρκινογόνο και κάθε χρόνο
πεθαίνουν στις ΗΠΑ 450.000 άνθρωποι μόνο από καρκίνο του
πνεύμονα που οφείλεται στο κάπνισμα.[11]
Η κάνναβη είναι η πιο ατοξική απ’ όλες τις ψυχοτρόπες ουσίες που
υπάρχουν στον πλανήτη. Δρα ηρεμιστικά, δεν προκαλεί εξάρτηση,
δεν ευθύνεται για καμιά ψυχική ή σωματική παθολογική κατάσταση
και η πρόκληση θανάτου εξ’ αιτίας της είναι πρακτικά αδύνατη.
Συνοπτικά θα μπορούσε να λεχθεί ότι η κάνναβη έχει όλα τα θετικά
του οινοπνεύματος χωρίς κανένα από τα αρνητικά του (με εξαίρεση
ορισμένα φαινόμενα, όπως η ζαλάδα και οι διαταραχές
προσανατολισμού στο χρόνο που εμφανίζονται στους άπειρους
χρήστες όταν καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες ή οι αντιδράσεις
πανικού όταν προσλαμβάνουν πολύ μεγάλες ποσότητες).
4) Ενέργεια: Η βιομάζα που παρέχεται απ’ την κάνναβη μπορεί να
μετατραπεί σε μεθάνιο, μεθανόλη ή υγρό καύσιμο. Συνυπολογίζοντας στο
κόστος παραγωγής της ενέργειας την καταστροφή του περιβάλλοντος που
συνεπάγεται η παραγωγή, η επεξεργασία και η χρήση του πετρελαίου, του
άνθρκα και της πυρηνικής τεχνολογίας, καθίσταται φανερό ότι η παραγωγή
12
ενέργεια από την κάνναβης έχει μικρότερο κόστος και είναι ανυπολόγιστα
ευεργετική για το περιβάλλον.
Ενα από τα προϊόντα της πυρόλυσης της βιομάζας της κάνναβης, η
μεθανόλη, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρο μεταξύ 1920-1945 για την
κίνηση αγροτικών και στρατιωτικών οχημάτων και σήμερα
χρησιμοποιείται στα περισσότερα αγωνιστικά αυτοκίνητα. Η
μεθανόλη μπορεί επίσης να μετατραπεί σε υγρό καύσιμο πολλών
οκτανίων μέσω μιας καταλυτικής διαδικασίας που η πατέντα της
ανήκει στην εταιρεία Mobil Oil.
5) Χαρτί: Το 75-90% του χαρτιού που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σ’
όλο τον κόσμο μέχρι το 1883 προερχόταν απ’ την κάνναβη: Βιβλία,
εφημερίδες, χάρτες, χαρτονομίσματα. Το χαρτί που παράγεται από την
κάνναβη είναι το καλύτερης ποιότητας και με τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής
χαρτί που κατασκευάστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας: “Είναι 50 έως
100 φορές διαρκέστερο και 100 φορές ευκολότερο να κατασκευαστεί απ’
οποιοδήποτε άλλο τρόπο παραγωγής χαρτιού”.[12]
Σε χαρτί από κάνναβη έχουν τυπωθεί όλα τα σημαντικά κείμενα που
σφράγισαν το νεότερο δυτικό πολιτισμό, από τη “Βίβλο” του
Gutenberg (15ος αιώνας) μέχρι την “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”
του Lewis Carroll (19ος αιώνας)”[13] όπως επίσης σε χαρτί από
κάνναβη γράφηκε και υπογράφηκε η πρώτη (28 Ιουνίου 1776) και η
δεύτερη διατύπωση (2 Ιουλίου 1776) της “Διακήρυξης της
Ανεξαρτησίας” που αναγγέλθηκε πανηγυρικά στις 4 Ιουλίου 1776
σηματοδοτώντας τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών. [14]
6) Εξοπλισμός των πλοίων: Το 90% του εξοπλισμού όλων των πλοίων
από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 19ο αιώνα που εφευρέθηκε το ατμόπλοιο,
κατασκευαζόταν απ’ την κάνναβη: Ολα τα πανιά, τα σχοινιά, οι χάρτες, τα
ημερολόγια, τα βιβλία και οι σημαίες των πλοίων ήταν προϊόντα του
“χόρτου.” [15]
7) Υφάσματα και υφαντά: Το 80% των υφασμάτων και των υφαντών
που χρησιμοποιούσε η ανθρωπότητα για να κατασκευάσει ρούχα, τέντες,
λινά, κουβέρτες, πετσέτες, χαλιά, πάνες μωρών και πολλά άλλα,
προέρχονταν απ’ την κάνναβη. [16][16]
8) Σχοινιά, νήματα, κορδόνια: Το 70-90% της παγκόσμιας παραγωγής
των κάθε είδους σχοινιών, νημάτων και κορδονιών προέρχονταν απ’ την
κάνναβη και ήταν 100% ανακυκλώσιμα. Μετά την απαγόρευση της
κάνναβης το 1937, όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από μη-ανακυκλώσιμα
πετροχημικά προϊόντα που το μονοπώλιό τους ελέγχονταν από την
εταιρεία DuPont ύστερα από συμφωνία με τη γερμανική IG που κατείχε τις
σχετικές πατέντες.
13
9) Καμβάδες ζωγραφικής: Ολες οι δημιουργίες των μεγάλων ζωγράφων
που ανανέωσαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, απο τον
Caravagio μέχρι τον Van Gogh, αποτυπώθηκαν πάνω σε καμβάδες
φτιαγμένους από κάνναβη που έχουν το προσόν να μην αλλοιώνονται και
να συντηρούνται σε άριστη κατάσταση επί αιώνες.
10) Χρώματα και βαφές: Για χιλιάδες χρόνια, όλα σχεδόν τα χρώματα
και τα βερνίκια που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος παράγονταν απ’ την
κάνναβη ή περιείχαν λάδι από τους σπόρους της. Μόνο “κατά το έτος
1935, δυο μόλις χρόνια πριν από την απαγόρευσή της, 58.000 τόνοι
σπόρων κάνναβης χρησιμοποιήθηκαν στις ΗΠΑ μόνο για την κατασκευή
χρωμάτων και βερνικιών. Από το 1937 και μετά, αυτές οι βαφές φυσικής
προέλευσης αντικαταστάθηκαν από πετροχημικά προϊόντα.[17]
11) Κατασκευαστικό υλικό: Ο πολτός της κυτταρίνης που βγαίνει από
την κάνναβη προσφέρει ένα άριστο οικοδομικό και κατασκευαστικό υλικό
που είναι πρακτικό, φτηνό, ανθεκτικό στη φωτιά, με θαυμάσια θερμική και
ηχητική μόνωση. Η αντικατάσταση του κατασκευαστικού υλικού που
προέρχεται από την ξύλευση και την καταστροφή των δασών με αυτό που
εξάγεται από την κάνναβη είναι αναγκαία για να διαφυλαχθούν οι δασικές
εκτάσεις που έχουν μειωθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Γιατί η κάνναβη είναι ένα
φυτό που, σ’ αντίθεση με τα δέντρα του δάσους, αυτοανανεώνεται κάθε
χρόνο και από κάθε στρέμμα του παράγεται πολτός κυτταρίνης ίσος μ’
αυτόν που βγαίνει από 4,1 στρέμματα άλλων δέντρων.
12) Φωτιστικό λάδι: Μέχρι το 1800 το λάδι από τους σπόρους της
κάνναβης κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας κατανάλωσης
φωτιστικού λαδιού. Κατά την περίοδο 1800-1870 περιορίστηκε στη
δεύτερη θέση λόγω της διάδοσης του λαδιού της φάλαινας, αλλά μετά το
1870 και τα δυο άρχισαν να αντικαθίστανται από τα προϊόντα του
πετρελαίου.
Οπως θα αναλυθεί παρακάτω, αυτή ακριβώς η πληθώρα των
πλεονεκτημάτων της κάνναβης είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί υπό
καθεστώς απαγόρευσης και να γίνει αντικείμενο απηνών διώξεων και
σκληρής καταστολής από το 1937 [18]. Αλλά παρά τους ποινικούς
κινδύνους, το “απαγορευμένο χόρτο” και τα παράγωγά του
εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως ευφορικά και θεραπευτικά
μέσα και ως πρώτες ύλες για την ικανοποίηση διαφόρων αναγκών
της καθημερινής ζωής.
3. H έκταση της χρήσης
Η χρήση της κάνναβης στις παραδοσιακές κοινωνίες (π.χ. Ινδία)
ικανοποιεί ένα πλήθος αναγκών της καθημερινής ζωής ως διατροφικό,
θεραπευτικό, ευφορικό και κατασκευαστικό μέσο, ενώ στις σύγχρονες
βιομηχανικές κοινωνίες χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παραγωγή
14
διαφόρων βιομηχανικών προϊόντων και ως ευφορικό από τα μεσαία και τα
ανώτερα κοινωνικά στρώματα κυρίως.[19]
Η κάνναβη κατέχει την τέταρτη θέση ανάμεσα σε όλες τις νόμιμες
και παράνομες ψυχοτρόπες ουσίες που καταναλώνονται διεθνώς για
ευφορικούς σκοπούς, μετά την καφεΐνη, τη νικοτίνη και το αλκοόλ:
Το 1950 οι καταναλωτές της ανέρχονταν σε 200.000.000 [20] και το
1969 σε 250.000.000. [21]
Επίσης, κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα σε όλες τις παράνομες
ψυχοτρόπες ουσίες που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως για τους
ίδιους λόγους: Στο σύνολο του πληθυσμού των ΗΠΑ είχαν κάνει
χρήση κάνναβης τουλάχιστον μια φορά 43.000.000 άτομα το 1977
[22] και 66.500.000 το 1990 [23]. Στο σύνολο των ενηλίκων νέων
(18-25 ετών), είχε τουλάχιστον μία εμπειρία με την κάνναβη το 55%
το 1977 [24] και 52% το 1990.[25]
Σήμερα διαπιστώνεται μείωση της χρήση της μαριχουάνας στις ΗΠΑ,
κρίνοντας απ’ το γεγονός ότι το ποσοστό των τελειοφοίτων του λυκείου
που είχαν καπνίσει “χόρτο” κατά τον μήνα που προηγήθηκε της σχετικής
έρευνας από 37% το 1978 μειώθηκε σε 18% το 1988.
4. Τα δραστικά συστατικά
Η κάνναβη περιέχει τουλάχιστον 426 χημικές ενώσεις και
περισσότερα από 60 αλκαλοειδή που υπάρχουν μόνο σ’ αυτό το φυτό και
ονομάζονται κανναβινοειδή [26]. Δύο απ’ αυτά τα κανναβινοειδή έχουν
σωματικές και ψυχικές επιδράσεις στον άνθρωπο, ενώ τα υπόλοιπα είναι
αδρανή από βιολογική άποψη.
1) Η Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη ή ΤHC [27], είναι το κύριο δραστικό
συστατικό της κάνναβης και εντοπίζεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις
στα παράνθια φύλλα του θηλυκού φυτού όπου υπάρχει πλήθος
εκκριτικών αδένων [28]. Και
2) Η Δ8-Τετραϋδροκανναβινόλη που είναι πολύ λιγότερο δραστική
από την THC.
Συχνά η κάνναβη χαρακτηρίζεται λανθασμένα ως ναρκωτικό για
λόγους εντελώς άσχετους με τις φαρμακολογικές ιδιότητες ή τη δομή της,
ενώ στην πραγματικότητα είναι μια μη-ναρκωτική ουσία που συνδυάζει
ορισμένα χαρακτηριστικά δύο μεγάλων κατηγοριών ψυχοτρόπων ουσιών,
των ηρεμιστικών και των ψυχεδελικών, και συγχρόνως διαφέρει σημαντικά
απ’ αυτές.
Η THC σε μικρές και μέτριες δόσεις, προκαλεί ηρεμία και ελαφρύ
ύπνο με ηδονικά όνειρα που συνοδεύεται από ευχάριστη αφύπνιση,, κι απ’
αυτή την άποψη μοιάζει με τα “ελαφρά” ηρεμιστικά. Σε μεγαλύτερες δόσεις
προκαλεί ευφορία. Και σε ακόμη μεγαλύτερες δόσεις παράγει φαινόμενα
15
διεύρυνσης της συνείδησης παρόμοια μ’ αυτά των ψυχεδελικών ουσιών.
Αλλά, σ’ αντίθεση με τα ηρεμιστικά, η THC σε πάρα πολύ μεγάλες δόσεις
δεν προκαλεί αναισθησία, κώμα ή θάνατο. Κι επιπλέον, δεν αναπτύσσεται
“διασταυρούμενη ανοχή” ανάμεσα στην THC και το LSD ή τα υπνογόνα
ηρεμιστικά [29]. Η THC είναι επίσης δύσκολο να ταξινομηθεί με βάση τη
δομή της η οποία “δεν μοιάζει με τη δομή κανενός από τους
νευροδιαβιβαστές που ξέρουμε ή υποθέτουμε πως υπάρχουν.”
Γι’ αυτό το λόγο, σήμερα έχει γίνει αποδεκτή η άποψη ότι η κάνναβη
“δεν είναι ναρκωτικό και μπορεί να οριστεί και να καταχωρηθεί ως
μια μοναδική και ιδιαίτερη ψυχοδραστική ουσία” [30] κι ότι τα
κανναβινοειδή “αποτελούν μια ξεχωριστή ομάδα ψυχοτρόπων
ουσιών.”[31]
Οι αναλγητικές ιδιότητες της THC πιθανολογείται ότι οφείλονται στο
ότι καταλαμβάνει ειδικούς υποδοχείς του εγκεφάλου ή στο ότι ίσως
συντελεί στην αδρανοποίηση ενός ειδικού ενζύμου (της αδενοκυκλάσης),
ενώ οι ευφορικές της ιδιότητες θεωρείται ότι προκύπτουν από την εμπλοκή
της με τους υποδοχείς της ντοπαμίνης ή της σεροτονίνης. [32]
5. Τα παράγωγα της κάνναβης
Τα κυριότερα προϊόντα της κάνναβης είναι η μαριχουάνα, το χασίς
και το χασισέλαιο. Απ’ αυτά, η μαριχουάνα και το χασίς χρησιμοποιούνται
ευρέως για ευφορικούς και θεραπευτικούς λόγους, ενώ το χασισέλαιο δεν
έχει ευρεία χρήση.[33]
1) Mαριχουάνα είναι το πρασινωπό μείγμα αποξηραμένων
θρυμμάτων από όλα τα μέρη του φυτού (φύλλα, λουλούδια και
στελέχη). [34]
2) Xασίς είναι το σκουρόχρωμο αποξηραμένο ρετσίνι που βγαίνει από
τις αδενικές τρίχες των λουλουδιών και των ακρινών στελεχών του
φυτού της κάνναβης, αφού προηγουμένως συμπιεστούν υπό
θερμότητα. [35]
3) Χασισέλαιο είναι το κολλώδες και παχύρρευστο υλικό που
παράγεται από παράνθια φύλλα της κάνναβης ύστερα από ειδική
επεξεργασία τους με αιθυλική αλκοόλη.
Αυτά τα προϊόντα της κάνναβης διαφέρουν σημαντικά ως προς την
περιεκτικότητά τους σε ΤHC: Τα διάφορα είδη μαριχουάνας περιέχουν από
0,2 έως 5% THC, το χασίς 5-12% και το χασισέλαιο 20-60% THC [36]. Η
μαριχουάνα που καταναλώνεται στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ περιέχει περίπου
1% THC.. Η περιεκτικότητα της κάνναβης σε THC μειώνεται σταθερά σε
θερμοκρασία περιβάλλοντος σε ποσοστό 3-4% το μήνα.
6. Απορρόφηση, διάσπαση και απέκκριση
16
Οταν προσλαμβάνεται από το αναπνευστικό σύστημα με κάπνισμα
απορροφάται το 50-60% της THC που περιέχεται στη μαριχουάνα και το
υπόλοιπο καταστρέφεται με πυρόλυση, ενώ όταν προσλαμβάνεται από το
πεπτικό σύστημα με βρώση ή πόση απορροφάται το 1/3 της ποσότητας
που παίρνεται με το κάπνισμα.
Οπως όλες οι ουσίες, η μαριχουάνα μετά την είσοδό της στον
οργανισμό υφίσταται ορισμένη επεξεργασία (μεταβολισμός) και τα
προϊόντα της (μεταβολίτες) [37] λόγω του ότι είναι λιποδιαλυτά τείνουν να
συγκεντρωθούν σε ιστούς πλούσιους σε λίπος. Σ’ αυτούς παραμένουν
αρκετές μέρες μετά από κάθε χρήση και εν συνεχεία αποβάλλονται με τα
ούρα, στα οποία μπορούν να ανιχνευτούν με διάφορες εργαστηριακές
τεχνικές. [38]
Η ανίχνευση των παραγώγων της κάνναβης στα ούρα έχει μικρή και
σχετική αξία γιατί δεν προσδιορίζει ούτε το είδος ούτε την έκταση της
χρήσης, αλλά απλώς δείχνει εάν ο εξεταζόμενος κάπνισε κάνναβη σε
διάστημα 30 περίπου ημερών πριν από την εξέταση. Αυτό σημαίνει πως
ανεξάρτητα απ’ το αν εξετάζεται ένας χρόνιος χρήστης που καπνίζει 5 -10
τσιγάρα μαριχουάνας την ημέρα ή κάποιος που κάπνισε μερικές ρουφηξιές
από περιέργεια, κι ανεξάρτητα απ’ το αν κάπνισε ένα τσιγάρο μαριχουάνας
πριν από μια ώρα ή πριν από ένα μήνα, το αποτέλεσμα του τεστ είναι το
ίδιο: Θετικό για κανναβινοειδή.
7. Δόσεις και Χρήστες
Συνηθισμένη δόση θεωρείται η ποσότητα των 20 mg THC που
λαμβάνεται από το στόμα. Αυτή αντιστοιχεί σε 1 gr μαριχουάνας με
περιεκτικότητα 1% σε THC. [39]
Στις δυτικές χώρες, ο τυπικός συστηματικός χρήστης καπνίζει κάθε
μέρα 1-8 τσιγάρα μαριχουάνας με περιεκτικότητα 1% THC. Αυτό σημαίνει
ότι η ημερήσια κατανάλωσή του κυμαίνεται μεταξύ 500 mg και 4 gr
μαριχουάνας που περιέχουν 5-40 mg THC και απ’ αυτά απορροφώνται
περίπου 2-12 mg THC. Υπ’ όψη ότι κάθε τσιγάρο περιέχει 500 mg
μαριχουάνας και 5 mg THC από τα οποία απορροφάται το 1/3, δηλ.
περίπου 2 mg THC.[40]
Για λόγους ερευνητικούς και στατιστικούς κυρίως, οι χρήστες της
κάνναβης κατατάσσονται σε 4 κατηγορίες, με κριτήριο τη συχνότητα και τη
διάρκεια της χρήσης:
1) Πειραματικοί χρήστες θεωρούνται όσοι κατανάλωσαν κάνναβη μία
ή μερικές φορές για λόγους περιέργειας ή πειραματισμού.
2) Περιστασιακοί ή ευκαιριακοί χρήστες όσοι κάνουν χρήση 1-3
φορές τη βδομάδα
3) Τακτικοί ή συστηματικοί χρήστες όσοι κάνουν χρήση κάθε μέρα
για χρονικό διάστημα μέχρι δυο χρόνια.
17
4) Χρόνιοι χρήστες όσοι κάνουν καθημερινή χρήση πάνω από δυο
χρόνια.
8. Αποτελέσματα της χρήσης
Τα αποτελέσματα της κάνναβης στον χρήστη εξαρτώνται από το
είδος και την ποιότητά της, τη διάρκεια της χρήσης και τη δοσολογία της,
τον τρόπο παρασκευής και της λήψης της, τις κλιματολογικές και
πολιτιστικές συνθήκες, και τέλος την πείρα, την ψυχολογική κατάσταση και
τις προσδοκίες του ίδιου του χρήστη .
1) Διάρκεια της δράσης: Οταν λαμβάνεται από το αναπνευστικό
σύστημα -με κάπνισμα- η δράση της κάνναβης αρχίζει μέσα σε λίγα λεπτά
και διαρκεί 2 ως 4 ώρες. Οταν παίρνεται από το πεπτικό σύστημα -με
βρώση ή πόση- η δράση της αρχίζει σε 30-40 λεπτά και διαρκεί 5 έως 12
ώρες. Η επίδρασή της εξαρτάται από το είδος, την ποιότητα και τη δόση
της κάνναβης καθώς επίσης και από την πείρα, την ψυχολογική κατάσταση
και τις προσδοκίες του χρήστη σε σχέση με την ουσία. Και γι’ αυτό, τα
αποτελέσματά της είναι διαφορετικά από άτομο σε άτομο. Σ’ αυτό
οφείλεται επίσης και το γεγονός ότι “οι περισσότεροι έμπειροι χρήστες
πιστεύουν ότι μπορούν να ξεμαστουρώνουν κατά βούληση προκειμένου να
αντιμετωπίσουν ανάγκες της καθημερινότητας -όπως εργασιακές
υποχρεώσεις- πράγμα που επιβεβαιώνεται σ’ ένα βαθμό και από την
εργαστηριακή έρευνα.” [41]
2) Αποτελέσματα από τη λήψη συνηθισμένων δόσεων: H λήψη
συνηθισμένων δόσεων κάνναβης, σε οργανικό επίπεδο προκαλεί αύξηση
του καρδιακού ρυθμού και της ροής του περιφερικού αίματος και
κοκκίνισμα των ματιών, ενώ σε ψυχικό επίπεδο επιφέρει μια αίσθηση
χαλάρωσης, ηρεμίας και ευφορίας με την οποία συνυπάρχει υπνηλία όταν
ο χρήστης είναι μόνος ή εκδήλωση αυθόρμητου γέλιου αν είναι παρέα με
άλλους.
Συνήθως υπάρχει μια υποκειμενική βεβαιότητα ότι όλες οι αισθήσεις
ενδυναμώνονται, ότι η ροή του χρόνου επιβραδύνεται (“όλα διαρκούν
περισσότερο”), η πρόσφατη μνήμη αποδυναμώνεται και η προσοχή
εστιάζεται εύκολα σε ορισμένα πράγματα ή καταστάσεις. Αυτά μπορεί να
συνδυάζονται με ευκολοσυγκινησία, ξηροστομία, αίσθηση αυξημένης
ψυχοκινητικής δραστηριότητας, μυϊκής δύναμης και όρεξης, εντύπωση
απώλειας σωματικού βάρους και ηδονικές φαντασιώσεις που συνοδεύονται
από χαλάρωση, ηρεμία και ύπνο με ευχάριστα όνειρα. Κατά την αφύπνιση
το άτομο είναι ξεκούραστο και σε καλή διάθεση.[42]
Η κοινωνική και η ερωτική συμπεριφορά του χρήστη επηρεάζονται
κατά κανόνα θετικά. Η σεξουαλική συμπεριφορά επηρεάζεται θετικά
γιατί η επικέντρωση της προσοχής του χρήστη στη συγκεκριμένη
δραστηριότητα και η αντίληψη της επιβραδυνόμενης ροής του
χρόνου καθιστούν την ερωτική συνεύρεση πιο ελκυστική.
18
Η κάνναβη φαίνεται πως επηρεάζει τον τρόπο λειτουργίας των δυο
ημισφαιρίων του εγκεφάλου, αποδυναμώνοντας σε κάποιο βαθμό τις
διεργασίες που καθορίζονται από το αριστερό ημισφαίριο (λογικοί
συνειρμοί, νοητικές συνθέσεις) και ενδυναμώνοντας τις αντίστοιχες του
δεξιού ημισφαιρίου (αισθητικές αποτιμήσεις, καλλιτεχνικές κρίσεις,
συνολιστική σκέψη).[43]
3) Aποτελέσματα από τη λήψη μεγάλων δόσεων: Με δόσεις
μεγαλύτερες από τις συνήθεις, ο μη πεπειραμένος χρήστης μπορεί να
βιώσει αισθήματα δυσάρεστα ή και εφιαλτικά, να νιώθει παράλογες
καχυποψίες για τα άτομα του περιβάλλοντός του ή να διακατέχεται από
φόβο ότι θέλουν να του κάνουν κακό [44]. Με μεγάλες δόσεις είναι
δυνατό να εκδηλωθούν αλλαγές στην αντίληψη του σώματος, έντονο
άγχος και πανικός, ιδίως στις περιπτώσεις που ο λήπτης είναι άπειρος και
ευαίσθητος απέναντι στην ουσία.
4) Θανατηφόρα δόση: Ο θάνατος από υπερβολική δόση μαριχουάνας
είναι πρακτικά άγνωστος. Η θανατηφόρα δόση της THC είναι περίπου 150
gr., δηλαδή είναι 40.000 φορές μεγαλύτερη από τη συνήθη δραστική-
αποτελεσματική δόση της (ενώ η θανατηφόρα δόση του αλκοόλ είναι μόλις
4 έως 10 φορές μεγαλύτερη από τη συνήθη αποτελεσματική του δόση).
[45]
Η αποτελεσματική δόση της THC είναι 50 mcg/Kg. Η θανατηφόρα
δόση της είναι 2.160.000 mcg/Kg. Συνεπώς η σχέση μεταξύ
αποτελεσματικής και θανατηφόρας δόσης της THC είναι 1 προς
40.000. [46]
9. Ανοχή και Εξάρτηση
Ανοχή: Η συνηθισμένη χρήση της κάνναβης δεν οδηγεί στην ανάπτυξη
ανοχής (ανάγκη για σταδιακή αύξηση της δόσης προκειμένου να επιτευχθεί
το επιθυμητό αποτέλεσμα). Αντίθετα, πολλές φορές οδηγεί στην ανάπτυξη
αντίστροφης ανοχής (μείωση των δόσεων για την επίτευξη του
επιδιωκόμενου αποτελέσματος).
Σωματική Εξάρτηση (ή απλώς Εξάρτηση): Η κάνναβη δεν προκαλεί
σωματική εξάρτηση, η διακοπή της λήψης της δεν ακολουθείται από την
εκδήλωση στερητικών συμπτω
jimputrid είπε
sorry den to xwrese olo.opoios 8elei alh8eies, diabazei ayto to biblio pou to exei grapsei kapoios pou 3erei kati parapanw
Θανος είπε
εχω να πω τα εξης.η κανναβη ειναι λιγοτερο εθιστηκη απο τον καφε το τσιγαρο και το αλκοολ.υπαρχουν πανω απο 15000 αιτισεις για καλιεργεια κλωστικης κανναβης στο υπουργειο γεωργιας που μενουν στο ραφι.ειναι το υψηλοτερο επιδωτουμενο προιον απο την ε.ε. γιατι ειναι οικολογικο.τα υπολοιπα διαβαστε απο το βιβλιο του κλεανθη.
jimputrid είπε
Σωματική Εξάρτηση (ή απλώς Εξάρτηση): Η κάνναβη δεν προκαλεί
σωματική εξάρτηση, η διακοπή της λήψης της δεν ακολουθείται από την
εκδήλωση στερητικών συμπτωμάτων [47] και, συνεπώς, “η THC δεν είναι
ναρκωτικό.”[48]
“Η απάντηση στο ερώτημα αν η κάνναβη προκαλεί φυσική εξάρτηση
είναι ένα ξερό όχι. Καμιά φυσική εξάρτηση του τύπου των οπιούχων
δεν παρατηρείται στον χρήστη της κάνναβης”, δηλώνει
κατηγορηματικά ο Stephen Szara του National Institute on Drug
Abuse των ΗΠΑ, το 1976. [49]
19
Και γι’ αυτό ακριβώς, στα εγκυρότερα εγχειρίδια για την
“αντιμετώπισή και θεραπεία των εξαρτήσεων” που διδάσκονται στις
ιατρικές σχολές των ΗΠΑ και της Ευρώπης δεν προτείνεται καμιά
συγκεκριμένη αγωγή ή μέθοδος για τη θεραπεία της “εξάρτησης από
κάνναβη”. [50]
Τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε σε τακτικούς χρήστες
κάνναβης και καπνού από την Κυβερνητική Επιτροπή του Καναδά που
συνέταξε την Εκθεση για τη Μη-Ιατρική Χρήση των Φαρμάκων, είναι
αποκαλυπτικά:
“Oταν ρωτήθηκαν αν θα προτιμούσαν να διακόψουν τη χρήση της
κάνναβης ή του καπνού στην περίπτωση που θα ήταν αναγκασμένοι
να επιλέξουν το ένα ή το άλλο, όλοι απάντησαν ότι θα σταματούσαν
τη χρήση του καπνού. Οταν όμως τους ζητήθηκε να εφαρμόσουν
στην πράξη την εκλογή τους, σε διάστημα μιας μόνο μέρας όλοι
προτίμησαν να σταματήσουν την κάνναβη, επειδή δεν μπορούσαν να
ξεπεράσουν τις σοβαρές ενοχλήσεις από τη στέρηση του καπνού.
Ανάλογα αποτελέσματα είχε και η σύγκριση της κάνναβης με το
αλκοόλ.”[51]
Ωστόσο, στην ιατρική βιβλιογραφία υπάρχουν ορισμένες αναφορές
περιπτώσεων ανάπτυξης ανοχής και εμφάνισης ενός ήπιου στερητικού
συνδρόμου σε άτομα που παίρνουν μεγάλες δόσεις συνθετικής THC υπό
εργαστηριακές συνθήκες. Ο καθηγητής J. Jaffe γράφει ότι:
“Ενα στερητικό σύνδρομο παρατηρήθηκε υπό εργαστηριακές
συνθήκες σε εθελοντές που έπαιρναν επί αρκετές εβδομάδες μεγάλες
δόσεις Δ9-THC κάθε 4 ώρες με μέγιστη ημερήσια δόση 210 mg [52].
Ανάμεσα στα συμπτώματα που εκδήλωσαν περιλαμβάνονται
“αίσθημα κούρασης, νευρικότητα, ανορεξία, απώλεια βάρους και
διαταραχές του ύπνου. Το σύνδρομο είναι σχετικά ήπιο, αρχίζει λίγες
ώρες μετά τη διακοπή της χρήσης και διαρκεί 4-5 μέρες.”[53]
Είναι ευνόητο ότι από επιστημονική άποψη είναι ανεπίτρεπτος κάθε
παραλληλισμός ανάμεσα στη λήψη μικρών ή μέτριων δόσεων φυσικής
κάνναβης για ευφορικούς λόγους και στην πειραματική χορήγηση
υπερβολικά μεγάλων δόσεων συνθετικής THC για ερευνητικούς λόγους,
γιατί μεταξύ των δύο περιπτώσεων υπάρχουν τεράστιες ποιοτικές διαφορές
ως προς την ποιότητα της ουσίας, τις συνθήκες και το σκοπό της λήψης,
τη δόση και την ψυχολογική κατάσταση του λήπτη:
1) Η ουσία: Στην πρώτη περίπτωση λαμβάνεται φυσική μαριχουάνα που
περιέχει τουλάχιστον 400 χημικές ενώσεις και περισσότερα από 60
κανναβινοειδή τα οποία επιδρούν θετικά μεταξύ τους, αλληλοδεσμευόμενα.
Στη δεύτερη χορηγείται συνθετική THC (δηλαδή μια και μόνο απ’ αυτές τις
ουσίες).
20
2) Οι συνθήκες λήψης: Στην πρώτη περίπτωση η λήψη γίνεται σ’ ένα
οικείο και ζεστό καθημερινό περιβάλλον. Στη δεύτερη σ’ ένα άξενο
εργαστήριο.
3) Ο σκοπός της λήψης: Στην πρώτη περίπτωση στόχος είναι η βίωση
ορισμένων ψυχοβιολογικών εμπειριών υπό την επίδραση μιας φυσικής
ουσίας. Στη δεύτερη, η διερεύνηση των σωματικών και ψυχικών
επιδράσεων μιας συνθετικής ουσίας.
4) Η δόση: Στην πρώτη περίπτωση λαμβάνονται μικρές ή μέτριες δόσεις
φυσικής μαριχουάνας που περιέχει 1% THC (υπ’ όψη ότι ένας μέσος
χρήστης που καπνίζει κάθε μέρα 6 τσιγάρα φυσικής μαριχουάνας με 1%
THC και βάρος 500 mg το καθένα, προσλαμβάνει συνολικά 30 mg THC).
Στη δεύτερη περίπτωση το υποκείμενο του πειράματος παίρνει
πολλαπλάσια ποσότητα συνθετικής THC που η ημερήσια δόση της φτάνει
μέχρι και 210 mg.[54]
5) Ο χρήστης: Ανάμεσα σ’ ένα άτομο που κάνει χρήση μαριχουάνας για να
ικανοποιήσει δικές του ιδιαίτερες ανάγκες και σε κάποιον που τη
χρησιμοποιεί ως πειραματικό και υπό παρακολούθηση υποκείμενο στα
πλαίσια μιας αυστηρά προγραμματισμένης έρευνας, υπάρχει ποιοτική
διαφορά από την άποψη της ψυχολογικής κατάστασης και των
προσδοκιών.
10. Ψυχική εξάρτηση
Ο όρος ψυχική εξάρτηση εκφράζει μια απολύτως υποκειμενική
κατάσταση που είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με αντικειμενικά κριτήρια ή
να ποσοτικοποιηθεί. Γι’ αυτό το λόγο μπορεί να λειτουργεί ως
“πάνχρηστον”, δηλαδή ως εννοιολογικό εργαλείο τελείως άχρηστο για την
επιστημονική μελέτη ενός φαινομένου, όπως η χρήση ορισμένων ουσιών
αλλά πολύ βολικό ως “αιτιολόγηση” της απαγόρευσης και της δίωξής τους.
1) Από πολιτική άποψη, η έννοια της “ψυχικής εξάρτησης” ως αυτοτελές
κριτήριο για τη διάγνωση της “τοξικομανίας” είναι ένα καθαρά αστυνομικό
και ποινικό εφεύρημα που επιβλήθηκε πρώτα στο πεδίο της πολιτικής και
του ποινικού δικαίου και μετά στο χώρο της ιατρικής, προκειμένου να
νομιμοποιηθεί “επιστημονικά” η επέκταση της καταστολής από τις
ψυχοτρόπες ουσίες που προκαλούν σωματική εξάρτηση (το μόνο είδος
εξάρτησης που υπάρχει) στις ψυχοτρόπες ουσίες που δεν προκαλούν
εξάρτηση:
Πριν απ’ το 1937, η καταστολή εστιαζόταν στα οπιούχα που
προκαλούν σωματική εξάρτηση και συνεπώς η απαγόρευσή τους
εύρισκε κάποια επιστημονικοφανή κάλυψη στον τότε ισχύοντα
ιατρικό ορισμό των ναρκωτικών ως ουσιών “που δρουν στο κεντρικό
νευρικό σύστημα, εγκαθιστούν εξάρτηση και η διακοπή της λήψης
τους συνεπάγεται την εμφάνιση στερητικού συνδρόμου.” Μετά το
21
1937, η καταστολή στράφηκε εναντίον της μαριχουάνας που δεν
προκαλεί σωματική εξάρτηση και ως εκ τούτου δεν καλυπτόταν απ’
αυτό τον ορισμό. Αυτό επέβαλε την ανάγκη της αναθεώρισής του με
τρόπο ώστε να συμπεριλάβει όλες τις ουσίες που η εξουσία θα
επιθυμούσε να θέσει υπό έλεγχο στο παρόν και το μέλλον. Και για
την εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού, ο επιστημονικά ορθός ορισμός
των ναρκωτικών ως ουσιών “που δρουν στο κεντρικό νευρικό
σύστημα, εγκαθιστούν εξάρτηση και η διακοπή της λήψης τους
συνεπάγεται την εμφάνιση στερητικού συνδρόμου” αντικαταστάθηκε
με τον ανακόλουθο αστυνομικό και ποινικό ορισμό τους ως ουσιών
“που δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλούν σωματική
ή ψυχική εξάρτηση του χρήστη”.
2) Από ψυχολογική άποψη, ο όρος “ψυχική εξάρτηση” υποδηλώνει την
επιθυμία ή την τάση για επανάληψη οποιασδήποτε δραστηριότητας από
την οποία απορρέει χαρά, ευχαρίστηση ή ικανοποίηση. Εχει συνεπώς
εφαρμογή σε πλήθος καταστάσεων και καθορίζει όλες σχεδόν της επιλογές
του ανθρώπου στην ατομική και κοινωνική του ζωή.
Από τη στιγμή που η έννοια της “ψυχικής εξάρτησης” επιβάλλεται ως
διαγνωστικό κριτήριο της “τοξικομανίας”, η οποία δεν συνιστά μόνο
μια ψυχική αλλά μια σύνθετη ψυχοβιολογική κατάσταση, ο
άνθρωπος εγκλωβίζεται ανεπαίσθητα στο αδιέξοδο σύμπαν ενός
πανθεϊσμού της εξάρτησης: Oλες οι σχέσεις του με πρόσωπα και
πράγματα μεταμορφώνονται σε σχέσεις εξάρτησης, όλα τα πρόσωπα
και τα πράγματα με τα οποία συνδέεται συνιστούν
τοξικομανιογόνους παράγοντες και, συνεπώς, όλοι οι άνθρωποι είναι
εξαρτημένοι και μάλιστα πολυεξαρτημένοι, δηλαδή τοξικομανείς και
μάλιστα πολυτοξικομανείς: Τοξικομανείς του φαγητού, του ποτού,
της ένδυσης, της δουλειάς, του έρωτα, των κοινωνικών
συναναστροφών, της διασκέδασης, της γνώσης, της τέχνης, της
πολιτικής δράσης, των σπορ, των ψυχοτρόπων ουσιών…
Η καθιέρωση της έννοιας της “ψυχικής εξάρτησης” ως διαγνωστικού
κριτηρίου της “τοξικομανίας” αποτελεί νίκη του παραλογισμού της
εξουσιαστικής μεταφυσικής σε βάρος της λογικής της ιατρικής ως φυσικής
επιστήμης και είναι αποκλειστικό προϊόν μιας από τις πολλές ανεπίτρεπτες
παρεμβάσεις της εξουσίας στον καθορισμό των κριτηρίων της ιατρικής που
καθίστανται δυνατές λόγω της εθελοδουλίας του ιατρικού σώματος
απέναντι στους φορείς της ισχύος.
22
II. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
“Παράγεται δε εις την χώραν ταύτην
[Θράκη] είδος τι καννάβεως πολύ
ομοίας με το λίνον, πλην της
ταχύτητος και του μεγέθους διότι
κατά τα δυο ταύτα η κάνναβις είναι
πολύ υπερτέρα του λίνου. Φύεται δε
και αυτομάτως και σπειρόμενη, οι δε
Θράκες κατασκευάζουσιν εξ’ αυτής
ενδύματα πολύ ομοιάζοντα με τα
λινά…”
Ηρόδοτος
Η χρήση της κάνναβης είναι ευρύτατα διαδεδομένη σε όλους τους
ιστορικά γνωστούς πολιτισμούς με πολυάριθμες εφαρμογές στην
καθημερινή ζωή ως διατροφικό, θεραπευτικό, ευφορικό και
κατασκευαστικό μέσο. Σ’ όλη τη γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας, η
κάνναβη υπήρξε ένα αγαθό πολύτιμο για την επιβίωση του ανθρώπινου
είδους και συγχρόνως ένα μυητικό ή τελετουργικό μέσο που κατείχε
περίοπτη θέση στις θρησκευτικές ιδεολογίες όλων των εποχών.[55]
Η αρχαιότερη αναφορά στις θεραπευτικές χρήσεις της κάνναβης
βρίσκεται στην κινέζικη σύνοψη των φαρμάκων (Βοτανοθεραπευτική) του
αυτοκράτορα Shen Nung, που χρονολογείται από το 2737 π.Χ., η οποία τη
συνιστά ως φάρμακο κατάλληλο για μεγάλο αριθμό δυσλειτουργιών και
ασθενειών.
Η πρώτη γνωστή αναφορά της στην Ινδία υπάρχει στην Atharva
Veda που χρονολογείται από το 2000 π.Χ., η οποία την προσδιορίζει ως
ιερό φυτό χρησιμοποιούμενο σε διάφορες θρησκευτικές ιεροτελεστίες.
Στοιχεία για την κάνναβη υπάρχουν επίσης στο κινέζικο Rh-Ya (1200-500
π.Χ.), την περσική Zend-Avesta, την ασσυριακή και την ινδική Susruta
(400 μ.Χ.).
Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι οι Ισραηλίτες της βιβλικής
περιόδου έκαναν εκτεταμένη χρήση κάνναβης, θεωρώντας ότι αυτή
εξυπονοείται σε δυο τουλάχιστον χωρία της Παλαιάς Διαθήκης.[56]
Η κάνναβη εντοπίζεται στους Ασσύριους κατά τον 10ο αιώνα π.Χ. και
στη συνέχεια στους Εβραίους, τους Αραβες, τους Πέρσες, τους Κέλτες και
τους Ελληνες.[57]
23
1. Αρχαιότητα
Η κάνναβη [58] ήταν γνωστή στην αρχαία Ελλάδα κατά τον 5ο
αιώνα π.Χ. από τις περιγραφές του Ηρόδοτου (484-420 π.Χ.) για τη ζωή
των Σκυθών:
“Παράγεται δε εις την χώραν ταύτην [Θράκη] είδος τι καννάβεως
πολύ ομοίας με το λίνον, πλην της ταχύτητος και του μεγέθους διότι
κατά τα δυο ταύτα η κάνναβις είναι πολύ υπερτέρα του λίνου.
Φύεται δε και αυτομάτως και σπειρόμενη, οι δε Θράκες
κατασκευάζουσιν εξ’ αυτής ενδύματα πολύ ομοιάζοντα με τα λινά…
Λαμβάνοντες λοιπόν οι Σκύθαι εκ του σπόρου τούτου, εισέρχονται
υπό τα ξύλα τα οποία καλύπτονται από τα υφάσματα και ρίπτουν
αυτόν επί των διαφανών υπό του πυρός λίθων. Καιόμενος δε ούτος
καπνίζει και εκχέει καπνόν περισσότερον παρά παν άλλον ελληνικόν
λουτρόν. Οι Σκύθαι παραφερόμενοι εκ του καπνού τούτου
ωρύονται.”[59]
Οι Ελληνες διδάχτηκαν από τους εξ’ Ανατολών γείτονές τους, την
καλλιέργεια της κάνναβης και την τεχνική της επεξεργασίας των ινών της
και κατασκεύαζαν απ’ αυτές στερεά υφάσματα και σχοινιά.
Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους και τη Ρωμαϊκή αρχαιότητα, η
κάνναβη χρησιμοποιόταν ως πρώτη ύλη για την παρασκευή καραβόπανων
και σχοινιών, ως ευφορικό αλλά και ως θεραπευτικό μέσο, όπως προκύπτει
από τις αναφορές της που είναι διάσπαρτες στα έργα πολλών συγγραφέων
αυτής της περιόδου, όπως του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (23-79 μ.Χ.), του
Διοσκουρίδη του Αναζερβέως (1ος αι. μ.Χ.) και του Παύλου του Αιγινήτη.
[60]
2. Μεσαίωνας
Κατά το Μεσαίωνα η κάνναβη ήταν απλωμένη σ’ ολόκληρη την
Ευρώπη όπου χρησιμοποιήθηκε επί αιώνες τόσο ως διατροφικό μέσο
σύμφωνα με ευρήματα που υπάρχουν στην περιοχή του Βερολίνου από το
500 μ.Χ., ως θεραπευτικό και ευφορικό μέσο και ως πρώτη ύλη για την
κατασκευή ρουχισμού. Αυτός ο σημαντικός ρόλος της κάνναβης στην
καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων από το Μεσαίωνα και μετά, ώθησε τον
Francois Rabelais (1490-1553) να δώσει μια λεπτομερή περιγραφή των
επιδράσεών της στο τρίτο βιβλίο του Πανταγκρουέλ.[61]
Μετά την είσοδο των Αράβων στο ιστορικό προσκήνιο, η λέξη χασίς
που στα αραβικά σημαίνει χόρτο και βότανο, έγινε ευρέως γνωστή στο
δυτικό κόσμο και συνδέθηκε με την αίρεση ή το κίνημα των Ασασίν που
χρησιμοποιούσε την κάνναβη ως μυητικό και τελετουργικό μέσο. Το
κίνημα των Ασασίν ήταν μια από τις εξτρεμιστικές πτέρυγες των Σιιτών,
που τελικά αποσχίστηκε απ’ αυτούς κατά τον 11 αιώνα μ.Χ. και ανέπτυξε
ανεξάρτητη δράση με αρχηγό του τον Πέρση θρησκευτικό και πολιτικό
ηγέτη Χασάν Ιμπν Αλ Σαμπάχ.[62]
24
Ο θρησκευτικός παράγοντας σίγουρα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο
στη διάδοση της κάνναβης από την Απω Ανατολή και την Ινδία στη Μέση
Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη: Οι λαοί που αποδέχτηκαν τον
ισλαμισμό, βρήκαν στην κάνναβη ένα ιδεώδες ευφορικό υποκατάστατο του
αλκοόλ που η χρήση του απαγορευόταν απολύτως από τους
θρησκευτικούς κανόνες του Ισλάμ. [63]
Το 1378, ο εμίρης Soudoumi Schekhoumi της Joneima της Αραβίας
προσπάθησε να επιβάλει την πρώτη γνωστή απαγόρευση της
κάνναβης: Διέταξε να καταστραφούν όλα τα φυτά κάνναβης που
υπήρχαν στην επικράτειά του και επέβαλε στους χρήστες την ποινή
του ξεριζώματος όλων των δοντιών τους. Αλλά η προσπάθεια αυτή,
όπως κάθε απαγόρευση που στρέφεται ενάντια σε πρακτικές που
είναι αποδεκτές από μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, αποδείχτηκε
ατελέσφορη και δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο εμίρης παραδέχτηκε
ότι κατά την απαγόρευση “αυξήθηκε η χρήση της κάνναβης στην
επικράτειά του.” [64]
3. Νεότερα χρόνια
Από τον 13ο μέχρι και τον 19ο αιώνα, η καλλιέργεια της κάνναβης
αποτελούσε μέσο επιβίωσης για μια μεγάλη μερίδα του αγροτικού
πληθυσμού, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.
Στην Ευρώπη “η κάνναβη ήταν τόσο χρήσιμη ώστε ο Ερρίκος 8ος
(1491-1547) συνιστούσε την καλλιέργειά της στους Αγγλους
αγρότες” [65], ενώ στην Αμερική “γύρω στα 1630, ο μισός
χειμερινός και όλος σχεδόν ο θερινός ρουχισμός των κατοίκων
κατασκευαζόταν από την κάνναβη.”[66]
Η εισαγωγή της κάνναβης στην Αμερική οφείλεται στους Ευρωπαίους
αποίκους. Η παλαιότερη αναφορά για τη μαριχουάνα στο Νέο Κόσμο
χρονολογείται από το 1545, όταν οι Ισπανοί αποβιβάστηκαν στη Χιλή [67].
Στις αρχές του 16ου αιώνα, η μαριχουάνα εξαπλώθηκε στη Βραζιλία από
τους Αφρικανούς σκλάβους που την χρησιμοποιούσαν ως ακίνδυνο
ευφορικό και θεραπευτικό μέσο. Στις αρχές του 17ου αιώνα εμφανίστηκε
στη Νέα Αγγλία απ’ όπου διαδόθηκε σ’ όλη τη Βόρεια Αμερική. Από τότε
και μέχρι τον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο (1861), η καλλιέργεια του
φυτού κατείχε ένα μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής και έπαιζε ένα
πολύ σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της Αμερικανικής ηπείρου.
Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, η καλλιέργεια της κάνναβης στη Βόρεια
Αμερική κάλυπτε ένα πλήθος βιοτικών αναγκών και ήταν τόσο ζωτικής
οικονομικής σημασίας ώστε ορισμένες πολιτείες “επέβαλαν ποινές σε όσους
δεν την καλλιεργούσαν” (π.χ. η Virginia το 1762). [68]
Η καλλιέργεια και η εμπορία της κάνναβης ήταν μια αξιοσέβαστη
επαγγελματική δραστηριότητα που την ασκούσαν εκατοντάδες χιλιάδες
25
άνθρωποι. Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο πρόεδρος των ΗΠΑ George
Washington (1732-1799), που γράφει στο “Ημερολόγιό” του:
“12-13 Μαϊου 1765: Εσπειρα κάνναβη… 7 Αυγούστου 1765: Aρχισα
να διαχωρίζω τα αρσενικά από τα θηλυκά φυτά κάνναβης… μάλλον
πολύ αργά.”[69]
Στην Ευρώπη, όπου η κάνναβη ήταν από μακρού γνωστή, κατά τον
19ο αιώνα σημειώθηκε μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος του κοινού
για τις ευφορικές της ιδιότητες της κάνναβης, υπό την επίδραση δυο
κυρίως παραγόντων: O ένας συνδέεται με την επιστροφή των στρατιωτών
του Ναπολέοντα στη Γαλλία μετά την επιχείρηση στην Αίγυπτο (1800),
πολλοί από τους οποίους είχαν μυηθεί στη χρήση της κάνναβης κατά τη
διάρκεια της εκστρατείας και μετέφεραν τις εμπειρίες και τις συνήθειές
τους στη μητρόπολη. Και ο άλλος με την ανακάλυψη των ευφορικών και
ψυχοδηλωτικών δράσεων της κάνναβης από πολλούς καλλιτέχνες και
συγγραφείς που στα μέσα του 19ου αιώνα δημιούργησαν τη γνωστή
“Λέσχης των Χασισιστών”, μέλη της οποίας ήταν οι Th. Gautier, Boissard,
de Boisdenier, Victor Ηugo, Gerard de Nerval, A. Dumas (πατήρ), Balzac
[70], Charles Baudelaire, ο ψυχίατρος J.J. Moreau de Tours και πολλοί
άλλοι.
Ο ψυχίατρος J.J. Moreau de Tours, κατέγραφε τις εμπειρίες του από
το χασίς στη μονογραφία του “Du Haschisch et de l’ alienation mentale”
(1845) [71], ο συγγραφέας Theophile Gautier (1811-1872) περιέγραψε τα
βιώματά του στο “Revue des deux mondes.” (1844) [72], και ο Charles
Baudelaire (1821-1867) έδωσε τη δική του άποψη στο “Ποίημα του χασίς”
(1858) [73], υποσημειώνοντας:
“Oι αμύητοι που έχουν την περιέργεια να γνωρίσουν εξαιρετικές
απολαύσεις, θα πρέπει να ξέρουν ότι δε θα βρουν στο χασίς τίποτα
το θαυμαστό, απολύτως τίποτα, παρά μόνο το φυσικό σε υπερβολή.
Ο εγκέφαλος και ο οργανισμός όπου επενεργεί το χασίς, δεν θα
δώσουν παρά μονάχα τα κανονικά τους φαινόμενα, τα ατομικά,
επαυξημένα είναι αλήθεια σε αριθμό και ενέργεια, αλλά σύμφωνα
πάντα με την προέλευσή τους. Ο άνθρωπος δεν θα διαφύγει απ’ τη
μοίρα της φυσικής και ηθικής ιδιοσυγκρασίας του. Το χασίς θα είναι
για τις ιδιαίτερες εντυπώσεις και σκέψεις του ανθρώπου, ένας
μεγεθυντικός καθρέφτης, αλλά καθρέφτης.”[74]
Η Λέσχη των Χασισιστών άσκησε σημαντική επίδραση στους κύκλους
των διανοουμένων στην Ευρώπης αλλά και στη Β. Αμερική, όπου
πυροδότησε μια φιλολογική παραγωγή στην οποία ξεχωρίζει ο
Xασισοφάγος του Fitz Hugh Ludlow (1836-1870) που δημοσιεύτηκε το
1856.[75]
Κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, η Βρετανική
κυβέρνηση, ανησυχώντας από τη διάδοση της κάνναβης στα στρατεύματά
της στην Ινδία, ανέθεσε σε μια επιστημονική επιτροπή, πο υ είναι γνωστή
26
ως “Ινδική Επιτροπή”, να ερευνήσει τις βιολογικές και τις κοινωνικές
συνέπειες από τη χρήση της κάνναβης.
Το 1894 δημοσιεύτηκε η “Εκθεση” της Ινδικής Επιτροπής, ένα
μοναδικό επιστημονικό ντοκουμέντο 3.281 σελίδων, που επιβεβαιώνεται
συνεχώς απ’ όλες τις μεταγενέστερες έρευνες και διατηρεί ακέραιη την
αξία του μέχρι σήμερα [76]. Οι συντάκτες της Εκθεσης, μετά την
εξονυχιστική διερεύνηση και τη λεπτομερή καταγραφή όλων των πτυχών
του ζητήματος, κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα:
1. Η περιστασιακή χρήση της κάνναβης μπορεί να είναι ευεργετική.
2. Η συντηρητική χρήση της δεν έχει καμιά αρνητική συνέπεια.
3. Η συντηρητική χρήση της είναι ο κανόνας ενώ η κατάχρησή της
αποτελεί την εξαίρεση.
4. Οι βλάβες που προκαλεί η κατάχρησή της έχουν αντίκτυπο μόνο
στον χρήστη και όχι σε τρίτους.
Μ’ αυτά τα δεδομένα, κατά την εκπνοή του 19ου αιώνα κανένας δε
θα μπορούσε να διανοηθεί ότι μερικές δεκαετίες αργότερα η κάνναβη θα
κατείχε μια εξέχουσα θέση στη χορεία των ουσιών-αποδιοπομπαίων
τράγων και ότι οι χρήστες της θα αντιμετώπιζαν μια ανελέητη ποινική
μεταχείριση με ποινές που θα κυμαίνονταν από φυλάκιση μερικών ετών
έως ισόβια ή και τη θανατική καταδίκη σε ορισμένες περιπτώσεις.
27
III. Ο ΑΙΩΝΑΣ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ
Η απαγόρευση οποιασδήποτε ουσίας
εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από
τις ιδιοτελείς επιλογές εκείνων που
έχουν συμφέρον και δύναμη να την
επιβάλουν.
Μέχρι τον 19ο αιώνα το πεδίο των ψυχοτρόπων ουσιών καλυπτόταν
από πολλά ευφορικά και θεραπευτικά μέσα που έπαιζαν σημαντικό ρόλο
στην κοινωνική ζωή και κατείχαν προνομιούχα θέση στο θεραπευτικό
οπλοστάσιο της ιατρικής. Το αλκοόλ, ο καπνός, ο καφές, το τσάι, το όπιο,
η μαριχουάνα και η κοκαΐνη που προσφέρονταν σε ποικίλες ευφορικές,
τονωτικές και θεραπευτικές χρήσεις, η μορφίνη που ικανοποιούσε ιατρικές
ανάγκες [77], αλλά και πολλά άλλα φυσικά προϊόντα που είχαν απλώς
τονωτικά αποτελέσματα, συνθέτουν το πανόραμα των ψυχοτρόπων ουσιών
που μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα κυκλοφορούσαν χωρίς κανένα
περιορισμό.[78]
Η ύπαρξη όλων αυτών των ουσιών δεν αποτελούσε “απειλή για την
κοινωνία” και η χρήση τους ως προϊόν της ελεύθερης επιλογής κάθε
ανθρώπου, δεν γινόταν αντιληπτή ως “αντικοινωνική δραστηριότητα”.
Αντιθέτως, όλα αυτά τα μέσα ευχαρίστησης ή θεραπείας ήταν κοινωνικά
αποδεκτά και εναρμονισμένα με τις ανάγκες και τις αξίες της δυτικής
κοινωνίας του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα γιατί ενίσχυαν την
κοινωνικότητα και την αποδοτικότητα των καταναλωτών τους.
“Τα περισσότερα απ’ τα φάρμακα που επιδρούν στη συμπεριφορά -
και ειδικά η μαριχουάνα, το όπιο και η κοκαΐνη- χρησιμοποιούνταν
παραδοσιακά για να κάνουν τον άνθρωπο να δουλεύει καλύτερα,
σκληρότερα και περισσότερο. Αυτά τα φάρμακα ήταν για τον
άνθρωπο της προτεχνολογικής εποχής ό,τι είναι οι μηχανές για τον
άνθρωπο της τεχνολογικής εποχής. Τον βοηθούσαν να αυξήσει την
παραγωγικότητα ή την απόδοσή του. Κι αυτή την πραγματικότητα
την έχουν αποσιωπήσει, αρνηθεί και διαστρέψει όλοι οι ευαγγελιστές
των σύγχρονων φαρμακομυθολογιών.” [79]
Η δήθεν απειλή των ναρκωτικών θα κατασκευαστεί αργότερα για να
δικαιολογηθεί η απαγόρευση και η δίωξη ορισμένων ουσιών, η οποία
εξυπηρετούσε -και εξυπηρετεί- συγκεκριμένα οικονομικά και πολιτικά
συμφέροντα. Γιατί, σ’ αντίθεση με την απαγόρευση που αυτομάτως
δημιουργεί μια μαύρη αγορά και προάγει τη χρήση των νοθευμένων
ψυχοτρόπων ουσιών (πράγμα που στρέφεται ευθέως εναντίον των
καταναλωτών τους και της κοινωνίας), η κοινωνική αποδοχή και η
νομιμότητά τους λειτουργούσε και λειτουργεί πάντοτε ως δικλίδα
ασφαλείας που προστατεύει και τους καταναλωτές τους και την κοινωνία.
Στην Αμερική και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, πριν από την εκδήλωση
του διωκτικού παραληρήματος της απαγόρευσης που σάρωσε την
28
ανθρωπότητα κατά τον 20ο αιώνα, πολλοί άνθρωποι έβρισκαν στις φυσικές
ψυχοτρόπες ουσίες ηρεμία, ευφορία, ανακούφιση από τον πόνο ή γιατρειά
από διάφορες αρρώστιες, κάνοντας τη ζωή τους πιο υποφερτή ή πιο
ευχάριστη. Λαϊκά γιατρικά και ευφορικά κατά περίπτωση, το όπιο, η
κοκαϊνη και η κάνναβη και τα παρασκευάσματά τους συγκέντρωναν την
προτίμηση πολλών ανθρώπων και την εκτίμηση του ιατρικού κόσμου, σε
μια μακρά διαδρομή διαμέσου των αιώνων, από τον δουλοπάροικο του
Μεσαίωνα μέχρι το βιομηχανικό εργάτη της σύγχρονης εποχής.
Η συνύπαρξη της ελεύθερης διάθεσης των ψυχοτρόπων ουσιών και
του δικαιώματος των πολιτών να επιλέγουν οι ίδιοι εάν, πώς, πότε και ποια
απ’ αυτές τις ουσίες επιθυμούν να καταναλώνουν ή να αποφεύγουν,
διαταράχτηκε στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα όταν η κρατική
εξουσία εισέβαλε στο χώρο των ψυχοτρόπων ουσιών και με όπλο τον
αστυνομικό και ποινικό καταναγκασμό και την κρατικοδίαιτη ηθικολογία,
διεκδίκησε και πέτυχε να μονοπωλήσει το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια
εάν, πώς και ποια ουσία θα καταναλώνουν οι υπήκοοί της, ανάλογα με τις
οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητές της που επιθυμεί να εξυπηρετεί
κάθε φορά.
Η παρέμβαση του θεσμοποιημένου καταναγκασμού στο πεδίο των
ψυχοτρόπων ουσιών και η συνακόλουθη κατάργηση του βασικού
δικαιώματος των πολιτών να αποφασίζουν οι ίδιοι αν και ποια απ’ αυτές τις
ουσίες θα χρησιμοποιούν, ανέτρεψε την εγκαθιδρυμένη ισορροπία μεταξύ
αυτών των ουσιών, των καταναλωτών τους και της κοινωνίας, κατάστρεψε
τους αυτορρυθμιζόμενους μηχανισμούς προστασίας των ατόμων και της
κοινωνίας και δημιούργησε ένα λειτουργικό κενό που επέτρεψε στην
κρατική εξουσία να αυτοπροβληθεί ως ο μόνος παράγοντας που είναι
ικανός να το καλύψει πολλαπλασιάζοντας τις απαγορεύσεις στο διηνεκές.
Πριν από την παρέμβαση της εξουσίας στο χώρο των ψυχοτρόπων
ουσιών, η σχέση του ατόμου μ’ αυτές αποτελούσε θέμα προσωπικής
εκλογής και ευθύνης και πεδίο άσκησης της ελευθερίας του. Μετά την
παρέμβαση της εξουσίας σ’ αυτό το χώρο, η σχέση του ατόμου με τις
διάφορες ψυχοτρόπες ουσίες διακανονίζεται από ένα σύνολο νόμων και
κοινωνικών πολιτικών που εξυπηρετούν ποικίλες σκοπιμότητες και έλκουν
την καταγωγή τους από το εξουσιαστικό ιδεολόγημα ότι οι πολίτες δεν
είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν τις ψυχοτρόπες ουσίες ως ενήλικα και
υπεύθυνα άτομα.
Αυτό το ιδεολόγημα εσωτερικεύεται καταναγκαστικά και
αναπαράγεται διαρκώς από χιλιάδες βρεφοποιημένους ενήλικες που
εκλιπαρούν τη γονεοποιημένη εξουσία να τους χειρίζεται ως ανεύθυνα
μωρά, προστατεύοντάς τους από τον… εαυτό τους:
“Η γονεοποίηση της εξουσίας και η βρεφοποίηση της κοινωνίας ήταν
και παραμένει ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των
διαχειριστών της νόμιμης βίας, ανεξάρτητα απ’ τις ιδεολογικές και
πολιτικές αμφιέσεις τους. Το μόνο που αλλάζει είναι τα μέσα που
χρησιμοποιούν οι εξουσιοφρενείς, ανάλογα με τις ανάγκες τους και
τις τεχνολογικές δυνατότητες κάθε εποχής.”[80]
29
Μετά την απαγόρευση του οπίου για κάπνισμα (1875-1902) που
αποτέλεσε το πρόσχημα για την καθυπόταξη και τη χειραγώγηση των
Κινέζων που είχαν εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και την απαγόρευση της
μετανάστευσης άλλων στη χώρα (1902) και μετά την χρησιμοποίηση της
δήθεν “απειλής των ναρκωτικών” ως δικαιολογία για την πρώτη έξοδο των
ΗΠΑ στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής (με την επιβολή αμερικανικού
ελέγχου στο Πουέρτο Ρίκο, την Κούβα και τις Φιλιππίνες ύστερα από τον
Αμερικανο-Ισπανικό πόλεμο του 1898) [81], οι ιθύνοντες πολιτικοί και
οικονομικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες κατανόησαν την τεράστια
σημασία της απαγόρευσης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών ως
προνομιούχο εργαλείου εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και το
χρησιμοποίησαν σε μεγάλη έκταση: Μέσα σε εξήντα μόλις χρόνια (1875-
1937), τα συνδυασμένα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα επέβαλαν την
απαγόρευση του οπίου για κάπνισμα (1875-1902), όλων των οπιούχων και
της κοκαϊνης (1914), του αλκοόλ (1920) και της κάνναβης (1937).
Με τη δραστική παρέμβαση της εξουσίας σ’ ένα πεδίο προσωπικής
επιλογής και ευθύνης, κατασκευάστηκε αυτό που έκτοτε ονομάζεται
πρόβλημα των ναρκωτικών το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η
αναγωγή της σχέσης του ατόμου, της κοινωνίας και των ψυχοτρόπων
ουσιών από υπόθεση ενός διακανονισμού που στηρίζεται στην ελεύθερη
επιλογή και την ευθύνη κάθε ατόμου σε αντικείμενο εξουσιαστικής
διαχείρισης που επιβάλλεται καταναγκαστικά με βασικό μοχλό το
μετασχηματισμό μιας ουσίας από μέσο ευχαρίστησης ή αυτοθεραπείας σε
απειλή για το άτομο και την κοινωνία.
1. Εργαλείο εσωτερικής πολιτικής (1900-1930)
Στις ΗΠΑ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η κάνναβη ήταν ένα
ελεύθερα διαθέσιμο, κοινωνικά αποδεκτό και ευρύτατα χρησιμοποιούμενο
ευφορικό και θεραπευτικό μέσο, όπως αποδεικνύεται απ’ το γεγονός ότι
όλες οι εκδόσεις της επίσημης “Φαρμακοποιίας” των ΗΠΑ από το 1850 έως
το 1942, την αναφέρουν ως ακίνδυνο φάρμακο για ένα μεγάλο φάσμα
ασθενειών. [82]
Το κάπνισμα των φύλλων της θηλυκής κάνναβης πρωτοεμφανίστηκε
στο δυτικό ημισφαίριο το 1870 στα νησιά Τζαμάικα, Μπαχάμες και
Μπαρμπάντος των Δυτικών Ινδιών. Από εκεί διαδόθηκε στη Β. Αμερική
μέσω των Μεξικανών και των μαύρων ναυτικών. Η πρώτη καταγραφή της
χρήσης της μαριχουάνας στις ΗΠΑ έγινε το 1903 στην κοινότητα των
Μεξικανών της Brownsville του Τέξας και εν συνεχεία το 1909 στην
κοινότητα των μαύρων της συνοικίας Storeyville της Νέας Ορλεάνης που
θεωρείται πατρίδα της τζαζ [83]. Από το 1910, η χρήση της μαριχουάνας
άρχισε να εξαπλώνεται στις κοινότητες των Μεξικανών και των Μαύρων
εργατών του Τέξας και της Λουιζιάνας και αργότερα συνδέθηκε με τον
κόσμο της τζαζ, πράγμα που διευκόλυνε τη διάδοσή της στους κύκλους
των Λευκών.
Κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, οι Μεξικάνοι και οι
Μαύροι των νότιων πολιτειών που ζούσαν υπό το καθεστώς ενός σκληρού
30
ρατσιστικού νομικού καθεστώτος άρχισαν να διεκδικούν τη βελτίωση των
συνθηκών της ζωής τους.
“Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 3.500 μαύροι Αμερικανοί
λιντσαρίστηκαν από λευκούς στην περίοδο 1884-1900 και 1.000
στην περίοδο 1901-1917, ενώ σύμφωνα με ανεπίσημες έρευνες ο
αριθμός των μαύρων που δολοφονήθηκαν σ’ εφαρμογή του “νόμου
του Λιντς” αυτό το χρονικό διάστημα είναι τουλάχιστον τρεις φορές
μεγαλύτερος. Το ένα τρίτο αυτών των δολοφονιών έγινε για λόγους
“θρασύτητας των νέγρων”, επειδή κοίταξαν μια λευκή δυο φορές,
επειδή πατούσαν τη σκιά ενός λευκού, επειδή κοίταξαν ένα λευκό
στα μάτια για περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα, επειδή δεν
κατευθύνθηκαν αμέσως στο πίσω μέρος των τρόλεϊ που προοριζόταν
για τους μαύρους.. Εκατοντάδες χιλιάδες μαύροι και Τσιχάνος
καταδικάστηκαν από τοπικά και πολιτειακά δικαστήρια σε ποινές
φυλάκισης από 10 μέρες μέχρι 10 χρόνια για τέτοιους γελοίους
λόγους… Και φυσικά για τους λευκούς ήταν ολοφάνερο ότι αυτή η
“θρασύτητα των νέγρων” οφειλόταν στη μαριχουάνα… “[84]
Σ’ αυτές τις συνθήκες, ορισμένοι ισχυροί οικονομικοί κύκλοι,
συνειδητοποίησαν ότι η απαγόρευση της μαριχουάνας θα μπορούσε να
χρησιμοποιηθεί ως μέσο αποδιοπόμπησης και ως εργαλείο πίεσης και
συμμόρφωσης των μη-προνομιούχων μαύρων κοινοτήτων, των
μεταναστών και των εργατικών στρωμάτων, όπως έγινε στο παρελθόν με
τους Κινέζους και το όπιο για κάπνισμα (1875-1900). H κάνναβη δεν
μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση του πάγιου κανόνα σύμφωνα με τον
οποίο ο ποινικός έλεγχος μιας ουσίας είναι προϋπόθεση του ποινικού και
πολιτικού ελέγχου των χρηστών της.
Κατά την ρατσιστική προπαγάνδα που βρήκε πρόσφορο έδαφος
στους κύκλους των λευκών, “κάτω από την επίδραση της
μαριχουάνας οι Μεξικανοί και οι μαύροι ζητούσαν ανθρώπινη
μεταχείριση και εκπαίδευση για τα παιδιά τους, και συμπεριφέρονταν
με θράσος στους λευκούς.” [85] Αποδίδοντας στη μαριχουάνα τις
προσπάθειες των μαύρων να βελτιώσουν την κατάστασή τους, οι
λευκοί μπορούσαν να εκλογικεύουν όλες βαρβαρότητες που
διέπρατταν εναντίον τους.
Ετσι άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες δυσφημιστικές εκστρατείες
κατά της κάνναβης υπό την καθοδήγηση των κίτρινων εφημερίδων του
συγκροτήματος Hearst, με βασικό τους στόχο τους μαύρους και τους
Μεξικανούς εργάτες, με αποτέλεσμα διάφορες πολιτείες (με πρώτες την
Utah και την California το 1915 και το Colorado το 1917) να οδηγηθούν
στη θέσπιση μέτρων που ποινικοποιούσαν την κατοχή και τη χρήση της
κάνναβης, θέτοντας έτσι τις βάσεις μιας απαγορευτικής διεργασίας που η
γενίκευσή της διευκολύνθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1920 και
μετά, υπό την επίδραση του γενικότερου κατασταλτικού κλίματος που
31
διαμορφώθηκε από τον παραλογισμό της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1933).
Μέχρι το 1917, κυρώσεις για τη χρήση της κάνναβης θεσπίστηκαν
για πρώτη φορά στην Αίγυπτο (1879), την Ελλάδα (1890) και τη
Τζαμάικα (1913): Οι κυρώσεις αυτές είχαν πταισματικό χαρακτήρα,
αφορούσαν τη χρήση κάνναβης μόνο από τα κατώτερα κοινωνικά
στρώματα και επιβλήθηκαν με το αιτιολογικό ότι η χρήση της
συνδεόταν με μη-αποδεκτές ή απορριπτέες κοινωνικές συμπεριφορές
(αλητεία, κοινωνικός παρασιτισμός, κ.α.). Αλλά δυο χώρες, που
είχαν παρόμοια ρατσιστική εσωτερική πολιτική, άρχισαν να
υιοθετούν ποινικού χαρακτήρα μέτρα σε βάρος της κάνναβης,
επικαλούμενες ως δικαιολογία “την ανάγκη της εξάλειψη της
θρασύτητας των μαύρων”: H Νότια Αφρική (1911) και οι ΗΠΑ
(1915) που εν συνεχεία επρόκειτο να πρωτοστατήσουν στην
εκστρατεία για την απαγόρευση της κάνναβης σ’ όλο τον κόσμο.
[86]
Ομως, μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1930 που συντελέστηκαν οι
τεχνολογικές και οικονομικές αλλαγές οι οποίες καθιστούσαν αναγκαία την
απαγόρευση της κάνναβης προς όφελος των οικονομικών μεγαθηρίων που
έλεγχαν τη νέα τεχνολογική πραγματικότητα, η κάνναβη αποτελούσε ένα
ουσιαστικό παράγοντα σταθερότητας για την αμερικανική οικονομία και τα
προϊόντα της ικανοποιούσαν ένα ευρύ πεδίο αναγκών της καθημερινής
ζωής. Κι αυτό ανάγκαζε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να υιοθετεί μια
ιανόμορφη πολιτική απέναντί της, με αποτέλεσμα απ’ τη μια μεριά να
καλύπτει τις ρατσιστικές και οικονομικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούσε η
απαγόρευση της μαριχουάνας στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ, κι απ’ την
άλλη να προωθεί την καλλιέργειά της στις βορειοανατολικές πολιτείες
παροτρύνοντας τους αγρότες με ειδικά φυλλάδια του Υπουργείου Γεωργίας
να ασχοληθούν εντατικότερα μ’ αυτή την παραγωγική δραστηριότητα. [87]
Οι διαχειριστές της εξουσίας και ο ιατρικός κόσμος είχαν πλήρη
επίγνωση ότι η κάνναβη και τα παράγωγά της ήταν μη-ναρκωτικά
θεραπευτικά μέσα με μεγάλη αξία. Και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν
συμπεριελήφθησαν στους περιορισμούς του νόμου Harrison του 1914 με
τον οποίο τέθηκε υπό έλεγχο η προσφορά των ναρκωτικών ουσιών
(οπιούχα και κοκαΐνη) που χρησιμοποιούνταν για ιατρικούς σκοπούς.
Κατά την περίοδο 1900-1920, το αμερικάνικο καταναλωτικό κοινό
ενδιαφερόταν περισσότερο για τις θεραπευτικές ιδιότητες της κάνναβης (με
αποτέλεσμα τα προϊόντα της να συνταγογραφούνται νομίμως για ένα
πλήθος σωματικών και ψυχικών δυσλειτουργιών μέχρι το 1940) και
λιγότερο για τις ευφορικές της δράσεις. Αλλά από το 1920 που θεσπίστηκε
η Ποτοαπαγόρευση και σ’ όλη τη διάρκειά της (1920-1933) το αμερικάνικο
καταναλωτικό κοινό άρχισε να δείχνει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον και για
τις ευφορικές ιδιότητες της κάνναβης η οποία προσφερόταν ως ένα φθηνό
και ακίνδυνο υποκατάστατο του απαγορευμένου οινοπνεύματος. Ετσι, κατά
τη δεκαετία του 1920 “‘άρχισαν να λειτουργούν σ’ όλες τις μεγάλες
32
αμερικανικές πόλεις τα γνωστά καπνιστήρια της μαριχουάνας” που ήταν
παρόμοια με τα μπαρ και με τα coffee-shop που υπάρχουν σήμερα στην
Ολλανδία. [88]
2. Εργαλείο εξωτερικής πολιτικής (1900-1930)
Μετά την εξόχως διδακτική εμπειρία σε σχέση με το όπιο και τη
θέσπιση του νόμου Harrison το 1914, οι διαχειριστές της εξουσίας στις
ΗΠΑ κατανόησαν σε βάθος την τεράστια σημασία του “αντιναρκωτικού
αγώνα” ως βοηθητικού εργαλείου τόσο στην εφαρμογή της εσωτερικής
τους πολιτικής που απέβλεπε στη χειραγώγηση των μειονοτήτων και των
εργατικών στρωμάτων, όσο και στην εμπέδωση της επεκτατικής
εξωτερικής τους πολιτικής που αποσκοπούσε στην επιβολή του ελέγχου
τους σε άλλες χώρες.[89]
Μετά την οικονομική κρίση του 1893, οι ΗΠΑ μπήκαν σε φάση
εκρηκτικής ανάπτυξης που η συντήρησή της απαιτούσε μια έξοδο μεγάλης
κλίμακα σε νέες αγορές, πράγμα που είχε αναγκαία προϋπέθετε την
εγκατάλειψη του απομονωτικού δόγματος Μονρόε και την ενεργό ανάμειξή
τους στη διεθνή πολιτική σκηνή.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση, στο πρόσφατο παρελθόν, η παροχή
βοήθειας σε ορισμένες χώρες για την αντιμετώπιση του ανύπαρκτου
κινδύνου των ναρκωτικών είχε ήδη αποδειχθεί δυο φορές
αποτελεσματικότατο εργαλείο πολιτικής επιρροής και ελέγχου:
Το 1898 οι ΗΠΑ επικαλέστηκαν για πρώτη φορά την “ανάγκη” να
αντιμετωπιστεί η δήθεν απειλή των ναρκωτικών προκειμένου να
δικαιολογήσουν την επ’ αόριστον αναβολή της αναγνώρισης της
ανεξαρτησίας και την επιβολή της κυριαρχίας τους στο Πουέρτο Ρίκο,
την Κούβα και τις Φιλιππίνες (οι χώρες αυτές βρισκόταν υπό
Ισπανική κυριαρχία, εξεγέρθηκαν και πολέμησαν ως σύμμαχοί των
ΗΠΑ κατά τον Αμερικανο-Ισπανικό πόλεμο του 1898, ελπίζοντας ότι
θα κερδίσουν την ανεξαρτησία τους) [90]. Η ίδια δικαιολογία
χρησιμοποιήθηκε για δεύτερη φορά το 1900, για να διευκολυνθεί η
διείσδυση των ΗΠΑ στην Κίνα, κατά τη διάρκεια των πολιτικών και
διπλωματικών συγκρούσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων που
αποσκοπούσαν στην ανακατανομή των ζωνών της επιρροής τους σ’
αυτή τη χώρα μετά την καταστολή του εθνικιστικού και
αντιαποικιοκρατικού κινήματος των Μπόξερς (1900).
Οι ΗΠΑ, έχοντας βγάλει τα αναγκαία διδάγματα απ’ αυτές τις δυο
περιπτώσεις, το 1908 διατύπωσαν την ανάγκη μιας “παγκόσμιας
σταυροφορίας” κατά του οπίου και των παραγώγων του και από το 1912
(Διάσκεψη της Χάγης) ανέλαβαν την καθοδήγηση αυτής της
“σταυροφορίας” η οποία από το 1925 (Διάσκεψη της Γενεύης) άρχισε να
στρέφεται και εναντίον της κάνναβης.
Μέχρι τη δεύτερη Διάσκεψη για το Οπιο που συνήλθε στη Γενεύη το
1925, οι ΗΠΑ ήταν απορροφημένες στην προσπάθεια να πείσουν τις άλλες
χώρες για την ανάγκη της λήψης μέτρων κατά του οπίου και δεν είχαν
33
εκδηλώσει κανένα ενδιαφέρον για την κάνναβη. Αλλά κατά τη διάρκεια
των εργασιών της διάσκεψης, οι αντιπρόσωποι της Αιγύπτου και της
Τουρκίας (δυο χωρών στις οποίες η καλλιέργειά του οπίου αποτελούσε
σημαντικό παράγοντα της αγροτικής οικονομίας και συνεπώς θίγονταν
καίρια από την απαγόρευση που προωθούσαν οι ΗΠΑ) επιχείρησαν έναν
αντιπερισπασμό στους περιορισμούς της παραγωγής του οπίου που
επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, δηλώνοντας ότι αρνούνταν να
υπογράψουν την καταδίκη του οπίου αν δεν αποφασιζόταν προηγουμένως
η ίδια μεταχείριση και για την κάνναβη, υπολογίζοντας στη διαφωνία των
άλλων χωρών.
Οπως ήταν αναμενόμενο, το αίτημα της Τουρκίας και της Αιγύπτου
συνάντησε την αντίδραση των αντιπροσώπων των περισσότερων χωρών.
Αλλά οι ΗΠΑ προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους σε σχέση με το όπιο,
υποστήριξαν το αίτημα της Τουρκίας και της Αιγύπτου, και (με τα πολιτικά
και υλικά πλεονεκτήματα που διέθεταν ως η μόνη χώρα που βγήκε
οικονομικά ισχυρή από την πρώτη παγκόσμια ανθρωποσφαγή) άσκησαν
σκληρές πιέσεις στις αντιπροσωπείες των άλλων χωρών και
χρησιμοποιώντας το όπλο του οικονομικού εκβιασμού, εξανάγκασαν τους
συμμετέχοντες να προσχωρήσουν απρόθυμα στην ιδέα μιας ενδεχόμενης
απαγόρευσης της κάνναβης για λόγους καθαρά πολιτικούς και όχι
ιατρικούς. [91]
Ετσι, οι ΗΠΑ βρέθηκαν στην “πρωτοπορία” ενός αγώνα εναντίον και
του οπίου και της κάνναβης συγχρόνως, πράγμα που τις επέτρεψε να
επιβάλλουν την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία τους στο πεδίο της “πάλης κατά
των ναρκωτικών” και να τη διατηρήσουν μέχρι τη δεκαετία του 1970, όταν
ορισμένες χώρες (όπως η Ολλανδία), συνειδητοποιώντας τις
καταστρεπτικές συνέπειες της απαγόρευσης και της καταστολής,
οδηγήθηκαν στη λήψη μέτρων που δεν εναρμονίζονταν με την
αμερικανική αντιναρκωτική πολιτική.
3. Οι αιτίες της απαγόρευσης (1930 -1940)
Η τύχη της κάνναβης κρίθηκε αποκλειστικά και μόνο από το
συνδυασμό των πολιτικών, οικονομικών και τεχνολογικών αλλαγών που
συντελέστηκαν κατά τη δεκαετία του 1930. Η πληθώρα των
πλεονεκτημάτων και των εφαρμογών αυτού του φυτού το καθιστούσαν
υπολογίσιμο αν όχι μοναδικό ανταγωνιστή των προϊόντων πολλών
βιομηχανικών κλάδων (π
jimputrid είπε
(πετρελαιοειδή, οινόπνευμα, καπνός, φάρμακα,
παραγωγής χαρτιού) οι οποίοι συνεργάστηκαν αρμονικά προκειμένου να
πετύχουν την ποινικοποίηση της κάνναβης, μέσα σε επτά κρίσιμα χρόνια
(1930-1937) που σφραγίστηκαν από πέντε κυρίως γεγονότα:
Η δημιουργία του “Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών” (1930), η
άρση της Ποτοαπαγόρευσης (1933), η κατασκευή μηχανών υψηλής
τεχνολογίας για την παραγωγή χαρτιού από τη δασική ξυλεία και η
μονοπώληση αυτής της παραγωγής από το συγκρότημα Hearst
(1930-1936), η μαζική εισαγωγή στην αγορά των προϊόντων της
34
πετροχημικής βιομηχανίας (1926-1936) και του νάυλον (1936) και
τέλος η κατάκτηση της δυνατότητας της φαρμακοβιομηχανίας να
παράγει μαζικά συνθετικά φάρμακα (1928-1932), συντελέστηκαν
μέσα σε λιγότερο από επτά χρόνια και έκριναν οριστικά την τύχη της
κάνναβης που ήταν ο κυριότερος ανταγωνιστής των προϊόντων τους.
1) Το 1930 ιδρύθηκε το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών των ΗΠΑ
(Federal Bureau of Narcotics, FBN) και στελεχώθηκε από πρώην
πράκτορες της Ποτοαπαγόρευσης μ’ επικεφαλής τον διαβόητο Harry
Anslinger και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικασία που οδήγησε
στην απαγόρευση της κάνναβης το 1937. Δεκαέξι χρόνια μετά την
απαγόρευση του οπίου και των παραγώγων του (1914) και δέκα χρόνια
μετά την απαγόρευση του οινοπνεύματος (1920), μετά τη μεγάλη
οικονομική κρίση του 1929-1931, το Κογκρέσο περιέκοψε δραστικά τον
προϋπολογισμό του FBN και μείωσε τον αριθμό των πρακτόρων του και ο
Anslinger διακατεχόταν από το φόβο ότι το FBN επρόκειτο να
αποδιοργανωθεί [92]. Σ’ αυτές τις συνθήκες, για το νεοσύστατο
Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών που δεν πρόλαβε να δώσει καμιά
απόδειξη της “χρησιμότητάς” του που να δικαιολογεί τη συντήρησή του
από το δημόσιο προϋπολογισμό, ήταν ζήτημα επιβίωσης, κύρους και ισχύoς
η “ανακάλυψη” μιας νέας απειλής απ’ την οποία θα αναλάμβανε να
“προστατέψει” την κοινωνία. Και γι’ αυτό, ο Harry Anslinger και οι
επιτελείς του από τα νέα τους πόστα δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το όπιο
και το αλκοόλ, αλλά έστρεψαν ευθύς εξ’ αρχής την προσοχή τους στην
κάνναβη, για την οποία διέβλεψαν ότι τους άνοιγε ένα νέο και ευ ρύτατο
πεδίο δραστηριότητας.
Ο Harry Anslinger, επιτελικό στέλεχος της Ποτοαπαγόρευσης μέχρι
το 1930, υπήρξε διευθυντής του “Ομοσπονδιακού Γραφείου
Ναρκωτικών” [93] από την ίδρυσή του το 1931 μέχρι το 1962 που
εξαναγκάστηκε σε συνταξιοδότηση από τον πρόεδρο J. Kennedy,
όταν προσπάθησε να λογοκρίνει τις δημοσιεύσεις του καθηγητή A.
Lindsmith και να εκφοβίσει τους εργοδότες του στο Πανεπιστήμιο
της Indiana [94]. Τοποθετήθηκε στο FBN με πρωτοβουλία του
Andrew Mellon, ιδιοκτήτη της μιας από τις δύο τράπεζες με τις οποίες
συνεργαζόταν η αυτοκρατορία DuPont [95]. Η δραστηριότητά του
ως διευθυντή του FBN καθοριζόταν εξ’ ολοκλήρου από τις
δεσμεύσεις του απέναντι στη DuPont, τις ακροδεξιές και ρατσιστικές
του απόψεις [96] και τον θαυμασμό του για τον E. Hoover και το FBI
του. Αντέγραψε την οργανωτική δομή, τον τρόπο λειτουργίας και το
στιλ δουλειάς του FBI και κατέστησε το FBN το πιο αποτελεσματικό
εργαλείο για τη θέσπιση και τη συντήρηση της απαγόρευσης
σύμφωνα με τα συμφέροντα των “εργοδοτών” του. Μετά τη
συνταξιοδότησή του, ο Αnslinger πρόσφερε το προσωπικό του αρχείο
από τα 31 χρόνια της απόλυτης μοναρχίας του στο πεδίο της
καταστολής στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Pensylvania. [97]
35
2) Το 1933 καταργήθηκε η 18η Τροπολογία του Συντάγματος με την
οποία είχε επιβληθεί η Ποτοαπαγόρευση (1920), με αποτέλεσμα να
νομιμοποιηθεί η παραγωγή και η διάθεση του αλκοόλ.
Κυριότερος ανταγωνιστής του οινοπνεύματος στην αγορά ήταν τα
προϊόντα της κάνναβης. Και οι νεοσύστατες βιομηχανίες
οινοπνεύματος στις οποίες επενδύθηκε ένα μέρος των κερδών του
οργανωμένου εγκλήματος που έλεγχε τη διακίνηση και την εμπορία
του παράνομου αλκοόλ κατά την περίοδο της Ποτοαπαγόρευσης
(1920-1932), είχαν ζωτικό συμφέρον από την εξάλειψη αυτών των
ανταγωνιστικών προϊόντων.
3) Το 1935 η αμερικανική εταιρεία DuPont [98] εισήγαγε στην αγορά το
μη-ανακυκλώσιμο νάιλον και το 1937 απέκτησε την πατέντα του.[99]
Μοναδικός ανταγωνιστής του νέου προϊόντος ήταν η ανακυκλώσιμη
κάνναβη και συνεπώς η επιβίωσή του νάυλον εξαρτιόταν απ’ τη
δυνατότητα της εταιρείας DuPont να εκτοπίσει την κάνναβη από την
αγορά. Οπως παραδέχτηκε ο Lammot DuPont “τα συνθετικά
πλαστικά βρήκαν εφαρμογή στην κατασκευή μιας πληθώρας
πραγμάτων που μέχρι τότε φτιάχνονταν από φυσικά υλικά.”[100]
4) To 1936 η DuPont κατάφερε να εξασφαλίσει το μονοπώλιο των
πετροχημικών προϊόντων που οι πατέντες τους εκχωρήθηκαν στις ΗΠΑ από
τη γερμανική IG ως μέρος των αποζημιώσεων που έπρεπε να καταβάλει η
Γερμανία από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μ’ αυτή τη μεθόδευση, το 30%
της πανίσχυρης IG πέρασε στην ιδιοκτησία της DuPont.
Κυριότερος ανταγωνιστής των ποικίλων προϊόντων της πετροχημικής
βιομηχανίας (χρώματα, βαφές, λάδια μηχανών, λιπάσματα και
πλήθος άλλων) ήταν η κάνναβη και τα παράγωγά της και συνεπώς
το βιομηχανικό μεγαθήριο της DuPont είχε ζωτικό συμφέρον από την
απαγόρευσή τους: Χωρίς την απαγόρευση της κάνναβης, θα ήταν
αδύνατο να υπάρξει το 80% των επιχειρήσεων της αυτοκρατορίας
DuPont.
5) Το 1936, το 70% της παραγωγής του χαρτιού που παραγόταν στις ΗΠΑ
με ξύλευση και καταστροφή των δασών, ελέγχονταν από τις οι εταιρείες
του γνωστού “ληστοβαρώνου” του τύπου William Randolph Hearst. [101]
Το 75-90% του χαρτιού που χρησιμοποιούνταν σε όλο τον κόσμο
μέχρι το 1883 προερχόταν απ’ την κάνναβη. Το χαρτί αυτό είναι
φθηνότερο, καλύτερης ποιότητας και με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής
απ’ το χαρτί που άρχισε να παράγεται από την ξύλευση και της
καταστροφή των δασών όταν αυτό έγινε δυνατό με την τεχνολογική
εξέλιξη. Στη δεκαετία του 1930, η κάνναβη ήταν ο υπ’ αριθμόν 1
ανταγωνιστής του συγκροτήματος Hearst που έλεγχε το 70% της
παραγωγής χαρτιού από την ξύλευση των δασών.
36
6) Παράλληλα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, οι τεχνολογικές
δυνατότητες επέτρεψαν στις φαρμακοβιομηχανίες να κατασκευάζουν
εργαστηριακά χημικά προϊόντα, πράγμα που τις επέτρεψε να αναχθούν
από επεξεργαστές και διακινητές των φυσικών φαρμακευτικών μέσων σε
ανεξάρτητους παραγωγούς που είχαν τον αποκλειστικό έλεγχο των
προϊόντων τα οποία συνέθεταν στα εργαστήριά τους.
Στην καθημερινή θεραπευτική πρακτική των νεότερων χρόνων είχαν
κυριαρχήσει δυο μεγάλες κατηγορίες φυσικών ιαματικών μέσων, τα
παράγωγα του οπίου και τα παράγωγα της κάνναβης. Τα παράγωγα
του οπίου εξοβελίστηκαν από το θεραπευτικό πεδίο με το νόμο
Harrison το 1914. Συνεπώς, κατά τη δεκαετία του 1930, μοναδικός
ανταγωνιστής των χημικών προϊόντων της φαρμακευτικής
βιομηχανίας ήταν η κάνναβη και τα παράγωγά της: H εμπέδωση των
συμφερόντων της φαρμακοβιομηχανίας και το πέρασμα στην εποχή
της καθολικής χημικής φαρμακοδηλητηρίασης προϋπέθετε τον
εξοστρακισμό της κάνναβης απ’ το θεραπευτικό πεδίο. Και για την
επίτευξη αυτού του σκοπού, η φαρμακοβιομηχανία συνεργάστηκε
στενά με τους άλλους βιομηχανικούς κολοσσούς και την ιατρική
συντεχνία.
Αυτή η “ιδεώδης” σύμπτωση των συμφερόντων του “Ομοσπονδιακού
Γραφείου Ναρκωτικών” και της βιομηχανίας πετροχημικών, οινοπνεύματος,
φαρμάκων και χαρτιού έκρινε οριστικά την τύχη της κάνναβης προς
όφελος αυτού του μπλοκ των “προστατών” της κοινωνίας και σε βάρος της
κάνναβης, του δημοσίου συμφέροντος και της ανθρωπότητας. Η
σύγκρουση ήταν άνιση και το αποτέλεσμά της προδιαγεγραμμένο, γιατί η
επιβίωση και η επέκταση της ισχύος των αυτοκρατοριών του FBN, της
DuPont, του Hearst και της βιομηχανίας φαρμάκων και αλκοόλ προϋπέθετε
τον αφανισμό της καλλιέργειας και της κατάργησης της χρήσης της
κάνναβης σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς, με καταστρεπτικές
συνέπειες για το περιβάλλον και την παγκόσμια οικονομία .
Το 1935, με την καθοδήγηση των επιτελών της εταιρείας DuPont και
του δικτύου των κίτρινων εφημερίδων του συγκροτήματος Hearst, το
Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών εξαπέλυσε μια εκτεταμένη
προπαγανδιστική εκστρατεία εναντίον της κάνναβης, μέσω της οποίας
προετοιμάστηκε η κοινή γνώμη για την σχεδιαζόμενη απαγόρευσή της.
Το 1937, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των θιγόμενων
βιομηχανικών κλάδων, με αιχμή τους τις εταιρείες DuPont και Hearst,
χρησιμοποίησαν την ισχύ τους στην κυβέρνηση και τη διοίκηση, και
πέτυχαν να τεθεί η κάνναβη υπό καθεστώς απαγόρευσης, με τη θέσπιση
του νόμου Marihuana Tax Act.
Ο νόμος Marihuana Tax Act τυπικά καθιέρωνε ένα φόρο με τη
μορφή υποχρεωτικής χαρτοσήμανσης με ένα ειδικό χαρτόσημο
όλων των ιατρικών συνταγών που περιείχαν προϊόντα της
κάνναβης αλλά ουσιαστικά ποινικοποιούσε την καλλιέργεια,
37
κατοχή, χρήση και τη διάθεση της κάνναβης και των
παραγώγων της: Η έκδοση και η διάθεση των ειδικών
χαρτοσήμων για τη μαριχουάνα ήταν της αποκλειστικής
αρμοδιότητας του Υπουργείου Οικονομικών και ρυθμίστηκε με
τέτοιο τρόπο ώστε “να μην είναι ποτέ διαθέσιμα σε ιδιώτες”.
[102]
Η θέσπιση αυτού του νόμου διευκόλυνε την αντικατάστασή της
κάνναβης ως πρώτης ύλης στη βιομηχανία υφασμάτων από πετροχημικά
προϊόντα που έλεγχε μονοπωλιακά η DuPont κατόπιν αδείας της
γερμανικής IG και επέτρεψε την σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία της σε
όλους τους συναφείς τομείς της παραγωγής (ενώ παράλληλα εξασφάλισε
τα συμφέροντα του Hearst ως αδιαμφισβήτητου μονοπωλητή της
παραγωγής χαρτιού).
Το 50% όλων των τοξικών χημικών λιπασμάτων που
χρησιμοποιούνται σήμερα στην αγροτική παραγωγή της Αμερικής και
των περισσότερων χωρών (δηλητηριάζοντας το έδαφος, τις πηγές
νερού και το περιβάλλον) καταναλώνονται στην καλλιέργεια πρώτων
υλών για την υφασματοβιομηχανία προς αποκλειστικό όφελος των
εταιρειών, και κυρίως της DuPont, που ελέγχουν την παραγωγή και
τη διάθεση αυτών των λιπασμάτων.
Η δημιουργία του “Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών” (1930), η
δυνατότητα της φαρμακοβιομηχανίας να παράγει μαζικά χημικά προϊόντα
(1928-1932), η άρση της Ποτοαπαγόρευσης (1933), η κατασκευή
μηχανών υψηλής τεχνολογίας για την παραγωγή χαρτιού από τη δασική
ξυλεία και η μονοπώληση αυτής της παραγωγής από το συγκρότημα
Hearst (1930-1936), η μαζική εισαγωγή στην αγορά των προϊόντων της
πετροχημικής βιομηχανίας (1926-1936) και του νάυλον (1936),
συντελέστηκαν μέσα σε λιγότερο από επτά χρόνια και έκριναν οριστικά την
τύχη της κάνναβης που ήταν ο κυριότερος ανταγωνιστής των προϊόντων
τους:
O εξοστρακισμός της κάνναβης από την παραγωγή και την αγορά με
τον απαγορευτικό νόμο Marihuana Tax Act του 1937 που “ομαλοποίησε”
την αμερικάνικη (και κατ’ επέκταση και την παγκόσμια) οικονομία προς
όφελος των κέντρων οικονομικής και πολιτικής ισχύος που καθορίζουν την
πορεία των ΗΠΑ, έγινε στ’ όνομα της “προστασίας της κοινωνίας” από ένα
φυτό που επί χιλιάδες χρόνια αποτελούσε ευεργεσία της φύσης.
Με το νόμο Marihuana Tax Act του 1937, η συμμαχία των
ισχυρότερων μπλοκ της αμερικάνικης οικονομίας πέρασε στον παράδεισο
της διαρκούς συσσώρευσης τεράστιων κερδών, ενώ η ανθρωπότητα
εισήλθε στην κόλαση της χημικοποίησης και πλαστικοποίησης της ζωής
της.
4. Το κράτος υπέρ της κάνναβης (1942-1945)
38
Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, μετά την εισβολή
Ιαπώνων στις Φιλιππίνες, οι ΗΠΑ αποκόπηκαν ξαφνικά από τις πηγές μιας
πρώτης ύλης, της κάνναβης, που ήταν απαγορευμένη αλλά και συγχρόνως
πολύ σημαντική για την πολεμική προσπάθεια της χώρας γιατί απ’ αυτή
κατασκευάζονταν τα αλεξίπτωτα, τα αντίσκηνα, οι σάκοι, οι σημαίες, οι
στολές εργασίας, ένα εξαιρετικά χρήσιμο καύσιμο, διάφορα λιπαντικά και
πολλά άλλα εφόδια που χρησιμοποιούσε ο στρατός και η αεροπορία.
Για ν’ αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση ανάγκης, η αμερικανική
κυβέρνηση επέβαλε καθεστώς “χειμερίας νάρκης” στην απαγόρευση που η
ίδια είχε θεσπίσει και, αφήνοντας προς στιγμή κατά μέρος το
“αντιναρκωτικό” της μένος, μεταμορφώθηκε οβιδιακά από διώκτη σε
υπερασπιστή της κάνναβης, μετονόμασε το χόρτο από “δολοφόνο των
νέων” σε “φυτό για τη νίκη” και προέτρεπε με κάθε δυνατό μέσο τους
αγρότες να το καλλιεργήσουν.
Μέχρι την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, οι αγρότες που
αποτολμούσαν να καλλιεργήσουν έστω και ένα δενδρύλλιο κάνναβης
αντιμετωπίζονταν από τη δικαιοσύνη ως εγκληματίες κι από το FBI και το
FBN ως εθνικώς ύποπτοι. Μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο, η
αμερικάνική κυβέρνηση προέτρεπε τους αγρότες να καλλιεργήσουν
κάνναβη σε όσα στρέμματα ήθελαν, προβάλλοντας αυτή τη δραστηριότητα
ως πατριωτικό καθήκον.
1) Το 1942, το αμερικανικό Υπουργείο Γεωργίας κυκλοφόρησε πολλά
διαφημιστικά φυλλάδια κι έκανε ένα ειδικό προπαγανδιστικό φιλμ για
την κάνναβη με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Φυτό για τη Νίκη” το
οποίο προβλήθηκε κατά κόρο στις ΗΠΑ. [103]
2) Το 1942, η αμερικανική κυβέρνηση κυκλοφόρησε χαρτόσημα
φόρου για τη μαριχουάνα των 5 δολαρίων, έθεσε ως στόχο της να
αυξήσει την έκταση καλλιέργειας της κάνναβης σε 1.400.000
στρέμματα μέσα στο 1943 [104] και διέθεσε στους αγρότες ειδικά
μηχανήματα για την καλλιέργεια κάνναβης σε πολύ χαμηλές τιμές.
Και το πλέον απρόσμενο,
3) Μεταξύ 1942-1945, κάθε αγρότης που συμφωνούσε να
καλλιεργήσει κάνναβη για το κράτος, απαλλασσόταν απ’ τις
στρατιωτικές του υποχρεώσεις, τόσο ο ίδιος όσο και οι γιοι του…
5. Το κυνήγι των μαγισσών (1946-1960)
Μετά το πέρας του πολέμου, η απαγορευτική υστερία ξαναγύρισε
επιθετικότερη και, αντλώντας μεγαλύτερες δυνάμεις απ’ τη συμμαχία της
με την αντικομμουνιστική ψύχωση και τον μεσουρανούντα Μακαρθισμό,
επέβαλε την εκ νέου μετονομασία της κάνναβης σε “φονιά των νέων” και
“απειλή για το έθνος”.
Από εκεί και πέρα, για αρκετές δεκαετίες, η κρατική εξουσία και το
μεγάλο κεφάλαιο υπέβαλαν την κοινωνία σε συστηματική τοξίνωση μέσω
των κατά καιρούς ανανεούμενων εκστρατειών κατά της κάνναβης, με
39
τρόπο ώστε η στάση της κοινής γνώμης “να σημαδεύεται από υστερία και
υπερβολικές απαιτήσεις κυρώσεων για τη χρήση της κάνναβης που δήθεν
ήταν καταστρεπτική για τα άτομα και την κοινωνία.” [105]
Κάτω από τις πιέσεις του Η. Αnslinger και του κίτρινου τύπου, οι
πολιτείες άρχισαν να θεσπίζουν όλο και αυστηρότερες ποινικές κυρώσεις
για την απλή κατοχή κάνναβης, ενώ σε μερικές απ’ αυτές η διωκτική
παράνοια πήρε μορφή παροξυσμού:
Στην πολιτεία της Λουιζιάνα “θεσπίστηκε η ποινή του θανάτου η
οποία μπορεί να μετατραπεί σε ποινή φυλάκιση από 33 χρόνια έως
ισόβια, αν το δικαστήριο συστήσει χάρη… Στη Λουιζιάνα, ένας νέος
21 ετών που κερνούσε στην εικοσάχρονη κοπέλα του ένα τσιγάρο
μαριχουάνας, μπορούσε να εκτελεστεί νομίμως”[106], ενώ στο Τέξας
νομοθετήθηκαν ποινές “από 10 χρόνια φυλάκισης μέχρι ισόβια για
την απλή κατοχή μαριχουάνας.” [107]
Στα χρόνια που ακολούθησαν την ψήφιση του Marihuana Tax Act, ο
H. Anslinger και το FBN με αλλεπάλληλες προπαγανδιστικές εκστρατείες
επέβαλαν σταδιακά στην κοινή γνώμη ένα διαστροφικό στερεότυπο της
κάνναβης που αναπτύσσεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες: H χρήση
της κάνναβης “σπρώχνει στη διάπραξη βίαιων εγκλημάτων”, “οδηγεί στη
χρήση της ηρωίνης” και “αποτελεί μεγάλη απειλή για την κοινωνία”.
Η δαιμονολογία και η τρομοκρατική δραστηριότητα του
Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών (FBN) που λειτουργούσε ως κράτος
εν κρατεί στο πεδίο της δημόσιας ζωής, έπνιξαν στη γένεσή της κάθε
διάθεση αντίστασης στην αντιναρκωτική πολιτική του Anslinger και των
εργοδοτών του.
Μια απόπειρα του ιατρικού σώματος να αντιδράσει στον
αντιναρκωτικό ολοκληρωτισμό του FBN έληξε μ’ ένα συμβιβασμό
εξευτελιστικό για την ιατρική συντεχνία: Η Αμερικάνικη Ιατρική
Εταιρεία (AMA) ζήτησε να μην επιτραπεί ο εξοβελισμός της κάνναβης
από τη θεραπευτική που προωθούσε το FBN αμέσως μετά το 1937,
και ο Anslinger, ως υπεύθυνος για την τήρηση του Marihuana Tax
Act, απάντησε μ’ ένα κύμα ποινικών διώξεων σε βάρος των γιατρών.
Με πρωτοβουλία του FBN, μόνο κατά τη διάρκεια του 1939
ασκήθηκαν ποινικές διώξεις σε βάρος 3.000 μελών της AMA για
παράνομη συνταγογράφηση μαριχουάνας. Ο εκβιασμός λειτούργησε
αποτελεσματικά, η ιατρική συντεχνία συμβιβάστηκε με τον Anslinger,
και στα επόμενα δέκα χρόνια (1939-1949) το μεν FBN άσκησε μόνο
τρεις διώξεις σε βάρος γιατρών, τα δε επίσημα όργανα της ιατρικής
συντεχνίας κράτησαν “σιγήν ιχθύος” στο θέμα της κάνναβης.[108]
Σύμφωνα με μια πάγια εξουσιαστική επιλογή που επαναβεβαιώνεται
σταθερά και διαρκώς στην ιστορία, οι επαγγελματίες της απαγόρευσης και
της καταστολής κάθε φορά που βρίσκονται αντιμέτωποι με την εμφανή
αναντιστοιχία ανάμεσα στις ψευδολογίες της εξουσίας αφ’ ενός και τα
πορίσματα της πείρας και της επιστημονικής γνώσης αφ’ ετέρου, υιοθετούν
40
και χρησιμοποιούν μια τυπική σχιζοφρενική διπλή γλώσσα, η οποία είναι
εξόχως δαιμονολογική όταν απευθύνεται στο κοινό και μετριοπαθώς
“ειλικρινής” όταν απευθύνεται σε ειδικούς.
Το τέχνασμα της σχιζοφρενικής διπλής γλώσσας χρησιμοποίησαν
κατά κόρον οι καριερίστες της καταστολής (των Αλλων) για να
“υπερκεράσουν” το σκόπελο της προφανούς αναντιστοιχίας η οποία
υπήρχε ανάμεσα στο στερεότυπο της κάνναβης που πρόβαλλαν οι
“θεωρητικοί” της δίωξής της και στα επιστημονικά δεδομένα που
επικαλούνταν πολλοί διανοούμενοι, επιστήμονες και πολιτικοί.
Ο διάλογος μεταξύ του βουλευτή της πολιτείας Michigan John Dingel
και του διευθυντή του FBN Harry Anslinger, σε μια απ’ τις καταθέσεις
του τελευταίου στις ακροάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων, είναι
αποκαλυπτικός:
John Dingel: Αναρωτιέμαι αν οι χρήστες της μαριχουάνας
οδηγούνται στη χρήση ηρωίνης, οπίου ή κοκαΐνης;
Harry Anslinger: Οχι, κύριε. Ποτέ δεν άκουσα για μια τέτοια
περίπτωση. Οι χρήστες της μαριχουάνας δεν ακολουθούν αυτό το
δρόμο. [109]
6. Η αμφισβήτηση της απαγόρευσης (1960-1980)
Η συσσώρευση των παρατηρήσεων και της πείρας των ανθρώπων επί
χιλιάδες χρόνια επέτρεψε την αξιολόγηση και τη χρησιμοποίηση των
πολύτιμων και σε ορισμένα πεδία μοναδικών θεραπευτικών ιδιοτήτων της
κάνναβης, η οποία και “χρησιμοποιείται στην πρακτική ιατρική πολλών
λαών για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η
διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι
ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος” σ’ όλη τη διάρκεια της γνωστής
ιστορίας της ανθρωπότητας. [110]
Mέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η κάνναβη ήταν καθιερωμένη
ως αδιαμφισβήτητα αξιόλογο και ακίνδυνο θεραπευτικό μέσο που
συγκέντρωνε την επιδοκιμασία του ιατρικού κόσμου, την ανεπιφύλακτη
αποδοχή της πολιτείας και το ενδιαφέρον της φαρμακοβιομηχανίας που
δεν ήταν ακόμη σε θέση να κατασκευάσει συνθετικά φάρμακα που θα
μπορούσαν να υποκαταστήσουν τα φυσικά παράγωγα της κάνναβης σε
ορισμένες θεραπευτικές εφαρμογές:
Η στάση της πολιτείας απέναντι στην κάνναβη ήταν απολύτως
εναρμονισμένη με τη θέση της ιατρικής επιστήμης, όπως αποδεικνύεται
περίτρανα από το γεγονός ότι η επίσημη Φαρμακοποιία των ΗΠΑ σε όλες
τις εκδόσεις της από το 1850 έως το 1942, την αναφέρει ως ακίνδυνο
φάρμακο κατάλληλο για ένα ευρύτατο φάσμα ασθενειών, και την ίδια
ακριβώς μεταχείριση της επιφυλάσσουν το The National Formulary και το
Dispensatory των ΗΠΑ [111]. Και το ενδιαφέρον της φαρμακοβιομηχανίας
ήταν άμεσα συναρτημένο από τη ζήτηση του ιατρικού κόσμου και του
κοινού για ένα ακίνδυνο, αποτελεσματικό και εκτιμώμενο φάρμακο όπως η
41
κάνναβη, όπως προκύπτει απ’ το γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου
αιώνα και μετά, κυκλοφορούσε ελεύθερα στην αγορά ένας σημαντικός
αριθμός φαρμακευτικών προϊόντων που είχαν ως βάση τους την κάνναβη
και ήταν πατενταρισμένα από τις γνωστές φαρμακευτικές εταιρείες Parke
Davis, Squibb, Lilly, Burroughs Wellcome, κ.α., ενώ η Grimault διέθετε
στην αγορά “έτοιμα τσιγάρα μαριχουάνας ως φάρμακο για το άσθμα.”[112]
Αυτή η εξέλιξη πήρε μια εντελώς διαφορετική τροπή από τη δεκαετία
του 1930, με την ίδρυση και τη δράση του Ομοσπονδιακού Γραφείου
Ναρκωτικών (1930), τη θέσπιση του νόμου Marihuana Tax Act (1937) και
το κυνήγι των μαγισσών που ακολούθησε. Αλλά η έξαρση της αστυνομικής
και ποινικής καταστολής δεν κατάφερε να ανακόψει εντελώς τις
επιστημονικές έρευνες για την κάνναβη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, o R. Adams πέτυχε να
απομονώσει το δραστικό συστατικό της κάνναβης, την
τετραϋδροκανναβινόλη, και άνοιξε το δρόμο σε πιο ακριβείς εργαστηριακές
μελέτες που συνέβαλαν αποφασιστικά στη σταδιακή αναθεώρηση της
στάσης της επιστημονικής κοινότητας και της κοινής γνώμης απέναντι στο
“χόρτο.”[113]
Το 1944, δόθηκε στη δημοσιότητα η -πρώτη στις ΗΠΑ- επιστημονική
έκθεση για τη μαριχουάνα ύστερα από 5 χρόνια ερευνητικής δουλειάς της
Επιτροπής που συγκρότησε ειδικά γι’ αυτό το σκοπό ο δήμαρχος της Νέας
Υόρκης Fiorello La Gardia σε συνεργασία με την Ιατρική Ακαδημία της
Νέας Υόρκης. Στα συμπεράσματα της Εκθεσής της, η Επιτροπή La Gardia
αποφαίνεται ότι η χρήση της μαριχουάνας “είναι απολύτως ακίνδυνη, δεν
προκαλεί τοξικομανία, δεν ωθεί στη χρήση άλλων ναρκωτικών και δεν
αποτελεί παράγοντα εγκληματικότητας.” [114]
Η δημοσιοποίηση των πορισμάτων αυτής της έρευνας θα μπορούσε
ενδεχομένως να πυροδοτήσει κάποια διαδικασία που ίσως οδηγούσε
στην κατάργηση του ποινικού και ιατρικού ελέγχου της μαριχουάνας
που επιβλήθηκε με τον “νόμο για τη Μαριχουάνα” του 1937. Μια
τέτοια εξέλιξη στρεφόταν ευθέως κατά των συμφερόντων του
πολιτικο-ιατρικού δικτύου των γραφειοκρατών που διαχειρίζονταν τις
υποθέσεις της ιατρικής συντεχνίας όχι προς όφελος των γιατρών
αλλά προς όφελος της κρατικής εξουσίας. Γι’ αυτό, η Αμερικανική
Ιατρική Εταιρεία (ΑΜΑ) αντέδρασε με σπουδή στη δημοσιοποίηση της
Εκθεσης La Gardia καλώντας “τις αρχές να αγνοήσουν αυτή την
αντιεπιστημονική μελέτη και να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τη
μαριχουάνα ως απειλή, οπουδήποτε διατίθεται.”[115]
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η υστερία του ψυχρού πολέμου
διευκόλυνε τις μυστικές υπηρεσίες “να συνδέσουν άμεσα τα ναρκωτικά και
την κάνναβη με την κομμουνιστική συνωμοσία”[116]. Οι ποινικές
κυρώσεις για αδικήματα της νομοθεσίας περί ναρκωτικών
αυστηροποιήθηκαν σε τρομακτικό βαθμό και όλες οι ερευνητικές
δραστηριότητες για τις θεραπευτικές χρήσεις της κάνναβης σταμάτησαν
42
εντελώς (για να ξαναρχίσουν δέκα χρόνια αργότερα, όταν σημειώθηκε
κάποια χαλάρωση των δρακόντειων ποινικών περιορισμών).
Σύμφωνα με το Hale Bogg’s Bill που θεσπίστηκε το 1951, στο ζενίθ
της κυριαρχίας του μορφινομανούς γερουσιαστή Μακάρθυ
(προμηθευτής του οποίου ήταν ο ίδιος ο Anslinger), η κατοχή και
χρήση οποιασδήποτε παράνομη ουσίας συνεπαγόταν 5 χρόνια
φυλάκισης έως ισόβια (ανάλογα με το αν επρόκειτο για πρώτη ή
δεύτερη καταδίκη), ενώ η πώληση ηρωίνης από ενήλικες σε άτομα
κάτω των 18 χρονών, επέσυρε την ποινή του θανάτου.
Αλλά, παρά την ένταση των αστυνομικών και ποινικών διώξεων, στα
τέλη της δεκαετίας του 1950, η μαριχουάνα και διάφορες άλλες
ψυχοτρόπες ουσίες άρχισαν να καθίστανται δημοφιλείς ανάμεσα στους
νέους που προέρχονταν από τα μεσαία και τα ανώτερα κοινωνικο-
οικονομικά στρώματα, οι οποίοι (λόγω της κοινωνικής τους θέσης και του
μορφωτικού τους επιπέδου) δεν αποτελούσαν πρόσφορο έδαφος για τις
τερατολογίες της προπαγάνδας του “Ομοσπονδιακού Γραφείου
Ναρκωτικών” σε σχέση με την κάνναβη. Πολύ σύντομα αποδείχτηκε ότι ο
κατασταλτικός παραλογισμός της ταύτισης της κάνναβης με τις
εξαρτησιογόνες ουσίες, η απαγόρευσή της και οι διώξεις των χρηστών της,
αντί να αποτρέψουν, ευνόησαν τη διάδοσή της και έπαιξαν σημαντικό ρόλο
στη διασύνδεσή της με το “κίνημα της αμφισβήτησης” των νέων που
εκδηλώθηκε στη Βόρεια Αμερική και σ’ όλο τον κόσμο κατά τη δεκαετία
του 1960.
Η έξοδος της κάνναβης από το γκέτο στο οποίο την είχε καθηλώσει
το ιερό μένος των διωκτών της, συντέλεσε στη διαφοροποίηση της στάσης
ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού απέναντί της και
επανενεργοποίησε το ενδιαφέρον του επιστημονικού κόσμου γι’ αυτή. Ετσι,
παράλληλα με τους νέους που ανακαλύπτανε τις ευφορικές ιδιότητες της
κάνναβης και πρόβαλαν τη χρήση της ως πράξη αμφισβήτησης του
κομφορμιστικού κόσμου των προσαρμοσμένων ενηλίκων, άρχισε και ο
ιατρικός κόσμος να επανανακαλύπτει τις θεραπευτικές ιδιότητές της και να
προβάλει όλο και πιο πειστικά επιστημονικά επιχειρήματα που
κονιορτοποιούσαν τα μυθεύματα των απαγορευτών.
Αυτές οι δυο αλληλοκαθοριζόμενες διεργασίες [117] επέδρασαν
αποφασιστικά στη βαθμιαία μεταλλαγή της στάσης της κοινωνίας απέναντι
στις παράνομες ουσίες γενικά και όχι μόνο απέναντι στην κάνναβη που δεν
είναι ναρκωτικό με το ιατρικό περιεχόμενο του όρου.
Το 1965, η Επιτροπή Ναρκωτικών του ΟΗΕ δημοσίευσε ένα
κατάλογο με 2.000 εργασίες για την κάνναβη, από τις οποίες 377
είχαν γίνει πριν και 1623 μετά το 1900. Σ’ ό,τι αφορά τις
επιστημονικές εργασίας για την κάνναβη, δημοσιεύονταν κατά μέσο
όρο 120 τίτλοι ανά δεκαετία κατά την περίοδο 1880-1929, 300 τίτλοι
ανά δεκαετία κατά την περίοδο 1930-1959 [118] και 500 τίτλοι ανά
δεκαετία μετά το 1960, ενώ στην περίοδο 1965 -1980 οι
43
δημοσιευμένες ερευνητικές εργασίες για την κάνναβη ξεπέρασαν τις
3.000.[119]
Το 1967, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρηματοδότησε με 5 εκατ. δολάρια
ένα μεγάλης έκτασης, πολύχρονο ερευνητικό πρόγραμμα για την
κάνναβη. Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος εργάστηκαν 1.000
ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο πάνω σε 60 ερευνητικά σχέδια, υπό
την αιγίδα του κυβερνητικού οργανισμού Νational Institute on Drug
Abuse (NIDA) που υπάγεται στο Αμερικάνικο Υπουργείο Υγείας,
Παιδείας και Πρόνοιας [120]. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1976, το
NIDA έδωσε στη δημοσιότητα τα πορίσματα αυτής της πολύχρονης
διεθνούς ερευνητικής προσπάθειας.
Το 1968, η Συμβουλευτική Επιτροπή για τη Φαρμακευτική Εξάρτηση
της Βρετανικής κυβέρνησης, γνωστή ως Επιτροπή Wootton,
δημοσίευσε την Εκθεσή της για την Κάνναβη [121] η οποία
χαρακτηρίστηκε από το μεγαλύτερο μέρος του επιστημονικού
κόσμου ως “μια από τις πρώτες σύγχρονες προσπάθειες να
συνοψιστεί η κατάσταση της επιστημονικής μας γνώσης και να
επισκοπηθούν οι κοινωνικές επιπτώσεις της χρήσης της
κάνναβης.”[122]
Το 1970, η Ερευνητική Επιτροπή για τη Μη-Ιατρική Χρήση των
Φαρμάκων της Καναδικής κυβέρνησης, γνωστή ως Επιτροπή LeDain,
δημοσίευσε τη σημαντική Εκθεσή της με τίτλο Interim Report. [123]
Το 1970, ο Lester Grinspoon, καθηγητής της ψυχιατρικής στην
Ιατρική Σχολή του Harvard, δημοσίευσε την πρωτοποριακή μελέτη
του “Marihuana Reconsidered”, στην οποία συνόψιζε τις μέχρι τότε
επιστημονικές γνώσεις για την κάνναβη και δυναμίτιζε τη
δαιμονολογία της κατασταλτικής αντιμετώπισής της.[124]
Το 1971, η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης διοργάνωσε μια
διεπιστημονική διάσκεψη που ασχολήθηκε με τις βιολογικές
επιδράσεις της μαριχουάνας και με τη χρήση της ως μέσο κοινωνικού
ελέγχου. Σ’ αυτή τη διάσκεψη διαπιστώθηκε ότι από ιατρική άποψη η
μαριχουάνα είναι λιγότερο βλαπτική από το αλκοόλ, το τσιγάρο και
διάφορα φάρμακα (όπως τα βαρβιτουρικά) και υποστηρίχτηκε ότι “σε
κανέναν δεν πρέπει να επιβάλλονται ποινικές κυρώσεις εξαιτίας του
ότι βάζει σε κίνδυνο τη δική του υγεία και μόνο.”[125]
Το 1971, το Υπουργείο Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας των ΗΠΑ
δημοσίευσε την πρώτη ετήσια αναφορά του προς το Κογκρέσο με
τον τίτλο “Marihuana and Health”, που έκτοτε υποβάλλεται στο
Κογκρέσο κάθε χρόνο.[126]
Το 1972, η Εθνική Επιτροπή για τη Μαριχουάνα και την Κατάχρηση
Φαρμάκων των ΗΠΑ, έδωσε στη δημοσιότητα την πολύκροτη Εκθεσή
44
της “Marihuana: A Signal of Misunderstanding” και, το 1973, την
αναφορά της “Drug Abuse in America: Problem in
Perspective.”[127]
Το 1973 o Tod Mikuriya, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Berkeley της
Καλιφόρνιας, επιμελήθηκε την έκδοση ενός μοναδικού ντοκουμέντου
με τίτλο “Marijuana: Medical Papers” το οποίο περιλαμβάνει τις
σημαντικότερες ιατρικές εργασίες για την κάνναβη από το 1839
μέχρι το 1972. [128]
Το 1975, η έγκριτη Ενωση Καταναλωτών των ΗΠΑ δημοσίευσε την
εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αναφορά της για τα “Νόμιμα και Παράνομα
Ναρκωτικά”, που επιμελήθηκε ο Edward Brecher.[129]
Το 1976, το National Institute on Drug Abuse (NIDA) έδωσε στη
δημοσιότητα τα πορίσματα της πολύχρονης (1967-1975) διεθνούς
ερευνητικής προσπάθειας που είχε οργανώσει, χρηματοδοτήσει και
εποπτεύσει. Στους δυο τόμους αυτής της έκδοσής, που έχει το γενικό
τίτλο “Pharmacology of Marihuana”, αναλύονται εξαντλητικά οι
χημικές, μεταβολικές, κυτταρικές, ανοσολογικές, ορμονικές,
γενετικές, αναπαραγωγικές, νευροφυσιολογικές και
νευροφαρμακολογικές δράσεις της κάνναβης, οι επιδράσεις της στη
συμπεριφορά, τα αποτελέσματα από τη μακροχρόνια χρήση της, και
τέλος οι θεραπευτικές της δυνατότητες.[130]
Μεταξύ 1970 και 1980, είδαν το φως της δημοσιότητας τα
πορίσματα από τις πολύχρονες συγκριτικές μελέτες σε χρόνιους
χρήστες κάνναβης που έγιναν στη Τζαμάικα [131], την Κόστα Ρίκα
[132] και την Ελλάδα. [133]
7. Η περίοδος της ανοχής (1970-1980)
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, άνοιξε μια περίοδος αν οχής για
τις παράνομες ουσίες γενικά και για την κάνναβη ιδιαίτερα: Η διαρκής
δημοσιοποίηση των πορισμάτων της επιστημονικής έρευνας συντελούσε
στη συνεχή διεύρυνση της κοινωνικής βάσης που υποστήριζε το αίτημα της
αποποινικοποίησης της κάνναβης και των παραγώγων της, το οποίο
υιοθετούσαν πολλά ανεξάρτητα ινστιτούτα, οργανισμοί, ενώσεις πολιτών,
ιατρικές εταιρείες και γνωστές προσωπικότητες στο χώρο της επιστήμης,
των γραμμάτων, των τεχνών και του θεάματος. Σταδιακά, όλο και
περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν τα αδιέξοδα και τις
καταστρεπτικές, ατομικές και κοινωνικές, συνέπειες της κατασταλτικής
πολιτικής απέναντι στις παράνομες ουσίες, πράγμα που πυροδότησε
κάποιες εξελίξεις σε δυο επίπεδα:
Στο επίπεδο της εξουσίας, πολλές κυβερνήσεις άρχισαν να
προβληματίζονται και ορισμένες άλλες προχώρησαν στην αναθεώρηση του
ισχύοντος ποινικού μοντέλου και την υιοθέτηση ενός ιατροκοινωνικού
μοντέλου για την αντιμετώπιση των παράνομων ουσιών και των χρηστών
45
τους (με πρωτοπόρα την Ολλανδία όπου το 1976 θεσπίστηκε ο νόμος για
το όπιο). Στο επίπεδο των ενεργών πολιτών, άρχισε να διαμορφώνεται μια
διανοητική και πολιτική στάση που έμελλε ν’ αποτελέσει το υπόβαθρο της
συγκρότησης ενός αντιαπαγορευτικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες
που είχε διεθνή απήχηση κατά τη δεκαετία του 1980.
Οι ΗΠΑ, που επιβλήθηκαν από το 1914 ως ηγέτιδα δύναμη της
παγκόσμιας “αντιναρκωτικής σταυροφορίας”, είναι φυσικό να αποτελούν
το βασικό πεδίο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους υπέρμαχους και τους
πολέμιους της καταστολής οι οποίοι, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του
1970, συγκροτούν δυο σαφώς οριοθετημένα αντίπαλα στρατόπεδα:
Στο στρατόπεδο των αντίπαλων της καταστολής, γύρω από το
αίτημα της εγκατάλειψης της κατασταλτικής πολιτικής απέναντι στις
παράνομες ουσίες, συμπλέουν η Ενωση Πολιτικών Ελευθεριών (CLU), η
Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Υγείας (APHA), η Αμερικανική Νομική
Εταιρεία (ABA), η Ενωση Καταναλωτών (CU), ο Εθνικός Οργανισμός
Αναθεώρησης της Νομοθεσίας για τη Μαριχουάνα (NORM), η Συμμαχία για
τη Θεραπευτική χρήση της Κάνναβης (ACT), η Ιατρική Ακαδημία της Ν.
Υόρκης, χιλιάδες πανεπιστημιακοί, γιατροί, ψυχίατροι, δικαστές,
εισαγγελείς, δικηγόροι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες,
επιστήμονες-κάτοχοι του βραβείου Nobel, κ.α.[134]
Στο στρατόπεδο των υποστηρικτών της απαγόρευσης, γύρω από το
αίτημα της συντήρησης και της ενδυνάμωσης της καταστολής,
συμπαρατάσσονται οι εκπρόσωποι των αντιδραστικών οικονομικών και
πολιτικών κύκλων, των αστυνομικών της δίωξης των ναρκωτικών και των
πάντοτε “ανησυχούντων” γονέων και κηδεμόνων, σε μια συμμαχία που
είναι πάγια και διαρκής από ιστορική άποψη: Το πρώην Ομοσπονδιακό
Γραφείο Ναρκωτικών (FBN) που μετονομάστηκε σε Διεύθυνση Καταστολής
των Ναρκωτικών (DEA), η Διεθνής Ενωση Αστυνομικών Διευθυντών
(IACP) και η Εθνική Ομοσπονδία Γονέων για μια Νεολαία Ελεύθερη
Ναρκωτικών (NFPD)[135], κάνουν δημόσιες επιδείξεις δύναμης, έχοντας
την υποστήριξη αντιδραστικών ακροδεξιών οργανώσεων (όπως η Εταιρεία
Τζον Μπερτς), διαφόρων ένοπλων συμμοριών (όπως οι Μινιούτμαν και η
Κου Κλουξ Κλαν) και πολλών προσωπικοτήτων ανάμεσα στις οποίες
ξεχωρίζουν ο G. Nahas, ο Lyndon LaRouche, ο Ross Perot, η Peggy Mann,
ο Robert Heath, κ.α.
Ο G. Nahas, καθηγητής της αναισθησιολογίας του Columbia
University και, κατά δήλωσή του, στρατευμένος στον αγώνα
εναντίον της κάνναβης, είναι ο “αγαπημένος” επιστήμονας της DEA
και των επαγγελματιών “σταυροφόρων κατά των ναρκωτικών” που
προβάλλουν κατά κόρο τις “επιστημονικές” εργασίες του για την
κάνναβη. Ο Nahas υπήρξε πράκτορας της OSS (που μετεξέλιξή της
υπήρξε η CIA) και σε συνεργασία με τον Lyndon LaRouche κάλυψε
το ναζιστικό παρελθόν του εγκληματία πολέμου Kurt Waldheim
γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και, λόγω αυτής της “συνεισφοράς”
του, προσελήφθη στο επιτελείο του Narcotic Control Board της
γενικής γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών[136]. Το 1975 σε ειδική
46
συνέντευξη τύπου, το πανεπιστήμιο Columbia διαχώρισε τη θέση του
από τις εργασίες του Nahas για την κάνναβη, δίνοντας έτσι ένα
μέτρο της αξιοπιστία τους. Ο Ross Perot, επιχειρηματίας από το
Ντάλας, είναι χρηματοδότης πολλών ακροδεξιών κινήσεων και
επικεφαλής της Επιτροπής Πολέμου κατά των Ναρκωτικών του
Τέξας. Η Peggy Mann, επαγγελματίας “σταυροφόρος”, είναι
συγγραφέας του “Marijuana Alert” [137] που “έχει καταστεί το Mein
Kampf της απαγόρευσης της κάνναβης” [138] και ο Robert Heath,
καθηγητής ψυχιατρικής, συνεργάτης της CIA από το 1950, ήταν
επικεφαλής διαφόρων προγραμμάτων “αποσυναρμολόγησης της
προσωπικότητας” που εκπονούνταν απ’ αυτή την υπηρεσία.[139]
Εδώ αξίζει να αναφερθεί η υπόθεση Randal που συνέβαλε σημαντικά
στη νομιμοποίηση των ερευνών για τις θεραπευτικές ιδιότητες της
μαριχουάνας και την πρόσκτηση ενός νέου θεραπευτικού παράγοντα: Το
1972, ο καθηγητής της κοινωνιολογίας Robert Randal διαγνώστηκε ότι
έπασχε από γλαύκωμα και υποβλήθηκε σε συμβατική θεραπεία με τα
διαθέσιμα φάρμακα χωρίς αποτέλεσμα. Το 1974 συμμετείχε εθελοντικά
στις σχετικές έρευνες που διεξάγονταν από τον καθηγητή Robert Hepler
και διαπίστωσε σημαντική βελτίωση της κατάστασής του. Το 1975 ο Randal
συνελήφθη για καλλιέργεια και κατοχή μαριχουάνας για προσωπική χρήση.
Και η σύγκρουση μεταξύ δαιμονολογίας και επιστήμης μεταφέρθηκε στο
δικαστικό επίπεδο: Το δικαστήριο αναγνώρισε τη βασιμότητα των ιατρικών
λόγων που επέβαλαν τη λήψη της κάνναβης από τον κατηγορούμενο και
του έδωσε το δικαίωμα να συνεχίσει να την παίρνει με βάση ένα
ερευνητικό πρωτόκολλο που συνέταξαν οι θεράποντες γιατροί του. Ετσι,
από το 1978, η ποσότητα της μαριχουάνας που χρειάζεται ο Randal του
χορηγείται από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. [140]
8. Η θεσμοποίηση της ανοχής (1970-1980)
Ολες αυτές οι εξελίξεις συντέλεσαν στην σταδιακή ανατροπή των
μύθων και των προκαταλήψεων που είχαν καλλιεργηθεί στην κοινή γνώμη
από τις προπαγανδιστικές εκστρατείες των επαγγελματιών της
απαγόρευσης, επιτάχυναν τη διαφοροποίηση της στάσης του κοινού
απέναντι στην κάνναβη, οδήγησαν στην αναθεώρηση των κυρώσεων που
επιβάλλονταν για κατοχή και χρήση κάνναβης, και τέλος πυροδότησαν μια
ερευνητική δραστηριότητα που είχε σαν αποτέλεσμα τη συγκέντρωση ενός
τεράστιου σε όγκο υλικού, μέσω του οποίου η κάνναβη τείνει να
ξανακαθιερωθεί ως μη-επικίνδυνο ευφορικό και ως χρήσιμο φάρμακο για
πολλές καταστάσεις απέναντι στις οποίες ή δεν υπάρχουν άλλοι
αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης ή, αν υπάρχουν, συμβαίνει να
συνοδεύονται από σοβαρές ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Με βάση αυτές τις διαπιστώσεις, πολλές χώρες, η ομοσπονδιακή
κυβέρνηση και 34 Πολιτείες των ΗΠΑ άλλαξαν τη νομοθεσία τους για την
κάνναβη και την THC.
47
Το 1970, η κυβέρνηση των ΗΠΑ με το Νόμο περί Ελεγχόμενων
Ουσιών, μετέτρεψε από κακούργημα σε πταίσμα την κατοχή και τη χρήση
της κάνναβης [141]. Στη συνέχεια, κατά την περίοδο 1970-1977:
1) Ολες οι Πολιτείες μείωσαν σημαντικά τις ποινές για την κατοχή
και τη χρήση κάνναβης.
2) Εντεκα Πολιτείες αποεγκληματοποίησαν ή αποποινικοποίησαν
[142] την κατοχή της κάνναβης για προσωπική χρήση, με
συνηθισμένο όριο τη μία ουγγιά (28,5 γραμμάρια): To Ορεγκον το
1973, η Αλάσκα, το Κολοράντο και το Οχάιο το 1975, η Καλιφόρνια,
το Μέην και η Μινεσότα το 1976, η Νεμπράσκα, ο Μισισιπής, η
Βόρεια Καρολίνα και η Νέα Υόρκη το 1977.
3) Η Αλάσκα αποποινικοποίησε και την καλλιέργεια κάνναβης για
προσωπική χρήση το Μάϊο του 1975 με απόφαση του Ανωτάτου
Δικαστηρίου της στην οποία τονίζεται ότι: “H χρήση της μαριχουάνας
δεν συνιστά πρόβλημα δημόσιας υγείας από οποιαδήποτε σημαντική
άποψη… Είναι εμφανές ότι οι επιδράσεις της μαριχουάνα στο άτομο
δεν είναι αρκετά σοβαρές ώστε να δικαιολογούν ειδικά μέτρα,
τουλάχιστον συγκρινόμενες με τις πολύ περισσότερο επικίνδυνες
συνέπειες του αλκοόλ, των βαρβιτουρικών και των αμφεταμινών.”
[143] (Το 1990, ύστερα από ποικίλες πιέσεις του προέδρου Bush και
πολυδάπανες προπαγανδιστικές εκστρατείες, οι κάτοικοι της Αλάσκας
σε ένα πολιτειακό δημοψήφισμα αποφάνθηκαν ότι έπρεπε να
ξαναποινικοποιηθεί η καλλιέργεια της κάνναβης και να συντηρηθεί η
αποποινικοποίηση της χρήσης της).
4) Το Νέο Μεξικό νομιμοποίησε τη χρήση της κάνναβης για
ιατρικούς σκοπούς [144] και 34 Πολιτείες νομιμοποίησαν τη χρήση
της THC για ερευνητικούς λόγους.
Ανάμεσα στις χώρες που κινήθηκαν στην κατεύθυνση της
αποποινικοποίησης της χρήσης κάνναβης περιλαμβάνεται η Αυστραλία, το
Βέλγιο, η Βρετανία, η Δανία, η Ελβετία, η Ν. Ζηλανδία, η Νορβηγία, η
Ολλανδία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Σουηδία, η Φινλανδία, κ.α.
Η Ιταλία αναθεώρησε τη νομοθεσία της περί ναρκωτικών στις αρχές
της δεκαετίας του 1980. Το 1989 η ιταλική κυβέρνηση θέσπισε νέο
νόμο που αποποινικοποιούσε την προμήθεια και την κατοχή
μικροποσοτήτων για προσωπική χρήση όλων των παράνομων
ουσιών, αλλά δεν προσδιόριζε επακριβώς την έννοια της “μικρής
ποσότητας”, με αποτέλεσμα να αυξηθεί τρομακτικά ο αριθμός των
εξαρτημένων που κρατούνταν στις φυλακές (12.500 άτομα τον Μάϊο
του 1991). Στις 13.1.1993, η κυβέρνηση αποφάσισε την
α
jimputrid είπε
αποποινικοποίηση της χρήσης όλων των ναρκωτικών, ορίζοντας ως
“μικροποσότητα” τη δόση που καλύπτει τις ανάγκες ενός
εξαρτημένου χρήστη επί τρεις ημέρες. Στα άτομα που
48
συλλαμβάνονται με ποσότητα μεγαλύτερη των τριών ημερήσιων
δόσεων, επιβάλλονται διοικητικές ποινές (αφαίρεση της άδειας
οδήγησης επί 1-3 μήνες για τα ελαφρά και επί 2-4 μήνες για τα
βαριά ναρκωτικά), ενώ σε περιπτώσεις ατόμων που συλλαμβάνονται
κατ’ εξακολούθηση, ο νομάρχης μπορεί να επιβάλλει την
παρακολούθηση ενός προγράμματος απεξάρτησης. Στις 18.4.1993 ο
ιταλικός λαός επικύρωσε την αποποινικοποίηση μ’ ένα
“πολυδημοψήφισμα” το οποίο ανέτρεψε το πολιτικό σκηνικό που
κυριαρχούσε στην Ιταλία από τη θέσπιση του συντάγματος του 1948
μέχρι το 1993.
Από τα συγκριτικά στατιστικά στοιχεία που έδωσε η πολιτεία της
Καλιφόρνιας για το πρώτο εξάμηνο της εφαρμογής της
αποεγκληματοποίησης της χρήσης της κάνναβης, προέκυψε ότι:
1) Μειώθηκαν τα ποσοστά της ετήσιας αύξησης της χρήσης της
κάνναβης: Το ποσοστό της ετήσιας αύξησης της σποραδικής χρήσης
από 2,9 % κατά την περίοδο 1968-1975 μειώθηκε στο 2,2 % κατά
την περίοδο 1975-1976, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό της ετήσιας
αύξησης της τακτικής χρήσης για τις ίδιες περιόδους μειώθηκε από
1.1% σε 0.8%.
2) Μειώθηκαν οι ποινικές διώξεις κατά 50% περίπου: Aπό 27.000 το
πρώτο εξάμηνο του 1975 σε 14.000 το πρώτο εξάμηνο του 1976.
3) Μειώθηκαν τα έξοδα των διωκτικών και δικαστικών μηχανισμών
κατά 75% περίπου: Aπό 17 εκατ. δολάρια το πρώτο εξάμηνο του
1975 σε 4,3 εκατ. δολάρια το πρώτο εξάμηνο του 1976.[145]
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Jimmy Carter, σ’
έναν ιστορικό λόγο του στο Κογκρέσο, τον Αύγουστο του 1977,
προδιέγραψε τη στάση που πρέπει να υιοθετήσει η κρατική εξουσία
απέναντι στις παράνομες ουσίες και την κάνναβη, τονίζοντας ότι:
“Οι ποινές για την κατοχή ενός ναρκωτικού δεν θα πρέπει να είναι
πιο βλαπτικές για το άτομο απ’ την ίδια τη χρήση του… Στις
πολιτείες που έχουν άρει τις ποινικές κυρώσεις για τη χρήση
μαριχουάνας (όπως το Ορεγκον και η Καλιφόρνια) δεν σημειώθηκε
καμιά αξιόλογη αύξηση στο κάπνισμά της. Η Εθνική Επιτροπή για τη
χρήση της μαριχουάνας και των τοξικομανιογόνων ουσιών
συμπεραίνει εδώ και πέντε χρόνια ότι θα έπρεπε να
αποποινικοποιηθεί η χρήση της μαριχουάνα. Και, προσωπικά,
πιστεύω πως είναι καιρός να υλοποιήσουμε αυτές τις βασικές
συστάσεις της. Γι’ αυτό υποστηρίζω την αναθεώρηση του
Ομοσπονδιακού Νόμου ώστε να εξαλειφθούν οι ποινικές καταδίκες
για την κατοχή μαριχουάνας μέχρι μία ουγγιά.”[146]
49
Η πολιτική του Carter δεν αποσκοπούσε στην άρση του
απαγορευτικού παραλογισμού αλλά στην ορθολογικοποίηση της
απαγορευτικής νομοθεσίας, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης και
μεγάλου μέρους του επιστημονικού κόσμου που διαδήλωναν δημόσια την
άρνησή τους ν’ αποδεχτούν τη θυσία των πορισμάτων της επιστημονικής
έρευνας στο βωμό της απαγορευτικής υστερίας.
Προσπαθώντας να συμβιβάσει τα συμφέροντα των οικονομικών
κύκλων που συντηρούσαν την απαγόρευση με το αίτημα εκατομμυρίων
Αμερικανών πολιτών για την άρση του κατασταλτικού παραλογισμού, ο
Carter ακολούθησε μια αμφιλεγόμενη πολιτική που στο ένα άκρο του
φάσματός της βρισκόταν η άρση των ποινικών κυρώσεων για κατοχή και
χρήση μαριχουάνας, και στο άλλο η “Επιχείρηση Paraquat” που
σχεδιάστηκε το 1975 και αποσκοπούσε στο ράντισμα όλων των φυτειών
μαριχουάνας και οπιο-παπαρούνας με ένα εξαιρετικά επικίνδυνο
δηλητήριο, πρώτα στο έδαφος των γειτονικών χωρών (Μεξικό, 1977) και
εν συνεχεία μέσα στις ΗΠΑ.
Για την εφαρμογή της πολιτικής του απέναντι στα ναρκωτικά, ο
πρόεδρος Carter διόρισε ως τσάρο των ναρκωτικών [147] τον Peter
Bourne, έναν ψυχίατρο που η αμφιλεγόμενη “καριέρα” του εναρμονιζόταν
απολύτως με την αμφιλεγόμενη πολιτική που ανέλαβε να εφαρμόσει.
[148]
Οι δειλές απόπειρες ορθολογικοποίησης της κατασταλτικής
νομοθεσίας από την κυβέρνηση Carter εκτιμήθηκαν ως μεγάλη απειλή από
τους υποστηρικτές της απαγόρευσης οι οποίοι προσπάθησαν να
αντιδράσουν στις πιθανές εξελίξεις που προδιέγραφε ο λόγος του
προέδρου στο Κογκρέσο, στέλνοντάς του ένα σαφές μήνυμα με την
εξουδετέρωση του P. Bourne που εκτός από κορυφαίος σύμβουλος ήταν
και προσωπικός γιατρός του. Η τύχη του Dr. Bourne κρίθηκε το
Φεβρουάριο του 1978, όταν μετέφερε το πνεύμα της κυβέρνη σης Carter
από το εθνικό στο διεθνές επίπεδο, δηλώνοντας στην Επιτροπή για τα
Ναρκωτικά του ΟΗΕ ότι “η προσοχή μας πρέπει να στραφεί κατά
προτεραιότητα σε εκείνες τις ουσίες που η χρήση τους ενέχει μεγάλη
απειλή κατά της ζωής.”[149] Για τα συνδυασμένα συμφέροντα των τραστ
(πετροχημικών, χαρτιού, φαρμάκων, αλκοόλ και καπνού), του
οργανωμένου εγκλήματος, των διωκτικών αρχών και ενός πλήθους
ατόμων που έκαναν καριέρα ως “σταυροφόροι κατά των ναρκωτικών”,
ήταν πλέον ορατός και άμεσος ο κίνδυνος να “παροπλιστούν” από το
ενδεχόμενο της διεθνοποίησης της στάσης της κυβέρνησης Carter
απέναντι στη μαριχουάνα.
Η DEA μεθόδευσε τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης Long στις
19.7.1978 [150]. Ακολούθησε η παραίτηση του P. Bourne και η διακοπή
της συζήτησης για τις μεταρρυθμίσεις στους κόλπους της κυβέρνησης που
σηματοδότησαν το τέλος της “εποχής της ανοχής” και το πέρασμα σε μια
νέα φάση αντιναρκωτικής υστερίας στην οποία έμελλε να κυριαρχήσει ένας
πρώην πληροφοριοδότης κραυγάζοντας “Say No” και ένας τέως πράκτορας
των μυστικών υπηρεσιών ουρλιάζοντας “No Tolerance”.
50
9. Το παρελθόν επιστρέφει: Just Say No (1981-1988)
Μετά το 1978, το πολιτικό κλίμα στις ΗΠΑ άρχισε να αλλάζει. Τα
ενεργειακά προβλήματα και η οικονομική ύφεση προκαλούσαν τη
δυσφορία του κόσμου και τον έστρεφαν προς τους κήρυκες του
“νεοφιλελευθερισμού” ενώ οι εξελίξεις στο εξωτερικό με την ανατροπή της
ισορροπίας δυνάμεων που είχαν διασφαλίσει οι ΗΠΑ σε ορισμένες ζωτικής
σημασίας περιοχές του πλανήτη (όπως π.χ. στη Μ. Ανατολή όπου είχε
εγκατασταθεί ένα θεοκρατικό καθεστώς στην Περσία) γεννούσαν
ανησυχίες και ανασφάλειες που έκαναν όλο πιο συντηρητική τη στάση του
εκλογικού σώματος, πράγμα που εκφράστηκε πολιτικά το 1980 με την
εκλογή του τέως ηθοποιού R. Reagan ως προέδρου των ΗΠΑ.
O R. Reagan, τέως ηθοποιός σε δεύτερους ή τρίτους ρόλους,
πληροφοριοδότης των μυστικών υπηρεσιών, καταδότης πολλών
συναδέλφων του στην “Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών” και
συνεργάτης του διαβόητου μορφινομανούς γερουσιαστή Μακάρθυ
και του τότε βοηθού του R. Nixon κατά την περίοδο του ψυχρού
πολέμου, αποδείχτηκε κατάλληλος να εκφράσει το νέο πολιτικό
κλίμα που διαμορφώθηκε αυτή την περίοδο στις ΗΠΑ.
Κατά την πρώτη προεδρία του (1981-1984), ο R. Reagan
προσπάθησε να εντυπωσιάσει την κοινή γνώμη με την εφαρμογή μιας
κατασταλτικής πολιτικής που διακηρυκτικά αποσκοπούσε στη μείωση της
προσφοράς των παράνομων ουσιών. Κύριοι άξονες αυτής της πολιτικής
ήταν:
1) H άσκηση πιέσεων σε διάφορες ξένες κυβερνήσεις για να
αυστηροποιήσουν τη νομοθεσία τους περί ναρκωτικών. [151]
2) Η ενδυνάμωση των αρμοδιοτήτων και ο περιορισμός των
“νομικών εμποδίων” στη δράση της DEA. [152]
3) H επέκταση της “Επιχείρησης Paraquat” με τη δηλητηρίαση
φυτειών κάνναβης και οπιο-παπαρούνας όχι μόνο στο έδαφος άλλων
χωρών αλλά και εντός των ΗΠΑ.
4) Η αύξηση των κονδυλίων για τον εξοπλισμό των Υπηρεσιών
Δίωξης Ναρκωτικών άλλων χωρών.
5) Η συνέχιση των προγραμμάτων οικονομικής ενίσχυσης για την
αντικατάσταση των καλλιεργειών παπαρούνας, κόκας και
μαριχουάνας.
6) H προσπάθεια της προεδρίας να εξαναγκάσει τους ερευνητές να
καταστρέψουν τα πρωτόκολλα, τα ντοκουμέντα και τα πορίσματα
όλων των ερευνών για τις βιολογικές επιδράσεις της μαριχουάνας
51
που έγιναν μεταξύ 1966-1976 με την άδεια και τη χρηματοδότηση
της κυβέρνησης.
Οποιαδήποτε αξιολόγηση αυτής της εκ των προτέρων
καταδικασμένης πολιτικής, που αύξησε αντί να μειώσει την προσφορά,
οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το εντελώς ιδιαίτερο και ιστορικά νέο στοιχείο
της είναι η εν ψυχρώ δολοφονία των χρηστών μαριχουάνας που
κατανάλωναν εν αγνοία τους “χόρτο” δηλητηριασμένο με paraquat από τη
DEA. Το “μακρύ χέρι” των ανενδοίαστων εγκληματιών που υποδύονται
τους προστάτες της κοινωνίας από τα ναρκωτικά, προκάλεσε και
καθιέρωσε μια ιστορικά καινούρια κατηγορία θανάτων: Τους θανάτους από
χρήση μαριχουάνας με “βερνίκι” paraquat, ενός νέου θανατηφόρου
προϊόντος που “λάνσαρε στην αγορά” η DEA…
Το 1981 ο Reagan, ύστερα από υπόδειξη του George Bush και της
Nancy Reagan, διόρισε τον Carlton Turner ως διευθυντή του Γραφείου για
τα Ναρκωτικά του Λευκού Οίκου. Η ποιότητα της αντιναρκωτικής πολιτικής
του ζεύγους Reagan αντικατοπτρίζεται πιστά στο “βιογραφικό” του
ανθρώπου που επέλεξαν ως “τσάρο των ναρκωτικών”. [153]
Κατά το διάστημα 1981-1983, η DEA ράντιζε με paraquat φυτείες
μαριχουάνας στις Πολιτείες Georgia, Kentucky και Tennessee με
αποτέλεσμα τον “ανεξήγητο” θάνατο πολλών χρηστών. Το 1983, σε
μια ανεπιτυχή προσπάθεια να εκτονώσει την οργή της κοινής γνώμης
από την αποκάλυψη της υπόθεσης και να υποβαθμίσει τις ευθύνες
της προεδρίας, ο Turner εμφανίστηκε στο εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο
και αφού αμφισβήτησε το γεγονός ότι οι θάνατοι είχαν προκληθεί
από το paraquat (πράγμα που είχε αποδειχτεί από κρατικούς
οργανισμούς και εργαστήρια), δικαιολόγησε τις δραστηριότητες της
DEA, ρίχνοντας το φταίξιμο στα θύματα που “εάν πέθαναν από
paraquat, αυτό συνέβη απλώς και μόνο επειδή κάπνιζαν ένα…
απαγορευμένο χόρτο.”
Το 1983, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να καταδικάσει δημοσίως τη
χρήση του paraquat για το ράντισμα φυτειών και να εξαγγείλει την
απαγόρευσή του γι’ αυτό το σκοπό. Αλλά, αυτή η εξαγγελία ουδέποτε
εφαρμόστηκε και μέχρι το 1993 τα κυβερνητικά αεροπλάνα
εξακολουθούσαν να σκορπούν αυτό το επικίνδυνο δηλητήριο σε
εκτεταμένες περιοχές των ΗΠΑ και ορισμένων γειτονικ ών χωρών.[154]
Το Σεπτέμβριο του 1983, η προεδρία με μήνυμά της σε όλα τα
πανεπιστήμια προσπάθησε να “βολιδοσκοπήσει” τις προθέσεις και τις
αντιδράσεις τους στο ενδεχόμενο της καταστροφής των ντοκουμέντων
όλων των ερευνών για την κάνναβη που έγιναν μεταξύ 1966-1976,
συμπεριλαμβανομένων και των επιτομών τους που υπήρχαν στις
βιβλιοθήκες [155]. Οι έρευνες αυτές έγιναν με άδεια και χρηματοδότηση
της αμερικανικής κυβέρνησης, όλα τα ντοκουμέντα τους αποτελούσαν
δημόσια έγγραφα και η καταστροφή τους αποτελούσε προκλητική
υπέρβαση των περιορισμών που έθετε το Σύνταγμα στην εκτελεστική
52
εξουσία. Ο λόγος αυτής της μεθόδευσης που παραπέμπει ευθέως στις
πρακτικές του ναζιστικού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού είναι
προφανής:
Κατά την περίοδο 1966-1976 έγιναν 10.000 έρευνες για την
κάνναβη και μόνο 12 απ’ αυτές κατέληξαν σε αρνητικά
συμπεράσματα για το “απαγορευμένο χόρτο” (χωρίς ποτέ να
επιβεβαιωθούν από άλλους ερευνητές που τις επανέλαβαν). Ολο
αυτό το τεράστιο ερευνητικό υλικό αποδείκνυε ότι η απαγορευτική
πολιτική της κρατικής εξουσίας σε βάρος της κάνναβης βρισκόταν σε
πλήρη αντίθεση με την επιστημονική γνώση κι ότι η απαγόρευση της
κάνναβης δεν οφειλόταν σε επιστημονικούς αλλά σε ιδιοτελείς
οικονομικούς και πολιτικούς λόγους. Συνεπώς, η συντήρηση της
κατασταλτικής πολιτικής και η επιστροφή στην “παλιά καλή” εποχή
του κυνηγιού των μαγισσών” που επιδίωκε η αμερικανική προεδρία,
προϋπέθετε την απαλλαγή της από το σύνολο των “άκρως
ενοχλητικών” επιστημονικών γνώσεων που την διέψευδαν
ολοσχερώς σε όλες της τις εκφάνσεις.
Κατά τη δεύτερη προεδρία του Reagan (1985-1988), η παταγώδης
αποτυχία της προεδρικής πολιτικής που αποσκοπούσε στη μείωση της
προσφοράς των παράνομων ουσιών κατέστη ολοφάνερη και επικρινόταν
από το μεγαλύτερο μέρος του αμερικάνικου τύπου, με αποτέλεσμα το
αντιναρκωτικό επιτελείο του Reagan να εγκαταλείψει αυτή την πολιτική και
να υιοθετήσει μια άλλη που στόχευε στη μείωση της ζήτησης αυτών των
ουσιών, πράγμα που σήμαινε απλώς ότι το βάρος της δίωξης θα στρεφόταν
εναντίον της χρήσης και των χρηστών και όχι εναντίον της εμπορίας και
των εμπόρων.
Ετσι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας οργανώθηκε
μια “διεθνής σταυροφορία κατά των ναρκωτικών” η οποία είχε ως
δημόσια διακηρυγμένο στόχο όχι τους εμπόρους αλλά τους χρήστες
των παράνομων ουσιών και διεξαγόταν έχοντας ως “εν τούτω νίκα”
της το αποκαλυπτικό κεντρικό σύνθημα “Say No”, το οποίο όπως
είναι ευνόητο, απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο στους χρήστες.
“Say No.” Ον μεθερμηνευόμενον σημαίνει: Μια που δεν μπορούμε να
χτυπήσουμε την προσφορά (δηλαδή τους εμπόρους), ας αφανίσουμε
τη ζήτηση (δηλαδή τους χρήστες)…
10. Το διωκτικό παραλήρημα: No Tolerance (1989-1992)
Το 1989, ο George Bush διαδέχτηκε στην προεδρία τον Reagan,
διόρισε διευθυντή του προεδρικού γραφείου για τα ναρκωτικά στον
William Bennett στον οποίο ανάθεσε την εποπτεία της εφαρμογής της
προεδρικής “αντιναρκωτικής” πολιτικής κυρίως στο εσωτερικό των ΗΠΑ
[156] και υφυπουργό εξωτερικών επί των ναρκωτικών Μelvin Levitski ο
οποίος επιφορτίστηκε με την εφαρμογή αυτής της πολιτικής στο εξωτερικό.
[157]
53
Ο George Bush, υπήρξε πράκτορας και εν συνεχεία διευθυντής της
CIA (1975-1977). Μετά την απομάκρυνσή του απ’ αυτή τη θέση
(1977) διορίστηκε διευθυντής της φαρμακευτικής εταιρείας Eli Lilly
από τον πατέρα του μετέπειτα αντιπροέδρου του Dan Quayle (που
οικογένειά του ελέγχει τη Lilly). Η οικογένεια Bush έχει ισχυρούς
δεσμούς με τη φαρμακευτική βιομηχανία ως κάτοχος σημαντικού
ποσοστού μετοχών των εταιρειών Lilly, Abbott, Bristol και Pfizer. Το
1981-1988, ο Bush ήταν διευθυντής του “Drug Task Force” του
Reagan και συγχρόνως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Μ’ αυτή τη διπλή
ιδιότητα προσπάθησε να προωθήσει τα συμφέροντα της Lilly στις
χώρες της Νότιας Αμερικής (και ιδιαίτερα το Πουέρτο Ρίκο) με
σωρεία χαριστικών πράξεων για τις οποίες “ανακλήθηκε στην τάξη”
από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 1982. [158]
Ο George Bush ως πρόεδρος των ΗΠΑ (1989-1992) συνέχισε την
αντιναρκωτική πολιτική των “έξι σημείων” του Reagan, τροποποιώντας
απλώς το κεντρικό της σύνθημα από “Say No” σε “Zero Tolerance”
(απέναντι στους χρήστες):
1) Στο εσωτερικό της χώρας, ενδυνάμωσε την καταπίεση, θωράκισε
οικονομικά και νομοθετικά τις δυνάμεις καταστολής και διπλασίασε τον
ποινικό πληθυσμό.
Μεταξύ 1988-1992 αυξήθηκαν κατά 40% τα κονδύλια που
διατίθενται στις δυνάμεις καταστολής και “νομιμοποιήθηκαν” οι καθ’
υπέρβαση των συνταγματικών περιορισμών και συνεπώς παράνομες
δραστηριότητές τους με μια σειρά ρυθμίσεων που επιβλήθηκαν απ’
την προεδρία. Οι συλλήψεις για απλή κατοχή μαριχουάνας
αυξήθηκαν από 324.000 το 1988 σε 390.000 το 1990 [159]. Ετσι, ο
Bush πραγματοποίησε το ένα από τα δύο σκέλη της υπόσχεσης που
έδωσε στον αμερικανικό λαό κατά την εξαγγελία της πολιτικής του
για τα ναρκωτικά στις 5.9.1989, ότι θα “έλυνε το πρόβλημα των
ναρκωτικών, κλείνοντας στη φυλακή όλους τους διακινητές τους”: Σ’
όλη τη διάρκεια της προεδρίας του συλλαμβάνονταν και στέλνονταν
στη φυλακή πάνω από 500.000 χρήστες ετησίως (οι 400.000 ήταν
χρήστες κάνναβης), με μοναδικό αποτέλεσμα την επιδείνωση του
προβλήματος των ναρκωτικών και το διπλασιασμό του ποινικού
πληθυσμού.
2) Εκτός των ΗΠΑ, χρησιμοποίησε τον “αντιναρκωτικό αγώνα” ως εργαλείο
για την εξυπηρέτηση των στόχων της εξωτερικής του πολιτικής, και στ’
όνομα της δήθεν προστασίας της ανθρωπότητας από τον κίνδυνο των
ναρκωτικών, “νομιμοποίησε” το εμπόριο των ναρκωτικών ως πηγή
χρημάτων που χρησιμοποιούνταν για την ανατροπή καθεστώτων μη-
αρεστών στην Washington, και το δικαίωμα των ΗΠΑ να εισβάλουν
στρατιωτικά στο έδαφος άλλων χωρών:
54
Με πλήρη προεδρική κάλυψη ανώτατοι κρατικοί αξιωματούχοι
διέθεταν “ξεπλυμένα χρήματα” για την ενίσχυση των ανταρτών
Κόντρας που επιδίωκαν την ανατροπή του καθεστώτος των
Σαντινίστας στη Νικαράγουα. Με προεδρική διαταγή, ο αμερικανικός
στρατός εισέβαλε στον Παναμά, ανέτρεψε και συνέλαβε τον
δικτάτορα Νoriega, τέως πράκτορα της CIA και υψηλόβαθμο
στέλεχος της διεθνούς του οργανωμένου εγκλήματος που ελέγχει τη
διακίνηση των παράνομων ουσιών.
Η γραμμή που συνδέει το Ιράν με τη Νικαράγουα και την Γρενάδα με
τον Παναμά, καθιστά φανερούς τους πραγματικούς στόχους της
ενιαίας πολιτικής “όπλα για ναρκωτικά” που εφάρμοσαν οι Reagan
και Bush ως αδιαμφισβήτητοι ηγέτες της “παγκόσμιας σταυροφορίας
κατά των ναρκωτικών”, αν ληφθεί υπ’ όψη το γεγονός ότι σήμερα,
όλοι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής “όπλα για ναρκωτικά” (οι
διακεκριμένοι “σταυροφόροι” Oliver North, John Hull, Admiral
Pointdexter, στρατηγός Secord, Lewis Tambs και πολλά άλλα
στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών) καταζητούνται από
τις αρχές της Κόστα Ρίκα επειδή έκαναν εκτεταμένο εμπόριο
ναρκωτικών σ’ αυτή τη χώρα. [160]
To 1991, τα Ηνωμένα Εθνη μετέταξαν τη συνθετική Δ9-THC από τον
πίνακα 1 στον πίνακα 2 των ελεγχόμενων ψυχοτρόπων ουσιών και
διατήρησαν την κάνναβη στον πίνακα 1, ύστερα από έντονη
δραστηριότητα του M. Levitski που εκτελούσε εντολές του Bush.
Προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι η Δ9-THC “είχε αποδεδειγμένα ιατρικά
πλεονεκτήματα και δεν υπήρχε διασπορά της σε μη ιατρικές χρήσεις” ενώ
η κάνναβη “χρησιμοποιείται παράνομα από εκατομμύρια ανθρώπους”, η
Αμερικάνικη προεδρία και ο ΟΗΕ εξασφάλισαν στη βιομηχανία των
συνθετικών φαρμάκων τον έλεγχο των κερδών από την παραγωγή και τη
διάθεση της συνθετικής Δ9-THC (πράγμα που δε θα μπορούσε να γίνει με
τη φυσική κάνναβη)[161]. Μια απ’ τις εταιρείες που έχουν τη μερίδα του
λέοντος απ’ αυτή τη ρύθμιση είναι και η Lilly που ένα σημαντικό μέρος των
μετοχών της κατέχει η οικογένεια του G. Bush o οποίος υπήρξε διευθυντής
της μετά την απομάκρυνσή του από την αρχηγία της CIA (1977).
Η συνθετική Δ9-THC εντάχτηκε στον πίνακα 2 των ελεγχόμενων
ψυχοτρόπων ουσιών γιατί όπως όλα τα συνθετικά φάρμακα (που τα
περισσότερα είναι τοξικότατα και επικίνδυνα σκουπίδια) επί 17
χρόνια αποτελεί αποκλειστικό μονοπώλιο των φαρμακευτικών
εταιρειών που την παράγουν εξασφαλίζοντας μεγάλα κέρδη. Ενώ η
φυσική κάνναβη παρέμεινε στον πίνακα 1 γιατί είναι προϊόν της
φύσης και συνεπώς η παραγωγή και η διάθεσή της δεν μπορεί να
μονοπωληθεί από τις φαρμακευτικές εταιρείες.
Η κριτική που επιφύλαξε ο αμερικανικός τύπος στην αξιοθρήνητη
φαρσοκωμωδία των “αντιναρκωτικών σταυροφοριών” που οργάνωσαν οι
Reagan και Bush επικεντρώθηκε στην παταγώδη αποτυχία της, τις άπειρες
55
αρνητικές παρενέργειές της για την αμερικανική κοινωνία και το τεράστιο
κόστος τους που είναι δυσβάστακτο ακόμη και για μια χώρα σαν τις ΗΠΑ.
Η στάση της αμερικανικής κοινωνίας απέναντι στο “αντιναρκωτικό” θέατρο
σκιών των δυο προέδρων αντικατοπτρίζεται πιστά στους τίτλους της
σχετικής αρθρογραφίας του αμερικάνικου τύπου κατά την πενταετία 1985-
1990:
* Νομιμοποιείστε τη χρήση
* Aς τελειώνουμε με τον πόλεμο κατά των
ναρκωτικών
* Και πάλι ο πανικός του πολέμου κατά των
ναρκωτικών
* Γιατί όχι αποποινικοποίηση;
* Η απαγόρευση ποτέ δεν λειτουργεί
* Βήμα πρώτο: Νομιμοποίηση των παράνομων
ουσιών
* Να επιτρέψουμε το εμπόριο των παράνομων
ουσιών
* Μια τιποτένια Σταυροφορία
Washington Post,
1.4.1985
N.Y. Times, 17.3.1988
Chicago Tribune,
22.3.1989
Washington Post,
12.4.1988
Wall Street Journal,
13.7.1989
Ν.Υ. Τimes, 26.8.1989
The Independent,
7.9.1989
Newsweek, 1.1.1990
56
IV. ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
Ολες οι Εκθέσεις των διαφόρων
ερευνητικών Κυβερνητικών
Επιτροπών από το 1894 μέχρι
σήμερα, συμφωνούν ότι η χρήση της
κάνναβης δεν προκαλεί τοξικομανία,
δεν έχει αρνητικά βιολογικά
αποτελέσματα, δεν αποτελεί
προστάδιο για τη χρήση άλλων
ψυχοτρόπων ουσιών και δεν
αποτελεί παράγοντα
εγκληματικότητας.
1. Κυβερνητικές και Επιστημονικές Επιτροπές
Κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, η Βρετανική
κυβέρνηση, ανησυχώντας απ’ τη διάδοση της χρήσης της κάνναβης
ανάμεσα στον αγγλικό στρατό κατοχής των Ινδιών, ανέθεσε σε μια
επιστημονική επιτροπή, γνωστή ως “Ινδική Επιτροπή”, να διερευνήσει τις
βιολογικές και κοινωνικές συνέπειες της χρήσης της κάνναβης.
Το 1894 δημοσιεύτηκε η “Εκθεση” της Ινδικής Επιτροπής, ένα
μοναδικό επιστημονικό ντοκουμέντο 3.281 σελίδων που τα συμπεράσματά
της επιβεβαιώνονται συνεχώς απ’ όλες τις μεταγενέστερες έρευνες μέχρι
σήμερα. Οι συντάκτες της, ύστερα από εξονυχιστική διερεύνηση και
λεπτομερή καταγραφή όλων των πτυχών του ζητήματος, κατέληξαν στο
συμπέρασμα ότι:
1. Η περιστασιακή χρήση της κάνναβης μπορεί να είναι ευεργετική.
2. Η συντηρητική χρήση της κάνναβης δεν έχει καμιά αρνητική συνέπεια.
3. Η συντηρητική χρήση της αποτελεί τον κανόνα κι η κατάχρησή της την
εξαίρεση.[162]
Από το 1894 μέχρι σήμερα, όλες οι επίσημες Εκθέσεις των κρατικών
Επιστημονικών Οργανισμών και των Επιτροπών που συγκροτούν οι
κυβερνήσεις διαφόρων χωρών για τη μελέτη του ζητήματος των
ψυχοτρόπων ουσιών επιβεβαιώνουν εξακολουθητικά τα πορίσματα της
Εκθεσης της Ινδικής Επιτροπής και σταδιακά αποκαθιστούν την κάνναβη
στη συνείδηση του επιστημονικού κόσμου και του κοινού, ύστερα από τη
μακροχρόνια εκστρατεία σκόπιμης δυσφήμισής της στην οποία
αποδύθηκαν τα συνδυασμένα συμφέροντα της κρατικής εξουσίας και του
μεγάλου κεφαλαίου που είναι επενδεδυμένο που είναι επενδυμένο σε
57
διάφορους βιομηχανικούς κλάδους (πετρελαιοειδή, χαρτί, φάρμακα,
αλκοόλ, καπνός, “μαύρη αγορά” ναρκωτικών).
Οι πλέον ενδιαφέρουσες από τις πολυάριθμες επίσημες Εκθέσεις για
την κάνναβη και τις λοιπές ψυχοτρόπες ουσίες που εκπονήθηκαν από
επίσημους κρατικούς επιστημονικούς οργανισμούς και κυβερνητικές
επιτροπές διαφόρων χωρών, είναι οι εξής:
Εκθέσεις Κυβερνητικών Επιτροπών για την κάνναβη:
1894 Εκθεση της “Ινδικής Επιτροπής” της Βρετανικής και της Ινδικής
Κυβέρνησης
1994 Εκθεση της Επιτροπής του Δημάρχου της Ν. Υόρκης. “La Guardia
Report”[163]
1968 Εκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης:
(Wootton Report) [164]
1970 Πρώτη Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής του Καναδά. “Interim
Report” [165]
1971 Εκθεση του National Institute on Drug Abuse (NIDA) στο Κογκρέσο
των ΗΠΑ
1972 Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής της Oλλανδίας
1972 Δεύτερη Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής του Καναδά.
“Kάνναβη” [166]
1972 Εκθεση της National Commission on Marihuana and Drug Abuse των
ΗΠΑ: “Marihuana: A Signal of Misunderstanding”. [167]
1973 Εκθεση της National Commission on Marihuana and Drug Abuse των
ΗΠΑ: “Drug Abuse in America: Problem in Perspective”. [168]
1974 Εκθεση Επιτροπής της Γερουσίας των ΗΠΑ: “Eastland Report”.
1975 Εκθεση του Drug Abuse Council των ΗΠΑ.
1975 Εκθεση της Ενωσης Καταναλωτών των ΗΠΑ: “Licit and Illicit Drugs”.
[169]
1976 Εκθεση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Αυστραλίας. [170]
1977 Εκθεση της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης (NYAS): “Chronic
Cannabis Use”. [171]
1979 Εκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης.
58
1982 Εκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης.
1986 Πρώτη Εκθεση της Εξεταστικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου για τα ναρκωτικά στις χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
1992 Δεύτερη Εκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου για την εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος που
σχετίζεται με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της
Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Ολες αυτές οι Εκθέσεις συμφωνούν ότι η χρήση της κάνναβης:
1. Δεν προκαλεί τοξικομανία.
2. Δεν έχει αρνητικά βιολογικά αποτελέσματα (με συντηρητική χρήση).
Αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση, μηδέ εξαιρουμένης και της
κατάχρησης, τα αποτελέσματά της είναι πολύ υποδεέστερα απ’ αυτά που
προκαλεί η χρήση του αλκοόλ και του καπνού.
3. Δεν έχει αιτιολογική σχέση με τη χρήση άλλων τοξικομανιογόνων
ουσιών
(δεν αποτελεί προστάδιο για τη χρήση άλλων ψυχοτρόπων ουσιών και
συνεπώς είναι αβάσιμη η αποκαλούμενη θεωρία της κλιμάκωσης).
4. Δεν αποτελεί παράγοντα εγκληματικότητας.
2. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Εκθεση πρώτη (1986) [172]
Σε σχέση με την κάνναβη, στη συντηρητική Εκθεση που
επεξεργάστηκε η Εξεταστική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου “για
το πρόβλημα των ναρκωτικών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας”
(1986), τονίζεται ότι:
(Παράγραφος 34): “Η κάνναβη αποτελεί το πλέον διαδεδομένο
διεγερτικό. Διατίθεται σε δυο μορφές, τη μαριχουάνα και το χασίς…
(από τη χρήση της) δημιουργείται αίσθημα χαλαρώσεως. Η χρήση
της κάνναβης σε πολλά άτομα δεν δημιουργεί βλάβη… Καθόλου δεν
έχει αποδειχθεί ότι τα άτομα που καπνίζουν κάνναβη μεταβαίνουν
υποχρεωτικά στη χρήση ηρωίνης…”
(Παράγραφος 120): “Στην περίπτωση της κάνναβης, τα υπέρ και τα
κατά της νομιμοποίησής της παρουσιάζονται με πιο ισορροπημένο
59
τρόπο. Απ’ τη μια μεριά γνωρίζουμε ότι σε χώρες όπως η Ολλανδία,
όπου η κατανάλωσή της κάνναβης είναι ελεύθερη (σ’ αντίθεση με
την εμπορία της), η κατανάλωση δεν έχει αυξηθεί σημαντικά.
Υποστηρίζεται επίσης ότι από ψυχολογικής πλευράς υπάρχουν
λιγότερα προβλήματα σε σχέση με τα άτομα που καταναλώνουν
παράνομα ναρκωτικά. Σε αντίκρουση αυτών των επιχειρημάτων,
πολλά άτομα υποστηρίζουν ότι η κάνναβη αποτελεί ένα προστάδιο
για τη μετάβαση στη χρήση σκληρών ναρκωτικών, αλλά δεν είμαστε
πεπεισμένοι ότι έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι δεν είναι
καθόλου ρεαλιστικό να υποστηρίζει κανείς ότι οι περισσότεροι
ηρωινομανείς έχουν ξεκινήσει από την κατανάλωση της κάνναβης.
Οπως επίσης είναι αληθές ότι η σημαντική πλειοψηφία εκείνων που
έχουν καπνίσει κάνναβη δεν έχει περάσει στη χρήση της ηρωίνης.
Μπορεί ακόμη να υποστηρίξει κανείς ότι η απαγόρευση της χρήσης
της κάνναβης και η καταβολή μεγάλων προσπαθειών για την
απαγόρευση της διάθεσής της στους δρόμους, έχει ως αποτέλεσμα
να μη γίνεται διάκριση μεταξύ “ελαφρών” και “σκληρών”
ναρκωτικών και λόγω αυτού (της απαγόρευσης) και της
σπανιότητας, οι χρήστες της κάνναβης να τείνουν να μεταβούν στην
ηρωίνη”
(Παράγραφος 121): “Ωστόσο είμαστε της γνώμης ότι πρέπει να γίνει
σαφής διάκριση όσον αφορά τη μεταχείριση των χρηστών
κάνναβης…”
Εκθεση δεύτερη (1992) [173]
Ρεαλιστικότερη από την προηγούμενη, η Εκθεση που επεξεργάστηκε
η Ερευνητική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου “για το θέμα της
εξάπλωσης του οργανωμένου εγκλήματος που σχετίζεται με το
λαθρεμπόριο των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας” (1992), περιλαμβάνει ένα αξιόλογο σύνολο Συστάσεων της
Επιτροπής προκειμένου να προβληθεί μια κάποια άμυνα της Ευρωπαϊκής
κοινωνίας απέναντι στην άμεση απειλή που εγκυμονεί το τρίπτυχο
“τοξικοεξάρτηση, καταστολή, οργανωμένο έγκλημα”.
Ανάμεσα σ’ αυτές τις Συστάσεις, ιδιαίτερη σημασία έχει η
παράγραφος 16 του πρώτου μέρους της Εκθεσης, στην οποία τονίζεται ότι:
Συστάσεις (μέρος 1ο, παράγραφος 16)
“Στο μέλλον θα απαιτηθεί καλύτερη διαφοροποίηση μεταξύ των
ναρκωτικών ουσιών, από κάθε πλευρά (από την προέλευση έως και
την επίδρασή τους)… Η διαφοροποίηση αυτή ανάμεσα σε σκληρά και
μαλακά ναρκωτικά και αντίστοιχα ανάμεσα σε φυσικά
καλλιεργούμενα και βιομηχανικά συνθετικά ναρκωτικά, θα μπορούσε
να ακολουθήσει το εξής σχήμα:
60
1. Πολύ σκληρά ναρκωτικά
Hρωίνη, Κρακ
2. Σκληρά ναρκωτικά
Κοκαϊνη, Μεθαδόνη, Μορφίνη, Πεθιδίνη, Φαινκυκλιδίνη
3. Ημισκληρά ναρκωτικά
Αμφεταμίνες, Αψινθος, Βαρβιτουρικά, LSD, Μεσκαλίνη, Χημικοί
διαλύτες, Ψιλοκυβίνη
4. Ημιμαλακά ναρκωτικά
Καπνός, Κόκα, Οπιο, Οινοπνευματώδη ποτά (αποσταγμένα) Xασίς,
Χάτ
5. Μαλακά ναρκωτικά
Ηρεμιστικά, Κάνναβη, Κωδεϊνη, Πεγιότ, Παραισθησιογόνα μανιτάρια,
Οινοπνευματώδη ποτά (μη-αποσταγμένα)
6. Πολύ μαλακά
Κακάο, Καφές, Τσάι
61
V. ΤΑ “ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ” ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ
Είναι “τρομακτική και ανησυχητική η
γοητεία που προκαλούσε το γεγονός
ότι τεράστια ψέματα και τερατώδεις
αναλήθειες μπορούν σε τελευταία
ανάλυση να καθιερωθούν ως
αναμφισβήτητα γεγονότα… ότι η
διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και
το ψέμα μπορεί να πάψει να είναι
αντικειμενική και να γίνει απλή
υπόθεση δύναμης και πονηριάς,
πίεσης και αδιάκοπης επανάληψης…”
Hannah Arendt [174]
Η τρομοκρατική μυθολογία των υπέρμαχων της κατασταλτικής
αντιμετώπισης της κάνναβης, αποτελεί από ένα μωσαϊκό ετερόκλητων
αφορισμών που προβάλλονται ως αυταπόδεικτες επιστημονικές αλήθειες,
παρ’ όλο που δεν αντέχουν σε οποιαδήποτε, στοιχειωδώς σοβαρή, κριτική.
Οπως εξελίσσονται τα πράγματα σ’ αυτό τον τομέα, είναι μάλλον
αδύνατο να παρακολουθήσει κανείς την ανεξάντλητη εφευρετικότητα των
υποστηρικτών της κατασταλτικής αντιμετώπισης της κάνναβης, και την
εντυπωσιακή ταχύτητα με την οποία κατασκευάζουν ένα νέο
“επιστημονικό” ισχυρισμό μόλις κονιορτοποιείται ο προηγούμενος.
Μια επισκόπηση της σωρείας των ανυπόστατων αιτιάσεων που
προβάλλονται απλώς και μόνο για να νομιμοποιηθεί εκ των υστέρων και να
διαιωνιστεί η δίωξη της κάνναβης και των χρηστών της, οδηγεί στο
συμπέρασμα ότι τρομοκρατική κινδυνολογία που καλλιεργείται από τους
“σταυροφόρους” της απαγόρευσης και της καταστολής, ουσιαστικά
εξαντλείται στη στερεότυπη επανάληψη ορισμένων ψευδολογημάτων ή
ανυπόστατων ισχυρισμών, σύμφωνα με τους οποίους η χρήση της
κάνναβης:
1. “Προκαλεί” τοξικομανία
2. “Αποτελεί” προστάδιο της χρήσης της ηρωίνης
3. “Συνεπιφέρει” εγκεφαλικές βλάβες
4. “Προκαλεί” βλάβες στα χρωματοσώματα,
5. “Αποδυναμώνει” την άμυνα του οργανισμού
6. “Ελαττώνει” την τεστοστερόνη στο αίμα
62
7. “Προκαλεί” χασισική ψύχωση
8. “Πυροδοτεί” επιθετικές συμπεριφορές
9. “Μειώνει” την ικανότητα οδήγησης
Η ολοκλήρωση των διεθνώς αναγνωρισμένων επιστημονικών
μελετών που διεξάγονταν επί πολλά χρόνια σε χρόνιους χρήστες κάνναβης
στη Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα, αποτέλεσαν σημαντικό
πλήγμα κατά ευφάνταστων “σταυροφόρων” της καταστολής, το οποίο
καθόλου δεν περιόρισε τη μυθοπλαστική τους παραγωγή. [175]
Το γεγονός ότι οι υποστηρικτές της απαγόρευσης παραμένουν
απτόητοι κι ανυποχώρητοι μπροστά στη συνεχή δημοσιοποίηση των
πορισμάτων των επιστημονικών ερευνών που κονιορτοποιούν τους άλλοτε
ανεκδοτολογικούς κι άλλοτε ανεδαφικούς ισχυρισμούς τους, αποδεικνύει
απλώς ή ότι διαθέτουν ανεξάντλητα αποθέματα φαντασίας και έμμονων
ιδεών που κυριαρχούνται από την τρομολαγνεία ή ότι η “αντιναρκωτική”
σωτηριολογία αποτελεί μια -δυστυχώς ακόμη- ανθούσα επιχείρηση που
μπορεί να διασφαλίζει στους μετόχους της κάποια κοινωνική “καριέρα.” Και
σε ορισμένους, όχι μόνον αυτή…
1. Η κάνναβη “προκαλεί” τοξικομανία
Παρ’ όλο που διαψεύδονται συνεχώς από την ιστορική πείρα και τη
σύγχρονη επιστημονική έρευνα, οι θιασώτες της απαγόρευσης επιμένουν
να αναμασούν το ψευδολόγημα ότι η κάνναβη προκαλεί τοξικομανία,
πράγμα που σημαίνει πρωτίστως σωματική εξάρτηση, αν φυσικά αυτοί οι
όροι εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους. [176]
Η χρήση της κάνναβη δεν προκαλεί σωματική εξάρτηση και η
διακοπή της λήψης της δεν ακολουθείται από την εκδήλωση στερητικών
συμπτωμάτων [177] και συνεπώς “η THC δεν είναι ναρκωτικό”.[178]
Το 1953 οι καθηγητές L. Thompson και R. Proctor συνόψισαν τη
θέση της τεράστιας πλειοψηφίας του ιατρικού σώματος, στην
κατηγορηματική διαβεβαίωση ότι “η κάνναβη δεν προκαλεί σωματική ή
ψυχική εξάρτηση και η διακοπή της λήψης της δε συνοδεύεται από
στερητικά συμπτώματα.” [179]
“Η απάντηση στο ερώτημα αν η κάνναβη προκαλεί φυσική εξάρτηση
είναι ένα ξερό “όχι”. Καμιά φυσική εξάρτηση του τύπου των
οπιούχων δεν παρατηρείται στον χρήστη της κάνναβης”, δηλώνει
κατηγορηματικά ο Stephen Szara του National Institute on Drug
Abuse των ΗΠΑ, το 1976. [180]
Το γεγονός ότι η κάνναβη δεν προκαλεί εξάρτηση καθίσταται
εμφανές κι από τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην
αντιμετώπιση της “εξάρτησης από κάνναβη” στα πανεπιστημιακά
συγγράμματα και εγχειρίδια για την “αντιμετώπισή και θεραπεία των
63
εξαρτήσεων” που διδάσκονται στις ιατρικές σχολές των ΗΠΑ και έχουν
διεθνή αναγνώριση στον ιατρικό κόσμο. [181]
Ιδιαίτερα εύγλωττα και χαρακτηριστικά απ’ αυτή την άποψη είναι τα
αποτελέσματα της έρευνας που έγινε σε τακτικούς χρήστες κάνναβης και
καπνού από την Κυβερνητική Επιτροπή του Καναδά που συνέταξε την
Εκθεση για τη Μη-Ιατρική Χρήση των Φαρμάκων:
“Oταν ρωτήθηκαν αν θα προτιμούσαν να διακόψουν τη χρήση της
κάνναβης ή του καπνού στην περίπτωση που θα ήταν αναγκασμένοι
να κάνουν επιλέξουν το ένα ή το άλλο, όλοι απάντησαν ότι θα
σταματούσαν τη χρήση του καπνού. Οταν όμως τους ζητήθηκε να
εφαρμόσουν στην πράξη την εκλογή τους, σε διάστημα μιας μόνο
μέρας όλοι προτίμησαν να σταματήσουν την κάνναβη, επειδή δεν
μπορούσαν να ξεπεράσουν τις σοβαρές ενοχλήσεις από τη στέρηση
του καπνού. Ανάλογα αποτελέσματα είχε και η σύγκριση της
κάνναβης με το αλκοόλ”.[182]
Ωστόσο, στην ιατρική βιβλιογραφία υπάρχουν ορισμένες αναφορές
περιπτώσεων ανάπτυξης ανοχής και εμφάνισης ενός ήπιου στερητικού
συνδρόμου, αλλά μόνον σε άτομα που παίρνουν μεγάλες δόσεις
συνθετικής THC υπό εργαστηριακές συνθήκες.
Ο καθηγητής J. Jaffe γράφει ότι: “‘Ενα στερητικό σύνδρομο
παρατηρήθηκε υπό εργαστηριακές συνθήκες σε εθελοντές που
έπαιρναν επί αρκετές εβδομάδες μεγάλες δόσεις Δ9-THC κάθε 4 ώρες
(μέγιστη ημερήσια δόση 210 mg)[183]. Στα συμπτώματα αυτού του
συνδρόμου περιλαμβάνονται ένα αίσθημα κούρασης, νευρικότητα,
ανορεξία, απώλεια βάρους, διαταραχές του ύπνου, κ.α. Το σύνδρομο
είναι σχετικά ήπιο, αρχίζει λίγες ώρες μετά τη διακοπή και διαρκεί 4 -
5 μέρες.”[184]
Από επιστημονική άποψη είναι ανεπίτρεπτος κάθε παραλληλισμός
ανάμεσα στη λήψη μικρών ή μέτριων δόσεων φυσικής κάνναβης για
ευφορικούς σκοπούς και στην πειραματική χορήγηση υπερβολικά μεγάλων
δόσεων συνθετικής THC για ερευνητικούς λόγους, γιατί μεταξύ τους
υπάρχουν τεράστιες ποιοτικές διαφορές ως προς το είδος και την ποιότητα
της ουσίας, τις συνθήκες, το σκοπό της λήψης και την ψυχολογική
κατάσταση του χρήστη, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα
αποτελέσματα της δράσης της.
Στην πρώτη περίπτωση, ένα άτομο χρησιμοποιεί φυσική μαριχουάνα
που περιέχει τουλάχιστον 400 χημικές ενώσεις και περισσότερα από
60 κανναβινοειδή τα οποία αλληλοεπιδρούν θετικά μεταξύ τους
(δηλαδή αλληλοδεσμευτικά), καταναλώνει μικρές ή μέτριες δόσεις,
σ’ ένα συνήθως οικείο καθημερινό περιβάλλον με σκοπό να βιώσει
ευχαρίστηση. Στη δεύτερη περίπτωση ένα άτομο που ενεργεί ως
πειραματικό υποκείμενο, παίρνει υπό ιατρική παρακολούθηση σ’ ένα
άξενο περιβάλλον μεγάλες δόσεις συνθετικής THC (με μέγιστη
64
ημερήσια δόση 210 mg THC που αντιστοιχεί σε 40 τσιγάρα φυσικής
μαριχουάνας), με σκοπό να διερευνηθούν οι σωματικές και ψυχικές
του αντιδράσεις.
Αλλά η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, παραβλέποντας αυτές τις
ουσιώδεις διαφορές, πρόβαλε τις παρατηρήσεις από την εργαστηριακή
χορήγηση πολύ μεγάλων δόσεων της THC στην εντελώς διαφορετική
κατάσταση της συνήθους καθημερινής χρήσης της κάνναβης, και
διαμόρφωσε τη διαγνωστική κατηγορία της “Εξάρτησης από την κάνναβη”
που καταχώρησε στον “Οδηγό Διαγνωστικών Κριτηρίων DSM-3″. [185]
Η κουραστική περιπλάνηση στην ογκώδη διεθνή επιστημονική
βιβλιογραφία που διαψεύδει κατηγορηματικά αυτό το “εφεύρημα”, μπορεί
να αποφευχθεί με την απλή παράθεση των διαπιστώσεων ορισμένων
Ελλήνων επιστημόνων που ασχολήθηκαν μ’ αυτό το θέμα,
υπογραμμίζοντας ότι παρά τις θεωρητικές τους παραδοχές, κανένας απ’
αυτούς δεν πήρε ποτέ δημόσια θέση όχι υπέρ της νομιμοποίησης της
κάνναβης αλλά ούτε καν υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης της:
Γ. Αγιουτάντης, καθηγητής ιατροδικαστικής: “Αντίθετα απ’ ότι
συμβαίνει με τα Οπιούχα, η παρατεταμένη χρήσις του χασίς δεν
παρουσιάζει σωματικό σύνδρομο από χρόνια δηλητηρίαση…”. [186]
Δ. Βαρώνος, καθηγητής φαρμακολογίας: “Ανθεκτικότης και
σωματική εξάρτησις φαίνεται ότι δεν αναπτύσσονται εκ της χρήσεως
της ινδικής καννάβεως -χασίς, μαριχουάνα.” [187]
Α. Κουτσελίνης, καθηγητής ιατροδικαστικής: “Γεγονός παραμένει ότι
η μαριχουάνα δεν είναι ναρκωτικόν ως τα κλασικώς
παραδεδεγμένα… Δεν είναι διεγερτικόν, καταπραϋντικόν,
ηρεμιστικόν, ναρκωτικόν ή ψευδαισθησιογόνον. Η λέξις ευφορικόν
ίσως προσεγγίζει περισσότερον. Δεν οδηγεί αναμφισβητήτως εις
εθισμόν (addiction).” [188]
Γ. Λογαράς, καθηγητής φαρμακολογίας: “Ο οργανισμός δεν φαίνεται
να εθίζεται εις αυτό [το χασίς] διότι η δόσις αυτού δεν χρειάζεται να
αυξηθή. Ούτε σωματική εξάρτησις παρατηρείται οία επί των
τοξικομανιογόνων φαρμάκων, ήτοι δεν παρατηρείται σύνδρομον
στερήσεως.” [189]
Μ. Μαρσέλος, καθηγητής φαρμακολογίας: “Η μακροχρόνια λήψη
κανναβινοειδών δεν έχει συσχετιστεί με την εγκατάσταση σωματικής
εξάρτησης.” [190]
Κ. Στεφανής, καθηγητής ψυχιατρικής: “Η κάνναβη δεν δημιουργεί
βιολογική εξάρτηση.” [191]
Α. Δαβαρούκας και Γ. Σουρέτης, γενικοί αρχίατροι: “(Το χασίς) δεν
δημιουργεί εθισμό… δεν αναπτύσσει σωματική εξάρτηση.” [192]
65
2. Η κάνναβη “είναι” προστάδιο της ηρωίνης
Το μοναδικό εχέγγυο της αξιοπιστίας του ευφυολογήματος των
υπέρμαχων της καταστολής ότι η χρήση της κάνναβης αποτελεί
“προστάδιο” της χρήσης άλλων σκληρών ναρκωτικών, έγκειται απλώς και
μόνο στο ότι… διατυπώνεται. Οι πολυάριθμες Εκθέσεις κρατικών
επιστημονικών οργανισμών και κυβερνητικών επιτροπών από διάφορες
χώρες [193] και όλες οι σχετικές έρευνες που η σοβαρότητά τους δεν
αμφισβητήθηκε από τον επιστημονικό κόσμο, διαψεύδουν κατηγορηματικά
την ανυπόληπτη και ανυπόστατη “θεωρία της κλιμάκωσης”.
Ηδη από το 1952, έρευνες μεταξύ των ηρωινομανών στο Σικάγο,
έδειξαν ότι μόνο 11% απ’ αυτούς είχε στο ιστορικό του χρήση
μαριχουάνας. Την ίδια περίοδο, δυο μεγάλες έρευνες στην πόλη της Ν.
Υόρκης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι “δεν υπάρχει αιτιολογική σχέση
ανάμεσα στη χρήση της μαριχουάνας και τη χρήση της ηρωίνης.”[194]
“Δεν υπάρχει καμιά απολύτως ένδειξη ότι η χρήση της μαριχουάνας
οδηγεί στη χρήση ηρωίνης”, διαπιστώνουν οι ερευνητές Ν. Zinberg
και A. Weil. [195]
“Η χρήση της κάνναβης και η χρήση της ηρωίνης δεν έχουν καμιά
σχέση μεταξύ τους”, διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ο W.
Patton.[196]
“Δεν υπάρχει καμιά απολύτως ένδειξη ότι η χρήση της μαριχουάνας
αποτελεί προστάδιο για τη χρήση άλλων επικίνδυνων ουσιών”,
αποφαίνεται ο L. Grinspo
jimputrid είπε
ο L. Grinspoon, καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική
Σχολή του Harvard και διεθνώς αναγνωρισμένος ειδικός για θέματα
σχετικά με τη μαριχουάνα και τις ιατρικές της χρήσεις. [197]
“Μερικοί άνθρωποι πίστευαν ότι κατά κάποιο τρόπο η χρήση της
μαριχουάνας οδηγούσε σε οπιομανία. Αν αυτό σημαίνει ότι -κατά μία
φαρμακευτική ή οργανική έννοια- η χρήση της κάνναβης προκαλεί
αργότερα την ανάγκη της χρήσης ηρωίνης, τότε η άποψη αυτή είναι
λανθασμένη”, διασαφηνίζει ο J. Jaffe, καθηγητής της ψυχιατρικής,
σύμβουλος για τα ναρκωτικά δυο Αμερικάνων προέδρων (Nixon και
Ford) και γνωστός ως “πάπας των ναρκωτικών” στις ΗΠΑ.[198]
Αλλά δεν είναι μόνο οι επιστήμονες που διαβεβαιώνουν
κατηγορηματικά ότι η κάνναβη δεν αποτελεί προστάδιο για τη χρήση
άλλων εξαρτησιογόνων ουσιών. Το ίδιο αναγκάζονται να ομολογήσουν και
οι ευαγγελιστές της απαγόρευσής της, όταν δεν μονολογούν απέναντι σ’
ένα ανυποψίαστο κοινό αλλά λογοδοτούν μπροστά σε ειδικούς ή
ενημερωμένους πολιτικούς. Για του λόγου το αληθές, παρατίθεται ένα
αποκαλυπτικό απόσπασμα από το διάλογο μεταξύ του John Dingel,
βουλευτή της πολιτείας Michigan και του Harry Anslinger, διευθυντή του
Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών, σε μια απ’ τις καταθέσεις του
τελευταίου στις ακροάσεις της Βουλής των Αντιπροσώπων:
66
John Dingel: Αναρωτιέμαι αν οι χρήστες της μαριχουάνας
οδηγούνται στη χρήση ηρωίνης, οπίου ή κοκαΐνης;
Harry Anslinger: Οχι, κύριε. Ποτέ δεν άκουσα για μια τέτοια
περίπτωση. Οι χρήστες της μαριχουάνας δεν ακολουθούν αυτό το
δρόμο.[199]
Η χρήση της κάνναβης όχι μόνο δεν αποτελεί “προστάδιο της
ηρωίνης” αλλά αντιθέτως, ήδη δοκιμάζεται με ενθαρρυντικά αποτελέσματα
και τελικά ίσως αποδειχθεί χρήσιμη στην προσπάθεια απεξάρτησης των
ατόμων που είναι εξαρτημένα από άλλες τοξικές ουσίες:
“Υπό ερευνητών τινών υπεστηρίχθη προσέτι ότι είναι δυνατόν η
χρήσις της μαριχουάνας να οδηγήση αργότερον και εις την χρήσιν
ετέρων ναρκωτικών. Εν τοιούτον ενδεχόμενον δεν φαίνεται, μέχρι
στιγμής τουλάχιστον, δυνατόν’ το αντίθετον δε, ήτοι η εκτροπή εξ’
ετέρων ναρκωτικών εις την μαριχουάνα, εάν συνέβαινε, θα ηδύνατο
να θεωρηθή ευτυχής κατά το μάλλον ή ήττον έκβασις, εάν δηλονότι
κατά την θεραπείαν μιας ετέρας τοξικομανίας (ως της ηρωίνης)
επετυγχάνετο η εκτροπή του ασθενούς προς την μαριχουάνα”,
διαπίστωνε ήδη από το 1971, ο τότε υφηγητής και νυν καθηγητής
της ιατροδικαστικής Α. Κουτσελίνης, o οποίος αντιφάσκοντας με τις
ίδιες του διαπιστώσεις, υπεραμύνθηκε των κατασταλτικών
νομοθεσιών της περιόδου 1981-1993. [200]
3. Η κάνναβη “προκαλεί” εγκεφαλικές βλάβες
O τρίτος κατά σειρά προσφιλής ισχυρισμός εκείνων που επενδύουν
στο χρηματιστήριο της απαγόρευσης της κάνναβης, είναι το σκοπίμως
κατασκευασμένο και συντηρούμενο μύθευμα ότι η χρήση της προκαλεί
“διάφορες οργανικές βλάβες και κυρίως ατροφία του εγκεφάλου.”
Ο εν λόγω ισχυρισμός άρχισε να προβάλλεται μετά τη δημοσίευση
μιας εργασίας του A. Campbell και των συνεργατών του στο ιατρικό
περιοδικό Lancet, το Νοέμβριο του 1971, σύμφωνα με την οποία “τα
εγκεφαλογραφήματα 10 τακτικών καταναλωτών μεγάλων ποσοτήτων
μαριχουάνας απέδειξαν την ύπαρξη εγκεφαλικής ατροφίας”[201]. Και με
πυρήνα αυτό το δημοσίευμα, αναπτύχθηκε μια εντυπωσιακή
ψευτοεπιστημονική παραφιλολογία, παρά το γεγονός ότι η εργασία του
Campbell δέχτηκε σκληρές κριτικές και απορρίφθηκε από τη διεθνή
επιστημονική κοινότητα ως “στερούμενη σημασίας.” [202]
Ο καθηγητής L. Grinspoon άσκησε αυστηρή κριτική στην εργασία
του A. Cambell και τεκμηρίωσε την πλήρη αναξιοπιστία της, γράφοντας
μεταξύ άλλων:
“Και τα δέκα άτομα (τακτικοί χρήστες κάνναβης που επέλεξε ο
Campbell) ήταν ψυχιατρικοί ασθενείς, και δεν έγινε καμιά συγκριτική
μελέτη ανάμεσα σ’ αυτούς και σε άλλους ψυχιατρικούς ασθενείς που
δεν χρησιμοποιούσαν κάνναβη. Τουλάχιστον ένας -ίσως και δυο- απ’
67
αυτούς ήταν επιληπτικοί, αρκετοί υπέφεραν από κακώσεις στον
εγκέφαλο, ένας ήταν διανοητικά καθυστερημένος, και πέντε περίπου
είχαν διαγνωστεί ως σχιζοφρενείς. Ολοι είχαν κάνει χρήση LSD, οι
περισσότεροι είχαν χρησιμοποιήσει αμφεταμίνες, και λίγοι έκαναν
μεγάλη χρήση οπιοειδών, βαρβιτουρικών και ηρεμιστικών. Δεν
πάρθηκε υπόψη ο πιθανός ρόλος του αλκοόλ, που ως γνωστό είναι
νευροτοξικό (δηλ. προκαλεί εγκεφαλικές βλάβες). Η ιδιομορφία
αυτού του δείγματος και η απουσία ελέγχων, καθιστούν τα
πορίσματα του Campbell άνευ αξίας. Ισως θα ήταν χρήσιμο να
υπάρξουν μελλοντικά ελεγχόμενες έρευνες για την κάνναβη και τις
εγκεφαλικές βλάβες, αλλά υπάρχουν μηδαμινοί λόγοι να αναμένει
κανείς ότι θα μπορούσε να ανακαλυφθεί οποιαδήποτε σχέση (μεταξύ
κάνναβης και εγκεφαλικών βλαβών). Σε μια ελεγχόμενη αναδρομική
μελέτη σε χρόνιους χρήστες κάνναβης στην Ελλάδα με
εγκεφαλογραφική εξέταση, δεν εντοπίστηκε οποιαδήποτε ένδειξη
εγκεφαλικής ατροφίας”.[203]
Το ίδιο απορριπτική απέναντι στην ανακοίνωση του Campbell είναι
και η κριτική του καθηγητή J. Jaffe, που διαβεβαιώνει κατηγορηματικά ότι:
“Εγιναν έρευνες που ήταν καλά ελεγμένες από μεθοδολογική
άποψη… αλλά σε καμιά περίπτωση δεν βρέθηκε ο τύπος της
ατροφίας του εγκεφάλου που είχε ανακοινωθεί αρχικά και δεν έχουν
διαπιστωθεί κάποιες μόνιμες εγκεφαλικές ανωμαλίες”. [204]
Και όχι μόνο δεν βρέθηκε η παραμικρή ένδειξη ατροφίας του
εγκεφάλου, αλλά επιπλέον, πολλές μελέτες μεγάλης κλίμακας σε
Αμερικανούς φοιτητές “δεν βρήκαν καμιά ένδειξη ότι οι τακτικοί χρήστες
της κάνναβης έχουν λιγότερες ακαδημαϊκές επιτυχίες από τους μη-
χρήστες”. [205]
4. Η κάνναβη “προκαλεί” βλάβες στα χρωμοσώματα
Στο ίδιο επίπεδο σοβαρότητας με το επιστημονικό ανέκδοτο της
εγκεφαλικής ατροφίας που κατασκεύασαν οι θιασώτες της καταστολής,
βρίσκεται και ο ισχυρισμός τους ότι η χρήση της κάνναβης “προκαλεί
αρνητικές επιδράσεις στα χρωμοσώματα”, που άρχισε να διατυπώνεται το
1972, μετά τη δημοσίευση μιας “εργασίας” του M. Stenchever και των
συνεργατών του, σύμφωνα με την οποία υπό την επίδραση της
μαριχουάνας “διασπώνται τα χρωμοσώματα των λευκών αιμοσφαιρίων.”
[206]
Τα πορίσματα αυτής της εργασίας διαψεύστηκαν πλήρως από τις
τρεις πολύχρονες μελέτες που έγιναν στη Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και
την Ελλάδα, και η ανυποληψία της αποδείχτηκε με αδιαμφισβήτητο τρόπο
από όλες τις συστηματικές έρευνες που έγιναν μετά και απ’ αφορμή τη
δημοσίευση της.
68
O καθηγητής S. Matsuyama διαβεβαιώνει ότι “όλα τα διαθέσιμα
στοιχεία δεν δείχνουν καμιά ένδειξη για χρωμοσωμικές βλάβες ως
αποτέλεσμα της χρήσης της μαριχουάνας.” [207]
O καθηγητής J. Jaffe διαπιστώνει ότι “όλες οι σύγχρονες έρευνες,
τόσο σε ανθρώπους όσο και σε ζώα, δεν έδειξαν χρωμοσωμικές
αλλαγές που να σχετίζονται με τη χρήση της μαριχουάνας.” [208]
Και
O καθηγητής L. Grinspoon βεβαιώνει τους χρήστες της μαριχουάνας
ότι “έχουν ελάχιστους λόγους να στεναχωριούνται για γενετικές
βλάβες.” [209]
5. Η κάνναβη “εξασθενεί” την άμυνα του οργανισμού
Ο ισχυρισμός ότι η χρήση της κάνναβης εξασθενεί την ανοσολογική
αντίδραση, υποστηρίχτηκε το 1973 από τον G. Nahas _ με άρθρο του
στους Times της Ν. Υόρκης [210], και εν συνεχεία διαψεύστηκε πλήρως
από όλες τις σχετικές έρευνες, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρ ίζει η μελέτη του
S. White και των συνεργατών του (1975) και η συστηματική ερευνητική
εργασία των J. Silverstein και P. Lessin του πανεπιστημίου του Λος
‘Αντζελες που απέδειξαν ότι “η χρήση της κάνναβης δεν εξασθενεί την
ανοσολογική αντίδραση”[211], πράγμα που επιβεβαιώθηκε και από τις
προαναφερόμενες μελέτες στη Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα.
[212]
Με βάση αυτά, το National Institute on Drug Abuse (NIDA) και το
Υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ, κατέληξαν στη διαπίστωση ότι:
“Mέχρι τώρα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι καταναλωτές
μαριχουάνας είναι πιο ευπρόσβλητοι από ασθένειες, όπως οι ιώσεις
και ο καρκίνος, που όπως είναι γνωστό συνδέονται με τη μειωμένη
παραγωγή κυττάρων Τ.” [213]
6. Η κάνναβη “μειώνει” την τεστοστερόνη
Ο ισχυρισμός ότι η κάνναβη προκαλεί μείωση της τεστοστερόνης στο
αίμα των καταναλωτών της προβλήθηκε το 1974 από τον R. Kolodny ο
οποίος σε δημοσίευμά του στο ιατρικό περιοδικό “New England Journal of
Medicine” υποστήριξε ότι:
“H εξέταση του επιπέδου της τεστοστερόνης στο αίμα 20 χρηστών
μαριχουάνας που κατανάλωναν 10 και πλέον τσιγάρα την εβδομάδα,
έδειξε ότι ήταν χαμηλότερο από το επίπεδο της τεστοστερόνης στους
μη-καταναλωτές… (Κι ότι επιπροσθέτως) 6 χρήστες παρουσίαζαν
μικρότερο αριθμό σπερματοζωαρίων από τους μη-καταναλωτές και 2
παραπονέθηκαν για την εμφάνιση σεξουαλικής ανικανότητας που για
τον ένα απ’ αυτούς εξαλείφτηκε μόλις σταμάτησε να καπνίζει
μαριχουάνα.”[214]
69
Η ανακοίνωση δεν προσδιόριζε τα επίπεδα της τεστοστερόνης στο
αίμα των καταναλωτών πριν από τη χρήση της κάνναβης ώστε να υπάρχει
δυνατότητα σύγκρισης και εξαγωγής συμπερασμάτων. Συνεπώς έθετε η
ίδια σε αμφισβήτηση της αξιοπιστία της ευθύς εξ’ αρχής [215]. Επτά μήνες
αργότερα, το ίδιο περιοδικό δημοσίευσε μελέτη του J. Mendelson ο οποίος:
“Εξέτασε 27 καταναλωτές μαριχουάνας (από τους οποίους 12
κατανάλωναν 1-5 τσιγάρα την ημέρα και οι υπόλοιποι 15 από 1-8
τσιγάρα την ημέρα). Το επίπεδο της τεστοστερόνης στο αίμα τους
μετρήθηκε πριν από την έναρξη και μετά το πέρας του πειράματος
που διάρκεσε 3 εβδομάδες. Και διαπιστώθηκε αφ’ ενός ότι οι τιμές
της τεστοστερόνης δεν είχαν διαφοροποιηθεί και αφ’ ετέρου ότι δεν
υπήρχαν διαφορές ανάμεσα στα διάφορα επίπεδα της χρήσης”. [216]
Το 1976, ο ισχυρισμός του R. Kolodny διαψεύστηκε από τη μελέτη
του W. Coggins στην Κόστα Ρίκα που σύγκρινε τα επίπεδα της
τεστοστερόνης στο αίμα 38 ατόμων που κάπνιζαν κατά μέσο όρο 9,6
τσιγάρα την ημέρα επί 17 χρόνια και 38 μη-καταναλωτών, χωρίς να
διαπιστώσει καμιά διαφορά τόσο μεταξύ των δυο ομάδων όσο και μεταξύ
των διαφόρων επιπέδων χρήσης.[217]
Και το 1977, το National Institute on Drug Abuse, στην 6η ετήσια
αναφορά του Υπουργείου υγείας προς το Αμερικάνικο Κογκρέσο,
αποτιμώντας το σύνολο των σχετικών εργασιών, κατέληξε στο
συμπέρασμα ότι:
“Είναι αμφίβολη η βιολογική σημασία των αλλοιώσεων του επιπέδου
της τεστοστερόνης. Αυτά τα αποτελέσματα μπορεί να έχουν κάποια
αξία για τα άτομα που ήδη παρουσιάζουν μείωση της γονιμότητας ή
δυσλειτουργία του ενδοκρινούς συστήματος, αλλά δεν έχουν καμιά
αξία για τα φυσιολογικά άτομα. Εξάλλου, πρόσφατες έρευνες
απέδειξαν ότι οι τακτικοί καταναλωτές αλκοόλ μπορούν να
παρουσιάσουν μείωση του επιπέδου της τεστοστερόνης, κι αυτό
καθιστά δύσκολη τη διάκριση των αποτελεσμάτων της κάνναβης από
εκείνα του αλκοόλ, δεδομένου ότι αυτές οι δυο ουσίες
χρησιμοποιούνται συχνά από το ίδια άτομα.” [218]
7. Η κάνναβη “προκαλεί” χασισική ψύχωση
Ο ισχυρισμός ότι η χρήση της κάνναβης προκαλεί χασισική ψύχωση,
υποστηρίχτηκε το 1957 από τον Μαροκινό ψυχίατρο Benabud και
απορρίφθηκε ως αβάσιμος όταν ύστερα από πρoσεκτική μελέτη διότι
“αποδείχτηκε ότι δεν επρόκειτο για μόνιμες ψυχώσεις αλλά για παροδικές
τοξινώσεις που οφείλονταν σε τεράστιες δόσεις χασίς, 20 -30 πίπες kif, και
σε μερικές περιπτώσεις προκαλούνταν ή επιδεινώνονταν από τον
υποσιτισμό ή τις μολυσματικές αρρώστιες.” [219]
Η υπόθεση αυτή απορρίφτηκε επίσης στις Εκθέσεις των
επιστημονικών επιτροπών που συγκρότησαν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και
του Καναδά [220], από τις πολύχρονες μελέτες σε χρόνιους χρήστες χασίς
70
που έγιναν στην Τζαμάικα, την Κόστα Ρίκα και την Ελλάδα υπό την αιγίδα
της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας [221], και από το σύνολο σχεδόν των
επιστημόνων που τη διερεύνησαν.
Κι όπως παρατηρεί ο G. Arnao, πολλοί απ’ αυτούς τους επιστήμονες
(όπως οι Fort, Grinspoon, Murphy, κ.α.) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι:
“H χρήση της κάνναβης όχι μόνο δεν προκαλεί ψύχωση, αλλ’ ότι,
αντίθετα, είναι πιθανόν να καλύπτει και να επανορθώνει ορισμένες
παθολογικές ψυχικές καταστάσεις και να αμβλύνει τα πιο εμφανή
συμπτώματα σε ορισμένα άτομα…” [222]
8. Η κάνναβη “παράγει” επιθετικότητα
Η άποψη ότι “η χρήση της μαριχουάνας προκαλεί βίαιες και
επιθετικές συμπεριφορικές εκδηλώσεις”, δεν χρειάζεται καν σχόλια, γιατί
είναι προφανές ότι απευθύνεται σε αδαείς και προέρχετ αι είτε από αφελείς
που δικαιολογημένα μπορούν να λένε ό,τι θέλουν είτε από γνώστες της
πραγματικότητας που τη διαστρέφουν σκοπίμως προκειμένου να
εξυπηρετήσουν ορισμένες πολιτικές και οικονομικές σκοπιμότητες.
Σε πλήρη αντίθεση με το νόμιμο αλκοόλ που αποδεδειγμένα
ενδυναμώνει την καταστροφική επιθετικότητα των καταναλωτών του, αν
ληφθεί υπόψη ότι υπό την επίδραση του τελείται το 50% των
ανθρωποκτονιών και το 25% των αυτοκτονιών που συμβαίνουν κάθε
χρόνο στις ΗΠΑ (όπου δολοφονούνται και αυτοκτονούν 11.700 άνθρωποι
ετησίως) [223] και το 50% των αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων που
γίνονται διεθνώς, η χρήση της παράνομης κάνναβης όχι μόνο δεν προάγει
τη βία και την επιθετικότητα αλλά τουναντίον την καταστέλλει ή την
αποδυναμώνει δραστικά.
Γι’ αυτό και δικαίως “τα περισσότερα εργαστηριακά πειράματα
αποκάλυψαν ότι κατά τη διάρκεια της τοξίνωσης η επιθετικότητα
ελαττώνεται και οι περισσότερες ενδείξεις κατατείνουν στο ότι η
κάνναβη δεν οδηγεί σε βία, ενώ αντιθέτως η μέθη από το αλκοόλ
συχνότατα προάγει και ενισχύει τη βίαιη συμπεριφορά.” [224]
9. H κάνναβη “συνιστά” απειλή για την οδήγηση
Παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς των υποστηρικτών της
απαγόρευσης της κάνναβης, η χρήση της δεν συνιστά υπολογίσιμη απειλή
για την ασφάλεια της κυκλοφορίας ή τουλάχιστον ενέχει λιγότερους
κινδύνους από το αλκοόλ.
Το 1969, ο Crancer και οι συνεργάτες του έκαναν σύγκριση των
επιδράσεων της μαριχουάνας και του αλκοόλ σε άτομα που υποβλήθηκαν
στο τεστ του “προσομοιωτή οδήγησης”, και διαπίστωσαν ότι οι
καταναλωτές αλκοόλ έκαναν πολύ περισσότερα σφάλματα στην οδήγηση
απ’ τους καταναλωτές κάνναβης (που σφάλματά τους ήταν ελαφρώς
περισσότερα απ’ αυτά της ομάδας ελέγχου), και ότι οι χρήστες της
κάνναβης είχαν την τάση να οδηγούν πιο αργά από τις άλλες ομάδες.
71
“Οι αλλαγές στην αντίληψη του χρόνου και του χώρου που βιώνουν
οι χρήστες της κάνναβης, τους οδηγεί σε μια διαφορετική αίσθηση
της ταχύτητας που γενικά έχει ως αποτέλεσμα να οδηγούν με πιο
χαμηλή ταχύτητα.”[225]
Ο Weil και οι συνεργάτες του μελέτησαν τα αποτελέσματα από τη
χρήση της κάνναβης στους έμπειρους και τους άπειρους καταναλωτές της
και συμπέρανε ότι η ικανότητα οδήγησης των έμπειρων χρηστών μειώνεται
λιγότερο από την ικανότητα οδήγησης των άπειρων χρηστών. [226]
Σε έρευνα που έκανε για λογαριασμό της Κυβερνητικής Επιτροπής
του Καναδά, ο Kielholz ερεύνησε το ίδιο πράγμα σε άτομα που τους
χορηγήθηκαν 24-31 mg συνθετικής THC [227] και διαπίστωσε “ανεπαρκή
προσαρμογή σε καταστάσεις που μεταβάλλονται συνεχώς.”[228]
Oι Hansteen, Miller, Lonero, Reid και Jones, ενεργώντας κι αυτοί για
λογαριασμό της Kυβερνητικής Eπιτροπής του Καναδά, ερεύνησαν την
επίδραση της κάνναβης, του αλκοόλ και του συνδυασμού κάνναβης και
αλκοόλ, σε συνθήκες οδήγηση που μοιάζουν πολύ με τις πραγματικές.
[229]
1) Σύγκριση κάνναβης και αλκοόλ: Οι εθελοντές
διαιρέθηκαν σε 3 ομάδες και χορηγήθηκε στην 1η ομάδα
μέτρια δόση κάνναβης ισοδύναμη με 1,4 mg THC, στη 2η
ομάδα ισχυρή δόση κάνναβης ισοδύναμη με 5,9 mg THC
[230], και στην 3η ομάδα μέτρια δόση αλκοόλ αντίστοιχη με
αλκοολαιμία 0,07% [231]. Η ομάδα ελέγχου αποτελούνταν
από άτομα απολύτως ελεύθερα αλκοόλ και κάνναβης. Μετά
την εκδήλωση συμπτωμάτων της δράσης των ουσιών, οι
εθελοντές υποβλήθηκαν σε τεστ οδήγησης με υποχρεωτική
διαδρομή και υποχρεωτική ταχύτητα, με τα παρακάτω
αποτελέσματα:
α) Αριθμός σφαλμάτων: Οι καταναλωτές μέτριας δόσης αλκοόλ
έκαναν 32% περισσότερα σφάλματα από την ομάδα ελέγχου. Oι
καταναλωτές ισχυρής δόσης κάνναβης 27% περισσότερα. Και οι
καταναλωτές μέτριας δόσης κάνναβης δεν παρουσίασαν καμιά
διαφορά από την ομάδα ελέγχου
β} Δοκιμασία ταχύτητας: Oι καταναλωτές μέτριας δόσης αλκοόλ
ανέπτυξαν μεγαλύτερη ταχύτητα από την ομάδα ελέγχου. Οι
καταναλωτές ισχυρής δόσης κάνναβης λίγο μικρότερη. Και οι
καταναλωτές μέτριας δόσης κάνναβης πολύ μικρότερη.
γ) Ασυνέργια κινήσεων: Οι καταναλωτές μέτριας δόσης αλκοόλ 2.7,
οι καταναλωτές ισχυρής δόσης κάνναβης 2.2, οι καταναλωτές
μέτριας δόσης κάνναβης 1.9 και η ομάδα ελέγχου 1.7
2) Σύγκριση κάνναβης, αλκοόλ και κάνναβης συν αλκοόλ: Οι
εθελοντές διαιρέθηκαν σε 5 ομάδες. Στην 1η ομάδα χορηγήθηκε
72
ισχυρή δόση κάνναβης ισοδύναμη με 6,8 mg THC. Στη 2η ομάδα,
μέτρια δόση κάνναβης ισοδύναμη με 1,6 mg THC. Στην 3η ομάδα,
ισχυρή δόση αλκοόλ, αντίστοιχη με αλκοολαιμία 0,07%. Στην 4η
ομάδα, μέτρια δόση αλκοόλ, αντίστοιχη με αλκοολαιμία 0,03%. Και
στην 5η ομάδα, μέτρια δόση αλκοόλ και μέτρια δόση κάνναβης.
Μετά την εκδήλωση των συμπτωμάτων τοξίνωσης, οι ομάδες
υποβλήθηκαν σε τεστ οδήγησης με υποχρεωτική διαδρομή και
υποχρεωτική ταχύτητα, με τα εξής αποτελέσματα:
α) Αριθμός σφαλμάτων σε απλή διαδρομή. Iσχυρή δόση αλκοόλ:
130. Μέτρια δόση αλκοόλ και κάνναβη: 105. Μέτρια δόση αλκοόλ:
95. Ισχυρή δόση κάνναβης: 90. Μέτρια δόση κάνναβης: 85. Ομάδα
ελέγχου: 75.
β) Αριθμός σφαλμάτων σε περίπλοκη διαδρομή. Μέτρια δόση αλκοόλ
και κάνναβη: 205. Iσχυρή δόση αλκοόλ: 195. Ισχυρή δόση
κάνναβης: 185. Μέτρια δόση κάνναβης: 160. Ομάδα ελέγχου: 160.
Μέτρια δόση αλκοόλ: 150.
γ) Χρόνος αντίδρασης. Μειώθηκε στις ομάδες ισχυρής δόσης αλκοόλ,
μέτριας δόσης αλκοόλ και μέτριας δόσης αλκοόλ & κάνναβης.
Παρέμεινε σταθερός στις ομάδες ισχυρής δόσης κάνναβης, μέτριας
δόσης κάνναβης και την ομάδα ελέγχου.
Κατά την επανάληψη των τεστ μετά από τρεις ώρες, δεν
καταγράφηκε καμιά διαφορά μεταξύ των εθελοντών και της ομάδας
ελέγχου.[232]
Ο Dott, ερευνώντας το θέμα για λογαριασμό της Αμερικανικής
κυβέρνησης, μελέτησε τη συμπεριφορά εθελοντών που υποβλήθηκαν σε
δοκιμασίες οδήγησης αφού προηγουμένως τους είχαν χορηγηθεί 11,2-22,5
mg συνθετικής THC από το στόμα και διαπίστωσε ότι όλοι τους ως οδηγοί
δεν ήταν διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση κάπως
επικίνδυνη, (π.χ. ένα προσπέρασμα), ενώ ο χρόνος αντίδρασής τους ήταν
μειωμένος. Οι Light και Keiper, επανέλαβαν το πείραμα με εθελοντές στους
οποίους χορηγήθηκε αλκοόλ (αλκοολαιμία 0,089%) και διαπίστωσαν ότι η
συμπεριφορά τους ήταν επιθετικότερη και ο χρόνος αντίδρασής τους ήταν
επίσης μειωμένος.
Ο Dott ερμηνεύοντας τα πορίσματα αυτών των δυο πειραμάτων των,
κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: “Τα άτομα που είναι υπό την
επίδραση της μαριχουάνας έχουν ελαττωμένη προσοχή, αλλά έχουν
την ικανότητα να επανορθώνουν αυτό το αποτέλεσμα σε περίπτωση
ανάγκης. Αντίθετα, τα άτομα που βρίσκονται υπό την επίδραση του
αλκοόλ είναι αδύνατο να το επανορθώσουν. Φαίνεται λοιπόν ότι για
την ασφάλεια της κυκλοφορίας, η τοξίνωση από αλκοόλ είναι πιο
επικίνδυνη από την τοξίνωση με μαριχουάνα.”[233]
73
Το 1972, η Κυβερνητική Επιτροπή του Καναδά, αφού ανέλυσε τα
πορίσματα των σχετικών μελετών που είχαν γίνει στις ΗΠΑ και τον
Καναδά, σε συνδυασμό με τα συμπεράσματα των ερευνών που έγιναν από
επιστημονικές ομάδες για λογαριασμό της, αποφάνθηκε ότι:
“Από τα πειράματα της Επιτροπής δεν αποδεικνύεται ότι η
μαριχουάνα επηρεάζει αρνητικά την ετοιμότητα ή το χρόνο
αντίδρασης… Φαίνεται πως η χρήση κάνναβης μπορεί να ελαττώσει
τις ικανότητες οδήγησης αλλά η ελάττωση αυτή φαίνεται πως
συνδέεται με την πείρα του ατόμου να οδηγεί “φτιαγμένος”…
Μολονότι είναι φανερό πως η οδήγηση σε κατάσταση τοξίνωσης είναι
επικίνδυνη και πρέπει να αποφεύγεται, ωστόσο δεν έχει αποδειχθεί
πως η χρήση της κάνναβης αυξάνει τους κινδύνους της οδήγηση, …
Κανένας δεν μπορεί να υποτιμήσει τους κινδύνους που κρύβει η
οδήγηση αυτοκινήτου ή αεροπλάνου σε κατάσταση τοξίνωσης από
οποιαδήποτε ουσία… Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας
για την κάνναβη. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Ποινικός Κώδικας
του Καναδά προβλέπει κυρώσεις για όσους οδηγούν με επικίνδυνο
τρόπο. Και κατά τη γνώμη μας, αυτό είναι αρκετό…”[234]
Ενώ το 1972 επίσης, η National Commission on Marihuana and Drug
Abuse των ΗΠΑ, τόνιζε στην Εκθεσή της:
“H Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παρ’ όλο που η
μαριχουάνα δεν μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα αβλαβής, η δημόσια
υγεία διατρέχει ελάχιστο κίνδυνο από την πειραματική ή περιοδική
χρήση της… Ο χειρισμός οχημάτων και επικίνδυνων οργάνων υπό
την επήρεια της μαριχουάνας -όπως και υπό την επήρεια του
αλκοόλ- συνιστά αδίκημα. Η κατάσταση τοξίνωσης από μαριχουάνα
δεν αποτελεί ελαφρυντικό ούτε επιφέρει μείωση της ικανότητας
καταλογισμού γι’ αυτόν που διαπράττει κάποια εγκληματική πράξη.
Καθένας είναι αστικώς υπεύθυνος για βλάβες σε βάρος προσώπων
και πραγμάτων που έγιναν υπό την επήρεια της μαριχουάνας.”[235]
74
VΙ. ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ
“Εχοντας συνταγογραφήσει την κάνναβη επί τριάντα χρόνια είμαι
πεπεισμένος ότι αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά φάρμακα που
διαθέτουμε.” (Dr. J. Reynolds, προσωπικός γιατρός της βασίλισσας
Βικτωρίας της Αγγλίας, Lancet, 1890)
“Aπό πλευράς τοξικότητας, τα παράγωγα της κάνναβης πρέπει να
θεωρούνται τα πιο ασφαλή από τα φάρμακα πλατιάς χρήσης.” (Εθνικό
Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, ΗΠΑ, 1971)
Η κάνναβη κατέχει ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην
παγκόσμια ιστορία της θεραπευτικής. Αφειδώς προσφερόμενη από τη
φύση, ατοξική, ασφαλής και με ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών,
χρησιμοποιείται απ’ όλους τους λαούς για την αντιμετώπιση πολλών
ψυχικών δυσλειτουργιών και σωματικών ασθενειών, πάνω από τρεις
χιλιάδες χρόνια.
“Η κάνναβη πέρασε στην ιατρική πρακτική πολλών χωρών και
χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η
ελονοσία, η διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο
βήχας, οι ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος” για περισσότερο από τρεις
χιλιάδες χρόνια. [236]
Από τον 16ο αιώνα η θεραπευτική πρακτική της δυτικής ιατρικής ήταν
δεμένη σχεδόν αποκλειστικά με το όπιο και τα παρασκευάσματά του. Μετά
τον 19ο αιώνα προστέθηκαν σ’ αυτά η κάνναβη και τα προϊόντα της. Και
μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η έννοια “ιατρικά θεραπευτικά
μέσα” σχεδόν εξαντλούνταν στα προϊόντα δύο φυτών: της οπιο-
παπαρούνας και της κάνναβης.
Η κάνναβη ανακαλύφθηκε από τη δυτική ιατρική κατά τον 19ο αιώνα
και έκτοτε κατείχε μια προνομιούχα θέση στο θεραπευτικό της οπλοστάσιο
μέχρι και το 1937 που εξοβελίστηκε από το θερ απευτικό πεδίο για λόγους
που δεν είχαν καμιά σχέση με την ιατρική ή τη θεραπεία.
Το 1839, ο W. B. O’ Shaughnessy, Βρετανός γιατρός, καθηγητής
στην Ιατρική Σχολή της Καλκούτας και σύμβουλος της ιατρικής υπηρεσίας
της βρετανικής “Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών”, δημοσίευσε μια
εργασία του για τις αναλγητικές, αντισπασμικές και μυοχαλαρωτικές
ιδιότητές της κάνναβης, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι “με την
κάνναβη, ο ιατρικός κόσμος έχει αποκτήσει ένα αντισπασμικό φάρμακο
μεγάλης αξίας.”[237] Oι ανακοινώσεις του πυροδότησαν το ενδιαφέρον
των γιατρών σ’ όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα μέσα στα επόμενα εξήντα
χρόνια (1840-1900) να δουν το φως της δημοσιότητας πάνω από 100
επιστημονικές εργασίες με το ίδιο αντικείμενο.
75
Το 1860, ο Dr. R. M’ Meen ανακοίνωσε τα ευρήματά του από τη
μελέτη των ιατρικών χρήσεων της κάνναβης στην Επιτροπή για την
Κάνναβη της Ιατρικής Εταιρείας του Οχάιο: “Η κάνναβη ενδείκνυται στον
τέτανο, τη νευραλγία, τη δυσμηνόρροια, τους σπασμούς, το άσθμα, τους
ρευματικούς πόνους, τη λεχωιδική ψύχωση, τη γονόρροια και τη χρόνια
βρογχίτιδα.” [238]
Το 1881, ο Dr. H. Kane διαπίστωσε τη χρησιμότητα της κάνναβης ως
υποκατάστατου σε άτομα που ήταν εξαρτημένα από το αλκοόλ.
Το 1889, ο Dr. Ε. Birch αποφάνθηκε ότι η κάνναβη “είναι
αποτελεσματική για την αντιμετώπιση της εξάρτησης από τα οπιούχα και τη
θεραπεία του τρομώδους παραληρήματος.”
Το 1899, ο sir William Osler, καθηγητής της ιατρικής στο Johns
Hopkins και στο Oxford University, σε ανακοίνωσή του για την ημικρανία
και το στρες, συμπέρανε ότι “η κάνναβη είναι προφανώς το πιο
ικανοποιητικό φάρμακο για καταστάσεις στρες.”[239]
Το 1890, ο Dr. J. Reynolds, προσωπικός γιατρός της βασίλισσας
Βικτωρίας της Αγγλίας, με άρθρο του στο ιατρικό περιοδικό “Lancet”,
συνόψισε την τριαντάχρονη εμπειρία του από τη θεραπευτική χρήση της
κάνναβης, διακήρυξε την αποτελεσματικότητά της στις ημικρανίες,
διάφορες επιληπτικές καταστάσεις, την κατάθλιψη, το άσθμα και τη
δυσμηνόρροια, και κατέληγε: “Εχοντας συνταγογραφήσει την κάνναβη επί
τριάντα χρόνια είμαι πεπεισμένος ότι αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά
φάρμακα που διαθέτουμε.” [240]
Το 1891, ο Dr. J. Mattisson αναγνώρισε τη θεραπευτική χρησιμότητα
της κάνναβης σε πολλές σωματικές παθολογικές καταστάσεις και ψυχικές
δυσλει-τουργίες, και τόνισε ότι: “Η χρησιμότητα κάνναβης σε συνδυασμό
με την ατοξι-κότητά της, επικυρώνουν τη θέση που κατείχε κάποτε στη
θεραπευτική.” [241]
Μ’ αυτά τα δεδομένα, κατά την εκπνοή του 19ου αιώνα κανένας δεν
μπορούσε να διανοηθεί ότι μερικές δεκαετίες αργότερα η κάνναβη θα
κατείχε μια εξέχουσα θέση ανάμεσα στις ουσίες-αποδιοπομπαίους τράγους
και ότι οι χρήστες της θα αντιμετώπιζαν μια ανελέητη ποινική μεταχείριση
με ποινές που θα κυμαίνονταν από φυλάκιση μερικών χρόνων έως ισόβια ή
τη θανατική καταδίκη σε ορισμένες περιπτώσεις.
Μέχρι το 1937, η κάνναβη περιέχονταν σε περισσότερα από 30
φαρμακευτικά προϊόντα που κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ. Μετά το 1937 που
θεσπίστηκε ο νόμος Marijuana Tax Act με τον οποίο η κάνναβη
καταχωρήθηκε στις παράνομες ουσίες, έγινε εξαιρετικά δύσκολη η νόμιμη
συνταγογράφηση των παραγώγων της κάνναβης για θεραπευτικούς
λόγους.
Κατά την περίοδο του “κυνηγιού των μαγισσών” (1946-1960) πάγωσε
κάθε ερευνητική δραστηριότητα σχετικά με τις θεραπευτικές χρήσεις της
κάνναβης [242]. Αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κοινή γνώμη
άρχισε να απορρίπτει έμπρακτα την τρομοκρατική προπαγάνδα του
“Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών” και ο επιστημονικός κόσμος
έστρεψε και πάλι το ερευνητικό του ενδιαφέρον στις θεραπευτικές
76
ιδιότητες του “απαγορευμένου χόρτου”, με αποτέλεσμα το 1965 να
επιτευχθεί η σύνθεση της Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλης (THC).
Κατά τη δεκαετία του 1970, η Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων
(FDA) και η Διεύθυνση Καταστολής των Ναρκωτικών (DEA) των ΗΠΑ,
υποχωρώντας στις πιέσεις της κοινής γνώμης, αποδέχτηκαν την εφαρμογή
ενός πειραματικού προγράμματος μέσω του οποίου οι γιατροί είχαν πια τη
δυνατότητα να χρησιμοποιούν κάψουλες συνθετικής THC και τσιγάρα
φυσικής μαριχουάνας για την αντιμετώπιση καταστάσεων ναυτίας και
εμέτου, ενώ παράλληλα 34 Πολιτείες νομιμοποίησαν τη χρήση της για
ιατρικούς λόγους. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η μαριχουάνα ήταν -και
παραμένει- καταχωρημένη στον Πίνακα Ι των Ελεγχόμενων Ουσιών.
Κατά τη δεκαετία του 1980, ο όγκος των αποδείξεων για τη
θεραπευτική αξία της φυσικής μαριχουάνας για πολλές σοβαρές αρρώστιες
που συσσωρεύτηκαν από τα ομοσπονδιακά ερευνητικά προγράμματα,
έκαναν επιτακτική την ανάγκη της αλλαγής του νομικού της καθεστώτος,
πράγμα που βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με την “αντιναρκωτική
πολιτική” των Reagan και Bush.
Το 1985, η αμερικανική κυβέρνηση, προσπάθησε να κερδίσει χρόνο,
υιοθετώντας μια συμβιβαστική λύση: Το Υπουργείο Υγείας και η Διεύθυνση
Τροφίμων Φαρμάκων που μέχρι το 1979 διακήρυτταν ότι η κάνναβη δεν
έχει καμιά θεραπευτική αξία, αναγνώρισαν και παρουσίασαν στο κοινό
[243] μια έκδοση της συνθετικής THC με την ονομασία Dronabinol που
κυκλοφορεί στην αγορά με το εμπορικό όνομα Marinol [244] από την
εταιρεία Lilly. Αρχικά το Dronabinol είχε ως κύρια ένδειξη τις παρενέργειες
της χημειοθεραπείας, αλλά εν συνεχεία άρχισε να χρησιμοποιείται
αποτελεσματικά και ως διεγερτικό της όρεξης σε ασθενείς με Aids. Λίγο
αργότερα στο Dronabinol προστέθηκε μια ακόμη μορφή συνθετικής THC,
το Nabilone που διατίθεται στην αγορά με το εμπορικό όνομα Cesamet.
Ετσι, για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, άρχισαν να σημειώνονται
κάποιες ρωγμές στο οικοδόμημα της καθολικής κυριαρχίας του διωκτικού
παραληρήματος των απαγορευτών μέσα στους κόλπους του μπλοκ
εξουσίας.
Αλλά το 1991, κατόπιν εντολών του G. Bush που επέμενε στην
εφαρμογή της κατασταλτικής “αντιναρκωτικής πολιτικής” του, το
Υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ προσπάθησε να σταματήσει την έρευνα για τις
θεραπευτικές εφαρμογές της μαριχουάνας περικόπτοντας τα κονδύλια των
ομοσπονδιακών προγραμμάτων ή αποθαρρύνοντας και εκφοβίζοντας τους
ερευνητές. Κι επιπλέον, κι αυτό είναι το σοβαρότερο, αποπειράθηκε να
πετύχει την καταστροφή όλου του ερευνητικού υλικού που
συγκεντρώθηκε από τις κοπιώδεις ερευνητικές προσπάθειες των τριάντα
τελευταίων χρόνων (1960-1990), εκδηλώνοντας μια νοοτροπία και
υιοθετώντας μεθόδους παρεμφερείς μ’ αυτές του ναζιστικού και
κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.
Αυτή η απόφαση, εκτός των άλλων είχε ως αποτέλεσμα και την
παρεμπόδιση της ανάπτυξης νέων φαρμάκων από την κάνναβη, πράγμα
που “συμπτωματικά” ευνοούσε τη μονοπώληση αυτού του πεδίου από τα
προϊόντα της Lilly που κυκλοφορούσαν ήδη από το 1985. Ας σημειωθεί ότι
77
ο G. Bush ανέλαβε διευθυντής της Lilly μετά την απομάκρυνσή του από
την αρχηγία της CIA το 1977 και η οικογένειά του κατέχει σημαντικό
αριθμό μετοχών αυτής της εταιρείας.
Το 1969, ο T. Mikuriya ερεύνησε συστηματικά τη σχετική ιατρική
φιλολογία και συνόψισε τις θεραπευτικές εφαρμογές των προϊόντων της
κάνναβης στα εξής πεδία:
“Σωματική παθολογία: Aσθμα, επιληψία, σπασμοί, άλγη (γενικής
αιτιολογίας, ημικρανίες, επώδυνα τικ), ταχυκαρδίες κατά τον τοκετό,
ανορεξία, διάφορες λοιμώξεις, τοπική αναισθησία. Ψυχιατρική: Αγχος,
κατάθλιψη, υποστηρικτική ψυχοθεραπεία, στερητικό σύνδρομο από αλκοόλ
και οπιούχα.”[245]
Και το 1990, ο J. Jaffe τον επιβεβαίωσε πλήρως, γράφοντας στο
πλέον έγκυρο φαρμακοθεραπευτικό εγχειρίδιο στους κύκλους της
κατεστημένης ιατρικής “The Pharmacological Basis of Therapeutics” των
Goodman και Gilman:
“Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογα έχουν μια
καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές. Μερικά
συνθετικά κανναβινοειδή θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα ως αναλγητικά
και αντισπασμικά. Η ικανότητα ορισμένων φυσικών και συνθετικών
κανναβινοειδών να μειώνουν την ενδοφθάλμια πίεση έχει ακόμη μικρή
κλινική εφαρμογή. Η Δ9-THC και ένα συνθετικό κανναβινοειδές, το
nabilone, διατίθενται σήμερα ως εντιεμετικά που λαμβάνονται από το
στόμα και επίσης ενδείκνυνται για τον έλεγχο της ναυτίας που συνοδεύει
τη χημειοθεραπεία.”[246]
Σήμερα, η θεραπευτική χρησιμότητα της κάνναβης και των
παραγωγών της είναι αποδεδειγμένη και αποδεκτή για το ακόλουθο ευρύ
φάσμα παθολογικών καταστάσεων:
1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)
2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (Ναυτία και έμετοι)
3. Ασθμα
4. Επιληψία και σπασμοί
5. Κατάθλιψη, άγχος, ανορεξία
6. Αλγη διαφόρου αιτιολογίας
7. Κακοήθεις νεοπλασίες
8. Εξάρτηση από οπιούχα και αλκοόλ.[247]
78
Η κάνναβη έχει τέσσερα σημαντικά πλεονεκτήματα που την καθιστούν
μοναδική από θεραπευτική άποψη:
1. Είναι το πιο ατοξικό από τα διαθέσιμα φάρμακα.
2. Εχει ευρύτατο πεδίο θεραπευτικών εφαρμογών.
3. Δρα μέσω μηχανισμών που διαφέρουν απ’ αυτούς των άλλων
φαρμάκων.
4. Μπορεί συνδυαστεί αποτελεσματικά και με ασφάλεια με οποιοδήποτε
φάρμακο.
1. Γλαύκωμα (ενδοφθάλμια υπέρταση)
Ο όρος “γλαύκωμα” αναφέρεται σε μια ομάδα οφθαλμικών
παθήσεων που έχουν ως κοινό τους χαρακτηριστικό την αύξηση της
ενδοφάλμιας υπέρτασης, λόγω της οποίας προκαλούνται βλάβες στο
οπτικό νεύρο με αποτέλεσμα τη μείωση και τελικά την απώλεια της
όρασης.
Τα φάρμακα που διατίθενται σήμερα (μυωτικά, αναστολείς της
καρβοανυδράσης, αδρεναλίνη) [248] δεν θεραπεύουν ούτε τις πιο κοινές
μορφές γλαυκώματος, είναι ελάχιστα αποτελεσματικά, δεν κάνουν για
όλους τους ασθενείς, έχουν σοβαρότατες παρενέργειες και πρέπει να
λαμβάνονται ισοβίως. Οι ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτά ή δεν
μπορούν να ανεχθούν και να αντιρροπήσουν τις σοβαρές παρενέργειές
τους, είναι υποχρεωμένοι να επιλέξουν ανάμεσα σε μια -επικίνδυνη και
αμφίβολης αποτελεσματικότητας- χειρουργική επέμβαση και την τύφλωση.
Το γλαύκωμα αποτελεί τη δεύτερη αιτία τύφλωσης στις ΗΠΑ, και κάθε
χρόνο οδηγεί στην απώλεια της όρασης περισσότερους από 240 χιλιάδες
ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο.
Μέχρι το 1972 είχαν γίνει αρκετές παρατηρήσεις, έρευνες και
ανακοινώσεις αναφορικά με τις επιδράσεις της μαριχουάνας και των
παραγώγων της σε ασθενείς που έπασχαν από γλαύκωμα, οι οποίες
άνοιξαν μια καινούρια ελπιδοφόρα προοπτική για την αντιμετώπιση της
ενδοφθάλμιας υπέρτασης που οφείλεται σ’ αυτό.
Οπως γράφει ο καθηγητής J. Jaffe: “Οι επιστήμονες ενώ μελετούσαν
συστηματικά τις επιπτώσεις γνωστών δόσεων μαριχουάνας σε νέους
άνδρες εθελοντές, παρατήρησαν ότι η μαριχουάνα μείωνε την
αρτηριακή πίεση στο μάτι. Ετσι συμπέραναν ότι αν συνέβαινε αυτό
σε φυσιολογικά άτομα, θα μπορούσε ίσως να συμβαίνει και στα
θύματα του γλαυκώματος. Και τελικά, αυτό συμβαίνει.” [249]
Στα πλαίσια της πολύχρονης έρευνας για την κάνναβη που
προγραμμάτισε και χρηματοδότησε το Νational Institute on Drug Abuse
(NIDA) [250], οι προσπάθειες σ’ αυτό τον τομέα, επικεντρώθηκαν στη
διερεύνηση των αποτελεσμάτων που προκαλεί α) το κάπνισμα της
79
μαριχουάνας, β) η λήψη Δ9-THC από το στόμα και γ) η ενέσιμη χορήγησή
της σε ασθενείς με γλαύκωμα. [251]
1) Κάπνισμα μαριχουάνας και λήψη THC από το στόμα. Η σχετική
έρευνα έγινε με τη μέθοδο του διπλού-τυφλού πειράματος από τους R.
Hepler, I. Frank και R. Petrus της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του
Λος Αντζελες της Καλιφόρνιας (UCLA), ύστερα από παραγγελία του
NIDA.[252]
Στην έρευνα συμμετείχαν εθελοντικά ενήλικες άνδρες ηλικίας 21 -29
χρονών κατανεμημένοι σε 4 ομάδες στις οποίες χορηγήθηκε φυσική
μαριχουάνα με κάπνισμα [253], συνθετική Δ9-THC αναμεμειγμένη με
εικονικά υλικά μαριχουάνας για κάπνισμα, συνθετική Δ9-THC από το στόμα
και ένα εικονικό φάρμακο από φύλλα μαριχουάνας χωρίς Δ9-THC. Μετά
την ολοκλήρωση της επεξεργασίας των ευρημάτων τους, οι ερευνητές
ανακοίνωσαν:
“Διαπιστώθηκε ότι η ενδοφθάλμια πίεση μειώθηκε κατά 30% στους
ασθενείς πήραν φυσική μαριχουάνα και Δ9-THC 2%. Ενώ στους
ασθενείς που πήραν εικονικό φάρμακο μειώθηκε κατά 10% (έχουμε
παρατηρήσει ότι η πίεση μειώνεται όχι μόνο υπό την επίδραση της
Δ9-THC αλλά και άλλων κανναβινοειδών, τα οποία πρέπει να
περιέχονταν σε ικανές ποσότητες στα χωρίς THC φύλλα μαριχουάνας
που χρησιμοποιήθηκαν ως εικονικά φάρμακα)… Δεν υπάρχει καμιά
ένδειξη τοξικής δράσης του καπνίσματος της μαριχουάνας στην
οπτική λειτουργία ή τη δομή του οφθαλμού. Είναι λογικό να
θεωρούμε ότι η πτώση της ενδοφθάλμιας πίεσης που προκαλεί η
μαριχουάνα γίνεται μ’ ένα μηχανισμό που πρέπει να διαφέρει από το
μηχανισμό δράσης των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται σήμερα
κατά του γλαυκώματος… Ελπίζουμε πως ένα παράγωγο της
μαριχουάνας ή μια τυποποιημένη μορφή χορήγησής της, θα μας
εφοδιάσει με ένα αποτελεσματικό μέσο που θα είναι απαλλαγμένο
από τις ψυχοτρόπες ενέργειες αυτού του φαρμάκου.”[254]
2) Ενέσιμη χορήγηση Κανναβινοειδών. Η σχετική μελέτη ανατέθηκε
από το NIDA στους ερευνητές M. Perez-Reyes, D. Wagner, M. Wall και K.
Davis, της ιατρικής σχολή του πανεπιστημίου της Β. Καρολίνας, οι οποίοι
συνόψισαν την εργασία και τα ευρήματά τους, ως εξής:
“Xορηγήσαμε 6 διαφορετικά κανναβινοειδή σε 12 υγιή άτομα και
καταμετρήσαμε τα αποτελέσματά στην ενδοφθάλμια πίεσή τους: H
Δ8-THC, η Δ9-THC και η 11-hydroxy-Δ9-THC προκάλεσαν
αξιοσημείωτες μειώσεις στην ενδοφθάλμια πίεση, ενώ η
κανναβινόλη, η 8β-ΟΗ-Δ9-THC και η κανναβινδιόλη αποδείχτηκαν
λιγότερο αποτελεσματικές.” [255]
Σήμερα, είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι “η μαριχουάνα
αποδεδειγμένα μειώνει την ενδοφθάλμια υπέρταση του γλαυκώματος, η
80
οποία καταστρέφει το οπτικό νεύρο και οδηγεί βαθμιαία σε τύφλωση”
[256] και ήδη από το 1990 άρχισε να διατίθεται στο εμπόριο συνθετική
THC σε σταγόνες.
2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας (ναυτία και έμετοι)
Παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες των υποστηρικτών της
απαγόρευσής της, η θεραπευτική αξία της κάνναβης είναι γενικά
αναγνωρισμένη σήμερα στο πεδίο της αντιμετώπισης των παρενεργειών
της χημειοθεραπείας στην οποία υποβάλλονται ασθενείς με καρκίνο, ενώ
παράλληλα είναι ήδη σε κυκλοφορία ειδικά σκευάσματά της γι’ αυτό το
σκοπό.
Ο καθηγητής J. Jaffe γράφει στην τελευταία (όγδοη) έκδοση του
“The Pharmacological Basis of Therapeutics” των Goodman και Gilman
(1990), που ας σημειωθεί είναι το πλέον έγκυρο και εκτιμώμενο
φαρμακοθεραπευτικό εγχειρίδιο στους κύκλους της κατεστημένης ιατρικής,
διεθνώς:
“Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογα έχουν μια
καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές… Η Δ9 -
THC και ένα συνθετικό κανναβινοειδές, το nabilone, διατίθενται
σήμερα ως εντιεμετικά που λαμβάνονται από το στόμα και επίσης
ενδείκνυνται για τον έλεγχο της ναυτίας που συνοδεύει τη
χημειοθεραπεία….” [257]
Οι καθηγητές G. Winger, F. Hofmann και J. Woods στην τελευταία
(τρίτη) έκδοση του διδακτικού εγχειριδίου τους “Α Handbook on Drug and
Alcohol Abuse” (1992), σημειώνουν:
“H THC και τα συνθετικά ανάλογα της THC έχουν καταστεί
υπολογίσιμα για την ικανότητά τους να ελέγχουν τη σοβαρή και
επιμένουσα ναυτία και έμετο που εμφανίζεται σε ασθενείς που
υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία.” [258]
3. Άσθμα
Η μαριχουάνα εφαρμοζόταν συστηματικά στη θεραπεία του
βρογχικού άσθματος κατά τον προηγούμενο αιώνα [259], αλλά πρόσφατα
διαπιστώθηκε ότι η λήψη της Δ9-THC από το αναπνευστικό ή το πεπτικό
σύστημα προκαλεί αξιοσημείωτη βρογχοδιαστολή σε υγιή νέα άτομα [260].
Απ’ αυτή τη διαπίστωση προέκυψε το ερώτημα αν η μαριχουάνα προκαλεί
παρόμοια αποτελέσματα σε άτομα με βρογχοσυσπαστικές ασθένειες,
πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την
αντιμετώπιση των ασθματικών κρίσεων. Η απάντηση που έδωσε η
σύγχρονη έρευνα είναι καταφατική.
‘Υστερα από πρόσκληση τ
jimputrid είπε
‘Υστερα από πρόσκληση του NIDA, οι L. Vachon, P. Mikus, W.
Morrissey, M. Fitzgerald και E. Gaensler, καθηγητές της Ιατρικής Σχολής
του πανεπιστημίου της Βοστώνης, μελέτησαν τις επιδράσεις του
81
καπνίσματος της μαριχουάνας στο άσθμα (σε 17 ενήλικες εθελοντές
μεταξύ 18 και 30 ετών με ιστορικό άσθματος που όλοι, πλην ενός, είχαν
και κάποιο συγγενή που έπασχε από άσθμα):
“Μελετήθηκαν τα αποτελέσματα της επίδρασης της μαριχουάνας στο
βρογχικό μηχανισμό μιας ομάδας ασθενών με άσθμα. Η διάγνωση
του άσθματος έγινε με τα ισχύοντα κριτήρια και κατά τη διάρκεια της
μελέτης οι ασθενείς ήταν ελεύθεροι συμπτωμάτων. Πήραν μια
στάνταρ ποσότητα αέρος και καπνού φυσικής μαριχουάνας που
περιείχε δυο διαφορετικές συγκεντρώσεις Δ9-THC (1,9% και 0,9%).
Και οι δυο συγκεντρώσεις έδειξαν σημαντική και παρατεταμένη
αναστροφή της βρογχοσυστολής, καθώς επίσης και σεσημασμένη
αλλά μικρότερης διάρκειας ταχυκαρδία.” [261]
Παράλληλα, κατόπιν παραγγελίας του NIDA, οι D. Τashkin, B.
Shapiro και I. Frank, καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου
της Καλιφόρνιας (UCLA), μελέτησαν τις άμεσες επιδράσεις της
μαριχουάνας στη δυναμική των αεροφόρων οδών τόσο κατά την αυτόματη
όσο και κατά την προκλητή εκδήλωση βρογχικού άσθματος:
“Τα ευρήματά μας είναι από τη μελέτη των επιδράσεων σε 10
ασθενείς με κλινικά μόνιμο βρογχικό άσθμα, μέτριας έως σοβαρής
έντασης, στους οποίους χορηγήθηκε φυσική μαριχουάνα και Δ9-
TΗC. Η αντίσταση και η ειδική αγωγιμότητα της αεροφόρου οδού
προσδιορίστηκαν πληθυσμογραφικά και εν συνεχεία συγκρίθηκαν με
ομάδα ασθενών που έπαιρναν εικονικό φάρμακο με τη χρήση
τεχνικών διπλού τυφλού ελέγχου. Οπως διαπιστώθηκε:
α) Στην ομάδα των ασθενών που κάπνισαν φυσική μαριχουάνα 2%
(σε δόση 7 mg/ΚΒΣ), η ειδική αγωγιμότητα της αεροφόρου οδού
αυξήθηκε σημαντικά και διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα για δυο
τουλάχιστον ώρες, ενώ στην ομάδα των ασθενών που έπαιρναν
εικονικό φάρμακο δεν σημειώθηκε καμία αλλαγή. Επίσης,
β) Στην ομάδα των ασθενών που χορηγήθηκαν 15 mg Δ9-THC από
το στόμα, διαπιστώθηκε σημαντική αύξηση της ειδικής αγωγιμότητας
της αεροφόρου οδού μετά από 1 και 2 ώρες και σημαντική μείωση
της αντίστασης της αεροφόρου οδού. Στην ομάδα των ασθενών
έπαιρναν εικονικό φάρμακο δεν σημειώθηκε καμία αλλαγή…
Τα παραπάνω ευρήματα δείχνουν ότι το κάπνισμα της μαριχουάνας ή
η λήψη από του στόματος της TΗC προκαλούν αξιοσημείωτη
βρογχοδιαστολή που διαρκεί τουλάχιστον δυο ώρες και ότι επιπλέον το
κάπνισμα της μαριχουάνας μπορεί να αντιστρέφει τον βρογχόσπασμο που
προκαλείται τεχνητά για πειραματικούς λόγους.” [262]
82
4. Επιληψία και σπασμοί
To 1949, οι J. Davis H. Ramsey μελέτησαν τις αντισπασμικές
επιδράσεις της κάνναβης σε πέντε παιδιά με επιληψία και ήταν υπό
θεραπεία με φαινοβαρβιτάλη και dilantin. Τα αποτελέσματα της μελέτης
τους ήταν πολύ ελπιδοφόρα:
“Τα τρία από τα πέντε παιδιά ανταποκρίθηκαν στην κάνναβη τόσο
καλά όσο και στην προηγούμενη θεραπεία, το τέταρτο απαλλάχτηκε
πλήρως από τις κρίσεις και το πέμπτο σχεδόν πλήρως.”[263]
Το 1969, ο καθηγητής T. Mikuriya, ωθούμενος από τα αποτελέσματα
των ερευνών σ’ αυτό το πεδίο, συμπεριέλαβε τους σπασμούς και την
επιληψία στον πίνακα των καταστάσεων όπου ενδεχομένως θα είχε
θεραπευτική αξία η εφαρμογή της κάνναβης.[264]
Και το 1990, ο καθηγητής J. Jaffe, έχοντας υπ’ όψη τα πορίσματα
των σχετικών ερευνών κατά την εικοσαετία που μεσολάβησε, επιβεβαίωσε
την αποτίμηση του T. Mikuriya, διαπιστώνοντας ότι:
“Η μαριχουάνα, η Δ9-THC και κάποια συνθετικά ανάλογά της έχουν
μια καταξιωμένη και αρκετές δυνητικές θεραπευτικές εφαρμογές.
Μερικά συνθετικά κανναβινοειδή θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα ως
αναλγητικά και αντισπασμικά….” [265]
5. Κατάθλιψη και ανορεξία
Η απώλεια βάρους, ο πόνος και η κατάθλιψη, ως προϊόν της
απελπισίας και της αγωνίας του θανάτου, είναι κυρίαρχα συμπτώματα σε
ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο και αποτελούν δυσεπίλυτα θεραπευτικά
προβλήματα γιατί τα φαρμακευτικά μέσα που διατίθενται σήμερα για τον
έλεγχό τους, είναι ανεπαρκέστατα και αναποτελεσματικά.
Οι αναφορές προηγουμένων ερευνητών ότι η Δ9-
τετραϋδροκανναβινόλη (Δ9-THC) προκαλεί ευφορία, διεγείρει την όρεξη,
είναι αξιόλογο αναλγητικό και αντιεμετικό[266], την καθιστούσαν πολύ
ελκυστικό αντικείμενο μελέτης ως μέσου βοήθειας των ασθενών με
καρκίνο και ήταν φυσικό να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του ιατρικού
κόσμου και του NIDA, το οποίο ζήτησε από μια ομάδα επιστημόνων να
διερευνήσει τις ορεξιογόνες, τις αντικαταθλιπτικές, τις αναλγητικές και τις
αντιεμετικές δράσεις της κάνναβης στα πλαίσια του πολυσύνθετου
ερευνητικού προγράμματος για τη “Φαρμακολογία της Μαριχουάνας”
(1967-1974).
Οι W. Regelson, T. Kirk, M. Green, J. Schulz και M. Zalis της
Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Richmond της Βιρτζίνια, σε
συνεργασία με τους J. Butler και L. Peek του τμήματος ψυχολογίας του
πανεπιστημίου του Denton του Τέξας, μελέτησαν με τη μέθοδο του διπλού
τυφλού πειράματος τις επιδράσεις της THC σε ενδονοσοκομειακούς και
εξωνοσοκομειακούς ασθενείς με καρκίνο[267], και συνόψισαν την εργασία
και τα ευρήματά τους ως εξής:
83
“Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι η ΤΗC έχει αξία ως αντικαταθλιπτικό
τόσο για ενδονοσοκομειακούς όσο και για εξωνοσοκομειακούς
ασθενείς. Η δυναμική της THC είναι φανερή. Πολλοί ασθενείς με
προχωρημένο καρκίνο διακατέχονται από κατάθλιψη και άγχος που
δεν οφείλονται σε κάποια ενδογενή διεργασία αλλά προκύπτουν
καθαρά ως κοινή αντίδραση σε ένα καταστροφικό συμβάν, και είναι
εξαιρετικά δύσκολο να αντιρροπιστούν με τα διαθέσιμα
αντικαταθλιπτικά φάρμακα που προκαλούν ελάχιστα ή μόνο
αρνητικά αποτελέσματα… Τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με τις
κλινικές παρατηρήσεις επί των επιδράσεων της Δ9-THC δείχνουν
αξιοσημείωτη αργή αναστροφή της χαρακτηριστικής απώλειας
βάρους που συνδέεται με τον καρκίνο. Αυτό μαζί με τις διαπιστώσεις
σχετικά με τις αναλγητικές και αντιεμετικές δράσεις της, ανοίγουν το
δρόμο σε μια πολλά υποσχόμενη έρευνα για την αποτελεσματικότητα
της Δ9-THC ως υποστηρικτικής θεραπείας για τον έλεγχο των
δευτερευόντων συμπτωμάτων (κατάθλιψη, απώλεια βάρους, πόνος,
ναυτία, έμετοι) των ασθενών με καρκίνο… Στην έρευνά μας,
σημειώθηκε ανάκτηση του σωματικού βάρους σε περισσότερο από το
50% των ασθενών, πράγμα που μπορεί να εκληφθεί ως ένα
επιπρόσθετο στοιχείο ότι η Δ9-THC ενισχύει την όρεξη, όπως
υποστηρίχτηκε ήδη από πολλούς μελετητές… [268]
Συμπέρασμα: Η Δ9-THC που χορηγήθηκε σε καλώς ανεκτή δόση
(0.1 mg t.i.d., από το στόμα) σε ασθενείς με καρκίνο είχε τα
αποτελέσματα ενός ηρεμιστικού και ενός ήπιου ενισχυτικού της
σκέψης, αναμφίβολα χωρίς καμιά επίδραση στη λειτουργία της
αντίληψης και ολοφάνερα χωρίς καμιά επίδραση στη σταθερότητα
των στοιχείων της προσωπικότητας και του συναισθήματος
(τουλάχιστον στο βαθμό που μπορούν να καταμετρηθούν με τα
ψυχολογικά τεστ). Από ιατρική άποψη, οι κλινικές παρατηρήσεις και
τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η Δ9-THC ενισχύει την όρεξη και
βοηθάει στην αναστροφή της χρόνιας απώλειας βάρους που
συνοδεύει τον καρκίνο, και προκαλεί κάποια αναλγητικά και
αντιεμετικά αποτελέσματα. Οι οριακές παρενέργειες που περιό ρισαν
τη χρήση της στο 25% των ασθενών ήταν η υπνηλία, η ζάλη και η
διάσχιση. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η Δ9-THC μπορεί να
ενισχύει την όρεξη και να μειώνει την απώλεια του βάρους σε
ασθενείς με καρκίνο, αλλά απαιτείται περισσότερη δουλειά για να
εμπεδωθούν τα ορεξιογόνα, τα αναλγητικά, τα αντιεμετικά και τα
υπνογόνα αποτελέσματά της…” [269]
6. Αναλγητικές ιδιότητες
‘Υστερα από πρόσκληση του NIDA, οι R. Noyes, S. Bruk, D. Baran
και A. Canter, του Τμήματος παθολογίας και ψυχιατρικής της Ιατρικής
Σχολής του πανεπιστημίου της Iowa, διερεύνησαν τις αναλγητικές
84
επιδράσεις της THC σε ασθενείς με καρκινικά άλγη, και κατέληξαν στο εξής
συμπέρασμα:
“Μια αρχική εκτίμηση της THC που χορηγήθηκε απ’ το στόμα σε
αλγούντες ασθενείς με καρκίνο, καταδεικνύει ένα αναλγητικό
αποτέλεσμα του φαρμάκου. Σε 10 ασθενείς χορηγήθηκε εικονικό
φάρμακο και 5, 10, 15 και 20 mg THC, με τεχνικές του διπλού-
τυφλού πειράματος. Στους ασθενείς που χορηγήθηκαν οι
μεγαλύτερες δόσεις της THC (15 και 20 mg) διαπιστώθηκε μείωση
του άλγους σημαντικά υπέρτερη του placebo. Σ’ αυτή τη δοσολογία
της THC, υπήρξαν αναφορές ασθενών για καταπράϋνση και
διανοητική θόλωση.” [270]
7. Αντικαρκινικές δράσεις
Το 1976, δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας που έκαναν
για λογαριασμό του NIDA, οι L. Harris, A. Munson και R. Carchman της
Iατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Richmond, σχετικά με την
ανασταλτική δράση που ασκούν κάποια κανναβινοειδή σε ορισμένα
νεοπλάσματα[271], ως συμβολή στη συζήτηση που προκάλεσαν οι
ανακοινώσεις αντικρουόμενων συμπερασμάτων από διάφορες μελέτες που
είχαν γίνει προηγουμένως σε ζώα [272] και σε ανθρώπους[273].
“Ενα ενδιαφέρον συμπέρασμα της έρευνάς μας είναι ότι η
ανασταλτική δράση των κανναβινοειδών στα νεοπλάσματα είναι
πιθανό να μη σχετίζεται με τις συμπεριφορικές τους ιδιότητες,
δεδομένου ότι η κανναβινόλη είναι δραστική στον οργανισμό μας
ενώ είναι αδρανής από την άποψη της επίδρασής της στην
συμπεριφορά… Τα αποτελέσματα της έρευνάς μας προσθέτουν μια
νέα αντίληψη στα αυξανόμενα στοιχεία ότι η Δ9-THC έχει κάποιες
άλλες κυτταρικές επιδράσεις που θα μπορούσαν να έχουν
μεγαλύτερη σημασία στο μέλλον, γιατί είναι δυνατό να οδηγήσουν
στην ανάπτυξη μιας νέας ομάδας θεραπευτικών φαρμάκων.
Ελπίζουμε ότι το μοντέλο που επεξεργαστήκαμε θα δώσει τα μέσα με
τα οποία θα μπορούσαν να αναπτυχθούν νέα και πιο αποτελεσματικά
αντικαρκινικά φάρμακα.” [274]
8. Απεξάρτηση από αλκοόλ και οπιούχα
Οι σύγχρονες έρευνες για την εφαρμογή της κάνναβης και των
προϊόντων της στην απεξάρτηση ή τη συντήρηση των εξαρτημένων από
αλκοόλ, οπιούχα και διάφορες άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες, βασίζονται
στη θεραπευτική πείρα και τις γνώσεις που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία
εκατό χρόνια από την ιατρική χρήση της κάνναβης ως μέσου
αντιμετώπισης των συμπτωμάτων του στερητικού συνδρόμου και ως
υποκατάστατου αυτών των ουσιών.
To 1887 ο H. Kane ανακοίνωσε τις παρατηρήσεις τους από την
επιτυχή εφαρμογή της κάνναβης ως υποκατάστατου σε άτομα εξαρτημένα
85
από το αλκοόλ. Οι παρατηρήσεις του επιβεβαιώθηκαν το 1889 από τον Ε.
Birch που χορήγησε κάνναβη σε πελάτες του εξαρτημένους από οπιούχα,
και εν συνεχεία το 1891 από τον J. Μattison που κατέληξε στο
συμπέρασμα ότι η κάνναβη “είναι αποτελεσματικό υποκατάστατο για τα
προϊόντα της παπαρούνας” [το όπιο και τα παράγωγά του].[275]
Το 1942 οι S. Allentuck και K. Bowman διαπίστωσαν ότι τα
παράγωγα της κάνναβης ήταν αποτελεσματικά για την αντιμετώπιση της
συμπτωματολογίας του στερητικού συνδρόμου από οπιούχα. Σε μελέτη
τους που αφορούσε 49 άτομα εξαρτημένα από οπιούχα, υπογραμμίζουν
ότι:
“Tα στερητικά συμπτώματα αποδυναμώθηκαν ή εξαλείφτηκαν
γρήγορα. Οι ασθενείς ήταν σε καλύτερη κατάσταση από διανοητική
και ψυχολογική άποψη. Η φυσική τους κατάσταση αποκαταστάθηκε
πολύ σύντομα και εξέφρασαν την επιθυμία να επανέλθουν στην
επαγγελματική τους δραστηριότητα όσο το δυνατό
γρηγορότερα.”[276]
Το 1953 οι L. Thompson και R. Proctor ανακοίνωσαν τα
αποτελέσματα της ικανοποιητικής εφαρμογής ενός συνθετικού προϊόντος
της κάνναβης (pyrahexil) στην αντιμετώπιση του στερητικού συνδρόμου
από αλκοόλ, βαρβιτουρικά και ορισμένες άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες,
τονίζοντας ότι:
“H κάνναβη δεν προκαλεί σωματική ή ψυχική εξάρτηση και η
διακοπή της λήψης της δε συνοδεύεται από στερητικά συμπτώματα.”
[277]
Μετά τον πόλεμο στην Κορέα και την πλήρη κυριαρχία της υστερίας
του ψυχρού πολέμου, τα ναρκωτικά και η κάνναβη “συνδέθηκαν άμεσα με
την κομμουνιστική συνωμοσία”[278], με αποτέλεσμα την τρομακτική
αυστηροποίηση των ποινικών κυρώσεων που συνεπαγόταν η χρήση τους
[279] και το “πάγωμα” των ερευνών για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Η
σχετική ερευνητική δραστηριότητα ξανάρχισε στα μέσα της δεκαετίας του
1960 (όταν σημειώθηκε κάποια χαλάρωση των δρακόντειων ποινικών
περιορισμών) και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με αξιόλογα αποτελέσματα, στα
πλαίσια προγραμμάτων που εφαρμόζονται από διάφορους κρατικούς και
μη-κρατικούςς οργανισμούς υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας των
ΗΠΑ. [280]
9. Φαρμακευτικά σκευάσματα της κάνναβης
Στην εποχή μας, η θεραπευτική αξία της κάνναβης τείνει να
ξανακαθιερωθεί στη συνείδηση του ιατρικού κόσμου, πράγμα που
αναμφίβολα συντελεί στη δραστική υπονόμευση της απλοϊκής
δαιμονολογίας των υπέρμαχων της απαγόρευσής της και της δίωξης των
χρηστών της και κινητοποιεί ένα διαρκώς αυξανόμενο αριθμό γιατρών στη
μαχητική διεκδίκηση του αιτήματος “να αποφασίζουν οι γιατροί και όχι οι
86
πολιτικοί” για τις θεραπευτικές χρήσεις οποιασδήποτε ουσίας, σύμφωνα με
τα πορίσματα της επιστημονικής έρευνας κι όχι με βάση τα παραληρήματα
των μανιακών της καταστολής.[281]
Σήμερα, στις ΗΠΑ διατίθενται ήδη αρκετά φαρμακευτικά σκευάσματα
που περιέχουν Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη (ΤΗC), για την αντιμετώπιση της
ναυτίας και του εμέτου που εμφανίζονται ως παρενέργειες της
χημειοθεραπείας στην οποία υποβάλλονται ασθενείς με καρκίνο και για την
αντιρρόπηση της ανορεξίας. Και το γεγονός αυτό είναι εξόχως
αποκαλυπτικό των σύγχρονων τάσεων που διαμορφώνονται διεθνώς
απέναντι στην κάνναβη [282]. Τα πρώτα φάρμακα αυτού του είδους που
κυκλοφόρησαν το 1985 είναι το Dronabinol που διατίθεται με το
εμπορικό όνομα Μarinol και το Nabilone που προσφέρεται με το εμπορικό
όνομα Cesamet.[283]
Η κάνναβη, έχει μηδαμινή τοξικότητα, δεν εγκαθιστά σωματική
εξάρτηση και είναι αναμφίβολα η λιγότερο επικίνδυνη από τις
ευφορικές ουσίες που υπάρχουν και η ασφαλέστερη από τις
θεραπευτικές ουσίες που διαθέτει το θεραπευτικ ό οπλοστάσιο της
ιατρικής [284]. Κι αυτό αναγνωρίζεται δημόσια από το Εθνικό
Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ που, ήδη από το 1971,
αποφάνθηκε ότι “από πλευράς τοξικότητας, τα παράγωγα της
κάνναβης πρέπει να θεωρούνται τα πιο ασφαλή από τα
φάρμακα πλατιάς χρήσης…”[285]
87
VII. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Από όσα εκτέθηκαν παραπάνω, καθίσταται προφανές ότι η
απαγόρευση της κάνναβης και η δίωξη των χρηστών της ήταν αποτέλεσμα
του συνδυασμού των συμφερόντων της πολιτικής εξουσίας, των
βιομηχανιών πετρελαίου, πετροχημικών, φαρμάκων, καπνού και αλκοόλ
και των κύκλων που ενδιαφέρονταν για τη συντήρηση του ρατσιστικού
καθεστώτος σε βάρος των μειονοτήτων των μαύρων και των Μεξικανών.
Η κατασταλτική πολιτική απέναντι στην κάνναβη, που υιοθετήθηκε
με απαίτηση όλων αυτών των παραγόντων, αποσκοπούσε αφ’ ενός στον
έλεγχο και τη χειραγώγηση του φτηνού εργατικού δυναμικού των μαύρων
και των Μεξικανών και αφ’ ετέρου στη μονοπώληση της παραγωγής και
της εμπορίας των τοξικών προϊόντων αυτών των βιομηχανιών, για τα
οποία μοναδικός υπολογίσιμος ανταγωνιστής ήταν τα ατοξικά προϊόντα της
κάνναβης.
Σοβαροί ιατρικοί, πολιτικοί, οικονομικοί και οικολογικοί λόγοι
επιβάλλουν την αναθεώρηση της “παράλογης” απαγορευτικής πολιτικής
απέναντι στην κάνναβη, το κόστος της οποίας δεν μπορεί να αντέξει ή να
ανεχθεί πια η κοινωνία. Το παραλήρημα των μανιακών της καταστολής δεν
μπορεί να εξακολουθήσει να κανοναρχεί τις επιλογές του κοινωνικού
σώματος, υπονομεύοντας όλο και πιο πολύ τη συνοχή του.
Οσο υπάρχει ακόμα καιρός, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι “αυτό που
ήταν άλλοτε η συμπεριφορά της μειοψηφίας έχει γίνει σήμερα
φαινόμενο της πλειοψηφίας: Tρεις στους πέντε Αμερικανούς μεταξύ
18 και 25 χρονών, είχαν δοκιμάσει κάνναβη μέχρι το 1977… τον ίδιο
χρόνο, στο σύνολο του πληθυσμού ο αριθμός των ατόμων που είχαν
τουλάχιστον μία εμπειρία κάνναβης έφτασε τα 43.000.000″ [286]
και το 1990 αυξήθηκε σε 66.500.000[287]. Επιπροσθέτως θα πρέπει
να συνειδητοποιηθεί ότι κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες “οι
επιβαλλόμενες ποινές έχουν -στην καλύτερη περίπτωση- πολύ μικρή
αποτελεσματική αξία… ενώ στο μεταξύ, οι έμποροι των παράνομων
τοξικών ουσιών προσπορίζονται τεράστια κέρδη, με αποτέλεσμα το
βάρος των αρνητικών συνεπειών να πέφτει εξίσου τόσο σ’ αυτούς
που χρησιμοποιούν όσο και σ’ αυτούς που δεν χρησιμοποιούν τις
παράνομες ουσίες…” [288]
Η επισκόπηση της ιστορικής διαδρομής της απαγόρευσης της
κάνναβης καθιστά προφανές το συμπέρασμα ότι η ποινικοποίηση και η
δίωξή της δεν οφείλεται στην ανάγκη να “προστατευτούν οι χρήστες και η
δημόσια υγεία” όπως διακηρύσσουν οι καριερίστες της καταστολής, αλλά
στην εξουσιαστική απαίτηση να εξυπηρετηθούν ορισμένες κοινωνικές και
πολιτικές σκοπιμότητες που στο παρελθόν συνδέονταν με την καταπίεση
και τη χειραγώγηση ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων (μειονότητες,
μετανάστες, εργάτες) και τη μονοπώληση της παραγωγής και της
κατανάλωσης από βιομηχανικά μεγαθήρια που εξαντλούν τις πηγές των
μη-ανανεώσιμων πρώτων υλών και καταστρέφουν ανενδοίαστα το
88
περιβάλλον, εξαλείφοντας τις προοπτικές επιβίωσης της ζωής στο πλανήτη.
Αυτές οι σκοπιμότητες είναι συναρτημένες:
1) Με την υπεράσπιση των συμφερόντων των βιομηχανικών μεγαθηρίων
που ελέγχουν μεγάλα τμήματα του τομέα των πετροχημικών, των
φαρμάκων, του αλκοόλ, του καπνού, του χαρτιού, κ.α.
2) Με την επιδιωκόμενη διαρκή ενδυνάμωση της λευκής αγοράς των
νόμιμων τοξικομανιογόνων (αλκοόλ, καπνός, ψυχοφάρμακα) και την
ενίσχυση της μαύρης αγοράς των παράνομων τοξικομανιογόνων ουσιών
(οπιούχα, οπιοειδή, κ.α.) στα πλαίσια της οποίας πραγματοποιούνται
ανυπολόγιστα κέρδη. Και
3) Με τη συντήρηση των παραγωγικών και καταναλωτικών αξιών της
ανταγωνιστικής κοινωνίας και του αδιέξοδου “βιομηχανικού πολιτισμού”,
γιατί το εξουσιαστικό πλέγμα που έχει συμφέρον από τη διαιώνιση τ ης
δίωξής της κάνναβης, μπορεί να καλλιεργεί και να διαδίδει συστηματικά το
μύθο ότι η κάνναβη “καθιστά τον χρήστη της αδιάφορο για τις νόρμες που
χαρακτηρίζουν αυτά τις αξίες.”
Στις τελευταίες δεκαετίες, παρά τη σκληρή καταστολή και τις διώξεις
της κάνναβης, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των ατόμων που
παραδέχονται ότι έχουν δοκιμάσει κάνναβη ή κάποιο από τα παράγωγα
της. Κι αυτό αποτελεί μια από το πλήθος των αδιαμφισβήτητων αποδείξεων
για τις συνέπειες της κατασταλτικής θεωρίας και πρακτικής, που η
αποτελεσματικότητά της εξαντλείται στην παραγωγή αμέτρητων ατομικών
και κοινωνικών τραγωδιών.
Μόνο στις ΗΠΑ, στα 56 χρόνια της απαγόρευσης της κάνναβης και
της δίωξης των χρηστών της (1937-1993) διενεργήθηκαν πάνω από
15.000.000 εκατομμύρια συλλήψεις, εκδόθηκαν πάνω από
2.000.000 καταδικαστικές αποφάσεις και συνολικά επιβλήθηκαν
πάνω από 12.000.000 χρόνια φυλακής για απλή κατοχή, καλλιέργεια
και χρήση κάνναβης, με αποτέλεσμα την καταστροφή της ζωής
εκατομμυρίων αθώων ανθρώπινων υπάρξεων.
Αυτή η πρωτοφανής στην ιστορία μαζική ανθρωποθυσία στο βωμό
του παραλογισμού της απαγόρευσης πρέπει να τερματιστεί. Στ’ όνομα της
λογικής, της δικαιοσύνης και του συμφέροντος ολόκληρης της
ανθρωπότητας, οι Αθηναίοι πρέπει να πάψουν να προσφέρουν τα παιδιά
τους βορά στην ακόρεστη δολοφονική μανία του απαγορευτικού
Μινώταυρου…
Η απαγόρευση των ψυχοτρόπων ουσιών και η μαζική τελετουργική
ανθρωποθυσία που τη συνοδεύει συνιστούν ένα αποτρόπαιο έγκλημα σε
βάρος του ατόμου, της κοινωνίας, του πολιτισμού και της ελευθερίας,
ακόμη κι αν γίνουν αποδεκτές ως αληθείς οι μυθοπλασίες των
υποστηρικτών της. Γιατί η χρήση οποιασδήποτε επικίνδυνης ουσίας βλάπτει
αποκλειστικά και μόνο τον χρήστη της. Συνεπώς, αποτελεί τυπική πράξη
89
αυτοπροσβολής [289] και, ως τέτοια, σε μια πολιτισμένη κοινωνία δεν
μπορεί να υπόκειται σε καμιά απαγορευτική ή κατασταλτική παρέμβαση.
Γιατί όπως διακήρυττε ο John Stuart Mill:
“Ο μόνος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να
επεμβαίνουν ατομικά ή συλλογικά στην ελευθερία δράσης ενός
συνανθρώπου τους, είναι η αυτοπροστασία τους. Ο μόνος λόγος για
τον οποίο μπορεί νόμιμα να ασκείται εξουσία σε οποιοδήποτε μέλος
μιας πολιτισμένης κοινωνίας παρά τη θέλησή του, είναι η αποτροπή
της ζημιάς των άλλων… Η μόνη δραστηριότητα για την οποία ο
άνθρωπος είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία, είναι αυτή που
αφορά τους άλλους. Ως προς τη συμπεριφορά του απέναντι στον
εαυτό του, η ελευθερία του είναι δικαιωματικά απόλυτη: Οσον
αφορά το κορμί και το μυαλό του, το άτομο είναι κυρίαρχο…” [290]
90
[1] G. Nahas: Keep off the Grass (1990, σ. 24). Ο G. Nahas, καθηγητής της
αναισθησιολογίας του Columbia University και (κατά δήλωσή του) στρατευμένος στον
αγώνα εναντίον της κάνναβης, υπήρξε πράκτορας της OSS (τη σημερινή CIA) στη
Μπούρμα (1943) και σε συνεργασία με τον Lyndon LaRouche κάλυψε το παρελθόν του
εγκληματία πολέμου Kurt Waldheim που έκανε καριέρα ως γενικός γραμματέας του ΟΗΕ
(και λόγω αυτής της “συνεισφοράς” του προσελήφθη στο επιτελείο του Narcotic Control
Board της γενικής γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών). Eίναι ο “αγαπημένος”
επιστήμονας της DEA και των επαγγελματιών “σταυροφόρων κατά των ναρκωτικών” που
προβάλλουν κατά κόρο τις “επιστημονικές” εργασίες του για την κάνναβη. Το 1975 σε
ειδική συνέντευξη τύπου, το πανεπιστήμιο Columbia διαχώρισε τη θέση του απ’ τις
εργασίες του Nahas για την κάνναβη, δίνοντας έτσι ένα μέτρο της αξιοπιστία τους.
[2] J. Herer: Η ξεχασμένη ιστορία του Χόρτου (περιοδικό Green Line, Μάρτιος 1991).
[3] Στην Ευρώπη καλλιεργούνται 5 ποικιλίες κάνναβης από τις οποίες οι 4 έχουν ύψος 1-
2,5 μέτρα.
[4] Στην Ελλάδα η κάνναβη αποτελούσε βασική γεωργική καλλιέργεια και εξαγώγιμο
προϊόν μέχρι το 1932: “Εν Ελλάδι υπήρχαν τω 1928 δέκα εργοστάσια ασχολούμενα
ειδικώς με την κλωστοϋφαντουργίαν της καννάβεως η οποία αποτελούσε εξαγωγικό
είδος” (Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, λήμμα “κάνναβις”, Αθήνα, 1930).
[5] Ολα τα στοιχεία αυτής της παραγράφου από το J. Herer : The Emperor Wears No
Clothes (1992).
[6] Οι σπόροι της κάνναβης αποτελούν ιδεώδη τροφή για πλήθος ήμερων και άγριων
πουλιών: “Μόνο το έτος 1937 καταναλώθηκαν στις ΗΠΑ 2 εκατ. τόνοι σπόρων κάνναβης
ως τροφή ωδικών πτηνών.”
[7] S. Cohen και R. Stillman: Therapeutic Potential of Marijuana (1976).
[8] Δήλωση των W. Eidleman και R. Hamilton, ερευνητών της ιατρικής σχολής του UCLA,
στις 29/12/1991 (αναφ. στο J. Herer: The Emperor Wears No Clothes, 1992, σ. 41).
[9] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 79).
[10] S. Cohen και R. Stillman: Therapeutic Potential of Marijuana (1976).
[11] M. Fiore: Cigarette Smoking (Medical Clinics of North America, τ. 76, No 2, Mάρτιος
1992, σ. 289)
[12] J. Herer: The Emperor Wears No Clothes (1992 , σ. 7).
[13] Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η υπεροχή της Κινέζικης επιστήμης και τέχνης
απέναντι στην ισλαμική και δυτική επιστήμη και τέχνη (που διάρκεσε επί μακρόν)
οφείλεται στο γεγονός ότι οι Κινέζοι ήξεραν να κατασκευάζουν χαρτί από την κάνναβη
τουλάχιστον από τον 1ο αιώνα π.Χ. (δηλαδή 800 χρόνια πριν τον ανακαλύψει ο ισλαμικός
πολιτισμός και 1200 χρόνια πριν τον υιοθετήσει ο δυτικός πολιτισμός). Γιατί η κατοχή
ενός χαρτιού που ήταν καλύτερης ποιότητας και διαρκέστερο απ’ αυτό που παραγόταν με
άλλους τρόπους, επέτρεπε στους Κινέζους να μεταβιβάζουν γνώσεις από γενιά σε γενιά
και να τις εμπλουτίζουν.
[14] Στις 19 Ιουλίου 1776 το Κογκρέσο παράγγειλε τη μεταγραφή του κειμένου της
“Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας” σε δέρμα και στις 2 Αυγούστου 1776 οι αντιπρόσωποι
υπέγραψαν το ντοκουμέντο σ’ αυτή τη μορφή.
91
[15] E. Abel: Marijuana: The first 12,000 Years (1980).
[16] Μέχρι το 18ο αιώνα, από την κάνναβη κατασκευάζονταν τα φημισμένα ιρλανδικά
υφάσματά και τα περίφημα ιταλικά λινά. Μετά τον 18ο αιώνα, τα παντελόνια Levi’s, τα
χειροποίητα βαμβακερά υφάσματα τζιν. Και μέχρι τη μεταπολεμική περίοδο, τα
αλεξίπτωτα, τα αντίσκηνα, οι σάκοι και οι σημαίες που χρησιμοποιούσε ο στρατός και η
αεροπορία.
[17] R. Bonnie και Ch. Whitebread: The Marijuana Conviction, (1974).
[18] Η εξήγηση της εκ πρώτης όψεως παράδοξης αιτιολόγησης της δίωξης ενός φυτού
εξ’ αιτίας των πλεονεκτημάτων του, αναπτύσσεται στο κεφάλαιο ΙΙΙ του παρόντος (“Ο
Αιώνας της απαγόρευσης”).
[19] V. Rubin: Cannabis and Culture, (1975, σ. 3-4).
[20] J. Bouquet: Cannabis (United Nations Bulletin on Narcotics, 3/1951, σ. 31).
[21] Κατάθεση του Stanley Yoles, διευθυντή του National Institute of Mental Health,
στην Ερευνητική Επιτροπή του Κογκρέσου (17.9.1969).
[22] J. Jaffe, R. Peterson και R. Hodgson: Addictions, 1980 (Ελληνική έκδοση:
Ναρκωτικά, Τσιγάρο, Αλκοόλ, 1981, σ. 70, 80-81).
[23] National Institute on Drug Abuse: National Household Survey on Drug Abuse,
(1990).
[24] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 549).
[25] National Institute on Drug Abuse: National Household Survey on Drug Abuse,
1990).
[26] Αλκαλοειδή: Οργανικές ουσίες με πολύπλοκη σύσταση. Περιέχονται στα φυτά και
ασκούν δράση σε πολλές λειτουργίες του οργανισμού (νικοτίνη, καφεΐνη, τεϊνη, μορφίνη,
κινίνη, ΤHC, κ.α.)
[27] H ΤΗC απομονώθηκε το 1964 από τον Dr. Raphael Mechoulam και τους συνεργάτες
του στο Ισραήλ.
[28] Τα αρσενικά και τα θηλυκά φυτά διαφέρουν αισθητά μεταξύ τους ως προς την
περιεκτικότητά τους σε δραστικά αλκαλοειδή, με αποτέλεσμα μόνο τα θηλυκά φυτά να
έχουν ουσιαστική χρηστική αξία ως ευφορικά.
[29] Διασταυρούμενη ανοχή: Φαινόμενο κατά το οποίο μια ουσία υποκαθιστά κάποια
άλλη στην παραγωγή των επιθυμητών αποτελεσμάτων.
[30] R. Julien: A Primer of Drug Action, (1992, σ. 270).
[31] Μ. Μαρσέλος: Ναρκωτικά, (1986, σ. 209).
[32] Η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη είναι δύο από τους γνωστούς νευροδιαβιβαστές
(χημικές ουσίες μέσω των οποίων μεταβιβάζονται τα ερεθίσματα από το ένα νευρικό
κύτταρο στο άλλο).
92
[33] Γ. Οικονομόπουλος: Ψυχεδελικά ή ψυχοδηλωτικά (1980, σ. 95-98).
[34] Η μαριχουάνα ονομάζεται και “χόρτο”.
[35] Λόγω του χρώματός του, το χασίς ονομάζεται και “μαύρο” ή “μαύρη”.
[36] National Commission on Marihuana and Drug Abuse (1972) και R. Mechoulam,
(1970).
[37] Μετοβολισμός είναι η οργανική μεταμόρφωση που υφίσταται οποιαδήποτε ουσία
εισέρχεται στον οργανισμό. Τα προϊόντα του μεταβολισμού ονομάζονται μεταβολίτες.
[38] Χρωματογραφία λεπτής στιβάδας (ΧΛΣ), Αεριοχρωματογραφία (ΑΧ) και
Ανοσοχημεία (ΑD)
[39] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 549).
[40] G. Arnao: Το Απαγορευμένο Χόρτο, 1978 (Ελληνική έκδοση, 1983, σ. 39).
[41] Jaffe, Petersοn και Hodgson: Addictions, (1981, σ. 70).
[42] Κλ. Γρίβας: Αποδιοπομπαίος Τράγος: Ψυχική “αρρώστια” και Τοξικομανία, (1982, σ.
100).
[43] Jaffe, Petersοn, Hodgson: Addictions, (1981, σ. 72).
[44] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions, (1981, σ. 69).
[45] Η αποτελεσματική δόση του αλκοόλ είναι 0.05-0.1%, η θανατηφόρα δόση του είναι
0.4-0.5%, και η σχέση μεταξύ αποτελεσματικής και θανατηφόρας δόσης είναι 1 προς 4
έως 1 προς 10.
[46] T. Mikuriya (1969): Marijuana in Medicine, Past, Present and Future (California
Medicine, 110, Jan. 1969, σ. 34-40). O καθηγητής T. Mikuriya έκανε σύγκριση της
τοξικότητας των βαρβιτουρικών, του αλκοόλ και της THC.
[47] Ερευνητική Επιτροπή για την Κάνναβη του Κυβερνήτη του Καναλιού του Παναμά
(1925), W. Bromberg (1934), La Gardia Report (1944), J. Jaffe, L. Grinspoon, J. Bakalar
(στο Goodman και Gilman, 1990) και το κεφ. “H κάνναβη προκαλεί τοξικομανία” (του
παρόντος).
[48] R. Julien: A Primer of Drug Action, (1992, σ. 270).
[49] Stephen Szara: Clinical Pharmacology of Cannabis-Scientific and Non-scientific
Constraints (Braude & Szara: Pharmacology of Marihuana, NIDA, 1976, τ. 1, σ. 29)
[50] H. Kaplan, A. Freedman και B. Sadock: Comprehensive Textbook of Psychiatry,
(1980, τ. 2, σ. 1615-9). Goodman και Gilman: The Pharmacological Basis of
Therapeutics, (1990, σ. 549-553). R. Frances και S. Miller, eds.: Clinical Textbook of
Addictive Disorders, (1991). Ch. Carroll: Drugs in Modern Society (1993).
[51] Commission of Inquiry into the Non-Medical Use of Drugs: Interim Report
(Penguin, 1971, σ. 124)
93
[52] Τα 210 mg THC ισοδυναμούν με 21 τσιγάρα φυσικής μαριχουάνας ημερησίως. Ενα
συνηθισμένο τσιγάρο μαριχουάνας καθαρού βάρους 500 mg με 2% THC περιέχει
συνολικά 10 mg THC.
[53] J. Jaffe: Cannabinoids /Marihuana, 1990 (στο Goodman και Gilman, 1990, , σ.
553).
[54] Βλ. το κεφ. “H κάνναβη προκαλεί τοξικομανία” του παρόντος.
[55] Σιντοϊσμός (Ιαπωνία), Ινδουισμός (Ινδία), Βουδισμός (Θιβέτ, Ινδία, Κίνα),
Ζωροαστρισμός (Περσία 8ος αι. π.χ.)
[56] Τo 1902, o Βρετανός Dr. C. Creighton συμπέρανε ότι στην Παλαιά Διαθήκη μπορούν
να εντοπιστούν πολλές αναφορές στην κάνναβη, όπως στο ‘Ασμα Ασμάτων, 5:1 και Ι
Σαμουήλ, 14:25-45 (C. Creighton: On Indications of the Hashish-Vice in the Old
Testament, Janus, 8/1902, σ. 241-246 και 297-303). Aλλοι ερευνητές υποστηρίζουν πως
ο κάλαμος που αναφέρεται στο Ασμα Aσμάτων του Σολομώντα είναι η κάνναβη (Melvin
Clay: The Song of Solomon. Περιλ. στο Andrews και Vinkenoog: The Book of Grass,
1967, σ. 19).
[57] Στους Ασσύριους ως Quonoubou Qunnapu. Στους Εβραίους ως Qanneb. Στους
Αραβες ως Quannob. Στους Πέρσες ως Quonnab. Στους Κέλτες ως Quannab. Και στους
Ελληνες ως Κάνναβη. Τα διάφορα χρηστικά παράγωγα της κάνναβης είναι γνωστά στην
με τα ονόματα bhang, ganja και charas ή churrus στην Ινδία. Kif στην Αλγερία και το
Μαρόκο. Takrouri στην Τυνησία. Dagga στη Ν. Αφρική. Djoma στην Κεντρική Αφρική.
Machona ή liamba στη Βραζιλία. Kabak στην Τουρκία. Hashish el Keif στο Λίβανο. Kαι
grass, pot, tea, mooters, mu, Mary Jane, Marijuana, κ.α. στην Αμερική. Τα παράγωγα της
κάνναβης Ganja και Bhang είναι ευρέως διαδεδομένα στην Ινδία, διατίθενται σε πολύ
χαμηλές τιμές και χρησιμοποιούνται από τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα αντί του
οινοπνεύματος που είναι πολύ ακριβότερο.
[58] Η ελληνική λέξη “κάνναβη” ενσωματώθηκε αυτούσια στη Λατινική (cannabis) και με
διάφορες τροποποιήσεις στη Γαλλική (canvre), την Ισπανική (canamo), την Πορτογαλική
(canhamo), την Ιταλική (canapa), την Αλβανική (canep), τη Ρωσική (konopli), την
Πολωνική (konopi και penek), τη Συριακή (kanabira), την Αραβική (Kannabb). Η είσοδός
της στην παλαιότερη (1000 μ.Χ.) και στη σύγχρονη Αγγλική (ως hanf και hemp,
αντίστοιχα), τη Βελγική (kemp), τη Γερμανική (hanf), την Ολλανδική (hennup), τη
Σουηδική (hamp), τη Δανική (hampa) κ.α. είχε ως αποτέλεσμα να καθιερωθεί ως Hemp
(φυτό) σ’ όλο το δυτικό κόσμο.
[59] Ηρόδοτος: Ιστορία (Μούσες), βιβλίο Δ (Βιβλιοθ. Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων,
Αθήνα, χχ., σ. 89).
[60] Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.): Ρωμαίος συγγραφέας της “Φυσικής Ιστορίας”.
Διοσκουρίδης ο Αναζαρβεύς (1ος αι. μ.Χ.): Θεμελιωτής της φαρμακολογίας και
συγγραφέας του “Περί ύλης ιατρικής”.
[61] Francois Rabelais: The Herb Pantagruellion (στο D. Solomon: Th e Marihuana
Papers, 1966, σ. 105).
[62] Ο όρος Ασασίν, που στα αραβικά σημαίνει χασισοφάγος, πολιτογραφήθηκε στις
δυτικές γλώσσες με την σημασία του δολοφόνου, λόγω του -κατά τους δυτικούς
ιστορικούς- εξτρεμιστικού χαρακτήρα του κινήματος που το χρησιμοποιούσε ως ευφορικό
και τελετουργικό μέσο.
94
[63] Στο αραβικό παραμύθι-ποταμό Χίλιες και μια νύχτες αναφέρεται μια ουσία με το
όνομα μπένζι, που προκαλεί συμπτώματα παρόμοια μ’ αυτά του χασίς.
[64] L. Lewin: Phantastica, σ. 107 (αναφ. στο E. Brecher: Licit a nd Illicit Drugs, 1972, σ.
402).
[65] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 11).
[66] J. Rosevear: Pot, A Handbook of Marihuana, (1967, σ. 20).
[67] J. Bouquet: Cannabis (United Nations Bulletin on Narcotics, 3 /1951, σ. 36).
[68] S. Boyce: Hemp, 1900, σ. 35 (αναφ. στo E. Brecher: Licit and Illicit Drugs, 1972,
σ. 403).
[69] G. Washington: Diary Notes (στο G. Andrews-S. Vinkenoog: The Book of Grass: An
Anthology of Indian Hemp, 1967, σ. 34).
[70] Σύμφωνα με τον Baudelaire, ο Balzac δεν έκανε ποτέ χρήση χασίς.
[71] J.J. Moreau de Tours: Du haschisch et de l’ alienation mentale, Paris, 1845.
Αργότερα ενσωματώθηκε ως ιδιαίτερο κεφάλαιο στο La Psychologie morbile dans ses
rapports avec la philosophie d’ histoire, Paris, 1859. (περιλ. στο Hashish and Mental
Illness, Raven Press, N.Y., 1973).
[72] Th. Gautier: Reveue des deux mondes. Δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό La
Presse Medicale (1844). Κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή έκδοση με τίτλο Le Club des
haschichins, Paris, 1846. (Περιλ. στο D. Solomon: Marihuana Papers, 1966, σ. 122 και
στο J. Strausbaugh: The Drug User, 1990, σ. 198).
[73] Ch. Baudelaire: Το Ποίημα του Χασίς. (δημοσιεύτηκε ως ανεξάρτητη έκδοση το
1858 και ενσωματώθηκε στο έργο του “Οι Τεχνητοί Παράδεισοι” το 1860).
[74] Ch. Baudelaire: Oι Τεχνητοί Παράδεισοι (Εγνατία, Θεσ/νίκη, χχ, σ. 30-31).
[75] F. Ludlow: The Hashish Eater: Being Passages from the Life of a Pythagorean,
1857 (Περιλ. στο J. Strausbaugh: The Drug User: Documents 1840 -1960). O Fitz Hugh
Ludlow, γιος Αμερικάνου κληρικού, έγραψε αυτό το έργο σε ηλικία 19 χρονών.
[76] The Indian Hemp Drugs Commission Report, 1894 (επανέκδοση: Jefferson Press,
Maryland, 1969)
[77] Το αλκοόλ, το όπιο και τα παράγωγά του ήταν πλατιά διαδεδομένα σ’ όλο τον κόσμο
από χιλιάδες χρόνια. Ο καφές ανακαλύφθηκε στην Αραβία και το τσάι στην Κίνα, απ’ όπου
πέρασαν στην Αμερική μέσω της Ευρώπης. Ο καπνός ανακαλύφθηκε κατά το πρώτο ταξίδι
του Κολόμβου στην Αμερική και εν συνεχεία διαδόθηκε στην Ευρώπη. Η μαριχουάνα
αποτελούσε τη μεγαλύτερη γεωργική καλλιέργεια του πλανήτη και κάλυπτε ένα ευρύ
φάσμα αναγκών. Η κόκα ανακαλύφθηκε στο Μεξικό και γρήγορα διαπιστώθηκε ότι
υπήρχε σε εκτεταμένες περιοχές της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής. H μορφίνη είναι
ένα αλκαλοειδές του οπίου που απομονώθηκε το 1805. Στην Αμερική, τα άλατα της
μορφίνης άρχισαν να παρασκευάζονται και να διατίθενται στην αγορά το 1832 από την
εταιρεία Rosengarten & Company της Φιλαδέλφειας (απ’ την οποία αναδύθηκε αργότερα
η γνωστή φαρμακευτική εταιρεία Merck, Sharp & Dohme).
95
[78] Οπως η κόλα νούτ που ανακαλύφθηκε στη Δ. Αφρική κι από εκεί διαδόθηκε στην
Αμερική όπου χρησιμοποιήθηκε ως συστατικό των ποτών κόλα, το φυτό Ιλεξ που υπήρχε
στη Βραζιλία και άλλες χώρες της Ν. Αμερικής και από το οποίο παρασκευαζόταν το τσάι
της Παραγουάης ή mate, και η κασίνα που διαδόθηκε από τους Ινδιάνους της Β. Αμερικής
στους λευκούς αποίκους, οι οποίοι παρασκεύαζαν απ’ αυτό ένα τσάι γνωστό ως Black
Drink, Black Drought και Dahoon.
[79] Th. Szasz: Ceremonial Chemistry, The Ritual Persecution of Drugs, Addicts an d
Pushers (Routledge, London, 1975, σ. 75)
[80] Κλ. Γρίβας: Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική (Ιανός, Θεσ/νίκη, 1989, σ. 16)
[81] Η χρησιμοποίηση του “αντιναρκωτικού αγώνα” ως προνομιούχου εργαλείου
εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής αναλύεται διεξοδικότερα στο Κλ. Γρίβας “Οπιούχα:
Οπιο, μορφίνη, Ηρωϊνη” (υπό έκδοση)
[82] Pharmacopoeia of the United States of America (από το 1850 έως το 1942).
[83] Είναι γενέτειρα των B. Bohler, B. Johnson, L. Armstrong και πολλών άλλων
κορυφαίων της τζαζ.
[84] J. Herrer: The Emperor Wears No Clothes (1992, σ. 67).
[85] J. Herrer: The Emperor Wears No Clothes (1992, σ. 67).
[86] Εν συνεχεία, η Ν. Αφρική πρωτοστάτησε μαζί με την Αίγυπτο σε μια διεθνή
εκστρατεία για την απαγόρευση της κάνναβης σ’ όλο τον κόσμο.
[87] US Department of Agriculture: Bulletin No 404, Hemp Hurds as Paper-making
Material (US Government Printing Office, Washington DC, 14/10/1916 ).
[88] Ch. Carrol: Drugs in Modern Society, (1993, σ.. 327).
[89] D. Musto: The American Disease: Origins of Narcotic Control, (1987, σ. 8, 19 και
24-53). Ο David Musto, καθηγητής της ψυχιατρικής Child Study Center και της ιστορίας
της ιατρικής στην ιατρική σχολή του Yale.
[90] Oπως παρατηρεί ο D. Musto “μετά τον Αμερικανο-Ισπανικό πόλεμο οι ΗΠΑ ήταν
δύσκολο να πείσουν τους Φιλιππίνιους ότι δεν ήταν ακόμη έτοιμοι να αυτοκυβερνηθούν.”
(Musto, 1987, σ. 25).
[91] Αυτό το παραδέχεται και ο G. Nahas, εκ των κορυφαίων παραγόντων των
αντιναρκωτικών εκστρατειών της μεταπολεμικής περιόδου, όταν αναφερόμενος στη
διάσκεψη γράφει ότι “η κάνναβη τέθηκε στον κατάλογο των απαγορευμένων ουσιών, όχι
για λόγους ιατρικούς αλλά για λόγους κοινωνικούς.” (G. Nahas: Keep off the grass,
1990, σ. 35).
[92] Το 1931, ο προϋπολογισμός του FBN περικόπηκε κατά 200.000 δολάρια (D.
Dickson: “Bureaucracy and Morality, An ogranizational perspective on a moral crusade”,
Social Problems, τ. 16, 1968, σ. 143-156)
[93] Το FBN μετεξελίχθηκε στην DEA το 1971.
96
[94] A. Lindsmitth : The Addict and the Law, Washington Post, 1961 (στο D. Solomon:
The Marijuana Papers, 1966, σ. 24).
[95] H Mellon Bank του Pittsburgh ήταν μια από τις έξι μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ
το 1937.
[96] Το 1934, ο γερουσιαστής J. Guffey κατήγγειλε τον Anslinger ως ρατσιστή από το
βήμα του Κογκρέσου.
[97] Tα αρχεία και οι φάκελοι του πρώην FBN φυλάγονται στη Βιβλιοθήκη της DEA στην
Washington.
[98] Η αυτοκρατορία DuPont δημιουργήθηκε από την ομώνυμη οικογένεια των
“ληστοβαρώνων” (έτσι ονομάζονται στις ΗΠΑ όσοι αναδείχτηκαν σε παράγοντες
οικονομικής ισχύος εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν κατά τον Εμφύλιο
Πόλεμο). Το 1902 η DuPont έλεγχε τα δύο τρίτα της εθνικής παραγωγής εκρηκτικών
υλών και το 40% του εφοδιασμού των Ενόπλων Δυνάμεων. Βλ. J. Golby: DuPont
Dynasties (Lyle Stewart, 1984).
[99] Η απαγόρευση της κάνναβης το 1937 είχε προδιαγραφεί σ’ ένα μεγάλο βαθμό
μεταξύ 1926-1936 όταν ο Wallace Carothers, κορυφαίος χημικός των εργαστηρίων της
DuPont πέτυχε να συνθέσει το νάυλον με υλικά πετροχημικής προέλευσης.
[100] L. DuPont: Popular Mechanics (June 1938, σ. 805).
[101] Hearst Paper Manufacturing Division.
[102] D. Musto: Opium, Cocaine and Marijuana in American History (1991, σ. 36)
[103] US Department of Agriculture, Hemp for Victory (1942). Το φιλμ διατίθεται
σήμερα σε βιντεοκασέτα από την HEMP (Help End Marijuana Prohibition, 5632 Van Nuys
Blvd., Suite 210, Van Nuys, CA 91401, USA) στην τιμή των 20 δολαρίων.
[104] US Department of Agriculture: Ag. Extension Leaflet 25, Μάρτιος 1943.
[105] R. DuPont: Marihuana, An Issue Comes of Age, 1976 (στο Braude και Szara,
1976, τ. 1, σ. 3)
[106] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 339)
[107] G. Nahas: Keep off the Grass (1990, σ. 123)
[108] J. Herer : The Emperor Wears No Clothes, (1992, σ. 28)
[109] D. Solomon: The Marijuana Papers (1966, σ. 24)
[110] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 79)
[111] Τhe Pharmacopoeia of the United States of America (11η έκδοση, 1936). H
επίσημη Pharmacopoeia εξακολούθησε να καταχωρεί την κάνναβη ως ακίνδυνο
θεραπευτικό μέσο μέχρι το 1942, δηλαδή για 5 ολόκληρα χρόνια μετά τη θέσπιση του
απαγορευτικού Marijuana Tax Act του 1937. Διαγράφηκε το 1942 υπό την πίεση του
Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών και του H. Anslinger.
97
[112] P. Blachly: Use of Amphetamines, Marijuana and LSD by Students (New
Physician, Αpril 1966, σ. 90)
[113] R. Adams και B. Baker: The structure of Cannabinol VII. A method of a
Tetrahydrocannabinol which possesses Marihuana activity (Jour. Amer. Chem. Soc., 62,
1940, σ. 2405-2408).
[114] Mayor’s Committee on Marihuana: The Marihuana Problem in the City o f New York
(1944).
[115] N. Taylor: The Pleasant Assassin (περιλ. στο D. Solomon: The Marihuana Papers,
1960)
[116] D. Musto: The American Disease: Origins of Narcotic Control, (1987, σ. 231).
[117] Οι οποίες επιβεβαιώνονται τόσο από το γεγονός ότι σύμφωνα με επίσημες πηγές,
το 1977 στις ΗΠΑ “τα τρία πέμπτα των πολιτών μεταξύ 18-25 ετών είχαν δοκιμάσει
κάνναβη, ενώ ο συνολικός αριθμός των Αμερικανών που είχαν κάνει χρήση μαριχουάνας,
ξεπέρασε τα 43 εκατομμύρια” (Jaffe, Peterson, Hodgson, Addictions (1981, σ. 80-1) ενώ
το 1990 ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 66,5 εκατομμύρια, όσο κι από τον τεράστιο αριθμό
των επιστημονικών εργασιών για την κάνναβη που είδαν το φως της δημοσιότητας αυτή
την περίοδο.
[118] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 3).
[119] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions, (1981, σ. 81)..
[120] Από δω και πέρα, το Αμερικάνικο Υπουργείο Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας θα
αναφέρεται ως Υπουργείο Υγείας, για λόγους συντομίας.
[121] Advisory on Drug Dependence Report: Cannabis ή “Wootton Report” (1968).
[122] R. DuPont: Marihuana, An Issue Comes of Age (στο Braude και Szara, 1976, τ. 1,
σ. 4)
[123] Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs: Interim Report ή LeDain
Report, (1970).
[124] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 3).
[125] H άποψη αυτή αναπτύχθηκε από τους R. Brotman και Fr. Suffet, καθηγητές
ψυχιατρικής στην Iατρική Σχολή της Νέας Υόρκης και υποστηρίχτηκε από τoυς
περισσότερους επιστήμονες που συμμετείχαν στη διάσκεψη ης Ακαδημίας Επιστημών της
Ν. Υόρκης το Μάιο του 1971.
[126] Department of Health: Marihuana and Health. First Annual Report to the US.
Congress (1971)
[127] National Commission on Marihuana and Drug Abuse (NDMDA): Marihuana, A
Signal of Misunderstanding (1972 & NDMDA: Drug Abuse in America: Problem in
Perspective (1973)
[128] T. Mikuriya, ed.: Marijuana, Medical Papers (Medi -Comp Press, Oakland,
California, 1973)
98
[129] E. Brecher: Licit and Illicit Drugs, (1972).
[130] M. Braude και S. Szara: Pharmacology of Marihuana, Α Monograph of the National
Institute on Drug Abuse (Raven Press, N.Y., 1976, τόμοι 2).
[131] S. Rubin και L. Commitas: Canja in Jamaica, (1975).
[132] P. Satz, J. Fletcher και L. Sutker: Neurophy
jimputrid είπε
[132] P. Satz, J. Fletcher και L. Sutker: Neurophysiologic, intellectual and personality
correlates of chronic marihuana use in native Costa Ricans (στο New York Academy of
Sciences: Chronic Cannabis Use, 1977).
[133] C. Stefanis, A. Boulougouris και A. Liakos: A Clinical and Psychophysiological
Effects of Cannabis in Long-term Users (περιλ. στο Braude και Szara, 1976)
[134] Civil Liberties Union (CLU), American Public Health Association (APHA), American
Bar Association (ABA), Consumers Union (CU), National Organization for Reform of
Marihuana Law (NORM), Alliance for Cannabis Therapeutics (ACT), Cannabis Corporation
of America (CCA). Κατά τη δεκαετία του 1970, όλοι σχεδόν οι αξιόλογοι δημιουργοί στο
χώρο των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών διάκεινται ευνοϊκά στην
αναθεώρηση της κατασταλτικής νομοθεσίας για τις παράνομες ουσίες.
[135] Drug Enforcement Administration (DEA), International Association of Chiefs of
Police (IACP), National Federation of Parents for a Drug-Free Youth (NFPDFY).
[136] C. Conrad: Hemp, Lifeline to the Future (Crearive Xpressions Publications, Los
Angeles, 1993, σ. 229)
[137] P. Mann: Marijuana Alert (McGraw Hill, N.Y., 1985)
[138] C. Conrad: Hemp, Lifeline to the Future (1993, σ. 230)
[139] Κλ. Γρίβας: Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική (1989, σ. 86).
[140] “Randall’s Story” (The Leaflet, 5/1976, σ. 9).
[141] Πρόκειται για το νόμο Controlled Substances Act του 1970 που επίσημα είναι
γνωστός ως The Comprehensive Drug Abuse Prevention and Control Act.
[142] Αποεγκληματοποίηση: Αναγωγή ενός αδικήματος από κακούργημα ή πλημμέλημα
σε πταίσμα. Αποποινικοποίηση: Αρση των ποινικών περιορισμών για την προμήθεια και
κατοχή για προσωπική χρήση μιας παράνομης ουσίας, με παράλληλη συντήρηση των
ποινικών κυρώσεων για την παραγωγή και την εμπορία της. Νομιμοποίηση: ‘Αρση όλων
των ποινικών περιορισμών για τη χρήση, παραγωγή ή καλλιέργεια και εμπορία μιας
ουσίας.
[143] G. Nahas: Keep Off The Grass (1990, σ. 128).
[144] Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης: Κριτική στο κυβερνητικό Σχέδιο Νόμου για τα
Ναρκωτικά της Ειδικής Επιτροπής του ΙΣΘ. Εισηγητής: Κλ. Γρίβας (ΙΣΘ, Θεσ/νίκη, 1986).
[145] Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης: Κριτική στο κυβερνητικό Σχέδιο Νόμου (ΙΣΘ,
1986).
99
[146] Απόσπασμα του λόγου στο Α. Δαβαρούκας – Γ. Σουρέτης: Τοξικομανία, σ. 113. [1
ουγγιά= 28,5 γραμ]
[147] Ετσι ονομάζεται στις ΗΠΑ, ο επικεφαλής της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τα
Ναρκωτικά του εκάστοτε Αμερικανού προέδρου. Τσάρος των ναρκωτικών επί Carter ήταν
ο Peter Bourne, επί Reagan ο Carlton Turner και επί Bush ο William Bennett.
[148] Ο ψυχίατρος Peter Bourne, τσάρος των ναρκωτικών του προέδρου Carter,
στάλθηκε από το Πεντάγωνο σε ειδική αποστολή στο Βιετνάμ το 1965 ως σύμβουλος των
Πράσινων Μπερέ (που του απένειμαν το “ασημένιο άστρο”) και συγχρόνως εμφανιζόταν
ως ακτιβιστής του κινήματος εναντίον του πολέμου. Συμμέτοχος στο σχεδιασμό της
“Επιχείρησης Paraquat” για τη δηλητηρίαση των φυτειών της μαριχουάνας και της οπιο-
παπαρούνας και παράλληλα συνοδοιπόρος στο κίνημα για την αναθεώρηση της
νομοθεσίας για τη μαριχουάνα. Επικριτής των βαρβιτουρικών και συγχρόνως
προμηθευτής τους (πράγμα που αποτέλεσε την αφορμή της “εκθρόνισής” του το 1979).
Πατερναλιστικά αφοριστικός για τους χρήστες παράνομων ουσιών και ταυτόχρονα
περιστασιακός χρήστης μαριχουάνας και κόκας (όπως αποκάλυψαν οι N.Y. Times). Το
1962 τελείωσε την ιατρική σχολή της Ατλαντα. Το 1965 δούλεψε για τις στρατιωτικές
μυστικές υπηρεσίες στο Βιετνάμ. To 1971 διορίστηκε διευθυντής των Υπηρεσιών
Ναρκωτικών της Georgia από τον τότε κυβερνήτη της J. Carter. Το 1972 διορίστηκε από
τον Nixon βοηθός διευθυντής του Γραφείου Ειδικής Δράσης για τα Ναρκωτικά του Λευκού
Οίκου. Το 1974 ως πρόεδρος του μονομελούς Ιδρύματος Διεθνών Ερευνών, γύριζε τον
κόσμο προσφέροντας “ειδικές συμβουλές” σε όποιον τις πλήρωνε. Το 1976 στέφτηκε
τσάρος των ναρκωτικών όταν ο Carter τον διόρισε ειδικό του σύμβουλο και διευθυντή του
Γραφείου για τα Ναρκωτικά του Λευκού Οίκου. Το 1977 κάλυψε την επιχείρηση της DEA
για τον αεροπορικό ψεκασμό φυτειών μαριχουάνας και οπιο-παπαρούνας στο Μεξικό με
θανατηφόρο paraquat. Και τo 1978 εκθρονίστηκε μετά από καταγγελίες της Washington
Post ότι ήταν “χρήστης και διακινητής ναρκωτικών” (Washington Post, 19.7.1978).
[149] D. Musto: The American Disease: Origins of Narcotic Control, (1987, σ. 267 -269).
[150] Στις 11.7.1978, η υπάλληλος του Λευκού Οίκου Tody Long, προμηθεύτηκε από
φαρμακείο 15 κάψουλες ενός υπνωτικού με συνταγή που είχε εκδοθεί από τον Peter
Bourne στο όνομα Sarah Brown (προκειμένου να να αποφευχθεί ο υπηρεσιακός
στιγματισμός της Long). Η συνταγή προωθήθηκε από το φαρμακείο στην Υπηρεσία
Ναρκωτικών. Από κει και πέρα, ήταν θέμα της DEA το αν, πώς και πότε θα
“χρησιμοποιούσε” την υπόθεση.
[151] Προϊόν των πιέσεων αυτών στην Ελληνική κυβέρνηση ήταν η θέσπιση του νόμου
1729/1987.
[152] DEA (Drug Enforcement Administration)
[153] Ο Carlton Turner ήταν ένας καριερίστας με “επιχειρηματικό πνεύμα”. Το 1978
προσπάθησε να προωθήσει στην αγορά το σετ ενός κίβδηλου τεστ ελέγχου του paraquat.
Το 1981 διορίστηκε από τον Reagan διευθυντή του Γραφείου για τα Ναρκωτικά του
Λευκού Οίκου κατόπιν υποδείξεως του George Bush και της Nancy Reagan. Από το 1981
μέχρι το 1986, είχε τα πυρά του στραμμένα εναντίον της τζαζ και του ροκ και
προσπάθησε ανεπιτυχώς να απαγορεύσει τη μετάδοσή τους από τα ραδιοφωνικά και
τηλεοπτικά μέσα, διακατεχόμενος από την έμμονη ιδέα ότι αποτελούσαν την κύρια αιτία
της διάδοσης των ναρκωτικών. Στις 25.4.1985, απαίτησε την επιβολή της ποινής του
θανάτου στους “εμπόρους ναρκωτικών”. Στις 27.10.1986 το περιοδικό Newsweek
εξαπέλυσε δριμύ κατηγορητήριο εναντίον του, εξ’ αιτίας του οποίου αναγκάστηκε να
παραιτηθεί στις 6.12.1986. Μετά την παραίτησή του, αφού εξάντλησε όλα τα μικρόφων α
που του προσφέρθηκαν για να καταγγείλει ότι “η χρήση της μαριχουάνας προκαλεί
ομοφυλοφιλία και ευθύνεται για την κατάπτωση του ανοσολογικού συστήματος και το
100
Aids”, συνεργάστηκε με τον Robert DuPont και τον τέως διευθυντή του NIDA Peter
Bensinger για την εμπορική προώθηση ενός τεστ ανίχνευσης της κάνναβης στα ούρα.
[154] Ch. Carroll: Drugs in Modern Society (1993, σ. 334). Ο Carroll είναι καθηγητής
της ιατρικής του Ball State University.
[155] J. Herer : The Emperor Wears No Clothes (1992, σ. 34)
[156] Ο William Bennett, εξαρτημένος απ’ το αλκοόλ (καθημερινή “κοινωνική” χρήση)
και τη νικοτίνη και φανατικός πολέμιος της μαριχουάνας, δεν είχε καμιά ιδιαίτερη γνώση
για τα ναρκωτικά αλλά ήταν απολύτως κατάλληλος για την οργάνωση όλων των
βρώμικων δουλειών της προεδρίας σε σχέση μ’ αυτά. Στη διάρκεια της βασιλείας του,
βομβάρδιζε την κοινή γνώμη με “αντιναρκωτικές” κοινοτοπίες-κλισέ και φυσικά
υποστήριζε με φανατισμό την επιβολή της θανατικής ποινής στους εμπόρους δηλώνοντας:
“Δεν έχω κανένα ηθικό πρόβλημα να κρεμάσω τους εμπόρους. Το μόνο μου πρόβλημα
είναι νομικό..”
[157] Ο Μ. Levitski είχε άμεση σχέση με τις μυστικές υπηρεσίες και τη DEA και διαμέσου
αυτού ασκούνταν πιέσεις στους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, ΕΟΚ, κ.α.) και κυρίως στις
κυβερνήσεις διαφόρων χωρών προκειμένου να αποδεχτούν την πολιτική του “Zero
Tolerance” που απαιτούσε ο G. Bush (η Ελλάδα, παρ’ ότι μέλος της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας, κατά το διάστημα 1981-1993 ήταν o ευπειθέστερος παραλήπτης και
εφαρμοστής της “αντιναρκωτικής” πολιτικής της Αμερικάνικης DEA, μαζί με την Τουρκία.
Σ’ αυτό το διάστημα, οι ελληνικές κυβερνήσεις υπό την άμεση εποπτεία της DEA,
αναθεώρησαν την περί ναρκωτικών νομοθεσία δύο φορές: Την πρώτη το 1987, με την
ψήφιση του νόμου 1729/1987 και τη δεύτερη το 1993 με την ψήφιση το υ νόμου
2161/1993, με τον οποίο έκλεισε ένας κύκλος συχνών επισκέψεων του Levitski και των
συνεργατών του στην Αθήνα κατά το διάστημα 1991-1993. Η πρόσδεση της Ελλάδας
στην “αντιναρκωτική” πολιτική της DEA είχε ως αποτέλεσμα η περί ναρκωτικών ελληνική
νομοθεσία να βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με τις νομοθεσίες όλων των άλλων χωρών της
Ευρωπαϊκής Κοινότητας και να παραλληλίζεται μόνο μ’ αυτή της… Τουρκίας).
[158] Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας υπολογίζει ότι τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι
πεθαίνουν (διάβαζε, δολοφονούνται) κάθε χρόνο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου από την
κατανάλωση επικίνδυνων φαρμάκων των αμερικανικών φαρμακευτικών εταιρειών που
είναι απαγορευμένα στις ΗΠΑ.
[159] US Department of Justice: Uniform Crime Reporting Statistics, 1988 -1992.
[160] The Guardian (22.7.1989).
[161] C. Conrad: Hemp, Lifetime to the Future (1993, σ. 269)
[162] The Indian Hemp Drugs Commission Report, 1894 (επανέκδοση: Jefferson Press,
Maryland, 1969).
[163] Mayor’s Committee on Marihuana: The Marihuana Problem in the City of New York
(1944).
[164] Advisory on Drug Dependence Report: Cannabis (“Wootton Report”, London,
1968)
[165] Interim Report of Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs: Interim
Report ή LeDain Report (Canada, Ottawa, 1970).
101
[166] Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs (1972): Cannabis (Canada,
Ottawa, 1972)
[167] US. National Commission on Marihuana and Drug Abuse: Marihuana: A Signal of
Misunderstanding, (US GPO, Washington, DC., 1972). Είναι γνωστή και ως Εκθεση Νixon.
[168] US. National Commission on Marihuana and Drug Abuse: Drug Abuse in America:
Problem in Perspective (US. GPO, Washington, DC., 1973).
[169] E. Brecher: Licit and Illicit Drugs, Consumers Union Report on Narcotics,
Stimulants, Depressants, Inhalants, Hallucinogens and Marijuana, including Caffeine,
Nicotine and Alcohol (Little Brown, Boston, 1972).
[170] Drug Survival News (Jan.-Feb. 1978) και The Journal (April 1978)
[171] New York Academy of Sciences: Chronic Cannabis Use (Annals of NYAS, 1977).
[172] Εξεταστική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Εκθεση για το Πρόβλημα των
Ναρκωτικών στις Χώρες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, (εισηγητής: Jack Stewart-Clark)
Σεπτέμβριος 1986. Εγκρίθηκε από τη 15μελή Εξεταστική Επιτροπή στις 22/9/1986 με
ψήφους 8 υπέρ, 4 κατά και 1 αποχή (2 μέλη απουσίαζαν).
[173] Ερευνητική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Εκθεση σχετικά με την
εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος που σχετίζεται με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών
στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας: Tα πορίσματα της έρευνας (εισηγητής:
Patrick Cooney). Νοέμβριος 1992. Εγκρίθηκε από τη 15μελή Εξεταστική Επιτροπή στις
29/11/1992 με ψήφους 9 υπέρ και 6 κατά (στους 6 που καταψήφισαν περιλαμβάνονται
όλα τα μέλη της συντηρητικής πτέρυγας της Επιτροπής). Τον Απρίλιο του 1993, η Εκθεση
ήρθε για συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά η συζήτησή της
αναβλήθηκε κατόπιν ενεργειών των ευρωβουλευτών των συντηρητικών κομμάτων.
[174] H. Arendt: The Origins of Totalitarianism, 1951 (ελληνική έκδοση, 1988, σ. 73)
[175] Και στις τρεις έρευνες δεν εντοπίστηκε καμιά αξιοσημείωτη διαφορά των μεν και
από τους δε: α) S. Rubin και L. Commitas: Canja in Jamaica, (1975). β) P. Satz, J.
Fletcher και L. Sutker: Neurophysiologic, Intellectual and personality correlates of
chronic marihuana use in native Costa Ricans, (στο NYAS: Chronic Cannabis Use, 1977).
γ) C. Stefanis, A. Boulougouris, A. Liakos: A Clinical and Psychophysiological effects of
Cannabis in long-term users ( στο Braude και Szara, 1976)
[176] Για ν’ αποφευχθούν οι επαναλήψεις βλ. το κεφ. “Aνοχή και Εξάρτηση”.
[177] Ερευνητική Επιτροπή για την Κάνναβη του Κυβερνήτη του Καναλιού του Παναμά
(1925), W. Bromberg (1934), La Gardia Report (1944), J. Jaffe, L. Grinspoon και J.
Bakalar (στο Goodman και Gilman, 1990)..
[178] R. Julien (1992): A Primer of Drug Action, (1992, σ. 270).
[179] L. Thompson και R. Proctor (1953): Ryrahexyl in the Treatment of Alcoholic and
Drug Withdrawal Conditions (N. Carolina Medical Journal, 14/1953, σ. 520 -523).
[180] Stephen Szara: Clinical Pharmacology of Cannabis-Scientific and Non-scientific
Constraints (Braude & Szara: Pharmacology of Marihuana, NIDA, 1976, τ. 1, σ. 29)
102
[181] H. Kaplan, A. Freedman, B. Sadock: Comprehensive Textbook of Psychiatry,
(1980, τ. 2, σ. 1615-9). Goodman και Gilman: The Pharmacological Basis of
Therapeutics, (1990, σ. 549-553). R. Frances και S. Miller: Clinical Textbook of Addictive
Disorders, (1991).
[182] Commission of Inquiry into the Non-Medical Use of Drugs: Interim Report
(Penguin, 1971, σ. 124)
[183] Τα 210 mg THC ισοδυναμούν με 21 τσιγάρα μαριχουάνας ημερησίως (ένα
συνηθισμένο τσιγάρο μαριχουάνας καθαρού βάρους 500 mg με 2% THC περιέχει
συνολικά 10 mg THC).
[184] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, , σ. 553).
[185] American Psychiatric Association (1980): Σύντομος Οδηγός Διαγνωστικών
Κριτηρίων από το DSM-3 (Ελληνική έκδοση: University Studio Press, Θεσ/νίκη, 1984, σ.
82).
[186] Γ. Αγιουτάντης: Ιατροδικαστικά Θέματα (Παρισιάνος, Αθήνα, 1973)
[187] Δ. Βαρώνος: Ιατρική Φαρμακολογία (Παρισιάνος, Αθήνα, 1987, επανέκδοση).
[188] Α. Κουτσελίνης: Ιατροδικαστικά Προβλήματα επί της Τοξικομανίας του Χασίς
(Αθήνα, 1971), Ναρκωτικά, συνοπτική παρουσίασις (Gutenberg, Αθήνα, 1973).
[189] Γ. Λογαράς: Ψυχοτρόπα και Ψυχοφαρμακολογία (Θεσσαλονίκη, 1971).
[190] M. Μαρσέλος: Nαρκωτικά (Λίτσας, Αθήνα, 1986, σ.212)
[191] Κ. Στεφανής: Kατάθεση στην Επιτροπή Nαρκωτικών του Ελληνικού Κοινοβουλίου,
12/12/1990 (Επίσημα Πρακτικά).
[192] Α. Δαβαρούκας και Γ. Σουρέτης: Τοξικομανία (1981, σ. 66).
[193] Οι σημαντικότερες απ’ αυτές αναφέρονται στο κεφ. “Επίσημες Εκθέσεις για την
Κάνναβη”.
[194] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977, σ. 243).
[195] N. Zinberg και A. Weil: A Comparison of Marihuana Users and Non -Users (Νature,
226/1970, σ. 122)
[196] W. Patton: Drug Dependence (Advance Sci., Dec. 1968, σ. 200 -212).
[197] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 251).
[198] Jaffe, Peterson, Hodgson (1980): Addictions (1981, σ. 77).
[199] A. Lindesmith (στο D. Solomon: The Marijuana Papers, (1966, σ. 24).
[200] Α. Κουτσελίνης (1971, σ. 75-76).
[201] A. Campbell: Cerebral Atrophy in Young Cannabis Smokers (Lancet, 2/1971, σ.
1219-1224).
103
[202] Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs (1970): Interim Report ή
LeDain Report (Penguin Books, 1971) * US DHEW: Marihuana and Health. Annual Report
to the US Congress (1971).
[203] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 387).
[204] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions, (1981, σ. 76-77). R. Jones: Human Effects
of Marijuana (Marijuana Research Findings: 1976, NIDA, Research Monograph 14,
Washington, DC, US GPO, 1977).
[205] Jaffe, Peterson, Hodgson (1980): Addictions (1981, σ. 74)
[206] M. Stenchever και M. Allen: The Effect of Δ-9-tetrahydrocannabinol in the
Chromosomes of Human Lymphocytes (Amer. J. Obstet. Gynecol., 114/1972, σ. 821).
[207] S. Matsuyama: Cytogenic Studies of Marijuana” (στο “Marijuana and Health
Hazards: Methodological Issues in Current Research, 1975).
[208] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions, (1981, σ. 75)..
[209] L. Grinspoon :Marihuana Reconsidered, (1977, σ. 390).
[210] G. Nahas: Keep off the grass (1990).
[211] G . Arnao: To απαγορευμένο χόρτο (1978, σ. 106).
[212] Εκθεση της Καναδικής κυβερνητικής Επιτροπής: Interim Report ή LeDain Report,
(1970, σ. 104). Kαι L. Grinspoon : Marihuana Reconsidered (1977).
[213] US DHEW: Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress (1977 και
1980).
[214] R. Kolodny: Depression of plasma testosterone levels after chronic intensive
marihuana use (New England Journal of Medicine, Αpril 1974, 290/1974, σ. 872 -874).
[215] G. Arnao: Το Απαγορευμένο Χόρτο, (1978, σ. 108).
[216] J. Mendelson: New England Journal of Medicine, Nov. 1974 (στο NYAS: Chronic
Cannabis Use, 1977, σ. 194-195)
[217] W. Coggins, E. Swenson, W. Dawson et al.: Health Status in Chronic Heavy
Cannabis Users (στο NYAS : Chronic Cannabis Use, 1977, σ. 160).
[218] US DHEW: Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress, 1977, σ.
18)..
[219] G. Αrnao: To Απαγορευμένο Χόρτο (1978, σ. 104).
[220] Καναδική Kυβερνητική Επιτροπή: Interim Report ή LeDain Report, (1970, σ. 71).
[221] S. Rubin και L. Commitas: Canja in Jamaica, (1975). * P. Satz, J. Fletcher και L.
Sutker Neurophysiologic, Intellectual and personality correlates of chronic marihuana use
in native Costa Ricans (στο NYAS: Chronic Cannabis Use, N.Y., 1977). * Stefanis C.,
Dornbush R. και Fink M.: Hashish, Studies of Long -Term Use (Raven Press, N.Y., 1977).
104
[222] G . Arnao : Το Απαγορευμένο Χόρτο (1978, σ. 105).
[223] US National Commission on Marihuana and Drug Abuse: Marihuana: A Signal of
Misunderstanding, (1972).
[224] US DHEW: Marihuana and Health, Annual Report to the US Congress, (1979).
Επίσης, L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered, (1977 και Jaffe, Peterson, Hodgson:
Addictions, (1981, σ. 78).
[225] A. Crancer, et al.: Comparison of the Effects of Marihuana and Alcohol on
Simulated Driving Performance (Science, 164/1969, σ. 851).
[226] Weil T., Zinberg N., Nelsen E.: Clinical and Physiological Effects of Marihuana in
Man (Science 162/1968, σ. 1234-42).
[227] Από τα 24-31 mgr. της συνθετικής THC απορροφάται το 30%, δηλαδή 8-10 mgr.
Ενα συνηθισμένο τσιγάρο φυσικής μαριχουάνας περιέχει 500 mg μαριχουάνας με
περιεκτικότητα 1% σε THC. Δηλαδή περιέχει 5 mg THC συνολικά, από τα οποία ο
οργανισμός του καπνιστή απορροφά το 30%, ήτοι 2 mg THC περίπου. Συνεπώς για να
προσλάβει κανείς 8-10 mg THC πρέπει να καπνίσει 4-5 τσιγάρα μαριχουάνας.
[228] US DEHW: Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress (1973).
[229] US DEHW: (1974, σ. 139).
[230] Ενα κανονικό τσιγάρο περιέχει 500 mg μαριχουάνας με περιεκτικότητα 1% σε
THC, δηλαδή περιέχει 5 mg THC από τα οποία ο καπνιστής απορροφά το 1/3, δηλαδή
περίπου 2 mg THC.
[231] Αλκοολαιμία 0,07% αντιστοιχεί με 320 gr. κρασιού 12 βαθμών (δυο ποτήρια) ή 96
gr. ουίσκι 40 βαθμών. Oι νομοθεσίες των περισσότερων δυτικών χωρών καθιστούν
αδίκημα την οδήγηση με αλκοολαιμία πάνω από 0,08%.
[232] Oλα στοιχεία για τα τεστ οδήγησης παρατίθενται από τον G. Arnao (Το
Απαγορευμένο Χόρτο, 1978).
[233] US DHEW: Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress (1973, σ.
139).
[234] Report of Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs: Cannabis
(1972). Είναι η δεύτερη Εκθεση της ίδιας Επιτροπής που συνέταξε το Interim Report το
1970..
[235] US National Commission on Marihuana and Drug Abuse: Marihuana, A Signal of
Misunderstanding (1972)
[236] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 79).
[237] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977, σ. 219).
[238] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977, σ. 219-220)..
[239] T. Mikuriya: Marijuana in Medicine, Past, Present and Future (California Medicine,
110 /1969, σ. 34-40).
105
[240] R. Reynolds: On the Therapeutic Use and Toxic Effects of Cannabis Indica, 1890
(Lancet, 22.3.1970, σ. 637)
[241] G. Arnao: Το Απαγορευμένο Χόρτο (1978, σ. 128)..
[242] Για λεπτομέρειες βλ. το μέρος. ΙΙΙ του παρόντος (“20ος αιώνας”)
[243] Mέσω της Διεύθυνσης Τροφίμων και Φαρμάκων (Food and Drug Administration,
FDA).
[244] To Dronabinol (Marinol) καταχωρήθηκε στον Πίνακα ΙΙ των Ελεγχόμενων Ουσιών
(χορηγείται με απλή φυλασσόμενη συνταγή). Αρχικά κυριότερη ένδειξή του ήταν οι
παρενέργειες της χημειοθεραπείας και στη συνέχεια προστέθηκε και η ανορεξία.
[245] T. Mikuriya: Historical Aspects of Cannabis Sativa in Western Medicine (New
Physician, 1969/904).
[246] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 549).
[247] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 79-80).
[248] Τα υπάρχοντα φάρμακα για το γλαύκωμα απλώς ελέγχουν σε κάποιο μικρό βαθμό
τις διάφορες μορφές του. Τα μυωτικά φάρμακα προκαλούν θάμπωμα της όρασης κατά τη
διάρκεια της ημέρας και επιδείνωσή της χαμηλό φωτισμό, ενοχοποιούνται για την
ανάπτυξη καταρράκτη και προδιαθέτουν τον ασθενή σε ραγοειδίτιδα και αποκόλληση του
αμφιβληστροειδούς. Οι αναστολείς της καρβοανυδράσης παρεμποδίζουν την παραγωγή
του υδατοειδούς υγρού που περιέχεται στον οφθαλμό, αναστέλλοντας τη δράση της
καρβοανυδράσης που είναι απαραίτητη για το σχηματισμό του. Σε συνήθεις δόσεις
προκαλούν κολικοειδή κοιλιακά ή επιγάστρια άλγη, ναυτία, σιελόρροια, διάρροια,
υπερίδρωση, αίσθημα θερμότητας, σπασμό της προσαρμογής, συμφόρηση επιπεφυκότων,
πόνο στα βλέφαρα και δακρύρροια, ενώ σε μεγάλες δόσεις προκαλούν άσθμα ή δύσπνοια
και κολποκοιλιακό αποκλεισμό. Η αδρεναλίνη ή επινεφρίνη, χρησιμοποιείται ως
αποσυμφορητικό των επιπεφυκότων, με τη μορφή οφθαλμικού διαλύματος ή αλοιφής.
[249] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 80
[250] To National Institute on Drug Abuse (NIDA) είναι τμήμα του Νational In stitute of
Mental Health (NIMH) του Υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ.
[251] H έρευνα έγινε με πρωτοβουλία του “Centre for the Study of Narcotics and Drug
Abuse”(τμήματος του “National Institute of Mental Health” του Υπουργείου Υγείας των
ΗΠΑ) που σήμερα είναι διοικητικά γνωστό ως “National Institute on Drug Abuse” (NIDA).
Τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν το 1976 στο συλλογικό έργο Pharmacology of
Marihuana, A monograph of the National Institute on Drug Abuse (Raven Press, N. York,
1976), που επιμελήθηκαν από κοινού η κλινική φαρμακολόγος Monique Braude και ο
βιοχημικός Stephen Szara, διευθυντικά στελέχη του ερευνητικού τμήματος του ΝΙDΑ.
[252] . R. Hepler, I. Frank, R. Petrus: Ocular Effects of Marihuana Smoking (στo Braude
και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 815 -824)
[253] Κρατήθηκε σταθερή η ποσότητα του υλικού (7 mg/Kg) και η περιεκτικότητα σε Δ9-
THC (1%, 2% και 4%)
[254] Hepler, Frank, Petrus, 1974 (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 815 -824).
106
[255] M. Perez-Reyes, D. Wagner, M. Wall, K. Davis: Intravenous Adm inistration of
Cannabinoids and Intraocular Pressure (στo Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 829 -832)
[256] Ch. Carroll: Drugs in Modern Society (1993, σ. 346)
[257] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 549)
[258] G. Winger, F. Hofmann και J. Woods: Α Handbook on Drug and Alcohol Abuse,
(1992, σ. 130)
[259] L. Grinspoon: Marihuana (Scientific American, 221/1969, σ. 17 -25)
[260] L. Vachon, M. Fitzgerald, N. Soliday: Single-dose effect of marihuana smoke.
Bronchial dynamics and respiratory-center sensitivity in normal subjects (New England
Journal of Medicine, 1973/289:985)
[261] L. Vachon, P. Mikus, W. Morrissey, M. Fitzgerald, E. Gaensler: Bronchial Effect of
Marihuana Smoke in Asthma (στο Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 777-784)
[262] D. Tashkin, B. Shapiro, I. Frank: Acute Effects of Marihuana on Airway Dynamics
in Spontaneous and Experimentally Induced Bronchial Asthma (στο Braude και Szara,
1976, τ. 2ος, σ. 785-801)
[263] J. Davis, H. Ramsey: Antiepileptc Action of Marihuana-Active Substances
(Federation Proceedings, 8/1949, σ. 284-5)
[264] T. Mikuriya: Historical Aspects of Cannabis Sativa in Western Medicine (New
Physician, 1969/904)
[265] J. Jaffe: Cannabinoids / Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 54 9)
[266] Για τις ευφορικές ιδιότητες: Jones και Stone (1971), Weil, Zinberg και Nelson
(1968) DHEW (1971). Για τις ορεξιογόνες ιδιότητες: Freedman και Rockmore (1946),
Hollister, Richards και Gillespie (1968), DHEW (1971). Για τις αναλγητικές ιδιότητες:
DHEW (1971). Για τις αντιεμετικές ιδιότητες: Clarkson B. (1971)
[267] Χρησιμοποιήθηκε αληθινό THC και εικονικό φάρμακο (placebo) σε δυο ομάδες
ασθενών.
[268] Freedman & Rockomre (1948), Hollister (1968), Clark, Hugges & Nakashima
(1970), DHEW (1971).
[269] W. Regelson, J. Butler, J. Schulz, T. Kirk, L. Peek, M. Green, M. Zalis, (1976): Δ9 -
THC as an Effective Antidepressant and Appetite-stimulating Agent in Advanced Cancer
Patients (στο Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 763 -776)
[270] R. Noyes, S. Bruk, D. Baran, A. Canter: Analgesic Effects of Δ9-THC (στo Braude
και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 833 -836)
[271] L. Harris, A. Munson, R. Carchman: Antitumor properties of Cannabinoids (στo
Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 749 -762)
[272] A. Singer: Marihuana: Chemistry, pharmacology and patterns of social use (Ann.
NYAS, 191/1971 σ. 253-261) * A. Zimmerman, D. McClean: Action of Narcotic and
107
hallucinogenic agents on the cell cycle (στο “Drugs and Cell Cycle”, N.Y., Academic
Press, 1973). * J. Levy, A. Munson, L. Harris, W. Dewey: Effects of Δ8 and Δ9-
tetrahydrocannabinol on immune response in mice (Pharmacologist, 16/1974, σ. 256).
[273] C. Lucthenberger (1973): Effects of marihuana and tobacco smoke on human
lung physiology (Nature, 241/1973, σ. 137-139). * R. Kolodny: Depression of plasma
testosterone levels after chronic intensive marihuana use, (New England Journal of
Medicine, 290/1974, σ. 872-874). * M. Stenchener: Chromosome breakage in users of
marihuana (Amer. Journal of Obstetrics and Gynaecology, 118/1 974, σ. 106-113). * J.
Jaffe: Cannabinoids/Marihuana (στο Goodman και Gilman, 1990, σ. 553).
[274] L. Harris, A. Munson, R. Carchman: Antitumor properties of Cannabinoids.(στo
Braude και Szara, 1976, τ. 2ος, σ. 761).
[275] L. Grinspoon: Marihuana Reconsidered (1977, σ. 220, 223, 224).
[276] S. Allentuck, K. Bowman (1942): The Psychiatric Aspects of Marihuana
Intoxication (American Journal of Psychiatry, 99/1942, σ. 250).
[277] L. Thompson, R. Proctor R.: Ryrahexyl in the Treatment of Alcoholic and Drug
Withdrawal Conditions (Noth Carolina Medical Journal, 14/1953, σ. 520 -523).
[278] D. Musto: The American Disease: Origins of Narcotic Control (1987, σ. 231)
[279] Ο νόμος Hale Bogg’s Bill (1951) προέβλεπε 5 χρόνια φυλάκισης (αν επρόκειτο για
πρώτη καταδίκη) και έως ισόβια (αν επρόκειτο για δεύτερη καταδίκη) για την κατοχή ή τη
χρήση οποιασδήποτε παράνομη ουσίας. Και θέσπιζε την ποινή του θανάτου για πώληση
ηρωίνης από ενήλικες σε άτομα κάτω των 18 χρονών.
[280] Οπως τα Investigation New Drug (IND) που ρυθμίζονται με ειδικά πρωτόκολλα.
[281] Εχει ήδη συγκροτηθεί ένα “Διεθνές Ιατρικό Κίνημα για τη Μαριχουάνα” με έδρα το
San Francisco, για το συντονισμό των προσπαθειών των γιατρών στην κατεύθυνση να
γίνει σεβαστό το αίτημα ότι σε ιατρικά θέματα πρέπει “να α ποφασίζουν οι γιατροί, όχι οι
πολιτικοί.” International Medical Marijuana Movement, San Francisco Headquarters, 3745
Seventeenth Street, San Francisco, CA 94114, USA.
[282] M. Pomeroy, J. Fennelly, M. Towers: Prospective Randomized Double -Blind Trial
of Nabilone versus Dronabinol in the Treatment of Cytoxic-Induced Emesis, (Cancer
Chemotherapy and Pharmacology 17/1986, σ. 285-288). M. Manzo: Dronabinol and
Nabilone Ease Cancer Chemotherapy, (Nursing 18/1988, σ. 81).
[283] Το Νabilone καταχωρήθηκε στον πίνακα 2 των Ελεγχόμενων Ουσιών με την αφελή
αιτιολογία ότι “προκαλεί υποκειμενικά αποτελέσματα παραπλήσια αυτά της Δ9-THC”, παρά
το γεγονός ότι οι παρενέργειές του είναι ασήμαντες σε σύγκριση μ’ αυτές των μέχρι τώρα
χρησιμοποιούμενων φαρμάκων. Κι αυτό επειδή έπρεπε να “αποτραπεί” το κοινό από τη
χρήση του για μη-ιατρικούς λόγους.
[284] Θεραπευτικό μέσο που εξοβελίστηκε από το ιατρικό οπλοστάσιο για περισσότερο
από μισό αιώνα, λόγω της κυριαρχίας του κατασταλτικού παραλογισμού.
[285] US Department of Health and Welfare (DHEW), National Institutte of Mental
Health (NIMH): Marihuana and Health. Annual Report to the US Congress, 1972. (Το
NIMH είναι τμήμα του Υπουργείου Υγέίας των ΗΠΑ).
108
[286] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 80-1)
[287] Ch. Carroll: Drugs in Modern Society (1993, σ. 331)
[288] Jaffe, Peterson, Hodgson: Addictions (1981, σ. 81)
[289] Η άποψη ότι η προμήθεια, η κατοχή για προσωπική χρήση και η χρήση των
παράνομων ουσιών συνιστούν πράξεις αυτοπροσβολής, αναπτύσσεται διεξοδικά και
τεκμηριωμένα από τον καθηγητή Νίκο Παρασκευόπουλο (Ν. Παρασκευόπουλος: Η
καταστολή της χρήσης των ναρκωτικών στην Ελλάδα, Εξάντας, Αθήνα, 1991).
[290] John Stuart Mill: On Liberty (1859), Penguin Books, 1976 (Ελληνική έκδοση: Περί
Ελευθερίας, Επίκουρος, Αθήνα, 1983, σ. 32)
109
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ
Abel E. (1980)
Marijuana: The First 12.000 Years (Plenum Press, N.Y., 1980)
Adam R., Baker B. (1940)
The Structure of Cannabinol VII. A Method of a Tetrahydrocannabinol
Which Possesses Marihuana Activity (Jour. Amer. Chem. Soc., 62/1940, σ.
2405-2408)
Allentuck S., Bowman K. (1942) The Psychiatric Aspects of Marihuana
Intoxication (Amer. Jour. Psychiatry, 99/1942, σ. 250)
American Psychiatric Association (1980)
Σύντομος Οδηγός Διαγνωστικών Κριτηρίων από το DSM-3 (University
Studio Press, Θεσ/νίκη, 1984)
Andrews G., Vinkenoog S., eds. (1967)
The Book of Grass: An Anthology of Indian Hemp (Grove Press, N.Y.,
1967)
Anslinger H. (1938)
Marijuana More Dangerous than Heroin or Cocaine (Scientific American,
May 1938, σ. 239)
Arendt H. (1951)
The Origins of Totalitarianism, 1951 (Το Ολοκληρωτικό Σύστημα,
Ευρύαλος, Αθήνα, 1988)
Arnao G. (1978)
Το Απαγορευμένο Χόρτο, 1978 (Nέα Σύνορα, Αθήνα, 1982)
Baudelaire Ch. (1860)
Oι Τεχνητοί Παράδεισοι (Eγνατία, Θεσσαλονίκη, χχ, μτφρ. Γ. Θεμελη)
Blachly P. (1966)
Use of Amphetamines, Marijuana and LSD by Students (New Physician,
April 1966)
Bonnie R, Whitebread Ch. (1974)
The Marijuana Conviction (University of Virginia Press, VA, 1974)
Bouquet J. (1951)
Cannabis (United Nations Bulletin on Narcotics, 3/1951)
Braude M., Szara S. eds. (1976)
110
Pharmacology of Marihuana. (Α Monograph of the National Institute on
Drug Abuse. Raven Press, N.Y., 1976, τόμοι 2)
Brechter E. (1972)
Licit and Illicit Drugs. (Consumers Union of USA: Report on Narcotics,
Stimulants, Depressants, Inhalants, Hallucinogens and Marijuana,
including Caffeine, Nicotine and Alcohol. Little, Brown and Co., Boston,
1972)
Campbell A., Evans M., Thomson J., Williams M. (1971)
Cerebral Atrophy in Young Cannabis Smokers (Lancet, 2/1971, σ. 1219-
1224)
Carroll Charles (1993)
Drugs in Modern Society (Brown & Benchmark, USA, 1993, 3rd ed.)
Clay M. (1967)
The Song of Solomon (στο Andrews & Vinkenoog, “The Book of Grass”
1967)
Cohen S., Stillman R. eds. (1976)
The Therapeutic Potential of Marijuana (Plenum Press, N.Y., 1980)
Coggins W., E. Swenson, W. Dawson (1976)
Health Status in Chronic Heavy Cannabis Users (στο Dorndush R., 1976)
Colby J. (1984)
DuPont Dynasties. (Lyle Stewart, 1984)
Conrad C. (1993)
Hemp, Lifeline to the Future (Crearive Xpressions Publications, Los
Angeles, 1993)
Crancer A., Dille J., Delay J. (1969)
Comparison of the Effects of Marihuana and Alcohol on Simulated Driving
Performance (Science, 164/1969, σ. 851-854)
Creighton C. (1902)
On Indications of the Hashish-Vice in the Old Testament (Amsterdam,
Janus, 8/1902)
Davis J., Ramsey H. (1949)
Antiepileptic Action of Marihuana-Active Substances (Federation
Proceedings, 8/1949, σ.284-5)
Dewey L. (1913)
Hemp Industry in America (US Department of Agriculture Yearbook 1913,
σ. 238)
111
Dewey L., Merrill J. (1916)
Bullletin # 404 (US Department of Agriculture, 1916)
Dornbush R., Freedman A., Fink M. (1977)
Chronic Cannabis Use (Annals of the New York Academy of Sciences, N.Y.
1977)
DuPont R. (1976)
Marihuana: An Issue Comes of Age (στο Braude & Szara, 1976, vol. 1)
Frances R., Miller S. (1991)
Clinical Textbook of Addictive Disorders (Guilford Press, N.Y., 1991)
Fiore M. (1992)
Trends in Cigarette Smoking in the United States (Medical Clinics of North
America, vol. 76, No 2, March 1992, σ. 289)
Gautier Th. (1846)
Le Club des haschichins (στο Solomon D. “Marihuana Papers” και στο
Strausbaugh & Blaise “The Drug User”)
Goodman, Gilman (1990)
The Pharmacological Basis of Therapeutics (Pergamon Press, N.Y., 1990,
8th ed.)
Gossop M. (1988)
Living with drugs (Wildwood House, London, 1990)
Grinspoon L. (1969)
Marihuana. (Scientific American, 221/1960, σ. 17-25)
Grinspoon L. (1970)
Marihuana (International Journal of Psychiatry: Current Issues in
Psychiatry, vol. 9, N.Y., Science House, 1970)
Grinspoon L. (1971)
Marihuana Reconsidered (Harvard University Press, Boston, 1977, 2nd
ed.)
Harris L., Munson A., Carchman R. (1976)
Antitumor properties of Cannabinoids. (στο Braude & Szara, 1976, vol. 2)
Hepler R., Frank I., Petrus R. (1976)
Ocular Effects of Marihuana Smoking (στο Braude & Szara, 1976, vol. 2)
Herer J. (1991)
Η ξεχασμένη ιστορία του Χόρτου (Green Line, Μarch 1991)
112
Herer J. (1992)
The Emperor Wears No Clothes (HEMP, USA, 1992).
Jaffe J., (1990)
Drug Addiction and Drug Abuse: Cannabinoids / Marihuana. (στο
Goodman & Gilman, 1990)
Jaffe J., Petersοn R., Hodgson R. (1980)
Addictions (Ελληνική έκδοση: Ναρκωτικά, Τσιγάρο, Αλκοόλ, Ψυχογιός,
Αθήνα, 1981)
Jones R., (1976)
Human Effects of Marijuana. (Marijuana Research Findings: 1976,
National Institute on Drug Abuse, Research Monograph 14, Washington,
DC, Government Printing Office, 1977)
Julien R. (1992)
A Primer of Drug Action (Freeman, N.Y., 1992, 6th ed.)
Kaplan J. (1970)
Marihuana, the New Prohibition (World Publishing Co, N.Y., 1970)
Kaplan H., Freedman A., Sadock B. (1980)
Comprehensive Textbook of Psychiatry (Williams & Wilkins, Baltimore,
1980, 3rd ed.)
Kolodny R. (1974)
Depression of plasma testosterone levels after chronic intensive
marihuana use (Νew England Journal of Medicine, 290/1974, σ. 872-874)
Levy J., Munson A., Harris L., Dewey W. (1974)
Effects of Δ8 and Δ9-tetrahydrocannabinol on immune response in mice
(Pharmacologist, 16/1974, σ. 256)
Lucthenberger C. (1973)
Effects of marihuana and tobacco smoke on human lung physiology
(Nature, 241/1973, σ.137-9)
Ludlow F. (1857)
The Hashish Eater: Being Passages from the Life of a Pythagorean (στο
Strausbaugh και Blaise, “The Drug User”, 1990).
Manzo M. (1988)
Dronabinol and Nabilone Ease Cancer Chemotherapy (Nursing 18/1988, σ.
81)
113
Matsuyama S. (1975)
Cytogenic Studies of Marijuana (στο “Marihuana and Health Hazards:
Methodological Issues in Current Research”, Academic Press, N.Y., 1975)
Mechoulam R. (1970)
Marihuana Chemistry (Science, 168/1970, σ. 1159-1166)
Mendelson J. (1974)
New England Journal of Medicine, Νov. 1974 (στο Dorndush, 1976, σ.
194-5)
Mikuriya T. (1969)
Marijuana in Medicine: Past, Present and Future (California Medicine,
110/1969, σ. 34-40)
Mikuriya T. (1973)
Marijuana: Medical Papres, 1839-1972 (Μedi-Comp Press, Oakland,
California, 1973)
Miller L., ed. (1974)
Marihuana: Effects on Human Behaviour (cademic Press, N.Y., 1974)
Moreau de Tours, J.J. (1845)
Du haschisch et de l’ alienation mentale (στο “Hashish and Mental
Illness”, Raven, NY, 1973)
Musto D. (1987)
The American Disease: The Origins of Narcotic Control (Oxford University
Press, Oxford, 1987, 2nd ed)
Musto D. (1991)
Opium, Cocaine and Marrijuana in American History (Scientific American,
Special Issue, June 1993)
Nahas G. (1976)
Keep off the grass (Eriksson, Vermont, 1990 (5th ed.)
National Academy of Science (1982)
Marijuana and Health: Evaluation on past studies (National Academy
Press, Washington, DC, 1982, Relman A. ed.)
National Institute on Drug Abuse, NIDA (1976)
Pharmacology of Marihuana (Α Monograph of the National Institute on
Drug Abuse, Raven Press, N.Y., 1976, τόμοι 2, Μ. Braude & S. Szara,
eds.)
New York Academy of Sciences, NYAS (1977)
114
Chronic Cannabis Use (Annals of the N. York Academy of Sciences, 1977)
Noyes R., Bruk S., Baran D., Canter A. (1976)
Analgesic Effects of D9-Tetrahydrocannabinol (στο Braude & Szara, 1976,
vol. 2)
Patton W. (1968)
Drug Dependence: A Socio-Pharmacological Assessment (Advance Sci.,
Dec. 1968, σ. 220-212).
Perez-Reyes Μ., Wagner D., Wall M., Davis K. (1976)
Intravenous Administration of Cannabinoids and Intraocular Pressure (στο
Braude & Szara, 1976, vol. 2)
Pomeroy Μ., Fennelly J., Towers M. (1986)
Prospective Randomized Double-Blind Trial of Nabilone versus Dronabinol
in the Treatment of Cytoxic-Induced Emesis (Cancer Chemotherapy and
Pharmacology 17/1986, σ. 285-288)
Rabelais Fr.
The Herb Pantagruellion (στο Solomon D. “The Marihuana Papers”)
Regelson W., Butler J. (1976)
Δ9-THC as an Effective Antidepressant and Appetite-stimulating Agent in
Advanced Cancer Patients (στο Braude & Szara, 1976, τ. 2)
Reynolds R. (1890)
On the Therapeutic Use and Toxic Effects of Cannabis Indica (Lancet,
1/1890, σ. 637-8, αναδημ. στο Lancet, 22.3.1970)
Rosevear J. (1967)
Pot: A Handbook of Marihuana (New Hyde Park, N.Y., 1967)
Rubin V. (1975)
Cannabis and Culture (Mouton, Paris, 1975)
Rubin S., Commitas L. (1975)
Canja in Jamaica (Mouton, The Hague, 1975)
Rusell R. (1970)
On the Therapeutic Use and Toxic Effects of Cannabis Indica. (Lancet,
22.3.1970)
Satz P. , Fletcher J., Sutker L. (1977)
Neurophysiologic, Intellectual and personality correlates of chronic
marihuana use in native Costa Ricans (στο”Chronic Cannabis Use” (Αnnals
of the N. York Academy of Sciences, 1977)
115
Silver G., Alderich M. (1979)
The Dope Chronicles, 1850-1950 (Harper & Row, San Francisco, 1979)
Singer A. (1971)
Marihuana: Chemistry, pharmacology and patterns of social use (Annals
of N.Y. Academy of Sciences, 191/1971, σ. 153-261)
Solomon D., ed. (1966)
The Marijuana Papers (Bobbs-Merrill, Indianapolis, 1966).
Stafford P. (1977)
Psychedelics Encyclopedia (And/Or Press, Berkeley, California, 1977.
Eλληνική έκδοση: Η Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχεδελικών, Πράξις, Αθήνα,
1983).
Stefanis C., Boulougouris A., Liakos A. (1976)
A Clinical and Psychophysiological effects of Cannabis in long-term users
(στο Braude & Szara, 1976, τ. 2)
Stefanis C., Dornbush R., Fink M. (1977)
Hashish, Studies of long-term Use (Raven Press, N.Y., 1977)
Stenchever M., Allen M. (1972)
The Effect of Δ9-tetrahydrocannabinol in the Chromosomes of Human
Lymphocytes (Amer. Journal Obstet. Gynecol., 114/1972)
Stenchener M. (1974)
Chromosome breakage in users of marihuana (Amer. Journal Obstet.
Gynecol., 118/1974, σ. 106-113)
Strausbaugh J., Blaise D. (1990)
The Drug User, Documents 1840-1960 (Blast Books, N.Y., 1990)
Szara St. (1976)
Clinical Pharmacology of Cannabis: Scientific and Non-scientific
Constraints (στο Braude & Szara, 1976, τ. 1)
Szasz Th. (1975)
Ceremonial Chemistry (Routledge, London, 1975)
Szasz Th. (1984)
The Therapeutic State (Prometheus Books, N.Y., 1984).
Szasz Th. (1992)
Our Right to Drugs (Praeger, N.Y., 1992)
116
Tashkin D., Shapiro B., Frank I. (1976)
Acute Effects of Marihuana on Airway Dynamics in Spontaneous and
Experimentally Induced Bronchial Asthma (στο Braude & Szara, 1976, τ.
2)
Thompson L., Proctor R. (1953)
Ryrahexyl in the Treatment of Alcoholic and Drug Withdrawal Conditions
(North Carolina Medical Journal, 14/1953, σ. 520-523)
United States of America (1905)
Pharmacopoeia of USA (Blankiston Co, Philadelphia, 1905, 8th ed.)
United States of America (1936)
Pharmacopoeia of USA (Easton, Pa.: Mack Printing, 1936, 11th ed.)
United States, Department of Agriculture (1913)
Hemp Industry in America (US Dep.of Agriculture Yearbook 1913, σ. 238,
by L. Dewey)
United States, Department of Agriculture (1916)
Bullletin # 404 (US Department of Agriculture, 1916 by L. Dewey – J.
Merrill)
Vachon L., Fitzgerald M., Soliday N. (1973)
Single-dose effect of marihuana smoke. Bronchial dynamics and
respiratory-centre sensitivity in normal subjects (New England Journal of
Medicine, 289/1973, σ. 985)
Vachon L., Fitzgerald M., Mikus P. (1976)
Bronchial Effect of Marihuana Smoke in Asthma (στο Braude & Szara,
1976, τ. 2)
Washington G.:
Diary Notes (στο Andrews & Vinkenoog “The Book of Grass”, 1967)
Weiss R. (1988)
Herbal Medicine (AB Argcanum, Sweden, 1988)
Winger G., Hofmann F., Woods J. (1992)
Α Handbook on Drug and Alcohol Abuse (Oxford Univ. Press, Oxford,
1992, 3rd ed.)
Zimmerman A., McClean D. (1973)
Action of Narcotic and hallucinogenic agents on the cell cycle (στο “Drugs
and Cell Cycle”, N.Y., Academic Press, 1973).
Zinberg Ν., Weil Α. (1970)
117
A Comparison of Marihuana Users and Non-Users (Νature, 226/1970, σ.
119-123)
Γρίβας Κλ. (1982)
Αποδιοπομπαίος Τράγος: Ψυχική αρρώστια και Τοξικομανία. (Μαλλιάρης-
Παιδεία, Αθήνα, 1982)
Γρίβας Κλ. (1986)
Κριτική στο κυβερνητικό Σχέδιο Νόμου για τα Ναρκωτικά. Ειδική Επιτροπή
του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (εισηγητής Κλ. Γρίβας).
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” (5-10.1.1987), το
περιοδικό “Το Τραμ” (Θεσσαλονίκη, τχ. 2, Ιούλιος 1987) και στο Κλ.
Γρίβας “Ναρκωτικά και Εξουσία” (Εκδοτική, Θεσσαλονίκη, 1990).
Γρίβας Κλ. (1987)
Η Εξουσία της Βίας (Ιανός, Θεσσαλονίκη, 1987)
Γρίβας Κλ. (1989)
Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική (Ιανός, Θεσσαλονίκη, 1989)
Γρίβας Κλ. (1990)
Ναρκωτικά και Εξουσία (Εκδοτική, Θεσσαλονίκη, 1990)
Γρίβας Κλ. (1991)
Το Τίμημα της Καταστολής (Εκδοτική, Θεσσαλονίκη, 1991)
Δαβαρούκας Α., Σουρέτης Γ. (1982)
Τοξικομανία: Προβλήματα και Αλήθειες (Αθήνα, 1982)
Ηρόδοτος
Ιστορία (Μούσαι), βιβλίο Δ’ (Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων,
Αθήνα, χχ)
Μαρσέλος Μ. (1986)
Ναρκωτικά (Λίτσας, Αθήνα, 1986)
Οικονομόπουλος Γ. (1980)
Ψυχεδελικά ή ψυχοδηλωτικά: Χασίς, LSD, Μεσκαλίνη (Κοινότητα, Αθήνα,
1980)
Οικονομόπουλος Γ. (1980)
Νάρκωση και Απεξάρτηση (Κοινότητα, Αθήνα, 1988)
Πανούσης Γ. (1982)
Ναρκωτικά, η άλλη όψη του πραγματικού (Σάκκουλας, Αθήνα, 1982)
Παρασκευόπουλος Ν. (1989)
118
Η καταστολή της χρήσης των ναρκωτικών στην Ελλάδα (Εξάντας, Αθήνα,
1989)
Πυρσός, Εγκυκλοπαίδεια (1930)
Kάνναβις (Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, Αθήνα, 1930)
Στεφανής Κ. (1990)
Κατάθεση στην Επιτροπή Ναρκωτικών της Βουλής των Ελλήνων,
12.12.1990 (Επίσημα Πρακτικά)
119
2. ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Indian Hemp Drugs Commission (1894)
The Indian Hemp Drugs Commission Report, 1893-1894 (Jefferson Press,
Maryland, 1969, επιμέλεια J. Kaplan)
Advisory on Drug Dependence Report (1968)
Cannabis, “Wootton Committee Report” (Her Majesty’s Stationary Office,
London, 1968)
ΕΛΛΑΔΑ
Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (1986)
Κριτική στο κυβερνητικό Σχέδιο Νόμου για τα Ναρκωτικά. Ειδική Επιτροπή
του Ι.Σ.Θ. (εισηγητής Κλ. Γρίβας). Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα
“Ελευθεροτυπία” (5-10.1.1987), το περιοδικό “Το Τραμ” (Θεσσαλονίκη, τχ.
2, Ιούλιος 1987) και στο Κλ. Γρίβας “Ναρκωτικά και Εξουσία” (Εκδοτική,
Θεσσαλονίκη, 1990).
ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1986)
Εκθεση σχετικά με τo Πρόβλημα των Ναρκωτικών στις χώρες της
Ευρωπαϊκής Κοινότητας: Τα πορίσματα της έρευνας της Εξεταστικής
Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (εισηγητής Jack Stewart-Clark),
Σεπτέμβριος 1986.
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1992)
Εκθεση σχετικά με την εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος που
σχετίζεται με το λαθρεμπόριο ναρκωτικών στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής
Κοινότητας: Tα πορίσματα της έρευνας της Ερευνητικής Επιτροπής του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, (εισηγητής Patrick Cooney), Νοέμ. 1992.
HΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
Mayor’s Committee on Marihuana (1944)
The Marihuana Problem in the City of New York (Lancaster, N.Y., 1944)
Consumers Union (1972)
120
Licit and Illicit Drugs, Report on Narcotics, Stimulants, Depressants,
Inhalants, Hallucinogens and Marijuana, including Caffeine, Nicotine and
Alcohol (Little, Brown and Co., Boston, 1972)
Department of Health, Education and Welfare (1971)
Marihuana and Health : First Annual Report to the US Congress (US
Government Printing Office, Washington, DC, 1971)
Department of Health, Education and Welfare (1972, κ.ε.)
Marihuana and Health : Second Annual Report to the US Congress (US
Government Printing Office, Washington, DC, 1972)
National Commission on Marihuana and Drug Abuse (1972)
Marihuana: A Signal of Misunderstanding (US Government Printing Office,
Washington, DC, 1972)
National Commission on Marihuana and Drug Abuse (1973)
Drug Abuse in America: Problem in Perspective (Government Printing
Office, Washington, 1973)
Drug Abuse Council (1975)
The Marihuana Issue: Report from NORML (National Organisation for the
Reform of Marihuana Law), Washington, 1977, σ. 1)
New York Academy of Sciences (1977)
Chronic Cannabis Use (Annals of NYAS, 1977, Dornbush, Freedman, Fink,
eds.).
ΚΑΝΑΔΑΣ
Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs (1970)
Interim Report / LeDain Report (Queen’s Printer, Ottawa, 1970 – Penguin
Books, 1971)
Commission on Inquiry into Non-Medical Use of Drugs (1972)
Cannabis (Queen’s Printer, Ottawa, 1972)
121
ΠΙΝΑΚΕΣ
Πίν. 1 Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ
Είδος
Ποικιλίες
Περιγραφή
Δραστικά
συστατικά
Δ9-THC
Παράγωγα
Cannabis sativa
Cannabis sativa, Cannabis indica, Cannabis ruderalis
Φυτό δίοικο, αυτοφυές και καλλιεργούμενο
Κανναβινοειδή ή Κανναβινόλες
1) Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη ή Δ9-THC:
2) Δ8-THC
H Δ9-THC είναι το κυρίως δραστικό συστατικό της
κάνναβης. Βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα
ανθοφόρα τμήματα του φυτού. Είναι αδιάλυτη στο
νερό, διαλυτή σε οργανικούς διαλύτες. Με την πάροδο
του χρόνου οξειδώνεται σε Δ6-THC. Περιέχεται:
Στη Μαριχουάνα: 0,5-4% (συνήθης περιεκτικότητα=
1-2%)
Στο Χασίς : 8-15% (συνήθης περιεκτικότητα= 10%)
1) Μαριχουάνα:
Μείγμα άπ’ όλα τα μέρη της κάνναβης (άνθη, φύλλα,
στελέχη) που ξεραίνονται, κόβονται και καπνίζονται.
Χρώμα πράσινο (χόρτο)
2) Χασίς:
Πλακίδια από ακατέργαστη ρητίνη που βγαίνει από τα
παράνθια φύλλα όταν συμπιεστούν θερμαινόμενα.
Χρώμα σκοτεινό (μαύρο)
3) Χασισέλαιο:
Παχύρρευστο κολλώδες υγρό που βγαίνει με ειδική
επεξεργασία των παράνθιων φύλλων (εκχυλίζονται με
αιθυλική αλκοόλη η οποία εν συνεχεία εξατμίζεται).
Πίν. 2 ΟΙ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ
122
Θεραπευτικές εφαρμογές
1. Ενδοφθάλμια υπέρταση (γλαύκωμα)
2. Παρενέργειες της χημειοθεραπείας
3. Ασθμα
4. Κατάθλιψη και ανορεξία
5. Καταστάσεις άλγους, διαφόρου αιτιολογίας
6. Επιληψία και σπασμοί
7. Εξάρτηση από αλκοόλ και οπιούχα
8. Διάφορες νεοπλασίες
Σκευάσματα ΤΗC 1. Dronabinol (εμπορική ονομασία: Marinol )
2. Nabilone (εμπορική ονομασία: Gesemet)
Πίν. 3 ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ
1894
1944
1968
1970
1971
1972
1972
1972
1973
1974
1975
1975
1976
1977
1979
Εκθεση της Ινδικής Επιτροπής (της Βρετανικής και της Ινδικής Κυβέρνησης)
Εκθεση της Επιτροπής του Δημάρχου της Ν. Υόρκης (” La Guardia Report”)
Εκθεση της Συμβ. Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης (“Wootton Report”)
Πρώτη Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής του Καναδά (“Interim Report”)
Εκθεση του National Institute on Drug Abuse (NIDA) στο Κογκρέσο
Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής της Oλλανδίας
Δεύτερη Εκθεση της Κυβερνητικής Επιτροπής του Καναδά (“Κάνναβη”)
Εκθεση της National Commission on Marihuana and Drug Abuse των ΗΠΑ
(“Marihuana: A Signal of Misunderstanding”)
Εκθεση της National Commission on Marihuana and Drug Abuse των ΗΠΑ
(“Drug Abuse in America: Problem in Perspective”)
Εκθεση Επιτροπής της Γερουσίας των ΗΠΑ (“Eastland Report”)
Εκθεση του Drug Abuse Council των ΗΠΑ
Εκθεση της Ενωσης Καταναλωτών των ΗΠΑ (“Licit and Illicit Drugs”)
Εκθεση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Αυστραλίας
123
1982
1986
1992
Εκθεση της Ακαδημίας Επιστημών της Ν. Υόρκης. (“Chronic Cannabis Use”)
Εκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης
Εκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής της Βρετανικής κυβέρνησης
Πρώτη Εκθεση της Εξεταστικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Δεύτερη Εκθεση της Ερευνητικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Ολες αυτές οι Εκθέσεις συμφωνούν ότι η κάνναβη:
1. Δεν προκαλεί τοξικομανία.
2. Δεν έχει αρνητικά βιολογικά αποτελέσματα (με συντηρητική χρήση). Αλλά
και σε κάθε άλλη περίπτωση, μηδέ εξαιρουμένης και της κατάχρησης, τα
αποτελέσματά της είναι πολύ υποδεέστερα από τα αντίστοιχα αποτελέσματα
που προκαλεί η χρήση του αλκοόλ και του καπνού.
3. Δεν έχει αιτιολογική σχέση με τη χρήση άλλων τοξικομανιογόνων ουσιών
(δεν αποτελεί “προστάδιο για τη χρήση άλλων εξαρτησιογόνων ουσιών, και,
συνεπώς, είναι αβάσιμη η “θεωρία της κλιμάκωσης”).
4. Δεν αποτελεί παράγοντα εγκληματικότητας.
Πίν. 4 ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ, 1992
ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ, 1992
για το θέμα της εξάπλωσης του οργανωμένου εγκλήματος που σχετίζεται με το λαθρεμπόριο
των ναρκωτικών στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας
ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ (μέρος 1ο, παράγραφος 16)
“Στο μέλλον θα απαιτηθεί καλύτερη διαφοροποίηση μεταξύ των ναρκωτικών ουσιών, από
κάθε πλευρά (από την προέλευση έως και την επίδρασή τους)… Η διαφοροποίηση αυτή
ανάμεσα σε σκληρά και μαλακά ναρκωτικά και αντίστοιχα ανάμεσα σε φυσικά
καλλιεργούμενα και βιομηχανικά συνθετικά ναρκωτικά, θα μπορούσε να ακολουθήσει το
εξής σχήμα:
1. Πολύ σκληρά
Hρωίνη
Κρακ
124
2. Σκληρά
Κοκαΐνη
Μεθαδόνη
Μορφίνη
Πεθιδίνη
Φαινκυκλιδίνη
3. Ημισκληρά
Αμφεταμίνες
Αψινθος
Βαρβιτουρικά
Μεσκαλίνη
Χημικοί διαλύτες
Ψιλοκυβίνη
LSD
4. Ημιμαλακά
Καπνός
Κόκα
Οινοπνευματώδη ποτά
(αποσταγμένα)
Οπιο
Χασίς
Χατ
5. Μαλακά
Ηρεμιστικά
Κάνναβη
Κωδεϊνη
Οινοπνευματώδη ποτά
(μη αποσταγμένα)
Παραισθησιογόνα μανιτάρια Πεγιότ
6. Πολύ μαλακά
Κακάο
Καφές
Τσάι
Πίν. 5 ΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ, 1990 (ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΚΑΙ ΧΑΣΙΣ)
125
ΗΛΙΚΙΑΚΕΣ
ΟΜΑΔΕΣ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΧΡΗΣΗ
(1)
%
ΧΡΗΣΤΕΣ
(2)
%
Νέοι (12-17)
19.977.918
2.954.000
15
1.030.000
5
Νέοι ενήλικες (18-
25)
29.090.582
15.140.000
52
3.692.000
13
Ενήλικες (26 + )
152.189.483
48.413.000
32
5.483.000
4
ΣΥΝΟΛΟ
201.187.483
66.507.000
33
10.205.000
6
Πηγή: National Household Survey on Drug Abuse 1990, National Institute on Drug Abuse
(NIDA)
(1) Χρήση: Οσοι έκαναν τουλάχιστον μία χρήση στη ζωή τους
(2) Χρήστες: Οσοι έκαναν τουλάχιστον μια χρήση κατά τον τελευταίο μήνα πριν από την
έρευνα
Πίν. 6 ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΣΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ
Α) Κάνναβη, Αλκοόλ
ΟΜΑΔΑ
ΕΛΕΓΧΟΥ
1η ΟΜΑΔΑ
μέτρια δόση
ΚΑΝΝΑΒΗΣ
2η ΟΜΑΔΑ
ισχυρή δόση
ΚΑΝ
jimputrid είπε
2η ΟΜΑΔΑ
ισχυρή
δόση
ΚΑΝΝΑΒΗ
3η
ΟΜΑΔΑ
μέτρια
δόση
ΑΛΚΟΟΛ
4η
ΟΜΑΔΑ
ισχυρή
δόση
ΑΛΚΟΟΛ
5η ΟΜΑΔΑ
μέτρια δόση
ΑΛΚΟΟΛ
+
ΚΑΝΝΑΒΗ
ΑΡΙΘΜΟΣ
ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ
ΣΕ ΑΠΛΗ
ΔΙΑΔΡΟΜΗ
75
85
90
95
130
105
ΑΡΙΘΜΟΣ
ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ
ΣΕ ΣΥΝΘΕΤΗ
ΔΙΑΔΡΟΜΗ
160
160
185
150
195
205
ΧΡΟΝΟΣ
ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ
Σταθερός
Σταθερός
Σταθερός
Μειώθηκε
Μειώθηκε
Μειώθηκε
ΚΑΝΝΑΒΗ: Μέτρια δόση= αντίστοιχη με 1,6 mg THC. Ισχυρή δόση= αντίστοιχη με 6,8
mg THC.
ΑΛΚΟΟΛ: Μέτρια δόση= αντίστοιχη με αλκοολαιμία 0,03%. Ισχυρή δόση= αλκοολαιμία
0,07%
Πίν. 7 ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΥΣΙΩΝ
ΗΠΑ (1988) : Αριθμός θανάτων κατ’ έτος που οφείλονται στη χρήση ορισμένων νόμιμων και
παράνομων ουσιών, σύμφωνα με τις ετήσιες αναφορές του Υπουργού Υγείας στο Κογκρέσο
127
ΟΥΣΙΕΣ
ΘΑΝΑΤΟΙ
ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΠΝΟΣ
από 350.000
έως 450.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
ο καπνός (καρκίνος πνευμόνων,
καρδιοαγγειακές παθήσεις, κ.α.)
ΑΛΚΟΟΛ (1)
150.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
το αλκοόλ (οξεία δηλητηρίαση, κίρρωση
ήπατος, κ.α.)
ΑΛΚΟΟΛ (2)
Υπό την επίδραση του αλκοόλ τελείται:
το 50% των τροχαίων ατυχημάτων
το 80% των θανατηφόρων τροχαίων
ατυχημάτων
το 65% των δολοφονιών
το 83% των περιπτώσεων
ενδοοικογενειακής βίας
το 80% των βιασμών /σεξ.
κακοποιήσεων παιδιών
το 70% των βιασμών /σεξ.
κακοποιήσεων γυναικών
ΚΑΦΕΙΝΗ
από 2.000
έως 10.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
η καφεΐνη
ΝΟΜΙΜΑ
ΦΑΡΜΑΚΑ
από 14.000
έως 27.000
Υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων
φαρμάκων ή
Συνδυασμός τους με αλκοόλ, (π.χ.
βάλιουμ/αλκοόλ)
ΑΣΠΙΡΙΝΗ
1.000
Οξεία γαστρορραγία, κλπ.
ΘΕΟΠΟΛΙΝΗ
50
Επιπροσθέτως ευθύνεται για
128
(αντιασθματικό) 6.500 επείγουσες εισαγωγές σε
νοσοκομεία και
1.000 περιπτώσεις μόνιμων εγκεφαλ.
βλαβών ετησίως
ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ
ΟΥΣΙΕΣ
από 3.800
έως 5.200
Υπερβολική δόση παράνομων ουσιών
(όλων)
ΗΡΩΙΝΗ
1.000
Λήψη νοθευμένης ηρωίνης &
“υπερβολικής” δόσης
ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ
0
Στην ιστορία της ιατρικής δεν υπάρχει
ούτε μία αναφορά θανάτου από
υπερβολική δόση μαριχουάνας.
Ολες οι έρευνες μέχρι σήμερα έδειξαν
ότι η Μ. είναι το πλέον ατοξικό από τα
διαθέσιμα φάρμακα.
Ο αριθμός των τροχαίων που οφείλονται
σε οδήγηση υπό την επίδραση της Μ.
είναι ίσος ή μικρότερος από τον
αντίστοιχο που προκαλείται από τους
μη-χρήστες.
Πηγή: Federal Governments Bureau of Mortality Statistics & National Institute of Drug
Abuse, 1988
129
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
1) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΤΟΥ 1913
YEARBOOK
OF THE
UNITED STATES
DEPARTMENT OF
AGRICULTURE
1913
WASHINGTON
GOVERNMENT
PRINTING OFFICE
1914
(p. 294)
CONTENTS
Hemp
Introduction of Hemp
into America
Geographical
Distribution
Varieties
China
2) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: BULLETIN No 404, 1916
UNITED STATES DEPARTMENT OF AGRICULTURE
BULLETIN No. 404
Contribution of the Bureau of Plant Industry
WM. A. TAYLOR, Chief
Washington, D.C. PROFESSIONAL PAPER October 14, 1916
HEMP HURDS AS PAPER-MAKING MATERIAL
By
130
LYSTER H. DEWEY, Botanist in Charge of Fiber-Plant
Investigations and
JASON L. MERRILL, Paper-Plant Chemist, Paper-Plant
Investigations
CONTENTS
The production and handling of hemp hurds The manufacture of
paper from hemp hurds
By Lyster H. Dewey:
What hemp hurds are
Pith, wood and fiber
Character of hurds affected by retting
Proportion of hurds to fiber and yield per acre
Present users of hemp hurds
Present supplies of hurds available
Balling for shipment
Cost of bailing
Summary
by Jason L. Merrill
Introduction
Factors justifying an investigation of hemp hurds
Character of the materia
Character of the tests
Operation involved in the tests
Description of tests
Comparison of the tests and commercial practices
Physical tests of the papers produced
Conclusions
In preparing the report on the manufacture of paper from hemp
hurds it became evident that a short discussion of the agricultural
aspects of this material should be included in the publication.
Such an article was prepared, therefore, and two reports are here
presented together.
WASHINGTON
GOVERNMENT PRINTING OFFICE
1916
3) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ: ΧΑΡΤΟΣΗΜΟ ΦΟΡΟΥ ΠΟΥ
ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ “MARIHUANA TAX ACT” (1937)
131
Ο νόμος Marihuana Tax Act του 1937 που έθεσε υπό απαγόρευση την κάνναβη, τυπικά
καθιέρωνε την επιβολή ενός φόρου με την υποχρεωτική χαρτοσήμανση με ειδικό χαρτόσημο
των ιατρικών συνταγών που περιείχαν κάνναβη και οποιασδήποτε άδειας για την παραγωγή
ή τη διάθεσή της, ενώ ουσιαστικά ποινικοποιούσε όλες αυτές τις δραστηριότητες, δεδομένου
ότι η έκδοση και η διάθεση αυτών των χαρτοσήμων ήταν της αποκλειστικής αρμοδιότητας
του Υπουργείου Οικονομικών και ρυθμίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διατεθούν ποτέ σε
ιδιώτες. Αλλά κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αμερικάνικη κυβέρνηση διέθετε εκατοντάδες
χιλιάδες χαρτόσημα των 5 δολαρίων για να προωθήσει την καλλιέργεια της κάνναβης που
“ήταν απαραίτητη για την κάλυψη στρατιωτικών και μη-στρατιωτικών αναγκών”.
4) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ, 1942: ΤΟ ΦΙΛΜ “HEMP FOR VICTORY”
ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗΝ
ΚΑΝΝΑΒΗ (1942)
THE LIBRARY OF
CONGRESS CATALOGS
The National Union Catalog
A Cumulative Author List
Representing
Library Congress Printed Cards
and Titles by Other American
Libraries
COMPILED BY THE
LIBRARY OF CONGRESS
WITH THE COOPERATION
OF THE COMMITTEE
ON RESOURCES OF
AMERICAN LIBRARIES
OF THE AMERICAN
LIBRARY ASSOCIATION
1953-1957
VOLUME 28
MOTION PICTURES AND
FILMSTRIPS
J. W. EDWARDS, INC.
ANN ARBOR. MICHIGAN
Hemp for Victory
(Motion picture)
US Department of Agriculture,
1942.
14 min, ad., b/w, 16 mm
Summary: Explain that the
war cut off the supply of East
Indian coarse fibers, and
stresses the need for Americangrown
hemp for military and
civilian uses. Portrays farm
practises of hemp growers in
Kentucky and Wisconsin.
Another issue: 35 mm.
1. HEMP-US I. US Dept.of
Agriculture
633.53 Fi E 53-370
US Office of Education
Visual Education Service
Αντίγραφο του εξωφύλλου του τόμου 28/1953-1957 του Καταλόγου της Βιβλιοθήκης του
Κογκρέσου των ΗΠΑ και της καταχώρισης του φιλμ “Hemp for Victory” (“Φυτό για τη
Νίκη”). Το φιλμ είναι άσπρο-μαύρο, έχει διάρκεια 14 λεπτών και γυρίστηκε σε κόπιες των 16
και των 35 mm, από το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ το 1942. Πέντε χρόνια μετά την
132
απαγόρευση της κάνναβης με το νόμο Marihuana Tax Act του 1937, οι συνθήκες του
πολέμου ανάγκασαν την αμερικανική κυβέρνηση να προπαγανδίζει στους αγρότες τη
σπουδαιότητα της καλλιέργειας της κάνναβης “για την κάλυψη στρατιωτικών και πολιτικών
αναγκών”.
5) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: FARMERS’ BULLETIN No 1935 (1943)
UNITED STATES
DEPARTMENT OF
AGRICULTURE
FARMERS’ BULLETIN No.
1935
HEMP
by
B.B. ROBINSON, Senior
Agronomist
Division of Cotton and Other
Fiber Crops,
Bureau of Plant Industry,
Soils and
Agricultural Engineering,
Agricultural Research
Administration
WASHINGTON
GOVERNMENT
PRINTING OFFICE
1943
CONTENTS
1.What is
2.It grows well in the Corn
Belt
3.How to grow it
Soils and Fertilizers
Seed
When to Plant
Seeding
Culture
4.Varieties to grow
5.Enemies
6.Harvesting
Time to Harvest
Machinery
7.Retting
Underreting and
Overreting
Sunburning
Turning Stalks
Testing the End Point
8.Picking Up the Retted
Stalks
9.Extra Care Insures Extra
Profit
10.Yields
133
6) TO MOYΣΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΟΥ AMSTERDAM
To “Μουσείο του Χασίς και της Μαριχουάνας” του Αμστερνταμ. Ενώ στην Ελλάδα δεκάδες
χιλιάδες άνθρωποι διώκονται, κακοποιούνται και φυλακίζονται επειδή κατέχουν μερικά
γραμμάρια κάνναβης, στο “Μουσείο του Χασίς και της Μαριχουάνας” μιας πολιτισμένης και
ανεκτικής κοινωνίας εκτίθενται διάφοροι τρόποι καλλιέργειας της κάνναβης, πωλούνται
σπόροι των περισσότερων ποικιλιών της και διατίθεται η σχετική με την κάνναβη
βιβλιογραφία. (Hasj and Marihuana Info Museum, OZ Achterburgwal 148, Amsterdam,
Holland)
134
ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ
ABA American Bar Association
ACT Alliance for Cannabis Therapeutics
AMA American Medical Association
APA American Psychiatric Association
APHA American Public Health Association
CCA Cannabis Corporation of America
CIA Central Intelligence Service
CLU Civil Liberties Union
CU Consumers Union
DC District of Columbia
DEA Drug Enforcement Administration
DHEW Department of Health, Education and Welfare (USA)
DSM Diagnostic and Statistical Manual
DTF Drug Task Force
FBN Federal Bureau of Narcotics
FBI Federal Bureau of Investigations
GPO Government Printing Office
IACP International Association of Chiefs of Police
NCMDA National Commission on Marihuana and Drug Abuse
NFPDFY National Federation of Parents for a Drug-Free Youth
NIDA Νational Institute on Drug Abuse
NIMH National Institute of Mental Health
NORML National Organization to Reform Marihuana Laws
NYAS New York Academy of Sciences
PRIDE Parents’ Resource Institute for Drug Education
THC Δ9-Tetrahydrocannabinol
UCLA University of California, Los Angeles
US AD Department of Agriculture (USA)
US DHEW Department of Health, Education and Welfare (USA)
US GPO Government Printing Office (USA)
US DJ Department of Jus ΟΜΑΔΑ
ισχυρή
δόση
ΚΑΝΝΑΒΗ
3η
ΟΜΑΔΑ
μέτρια
δόση
ΑΛΚΟΟΛ
4η
ΟΜΑΔΑ
ισχυρή
δόση
ΑΛΚΟΟΛ
5η ΟΜΑΔΑ
μέτρια δόση
ΑΛΚΟΟΛ
+
ΚΑΝΝΑΒΗ
ΑΡΙΘΜΟΣ
ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ
ΣΕ ΑΠΛΗ
ΔΙΑΔΡΟΜΗ
75
85
90
95
130
105
ΑΡΙΘΜΟΣ
ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ
ΣΕ ΣΥΝΘΕΤΗ
ΔΙΑΔΡΟΜΗ
160
160
185
150
195
205
ΧΡΟΝΟΣ
ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ
Σταθερός
Σταθερός
Σταθερός
Μειώθηκε
Μειώθηκε
Μειώθηκε
ΚΑΝΝΑΒΗ: Μέτρια δόση= αντίστοιχη με 1,6 mg THC. Ισχυρή δόση= αντίστοιχη με 6,8
mg THC.
ΑΛΚΟΟΛ: Μέτρια δόση= αντίστοιχη με αλκοολαιμία 0,03%. Ισχυρή δόση= αλκοολαιμία
0,07%
Πίν. 7 ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΟΥΣΙΩΝ
ΗΠΑ (1988) : Αριθμός θανάτων κατ’ έτος που οφείλονται στη χρήση ορισμένων νόμιμων και
παράνομων ουσιών, σύμφωνα με τις ετήσιες αναφορές του Υπουργού Υγείας στο Κογκρέσο
127
ΟΥΣΙΕΣ
ΘΑΝΑΤΟΙ
ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΠΝΟΣ
από 350.000
έως 450.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
ο καπνός (καρκίνος πνευμόνων,
καρδιοαγγειακές παθήσεις, κ.α.)
ΑΛΚΟΟΛ (1)
150.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
το αλκοόλ (οξεία δηλητηρίαση, κίρρωση
ήπατος, κ.α.)
ΑΛΚΟΟΛ (2)
Υπό την επίδραση του αλκοόλ τελείται:
το 50% των τροχαίων ατυχημάτων
το 80% των θανατηφόρων τροχαίων
ατυχημάτων
το 65% των δολοφονιών
το 83% των περιπτώσεων
ενδοοικογενειακής βίας
το 80% των βιασμών /σεξ.
κακοποιήσεων παιδιών
το 70% των βιασμών /σεξ.
κακοποιήσεων γυναικών
ΚΑΦΕΙΝΗ
από 2.000
έως 10.000
Παθολογικές καταστάσεις που προκαλεί
η καφεΐνη
ΝΟΜΙΜΑ
ΦΑΡΜΑΚΑ
από 14.000
έως 27.000
Υπερβολική δόση συνταγογραφούμενων
φαρμάκων ή
Συνδυασμός τους με αλκοόλ, (π.χ.
βάλιουμ/αλκοόλ)
ΑΣΠΙΡΙΝΗ
1.000
Οξεία γαστρορραγία, κλπ.
ΘΕΟΠΟΛΙΝΗ
50
Επιπροσθέτως ευθύνεται για
128
(αντιασθματικό) 6.500 επείγουσες εισαγωγές σε
νοσοκομεία και
1.000 περιπτώσεις μόνιμων εγκεφαλ.
βλαβών ετησίως
ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ
ΟΥΣΙΕΣ
από 3.800
έως 5.200
Υπερβολική δόση παράνομων ουσιών
(όλων)
ΗΡΩΙΝΗ
1.000
Λήψη νοθευμένης ηρωίνης &
“υπερβολικής” δόσης
ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ
0
Στην ιστορία της ιατρικής δεν υπάρχει
ούτε μία αναφορά θανάτου από
υπερβολική δόση μαριχουάνας.
Ολες οι έρευνες μέχρι σήμερα έδειξαν
ότι η Μ. είναι το πλέον ατοξικό από τα
διαθέσιμα φάρμακα.
Ο αριθμός των τροχαίων που οφείλονται
σε οδήγηση υπό την επίδραση της Μ.
είναι ίσος ή μικρότερος από τον
αντίστοιχο που προκαλείται από τους
μη-χρήστες.
Πηγή: Federal Governments Bureau of Mortality Statistics & National Institute of Drug
Abuse, 1988
129
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
1) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΤΟΥ 1913
YEARBOOK
OF THE
UNITED STATES
DEPARTMENT OF
AGRICULTURE
1913
WASHINGTON
GOVERNMENT
PRINTING OFFICE
1914
(p. 294)
CONTENTS
Hemp
Introduction of Hemp
into America
Geographical
Distribution
Varieties
China
2) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: BULLETIN No 404, 1916
UNITED STATES DEPARTMENT OF AGRICULTURE
BULLETIN No. 404
Contribution of the Bureau of Plant Industry
WM. A. TAYLOR, Chief
Washington, D.C. PROFESSIONAL PAPER October 14, 1916
HEMP HURDS AS PAPER-MAKING MATERIAL
By
130
LYSTER H. DEWEY, Botanist in Charge of Fiber-Plant
Investigations and
JASON L. MERRILL, Paper-Plant Chemist, Paper-Plant
Investigations
CONTENTS
The production and handling of hemp hurds The manufacture of
paper from hemp hurds
By Lyster H. Dewey:
What hemp hurds are
Pith, wood and fiber
Character of hurds affected by retting
Proportion of hurds to fiber and yield per acre
Present users of hemp hurds
Present supplies of hurds available
Balling for shipment
Cost of bailing
Summary
by Jason L. Merrill
Introduction
Factors justifying an investigation of hemp hurds
Character of the materia
Character of the tests
Operation involved in the tests
Description of tests
Comparison of the tests and commercial practices
Physical tests of the papers produced
Conclusions
In preparing the report on the manufacture of paper from hemp
hurds it became evident that a short discussion of the agricultural
aspects of this material should be included in the publication.
Such an article was prepared, therefore, and two reports are here
presented together.
WASHINGTON
GOVERNMENT PRINTING OFFICE
1916
3) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ: ΧΑΡΤΟΣΗΜΟ ΦΟΡΟΥ ΠΟΥ
ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ “MARIHUANA TAX ACT” (1937)
131
Ο νόμος Marihuana Tax Act του 1937 που έθεσε υπό απαγόρευση την κάνναβη, τυπικά
καθιέρωνε την επιβολή ενός φόρου με την υποχρεωτική χαρτοσήμανση με ειδικό χαρτόσημο
των ιατρικών συνταγών που περιείχαν κάνναβη και οποιασδήποτε άδειας για την παραγωγή
ή τη διάθεσή της, ενώ ουσιαστικά ποινικοποιούσε όλες αυτές τις δραστηριότητες, δεδομένου
ότι η έκδοση και η διάθεση αυτών των χαρτοσήμων ήταν της αποκλειστικής αρμοδιότητας
του Υπουργείου Οικονομικών και ρυθμίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διατεθούν ποτέ σε
ιδιώτες. Αλλά κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αμερικάνικη κυβέρνηση διέθετε εκατοντάδες
χιλιάδες χαρτόσημα των 5 δολαρίων για να προωθήσει την καλλιέργεια της κάνναβης που
“ήταν απαραίτητη για την κάλυψη στρατιωτικών και μη-στρατιωτικών αναγκών”.
4) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ, 1942: ΤΟ ΦΙΛΜ “HEMP FOR VICTORY”
ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΟΥ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗΝ
ΚΑΝΝΑΒΗ (1942)
THE LIBRARY OF
CONGRESS CATALOGS
The National Union Catalog
A Cumulative Author List
Representing
Library Congress Printed Cards
and Titles by Other American
Libraries
COMPILED BY THE
LIBRARY OF CONGRESS
WITH THE COOPERATION
OF THE COMMITTEE
ON RESOURCES OF
AMERICAN LIBRARIES
OF THE AMERICAN
LIBRARY ASSOCIATION
1953-1957
VOLUME 28
MOTION PICTURES AND
FILMSTRIPS
J. W. EDWARDS, INC.
ANN ARBOR. MICHIGAN
Hemp for Victory
(Motion picture)
US Department of Agriculture,
1942.
14 min, ad., b/w, 16 mm
Summary: Explain that the
war cut off the supply of East
Indian coarse fibers, and
stresses the need for Americangrown
hemp for military and
civilian uses. Portrays farm
practises of hemp growers in
Kentucky and Wisconsin.
Another issue: 35 mm.
1. HEMP-US I. US Dept.of
Agriculture
633.53 Fi E 53-370
US Office of Education
Visual Education Service
Αντίγραφο του εξωφύλλου του τόμου 28/1953-1957 του Καταλόγου της Βιβλιοθήκης του
Κογκρέσου των ΗΠΑ και της καταχώρισης του φιλμ “Hemp for Victory” (“Φυτό για τη
Νίκη”). Το φιλμ είναι άσπρο-μαύρο, έχει διάρκεια 14 λεπτών και γυρίστηκε σε κόπιες των 16
και των 35 mm, από το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ το 1942. Πέντε χρόνια μετά την
132
απαγόρευση της κάνναβης με το νόμο Marihuana Tax Act του 1937, οι συνθήκες του
πολέμου ανάγκασαν την αμερικανική κυβέρνηση να προπαγανδίζει στους αγρότες τη
σπουδαιότητα της καλλιέργειας της κάνναβης “για την κάλυψη στρατιωτικών και πολιτικών
αναγκών”.
5) ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ: FARMERS’ BULLETIN No 1935 (1943)
UNITED STATES
DEPARTMENT OF
AGRICULTURE
FARMERS’ BULLETIN No.
1935
HEMP
by
B.B. ROBINSON, Senior
Agronomist
Division of Cotton and Other
Fiber Crops,
Bureau of Plant Industry,
Soils and
Agricultural Engineering,
Agricultural Research
Administration
WASHINGTON
GOVERNMENT
PRINTING OFFICE
1943
CONTENTS
1.What is
2.It grows well in the Corn
Belt
3.How to grow it
Soils and Fertilizers
Seed
When to Plant
Seeding
Culture
4.Varieties to grow
5.Enemies
6.Harvesting
Time to Harvest
Machinery
7.Retting
Underreting and
Overreting
Sunburning
Turning Stalks
Testing the End Point
8.Picking Up the Retted
Stalks
9.Extra Care Insures Extra
Profit
10.Yields
133
6) TO MOYΣΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΟΥ AMSTERDAM
To “Μουσείο του Χασίς και της Μαριχουάνας” του Αμστερνταμ. Ενώ στην Ελλάδα δεκάδες
χιλιάδες άνθρωποι διώκονται, κακοποιούνται και φυλακίζονται επειδή κατέχουν μερικά
γραμμάρια κάνναβης, στο “Μουσείο του Χασίς και της Μαριχουάνας” μιας πολιτισμένης και
ανεκτικής κοινωνίας εκτίθενται διάφοροι τρόποι καλλιέργειας της κάνναβης, πωλούνται
σπόροι των περισσότερων ποικιλιών της και διατίθεται η σχετική με την κάνναβη
βιβλιογραφία. (Hasj and Marihuana Info Museum, OZ Achterburgwal 148, Amsterdam,
Holland)
134
ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ
ABA American Bar Association
ACT Alliance for Cannabis Therapeutics
AMA American Medical Association
APA American Psychiatric Association
APHA American Public Health Association
CCA Cannabis Corporation of America
CIA Central Intelligence Service
CLU Civil Liberties Union
CU Consumers Union
DC District of Columbia
DEA Drug Enforcement Administration
DHEW Department of Health, Education and Welfare (USA)
DSM Diagnostic and Statistical Manual
DTF Drug Task Force
FBN Federal Bureau of Narcotics
FBI Federal Bureau of Investigations
GPO Government Printing Office
IACP International Association of Chiefs of Police
NCMDA National Commission on Marihuana and Drug Abuse
NFPDFY National Federation of Parents for a Drug-Free Youth
NIDA Νational Institute on Drug Abuse
NIMH National Institute of Mental Health
NORML National Organization to Reform Marihuana Laws
NYAS New York Academy of Sciences
PRIDE Parents’ Resource Institute for Drug Education
THC Δ9-Tetrahydrocannabinol
UCLA University of California, Los Angeles
US AD Department of Agriculture (USA)
US DHEW Department of Health, Education and Welfare (USA)
US GPO Government Printing Office (USA)
US DJ Department of Justice (USA)
φιλος είπε
ρε παιδια ειλικρινα δεν καταλαβαινω το ζορι που υπαρχει , μετρον αριστον ,καμια φορα αλλος πινει αλλωστε κι αλλος την ακουει , μηπως θελετε να κοψουμε και το τσαι , την ριγανη , το μαιντανο , τον λιοσπορο καθε τι φυσικο ??? λεω εγω ,παραυτα σιγουρα απαιτειται η φιλοσοφια , ωριμοτητα , αγαπη αν θελετε βρε αδελφε , αλλα αυτο ισχυει για πολλα και διαφορα πραγματα στην ζωη μας ….
Υ.Γ Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΣΚΟΠΑ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ .-
nick είπε
συμφωνω απολυτα
psilos είπε
kai sy symfwnw re mastourakides.ante geia mas.
kai opws eipes kai o bob marley : pan metron ariston.
psilos είπε
kai gw symfwnw re mastourakides.ante geia mas.
kai opws eipes kai o bob marley : pan metron ariston.
Dragon είπε
Φιλε jimputrid, ειναι πολυ ενημερωτικα αυτα που μας εδωσες, σε ευχαριστω.
Δειχνουν πως οι “μεγαλες δυναμεις” για το χρημα κανουν τα παντα, ακομα και αν αυτο συνεπαγεται το κακο μας, και πως μπορουν να στρεψουν την κοινη γνωμη οπου αυτοι θελουν και να μας κανουν να φοβομαστε κατι ανυπαρκτο, και δεν εννοω μονο το “χορτο”…
Noroimaru είπε
δεν μπόρεσα να τα διαβάσω όλα τα σχόλια τολμώ να πώ αφού πολλοί επαναλαμβάνονται. Τα δικά μου είναι τα εξής. Σε μία έρευνα μου γθα τα ναρκωτικά είχα την τύχη να μιλήσω με έναν άνθρωπο, ψυχίατρο, με ανοικτό μυαλό και ιδέες ο οποίος έχει κάνει χρόνια προσπάθειες για την καταπολέμηση των ναρκωτικών. Σε συζήτηση που είχαμε για την κάνναβη μου είπε κάποια πράγματα , περίπου όπως αυτά που ακούγονται. ότι δεν είναι ιδιαίτερα τοξική και δεν προκαλεί μεγάλη εξάρτηση όμως….δεν παύει να είναι ένα Ναρκωτικό…σαν Ναρκωτικό δεν μπορεί να είναι πλήρως ελέυθερο. ΕΠίσης Ναρκωτικά αν και ελευθερα είναι το τσιγάρο και το αλκοόλ και με χειρότερες συνέπειες απο το χασίς. Επειδή όμως αυτά είναι ελεύθερα δεν πρέπει να ελευθερωθεί πλήρως και το χασις…ως Ναρκωτικό ξαναλέω…αλλά αντιθέτος να υπάρχει αυστηρότερος έλεγχος και σε αυτά. δεν γίνετε λόγω των συμφερώντων να κυκλοφορούν ελέυθερα ο καρκίνος που είναι το τσιγάρο και το αλκοόλ…για να μην πώ για τον τσόγο.
Απο την άλλη όπως αναφέρει και ο αρθρογράφος εδώ, η κάνναβης από τα πολύ παλιά χρόνια είχε πάρα πολλές χρήσεις. απείρως καλύτερες σε όλα τα επίπεδα απο τις εναλλακτικές. Αυτή η χρήση της κάνναβης, ναι συμφωνώ καλό είναι να ελευθερωθεί. όμως εδώ μπαίνει η διαφοροποίηση. χρησιμοποιώντας την Κάνναβη όπως την ξέρουμε τώρα ως Ναρκωτικό, δεν μπορεί να είναι ελέυθερο,αντιθέτως, χρησιμοποιώντας την ως πρώτη ύλη, έχωντας αφαιρέσει χημικά την μοναδική ναρκωτική ουσία που έχει μέσα της(όπως κάναν και τα cannabishop)τότε ναί πρέπει να είναι ελέυθερο. Και για να παραμείνει ο διαχωρισμός σαφής πρέπει μαζί με την επιδότηση να υπάρχει και αυστηρός έλεγχος τήρησης αυτών των κανόνων.
Τέλος, όσον αφορά τη ναρκωτική ουσία. Σαφώς και πρέπει να υπάρχει αποποινικοποίηση της χρήσης σε μικρές ποσότητες. Σαφώς και πρέπει οι χρήστες να μην διώκονται και να μην περιθωρειοποιούνται. Να μην στρέφονται για την αγορά της δόσης τους σε σκοτεινά δρομάκια και δίαυλους με επικύνδυνες προεκτάσεις και επεκτάσεις. όμως επειδή η κάνναβης όπως είναι, είναι και σωματικά εξαρτησιογόνα αλλά κυρίως ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, πρέπει και εκεί να υπάρχει κάποιος έλεγχος.
Τώρα θα μου πείς, ποιός ελέγχει τους ελεγχτές; ε αυτό είναι μία άλλη ιστορία.
GoBoutarisGo! είπε
Ρε φίλε ο άνθρωπος σου είπε ότι δεν είναι τοξική, δεν προκαλεί εξάρτηση κλπ και εσύ κόλλησες στην μαλακία που όλοι οι γιατροί λένε για ξεκάρφωμα. Είναι “Ναρκωτικό” και με τα “Ναρκωτικα” πρέπει να είμαστε προσεκτικοί!!!
Εννοείται ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Όπως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν περνάμε τον δρόμο, όταν οδηγούμε αυτοκίνητο, όταν ξυριζόμαστε με γυμνή λεπίδα αλλά και με την κατανάλωση πατάτας, η οποία περιέχει στρυχνίνη και υπό συγκεκριμένες συνθήκες μπορεί να αποβεί εως και μοιραία.
Όσο για το ότι είναι “ναρκωτικό”, αυτό συμβάινει διότι οι φωστήρες οι νομοθέτες μας το κατηγοριοποιούν ως τέτοιο. Αν το αποχαρακτηρίσουν τότε θα γίνει ξανα το παλιό καλό μας χορταράκι, μαυράκι η όπως αλλιώς θες πέστο!
Όλα τα υπολοιπα που αναφέρεις σε χαρακτηρίζουν απλά ως ξενέρωτο ολκής.
Και αντε καλά για την πάρτη σου.
Δεν θες να καπνίσεις φουντίτσα, ρε αδελφε? Δικαίωμα σου, μην σώσει και δοκιμάσεις ποτέ! Καλύτερα λέω εγώ γιατί έτσι μένει περισσότερο και για εμάς που ξέρουμε να την εκτιμάμε!
Οι υπόλοιποι τι φταίμε? Που είμαστε σοβαροί και ευυπόληπτοι άνθρωποι και πρέπει να κρυβόμαστε απο την κοινωνία λες και είμαστε βρυκόλακες?
Αντε ρε σεις σοβαρευτείτε λέω εγώ και κοιτάξτε λίγο την πάρτη σας και αφήστε τον κοσμάκη να καπνίζει ότι γουστάρει.
Δεν πληρώνω τους κωλόμπατσους για να μου την πέφτουν επειδή την πίνω….
XPIΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ είπε
ΒΡΙΣΚΟ ΠΟΛΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΦΤΗ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΖΟ ΓΙΑ ΠΡΟΤΙ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟ ΚΑΙ ΠΕΡΑ
ΘΑ ΤΙΝ ΠΑΡΑΚΟΥΛΘΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΜΑΘΕΝΑ ΤΑ ΗΠΕΡ ΚΑΙ ΠΙΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΕΦΧΑΡΙΣΤΟ
XPIΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ είπε
ΒΡΙΣΚΟ ΠΟΛΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΦΤΗ ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΖΟ ΓΙΑ ΠΡΟΤΙ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟ ΚΑΙ ΠΕΡΑ
ΘΑ ΤΙΝ ΠΑΡΑΚΟΥΛΘΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΜΑΘΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΑΒΙ ΠΙΑ ΗΝΕ ΤΑ ΗΠΕΡ ΚΑΙ ΠΙΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΕΦΧΑΡΙΣΤΟ
DENNIS. K. είπε
ALL GOOD FOR THC IS TRUE
Greekable είπε
Καταπληκτικό άρθρο, congrats. Συγκέντρωσες όλες τις συνιστώσες του θέματος με γνώμονα την αλήθεια και παράλληλα είχες έντονο ύφος, έτσι όπως αρμόζει στην περίσταση.
Για τους λάτρες της οπτικοακουστικής υπάρχουν τα παρακάτω ντοκυμαντέρ:
“Grass: The history of marijuana” (1999)
“In pot we trust” (2007) (με φανταστικά contrast σε ψυχογραφίες ατόμων)
“HIGH: The true tale of American Marijuana” (http://www.truehigh.com/index.php)
“The Union” (http://www.theunionmovie.com/)
Cheers!
mind-in-peace είπε
Μπράβο για το άρθρο και τα προσθετικά σχόλια όλα εγκυρότατα!
Θα εντοπίσω όμως ένα σημείο που θεωρώ προσωπικά εξίσου σημαντικό.
Μην αρνηθείτε τον μπάφο αλλά το “βαποράκι”! Αρνηθείτε δηλαδή να το πληρώσετε κάτι που φύση δικαιωματικώς ανήκει στη γλάστρα μας ή στο κήπο μας! Και συνήθως τα απλά βαποράκια είναι απλοί άνθρωποι και το μόνο που θέλουν είναι ακριβώς αυτά που αναφέρονται στο άρθρο!
Οι “σπρώχτες” είναι τα καθάρματα στι περισσότερες περιπτώσεις και
αυτοί που προωθούν τα χημικά ναρκωτικά με όλη τη σημασία της έννοιας!
Αυτοί προμηθεύουν και τα βαποράκια και έγκειται στις γνώσεις ή βλέψεις του ίδιου του “βαποράκι” αν θέλει να πλουτίσει στα γρήγορα δηλαδή ή όχι.
Οι σπρώχτες όμως δεν νοιάζονται για τίποτα μόνο να πλασάρουν το πιο επικερδές! Αυτοί είναι που τριγυρνάνε έξω από τα σχολεία ή που λένε στα άπειρα ή άσχετα και χωρίς γνώση άτομα: “α, ξέρεις τώρα δεν έχω φούντα αλλά έχω αυτό ηρωϊνη ή κόκα, δοκίμασε είναι πολύ χάι” κλπ κλπ
Έτσι έχουν ένα παραπάνω λόγο να λένε ότι η φούντα οδηγεί στα σκληρά κλπ κλπ. Γιαυτό η γνώση είναι δύναμη!
Η κάναβη είναι και ένα πολύ καλό φάρμακο! Για πολλές ασθένειες!
Φάρμακο που παίρνεται ή σαν τσάι ή καπνίζοντάς το! Τον Οικονομόπουλο τον έχετε ακούσει; Γιατρός που για χρόνια τώρα γιατρεύει διάφορες ασθένειες κυρίως τοξικομανείς, μόνο με την κάναβη! Έχει γλυτώσει χιλιάδες άτομα μέχρι τώρα από βέβαιο θάνατο!
Έτσι το χρησιμοποιούν για χρόνια τώρα πολλοί αυτόχθονες ιθαγενείς σε όλο το κόσμο και στην Ελλάδα!
Εκτός αυτού είναι και διεγερτικό του πνεύματος! Ανοίγει τόσο πολύ το μυαλό την καρδιά και το πνεύμα που πραγματικά μπορεί κάποιος να μιλήσει με τον Θεό, όπως αναφέρεται σε πολλές εμπειρίες!
Δεν έχω τον χρόνο τώρα να σας δώσω πηγές αλλά ψάξτε το και μόνοι σας είναι πολύ αληθινά όλα αυτά!
Και πάλι μπράβο για το άρθρο και τα σχόλιά σας και ευχαριστώ για την φιλοξενία!
Panos είπε
paidia ola ayta pou leme einai swsta kai kala gia thn kannavi kai thn eleytherwsh ths. Alla tosa xronia exoume minei mono sta logia… kanenas politikos arxigos den exei vgei na dhlwsei kati estw kai arnitiko gia to thema. Oloi krivonte piso apo to daxtylo tous kai afinoun ena toso sovaro thema na ekremei!
Exoume mhpws kapoia dhlwsh h anafora kapoiou politikou arxigou gia to thema? Pragmatika prepei kapoios na to proothisei sth vouli gia na mporesoun ola ayta pou leme kai diavazoume na akoustoun kai epitelous na allaxei kati se ayton ton katastrofiko nomo “kata to narkwtikwn” pou kathe allo para kako tous kanei….
Akis είπε
http://www.globalcommissionondrugs.org/Report
George Papandreou
Δημήτρης Τ είπε
Κάνναβις η υπνοφόρος, δεν έπαθα τίποτα 40 χρόνια…φούρναρης, απεναντίας το οινόπνευμα μου έκανε κακό. Στην απαγορευσή συνέβαλλε και το βατικανό, γιατί έχει μετοχές σε εργοστασια αργού θανάτου, τα αλκοουχα ποτά.
φόσμπα είπε
Για να στηρίζετε τα οποιαδήπτε επιχεριήματά σας, δείτε εδώ:
http://www.drugwarfacts.org
skoti είπε
Lipon pedia simfwna me tn prosopiki m apopsi i diakinisi i i nomimopoiisi tis kanavis tha exei kai thetika kai arnitika apotelesmata thetika g ts litourgies p anaferate kai pio panw kai arnitika gt tote tha tn pinoun oloi ..simfwnme me mia mikri prwsopiki ebiria p exw panw se afto to thema dn einai kai toso epikindino na kapnizis tn kanabis kt anaferate g viasmous panw kai tetia me to xorto dn tn akous kai toso pl kai dn ftanis eki i kapios bori na ftasi se afto to simio gt exei traumata i einai thema xronou na kani tetia k me tn kapnisi ts kanavis isws na perni othisi (i tharos) kata tn prwsopiki apopsi pali einai oti kalo einai p to sizitame kai milame g afto to thema alla dn nomizw na kanoume kt apo ena site apla apo edw einai i arxi .tr oi megaloviomixanies p vgazoun DISekatomiria dn nomizw na afisoun na gini kt tetio prepei na gini maziki kinitopoioisi alla kai pali apo tn stigmi p afisane oi proigoumenes genies na ginoun etsi ta pragmata oi tha katsoume na tn fame oi tha ts fame gt piotiki zwi dn vlepw kai fadazome oti dne einai mono oi kanavis alla fusika tha einai kai alla fita oi genikotera alla pragmata ta opia dn molinoun kai to perivalon alla kai tn zwi mas…
L είπε
Αλήθεια… το LSD… γιατί το απαγόρευσαν?
Στάσου, ψάξε, σκέψου…
L
…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ είπε
Εχουμε αναλογισθεί τι συνάλαγμα φεύγει πρός τη Αλβανία και στις άλλες παραγωγικές χώρες κανάβεως?
Στο κάτω κάτω χασίς μπορείς να βρείς όποτε θές ακόμα και στα περίπτερα.
Μην παραμυθιάζετε τον κόσμο πως η καταστολή απομακρύνει το
πρόβλημα.
Οι Ολανδοί έχουν τα μικρότερα ποσοστά χρηστών στην ΕΟΚ
Απλώς η ελεύθερη χρήση θα κάνει φτωχώτερους κάποιους
τύπους υψηλούς που ρυθμίζουν το εμπόριο.
kanabis είπε
to to tha kanei o kathenas einai dikaioma tou palio malaka kathisterimene kai oso gia tin anafora sxetika me tous dithen kathigites pou oloi sony kai kala exipiretoyn sumferonta akribos to antitheto thelome na kanoyme…………………dikaiomata palio kathisterimena…. kai stin periptosimou malaka to kano gia logous igias ante na xana anixis ta bibliasou polio apateona,,,,,,..kai afiste to ti tha kanoume giati apoti katalaba iste apo aytous pou kitan perierga kai sxoliazou
Αντώνης Αρμένης είπε
Εξαιρετικό άρθρο,ναί πρέπει να επιτραπεί η καλλιέργεια τίς κάναβης.
ORIGINALISTAS21_AEK είπε
ti ka8este kai kserokatinazete kai leei o ka8enas ayto pou tou kateyenei sto myalo….ante blakes….OSOI EXETE LEYTA KA8HSTE KAI KANTE POYRA XAVANAS ENW EMEIS POU DEN EXOUME 8A KANOUME TO PARANOMO POU KAI POU…ANTE GEIA LEYTADES
fon είπε
to thema einai na kanei o kathenas oti goustarei, arkei na min enoxlei tous allous…ena apo ayta pou den enoxloun einai kai o mpafos.
nomizo oti meta ton mpafo ,mono diathesi gia na enoxleis tous allous den exeis…swsta?
ORIGINALISTAS21_AEK είπε
swsta file fon ….alla m thn spaei gt ka8ontai kai leei o ka8enas thn malakia poy ton dernh
ERMHS είπε
H FOYNTA BLAPTH SOBARA TON NOY…………..
Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΧΡΥΣΟΣ « ploigos πλοηγός είπε
[...] Σχετικά δημοσιεύματα : Legalize it… the right way! [...]
Ximikos είπε
ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
Με τον όρο “Απαγορευμένη Τεχνολογία” εννοώ την τεχνολογία που ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ στα αφεντικά του καπιταλισμού . Οι κεφαλές του καπιταλισμού θέλουν :
1) Πηγές ενέργειας απρόσιτες στον απλό πολίτη
2) Υψηλή κατανάλωση υλικών αγαθών
.
.
2) Μετατροπή κυτταρίνης σε γλυκόζη : Η κυτταρίνη ( άχυρο , χόρτα , φύλλα , βαμβάκι , ξύλο ) εδώ και εκατομμύρια χρόνια μετατρέπεται σε γλυκόζη στα στομάχια τερμιτών και μηρυκαστικών ( αγελάδες , πρόβατα , κατσίκια , καμήλες ) με τη βοήθεια ειδικών βακτηρίων . Η γλυκόζη είναι ιδανική τροφή για τον άνθρωπο αλλά πανεύκολα μπορεί να γίνει και οινόπνευμα ( υγρό καύσιμο για μηχανές ! ) . Είναι τόσο δύσκολο να βάλουμε άχυρο και τα ειδικά βακτήρια σε ένα δοχείο , να ρυθμίσουμε τη θερμοκρασία και το pH και να διασπάσουμε την κυτταρίνη ;
Διάβασα πριν λίγο καιρό τη συνέντευξη ενός Ελληνοαμερικανού ( που συμμετέχει στην έρευνα ) και είπε “Σε πέντε χρόνια θα έχουμε βρεί τον τρόπο να διασπούμε την κυτταρίνη” . Και εγώ θα ρωτήσω “Γιατί τώρα (που τελειώνει το πετρέλαιο ) σκέφθηκαν να ψάξουν το θέμα ; ” . Τόσα χρόνια δεν χρειαζόταν κανείς μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας όπως το άχυρο ; Χρειαζόταν αλλά τα αφεντικά του καπιταλισμού δεν χρηματοδοτούσαν έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση . Προφανώς έχουν τον τρόπο να κλείνουν το στόμα σοβαρών ερευνητών του εξωτερικού που θα μπορούσαν να αξιώσουν τέτοιες έρευνες . Για την Ελλάδα δεν συζητάμε . Έχουν προωθήσει τέτοια γελοία υποκείμενα σε πανεπιστημιακές έδρες που δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσουν πρόβλημα σε κανένα αφεντικό .
Μην βιαστείτε όμως να χαρείτε με την ελπίδα οτι σε πέντε χρόνια θα έχουμε φθηνή ενέργεια . Τα αφεντικά είναι σίγουρα οτι θα παρεμποδίσουν την έρευνα και δεν θα δώσει καρπούς . Γι’ αυτό η Μ. Βρεττανία με κάθε σοβαρότητα δήλωσε τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου του 2008 οτι θα χτίσει καινούργιους πυρηνικούς αντιδραστήρες που δεν συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και “είναι ασφαλής και δοκιμασμένη τεχνολογία” ( προφανώς οι περίοικοι του Τσέρνομπιλ τους διαβεβαίωσαν περί τούτου ) !!!
Πολύ σύντομα ακολούθησαν δημοσιεύματα οτι και η Ελλαδίτσα σκέφτεται για πυρηνικό εργοστάσιο στην Κομοτηνή ( ΙΣΟΤΙΜΙΑ 19-20/1/2008 ) !
3. Αναγωγή της κυτταρίνης : Εάν κλέψουμε κάποια άτομα οξυγόνου της κυτταρίνης (ειδικά αυτό που συμμετέχει στον εξαγωνικό δακτύλιο ) μετατρέπεται σε λιποδιαλυτή ουσία ( υγρό καύσιμο ) .
4) Κβαντικές νησίδες : τα σημερινά ηλιακά πάνελ ( που μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια απ’ ευθείας σε ηλεκτρική ) κοστίζουν πολύ , παράγουν λίγο ρεύμα και ζούν λίγο . Είναι όπως ακριβώς θα τα ήθελαν τα αφεντικά του καπιταλισμού . Οι κβαντικές νησίδες ( πρόσφατη ανακάλυψη ) δημιουργούν ελπίδες για ηλιακά πάνελ πάμφθηνα , αιώνια και εξόχως αποδοτικά . Αυτό δεν συμφέρει καθόλου τα αφεντικά και έχω σοβαρές υποψίες οτι η έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση θα ατονήσει .
5) Ό,τιδήποτε αναφέρεται στην ιστοσελίδα περί ΑΕΙΦΟΡΙΚΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ ανήκει στην Απαγορευμένη Τεχνολογία . Κάποιοι θέλουν οι χημικές ουσίες να παράγονται σε (δικά τους ) εργοστάσια και όχι στις αυλές των οικολογικών χωριών .
Έως τώρα οι επιδιώξεις επιστημόνων και κεφαλαιοκρατών συμβάδιζαν . Τώρα αρχίζουν οι κεφαλαιοκράτες να μην βλέπουν με καλό μάτι την έρευνα ( επειδή υπόσχεται ανακαλύψεις που θα μοιράσουν δικαιότερα τον πλούτο) . Αργά ή γρήγορα επιστήμονες και κεφαλαιοκράτες θα συγκρουσθούν.
6) Κάνναβη : Η κάνναβη υπήρξε επί αιώνες πολύτιμη πηγή πρώτων υλών και φαρμάκων . Αμαρτωλά συμφέροντα έστησαν ένα παραμύθι οτι δήθεν είναι επικίνδυνη και την απαγόρευσαν . Πολλά υλικά και φάρμακα που μας προμηθεύουν τώρα οι πολυεθνικές , θα μπορούσαμε να τα παράγουμε μόνοι μας απο την κάνναβη . Πολύτιμη πηγή πληροφοριών για το θέμα είναι το βιβλίο του ψυχιάτρου Κλεάνθη Γρίβα ” ΚΑΝΝΑΒΗ – ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ – ΧΑΣΙΣ” ( Εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ , 1993 ) .
Ximikos είπε
ΑΕΙΦΟΡΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ
Η συμβατική χημική βιομηχανία παίρνει τις πρώτες ύλες της απο
- ΑΝΘΡΑΚΑ ΚΑΙ ΑΣΒΕΣΤΟΛΙΘΟ : Τα δύο αυτά υλικά δίνουν το ΑΝΘΡΑΚΑΣΒΕΣΤΙΟ που είναι η πηγή του ΑΚΕΤΥΛΕΝΙΟΥ . Απο το ακετυλένιο (ασετυλίνη ) ξεκινά ένα μακρύ χημικό μονοπάτι που δίνει πολλές άλλες ουσίες .
Ακόμη , ο άνθρακας (λιθάνθρακας ) μας δίνει την ΛΙΘΑΝΘΡΑΚΟΠΙΣΣΑ που είναι πηγή πολλών ουσιών .
- ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ : Μίγμα πολλών ουσιών και αρχή πολλών χημικών μονοπατιών που οδηγούν σε πολλές ουσίες ( πχ πλαστικά )
Ελάχιστες πρώτες ύλες παίρνει η συμβατική χημική βιομηχανία απο φυτικά και ζωϊκά υλικά . Η κυρίαρχη φιλοσοφία είναι : ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΑΠΛΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΕΣ .
Η Αειφορική ( ή Εναλλακτική ή Οικολογική ) Χημεία υποστηρίζει : ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΠΟΛΥΠΛΟΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ( ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΦΘΟΝΕΣ ΣΤΑ ΦΥΤΑ ) ΓΙΑ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ .
Ο θρίαμβος της Αειφορικής Χημείας θα έρθει όταν κατορθώσουν οι χημικοί να διασπάσουν την κυτταρίνη ( άχυρο , φύλλα , ξύλο ) προς γλυκόζη . Η γλυκόζη μπορεί να γίνει είτε τροφή για τον άνθρωπο είτε οινόπνευμα ( καύσιμο για μηχανές ) . Τα βοοειδή , τα αιγοπρόβατα και οι τερμίτες εδώ και εκατομμύρια χρόνια κάνουν αυτή τη διάσπαση στα στομάχια τους με τη βοήθεια ειδικών βακτηρίων που φιλοξενούν . Είναι τόσο δύσκολο να βάλουμε τα βακτήρια αυτά σε έναν θάλαμο με κατάλληλη θερμοκρασία και pH και να κάνουν αυτή τη δουλειά για εμάς ; Αν πιστέψουμε τους επιστήμονες που τελευταία ασχολούνται με αυτό , σε πέντε χρόνια θα είναι εφικτό . Οι έρευνες άρχισαν μόλις τώρα που το πετρέλαιο φαίνεται να τελειώνει . Γιατί τόσα χρόνια δεν έγινε έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση ; Δεν το σκέφθηκε κανείς ή κάποιος ΕΜΠΟΔΙΖΕ τέτοιες ανακαλύψεις ; Αυτό εγώ δεν το γνωρίζω . Ρωτήστε τις μεγάλες εταιρείες του πετρελαίου !
1) Τα ανθρώπινα περιττώμματα οφείλουν την χαρακτηριστική οσμή στην ουσία 3-μεθύλ-ινδόλη που περιέχουν ( στην αγγλική βιβλιογραφία αναφέρεται και με το όνομα “skatole” ! ) . Είναι πολύπλοκη ουσία και έχει εμπορική αξία ( στο διαδίκτυο διάβασα οτι μπαίνει ακόμη και σε αρώματα !) . Μια απλή εκχύλιση των περιττωμμάτων με νερό είναι αρκετή για την λήψη της ουσίας . Χρωστικές φυτών ( πχ η σκούρα μπλέ ουσία που χρωματίζει τις ελιές ) βγαίνουν απο τον πεπτικό σωλήνα ανέπαφες . Εκχύλιση με νερό πιθανόν είναι αρκετή για τον διαχωρισμό τους . Με αυτό τον τρόπο εκμεταλλευόμαστε διπλά τις ελιές : Και σαν τροφή και σαν πηγή ουσιών για τα χημικά εργαστήρια . Ο επόμενος θρίαμβος της Αειφορικής Χημείας θα έρθει όταν κάποιος ικανότατος χημικός μπορέσει να παρασκευάσει φερομόνες (οικολογικά φάρμακα-παγίδες για τα έντομα ) με πρώτη ύλη τις πολύπλοκες ουσίες που μας δίνουν τα φυτά . Η αποθέωση της Αειφορικής Χημείας θα έρθει όταν κάποιος μπορέσει να παρασκευάσει ουσίες χημικού πολέμου ( LSD , η πυρηνική βόμβα των φτωχών ) απο φυτικές ουσίες .
2) Τα κουκιά και τα βελανίδια έχουν μεγάλη ποσότητα ουσιών με άσχημη γεύση . Οι ουσίες αυτές απομακρύνονται με εκχύλιση με πόσιμο νερό ( ίσως και θαλασσινό) .
3) Το ρετσίνι των πεύκων είναι ένα μίγμα πολύπλοκων ουσιών . Στη Wikipedia αναφέρεται οτι κάποιες απο αυτές συμμετέχουν στο χημικό σύστημα επικοινωνίας των εντόμων ( άρα μπορούν να χρησιμεύσουν σαν οικολογικές παγίδες εντόμων ) . Αυτούσιο το ρετσίνι φαίνεται πολλά υποσχόμενο σαν μονωτικό των λεπτών χάλκινων καλωδίων στα μοτέρ ( σήμερα χρησιμοποιείται το εξαιρετικά ρυπογόνο PVC ) .
4) Υδροχλωρικό οξύ και καυστικό νάτριο μπορούν να προκύψουν απο ηλεκτρόλυση θαλασσινού νερού
5) Ο οργανικός ζωμός είναι το “πετρέλαιο” της Αειφορικής Χημείας . Περιέχει πολλές και πολύπλοκες οργανικές ενώσεις . Εάν μέσα στα δοχεία με το νερό ρίχνουμε ένα είδος μόνο φυτού ( σε κάθε δοχείο ) θα παίρνουμε διάλυμα όπου θα περιέχονται μόνο 2-3 ουσίες που θα είναι σχετικά εύκολο να διαχωρισθούν .
Οργανικός ζωμός απο βλαστούς μικρών φυτών περιέχει σε μεγάλες ποσότητες την ουσία που δίνει τη χαρακτηριστική μυρουδιά στην κοπριά των βοοειδών .
Στην Μεσόγειο έχουμε υπεραφθονία απο κουκουνάρες πεύκων , πευκοβελόνες και θαλασσινό νερό . Τί μπορούμε να παράγουμε με αυτά ; Ιδού τα πρώτα αποτελέσματα σχετικών πειραμάτων :
Νεκρές πευκοβελόνες και νεκρές κουκουνάρες έμειναν μέσα σε πόσιμο νερό για τρείς μήνες . Προέκυψε ένας σκούρος καφέ οργανικός ζωμός . Μετά απο διήθηση αφέθηκε μια σταγόνα να εξατμισθεί πάνω σε γυαλί . Παρατήρηση στο μικροσκόπιο έδειξε την ύπαρξη δύο ουσιών σε κάθε περίπτωση . Η μία ουσία σχημάτισε κρυστάλλους που θύμιζαν έντονα τους κρυστάλλους του πυρογαλλικού οξέως και υπήρχε και στον ζωμό απο κουκουνάρες και στον ζωμό απο πευκοβελόνες . Στον ζωμό απο πευκοβελόνες υπήρχε και μια δεύτερη ουσία που σχημάτιζε πολύ περίεργους κρυστάλλους ( δεν βρέθηκε κάποια παραπλήσια εικόνα στο διαδίκτυο ) . Στον ζωμό απο κουκουνάρες η δεύτερη ουσία ήταν έντονα κόκκινη και σχημάτιζε σφαιρικά συσσωματώματα . Προσθήκη χλωριούχου νατρίου (μαγειρικό αλάτι ) προκαλεί αποβολή τουλάχιστον μιας των ουσιών απο το διάλυμα ( σχηματίζει σφαιρικά σταγονίδια που καθιζάνουν μετά απο 12 ώρες ) . Προσθήκη υδροξειδίου του ασβεστίου προκαλεί καταβύθιση τουλάχιστον μιάς ουσίας μέσα σε δύο λεπτά . Στο μικροσκόπιο φαίνονται διαφανείς άχροοι κρύσταλλοι .
Εάν πράγματι απο τις πευκοβελόνες και τις κουκουνάρες μπορούμε να πάρουμε ουσίες με βενζολικό δακτύλιο ( πυρογαλλικό οξύ ) με τόσο άφθονα και φθηνά μέσα ( άλατι και υδροξείδιο του ασβεστίου ) , το μέλλον της Αειφορικής Χημείας είναι λαμπρό .
) Ζωμός αχύρου ψυχανθών : Βάζουμε άχυρο ψυχανθών ( κουκιά , φασόλια , φύλλα ακακίας κλπ ) μέσα σε δοχείο που έχει μικρή οπή στο κάτω μέρος . Ρίχνουμε μετρημένη ποσότητα νερού και μαζεύουμε ό,τι εκρεύσει μέσα σε πλαστικό δοχείο που υπάρχει απο κάτω. Κάποια ποσότητα νερού κατακρατήθηκε πάνω στο φυτικό υλικό και οι μικροοργανισμοί αρχίζουν τον μετασχηματισμό της φυτικής ουσίας . Την επόμενη μέρα ρίχνουμε στο φυτικό υλικό το νερό που βγήκε απο την οπή ( αφού συμπληρώσουμε με καθαρό νερό την ποσότητα που κατακρατήθηκε την προηγούμενη μέρα ) . Ξανασυλλέγουμε ό,τι βγεί απο την οπή . Επαναλαμβάνουμε την διαδικασία για 2 – 3 μέρες . Στο τέλος το υγρό που εκρέει είναι τόσο πλούσιο σε ουσίες που έχει εμφάνιση ρευστής πίσσας ! Υποθέτω οτι θα υπάρχουν σε μεγάλη ποσότητα αζωτούχες οργανικές ουσίες ( εξαιρετικά ενδιαφέρουσες για έναν χημικό ) .
) Μέσα σε μπουκάλι που κλείνει αεροστεγώς βάζουμε θαλασσινό νερό και φρεσκοκομμένα πράσινα χόρτα . Κλείνουμε το πώμα . Μετά απο λίγο καιρό εκλύεται αέριο με την χαρακτηριστική οσμή του υδροθείου ( Η2S ) .
8) Μέσα σε μπουκάλι που κλείνει αεροστεγώς βάζουμε θαλασσινό νερό και καρπούς σχίνου ή άλλους μη φαγώσιμους καρπούς παρομοίου μεγέθους ( διάμετρος κάτω των 10 χιλιοστών ) . Κλείνουμε . Μετά απο λίγο καρό ανακινούμε καλά και ανοίγουμε το πώμα . Δημιουργείται πλούσιος αφρός απο την έκλυση άοσμου αερίου . Εάν το αέριο είναι διοξείδιο του άνθρακος ( όπως υποπτεύεται ο καθένας που γνωρίζει τα στοιχειώδη της Χημείας ) , τότε έχει γίνει ζύμωση των λιγοστών σακχάρων και έχει προκύψει και οινόπνευμα . Σαν παραπροϊόν έχουμε την ιώδη χρωστική του καρπού που διαλύεται στο νερό . Αξίζει να διερευνηθεί η μέθοδος περαιτέρω διότι τα σάκχαρα ενδέχεται να μην προϋπήρχαν αλλά να δημιουργήθηκαν απο επιτόπια διάσπαση του αμύλου . Αυτό θα ήταν μια επανάσταση στην Χημεία .
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Ακόμη και το 1 % της ξηρής φυτικής ουσίας άν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι χρήσιμο , είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον γιατί η φυτική ουσία υπάρχει διαθέσιμη σε τεράστιες ποσότητες .
Πεύκα , πουρνάρια , σχίνος , ελιές και κουκιά στις ξηρές περιοχές της Ελλάδας ,
ιτιές , καλάμια και βελανιδιές στις εκβολές των μεγάλων ποταμών ,
πλατάνια και έλατα στα ορεινά , μπορούν να προμηθεύσουν τεράστια ποσότητα πρώτης ύλης . Ο μόνος φραγμός στην παραγωγή είναι οτι δεν έχουμε τόσα πολλά πλαστικά δοχεία για να παρασκευάσουμε τον οργανικό ζωμό !
Χιλιάδες άλλα φυτά , σε μικρότερες ποσότητες , μπορούν να δώσουν ουσίες με κάθε είδους ιδιότητες ( εντομοαπωθητικά , φάρμακα κλπ ) .
Γιατί όλος αυτός ο πλούτος έμεινε ανεκμετάλλευτος τόσα χρόνια ; Μήπως πρέπει να ξαναρωτήσουμε τις εταιρείες πετρελαίου και φυτοφαρμάκων ;
syrma είπε
Η καναβη σαν ψυχοδηλωτικο φυτο που ειναι, εχει τη δυνατοτητα να εξωτερικευει-να φερνει στην επιφανεια-τον εσωτερικο μας κοσμο,οποια μορφη κι αν εχει.Η ψυχοδηλωση ειναι μια κατασταση που μακροπροθεσμα χρειαζεται μια σχετικη εσωτερικη ισοροπια προκειμενου να συνεχισει καποιος να καπνιζει και να μην φρικαρει,αλλιως αυτοι που δεν εχουν την αναλογη εσωτερικοτητα και ειναι ατομα με μεγαλες ψυχικες διακυμανσης εχουν εμπειριες που σχετιζονται με φοβο,αγωνια,παρανοια,γενικα ειναι στη φρικη.Πολλοι εχθροι της νομιμοποιεισης ειχαν τετοιου ειδους φρικες με το μαυρο σαλταραν και παρανοεισαν και μετα ξενερωσαν για παντα.
ευχαριστω για τη φιλοξενια
Ο ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ είπε
Το Υπουργειο Υγηας προειδοπιοι η ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ Νο4η κανει κακκο στην υγηα Σε σπιναλογκα εχει μετατραπη η 4η Μοναδα ΟΚΑΝΑ ΣΩΤΗΡΙΑ Παντα σε συνεργασια με τα τα κεντρικα της ΑΒΕΡΨΦ Εχει στηθει ενα πλιατσηκο και συναγωνιζωντε μεταξυ τους ,ποιος καρφωνη ο ενας τον αλλο για το φαρμακο [ΜΕΘΑΔΩΝΗ] που βγενει παρανομα απο την μοναδα ο δε τορινος διευθηντης εχει συλληφθει για πωλησει ναρκοτικων ουσιων [ΜΕΘΑΔΩΝΗ] με τσεκαρισμενα χρηματα απο την ΥΕΕ δηλαδη αποδεδηγμενη [ΠΩΛΗΣΗ] και παραμενει στην θεση διευθηντη βεβαια δεν μας ειναι κατι αγνωστο καθως εκρεμμουν ομαδικες καταγγελειες στο Α.Τ Παπαγου . Περα απο αυτο ταλεπορει&εκδικειτε τους θεραπευωμενους ,οποιος τολμηση &δικδηκισει τα δικαιωματα του επικρατη τρομοκρατα οχι αστεια ειδεικα τωρα τελευταια εχει τελειος ξεφυγη η καταστασει,φυσικα δεν μου φεναιτε παραξενο εφ οσον υπαρχει αμεριστη καλυψει απο την συζηγο αλλα και δικαστηκο υπαλληλο εν ενεργεια και ετσι πανε καλλα οι μπιζνες,τα ρετιρε τα εξοχικα τα μερισματα οι μετοχες και παει λεγοντας καλλα κρατει ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ Υ.Γ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ 350 ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΕΝΩΝ ΤΗΣ 4ης ΜΟΝΑΔΑΣ
Ο ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ είπε
Με χαρτι του κολλου εξαγοραζουν τα ιερα και οσια της πατριδας ,οι αδελφοι παπατζηεβρεου με αρχηγο την μαδερ τσαντ η τσατσα αν θελετε καλυτερα περνουν εκδεικησι απο τους ελληνες πολιτες για τα οσα εχουν ακουστει για το παιδι γατουρδας χωρις μουστακι,για την αγαπημενη του νικ&αντριου…καταλαβατε κυρια μπιρπιλοματη απο μετρεσα γινατε υπουργος περιβ/ος&κλιματικης αλλαγης βεβαια εξυπηρετητε τους αδελφους παπατζηεβρεου με τις υπηρεσιες σας με το αζιμειοτο….και αρκετο χαρτι του κολλου [ευρω]
Ο ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ είπε
ΚΥΡΙΕ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΧΕΙ ΓΡΑΕΜΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΠΑΛΛΙΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ[ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟΝΑΡΚΩΤΙΚΑ,ΑΛΚΟΟΛ,&ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΛΕΣ]Που μαζι με τους ανθρωπους αυτους υποφερουν&οι συγγενεις τους και ετσι το μαρτυριο ειναι διπλο,ενω τα φακελλακια με [ΧΡΗΜΑΤΑ ΕΓΕΙΝΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ] Κραυγη Αγωνιας απο 600000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥΣ ΔΙΑ\ΡΩΝ ΟΥΣΙΩΝ. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΕΦΑΡΜΩΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ….Θα κλεισετε φυλακη τους ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΔΙΕΥΘΗΝΤΕΣ στις μοναδες ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ…Τελικα εισται λειτουργος του νομου αλλα και των φορολογουμενων!!! εχετε ΘΑΡΟΣ ΣΘΕΝΟΣ,ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΕΜΠΡΟΣ….!!! (ΙΔΟΥ ΠΕΔΙΟΝ ΔΟΞΗΣ ΛΑΜΠΡΟ ΤΟΛΜΗΣΤΕ)Αν δεν ΦΟΒΑΣΤΕ…..ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠ…ΖΙ..!!! ΘΑΡΡΟΣ
ΛΑΧΑΝΑΣ ΝΑΣΟΣ είπε
H κανναβις ειναι φαρμακο κορυφαιο και μεγαλή παροχη για οποιον το εχει αναγκη.Στην Αμερικη σιγα σιγα η φαρμακευτικη κανναβις εχει βρει την θεση της και σε 15 πολιτειες υπαρχει η προβλεψη για τους ασθενεις που εχουν την καταλληλη συνταγη απο τον γιατρο και την ειδικη αδεια απο το κρατος. Με την ελεγχομενη προς αρρωστους και τοξικομανεις χορηγηση φαρμακευτικης κανναβης θα βοηθηθουν στον αγωνα για απεξαρτηση και οι εξαρτημενοι. Δεν ειμαστε βαρβαροι καταστολεις απεναντι στους εχοντες την αναγκη αλλα και ετσι προστατευουμε και ελεγχουμε ποιος αγοραζει και ποιος πουλαει και τι. Σημερα η μαυρη αγορα συνεχιζει και υπαρχει και μονο το χορτο εχει αντικατασταθει απο αλβανικο που ειναι γεματο χημικα δηλητηρια..
Οι μεταγενεστερες γενειες θα βλεπουν με τετοια εκπληξη και σοκ τον σημερινο τροπο που στρατοι ολοκληροι καθε μερα τρεχουν να πιασουν τα χορτα και καταστρεφουν την ζωη ανθρωπων για την φαρμακευτικη κανναβη οπως εμεις μαθαινουμε οτι εκαιγαν νεα κοριτσια στον μεσαιωνα επειδη λεει ηταν .. μαγισσες…
Στον 21 αιωνα δεν μπορεις πια να συλλαμβανεις ενηλικες υπευθυνους πολιτες επειδη επιλεγουν μια φυσικη θεραπεια απο τα χημικα φαρμακα οπου αυτο ειναι δυνατον.. δεν ειμαστε ολοι σε αυτον τον κοσμο κοψιδια, καφεδες, χουφτες χαπια και ουισκια.. εχει φτασει ο καιρος να σεβαστει ο ενας τις επιλογες του αλλου οταν κανενα δεν ενοχλει ..
Μεχρι σημερα ακολουθησαμε την κατασταλτικη πολιτικη των κυριων.. που μας εβγαλε ;; πρωταθλητες μπεκρηδες και παγκοσμιοι πρωταθλητες στα χημικα χαπια..
Ο ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑΣ είπε
ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ Η ΟΡΑ ΕΦΤΑΣΕ…Πρεπει,ΕΠΙΒΑΛΕΤΕ,Το τριτο RAIX να τους διαλοστειλουμε απο ακει που ηρθαν και να ξεκουμπιστουν απο την χωρα μας τωρα οι σεσημαζμενοι αιματορουφηκτρες, ληστες που τους ανεχωμαστε μεχρι τωρα…ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΝΕΧΤΗΚΑΜΕ ΖΥΓΟ ΣΤΟ ΚΑΦΑΛΙΜΑΣ. Στις οικογενιες μας,στα παιδια μας,στις εργασιες μας,και το πιο πολυτιμο την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ..Σε πολλυ λιγο καιρο αν τους αφησουμε &αδρανισουμε τωρα θα σκοτωνωμαστε για μια θεση εργασιας….ολοι στους δρομους,ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΩΡΑ Η ΕΤΑΙΡΙΑ ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ ΤΩΝ ΑΦΩΝ ΤΣΑΝΤ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ,ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ ΤΟΥ Γ΄RAIX.
Μιχαλησ είπε
καλημερα.πολυ καλα αρθρα.σημερα τα ειδα για πρωτη φορα.να σημπληροσο οτι μεχρι το 1937 υπηρχαν 2 εργοστασια στην ελλαδα που κατασκεβαζαν προιοντα απο καναβι.1937.τυχαιω?δεν νομιζω
στρατος είπε
το ένα ήταν στην Έδεσσα. βρέθηκα πριν κάνα 2 χρόνια βόλτα στους καταρράκτες. εκεί που περπατάω, βλέπω ξαφνικά μια ταμπέλα-βέλος να γραφεί “κανναβουργειο”, λίγο πιο κάτω κ άλλη κ μένω κάγκελο! ψάχνομαι κ μαθαίνω ότι εκεί που τώρα είναι ένα εστιατόριο νομίζω, βρισκόταν παλιά εργοστάσιο επεξεργασίας κάνναβης που έκλεισε το 1937, όπως σωστά ανάφερε ο Μιχάλης . . .
ΚΔΓ είπε
Η κάνναβις είναι φυτό δίοικο, δηλαδή αρσενικό και θηλυκό, αν δεν κάνω λάθος.
Από τη φούντα του θηλυκού, δηλαδή την ανθοταξία, παράγεται το χασίς, το οποιο είναι καταστρεπτικό για την υγεία του ανθρώπου.
΄Αν όσα ισχυρίζεται ο συντάκτης του άρθρου ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, τότε η καλλιέργεια της κάννβης, ως ελεγχόμενη , μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για όλες αυτές τις εφαρμογές ή τουλάχιστον να χρησιμοποιούνται τα άρρενα φυτά .
gap είπε
” το εθνος των ελληνων διψαει για χασισι..ειναι γλυκια η μαστουρα..θα κανουμε το κολπο με τις πατατες ξανα..
ευελπιστειτε ομοεθνεις ,φιλλεληνες και εναρετοι σε μια μελλοντικη πατριδα οπου ο πατριωτισμος ,η χρηση κανναβις και η αγνη αξια της ελευθεριας ,θα ειναι αρετες που θα ορκιζεται καθε ενας νεος..”
Ιωάννης Α. Καποδίστριας
//αποσπασματα απο τα κρυφα αρχεια του Ι.Α.Καποδιστρια 1829 “Εργα και ημερες στην Ελευθερη πατριδα”
εκδοσεις Πρινηδον,Αθηνα 1998,σελ.432
//Γρηγόριος Δαφνής, Ιωάννης Α. Καποδίστριας, η γένεση του ελληνικού κράτους, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1975, σελ.237
astillais είπε
Όλα τα πρινηδόν στην φόρα με φόρα
έχουμε να δούμε ότι κι αν φανταστεί το καθε τσογλανάκι
gap είπε
etsi akrivws!osoi ferontes thn outopia ,moirazoun kai iposkelizoun tin arxi kai to telos…anoigontas to kouti tis pandwras ,kryvoun singhronos kai to apotelesma tou kenou..
Veiler Sword είπε
Να βγάλουμε τον Χριστιανικό σταυρό της σημαίας
και να βάλουμε το φύλο κάνναβης!
Αν ο κόσμος εναντιωθεί στη χρήση του φύλου στη σημαία,
να βάλουμε το βυζί μιας κατσίκας
το οποίο καλλιτεχνικά έχει πολλές ερμηνείες
απότομος λόφος αν αναστρέψουμε τη σημαία
(που θα συμβολίζει τα άπειρα βουνά μας)
σφαίρα (που θα συμβολίζει τον αήττητο στρατό μας.. σχεδόν…)
φαλός (που θα συμβολίζει τον ερωτισμό μας)
αλλα αυτή η ρώγα θα σημαίνει ότι
σε κάθε δυσκολία, πάντα θα βρίσκουμε ένα βυζί
να ρουφήξουμε και να μην ψοφίσουμε απ την πείνα
(βλέπε ΔΝΤ)
positive vibration είπε
RE DEN AFINETE TIS MALAKIES …
MIN PINETE NARKWTIKA…DEN FTANOUN GIA OLOUS
positive vibration είπε
παντως πλάκα στην πλάκα, το θεμα είναι σοβαρό .
Όχι μόνο για το χασίσι αλλά γενικότερα στη ζωή μας , επικρατεί μια απαγόρευση. Επικρατεί η ανελευθερία. Δέκα καραγκιόζιδες μασ απαγορεύουν να κάνουμε πράγματα που επιθυμούμε και είναι και στη φύση μασ να κάνουμε. . Σε λιγο θα μας απαγορεύσουν να κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα, να ταξιδεύουμε, να διαβάζουμε κλπ κλπ. Μας επιβάλουν να κάνουμε πράγματα που δεν είναι στη φύση μας ,όπως πχ την μονογαμία. Και αυτα ξεκινάνε χιλιάδες χρόνια πίσω με την εφέυρεση της θρησκείας πρώτα από ολα.Αυτή μας γέμισε με φόβο και με ενοχες για τη ζωή και την ελευθερία.Και τώρα συνεχίζουμε σιγα σιγα με τον πληρη έλεγχο της ζωής μας. Σε λιγο θα δείτε εσείς αποχάυνωση πραγματικη όχι ψέμματα.
astillais είπε
Μπερδεύεις και μπερδεύεσαι
oudeis είπε
Αυτός δεν ήταν όλος ο σκοπός της τηλεοπτικής αποχαύνωσης από το ’89 και μετά;
astillais είπε
Ακριβώς
Μπέρδεμα σε όλα τα επίπεδα
και τώρα αυτό το μπερδεμένο κουβάρι θέλει η ξεμπέρδεμα ή σπαθί
κάτι σαν τον γόρδιο
oudeis είπε
Πάντως ειλικρινά σου μιλάω, αναπολώ με νοσταλγία την περίοδο του ψυχρού πολέμου. Χίλιες φορές να ζω με την έγνοια μήπως κάποιος βλάκας ξεκινήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο παρά την κατάντια του σήμερα. Ο πιο απλός χωρικός τότε είχε περισσότερη σοφία από δέκα σημερινούς ψευτοδιανοούμενους.
gap είπε
xilia swsta ..xilia lathos tha akouseis..ayto filoi ine pagkosmiopihsei twn idewn kai twn agathwn mas pou exun apempolisei pro kairou oi sunetoi kai diaygeis akroferontes ipokinoumenoi kai diallalazontes..
GoBoutarisGo! είπε
@Oudeis
Α, δεν είναι τίποτα μην ανησυχείς. Απλά μένεις πίσω, σιγά σιγά όσο οι δεκαετίες σου θολώνουν το μυαλό. Και όπως κάθε δεινοσαυρος αναπολείς το “ένδοξο παρελθόν”.
Βέβαια ότι θα έφτανες σε τέτοιο επίπεδο δεινοσαυροποίησης που θα αναπολούσες τον Ψυχρό Πόλεμο και την συνεχή απειλή της πυρηνικής λαίλαπας, απο το να ανεχτείς να μπορεί ο κόσμάκης να καπνίζει κάνα μπαφάκι δεν θα το περίμενα ποτέ αλλά είναι περίεργο ζώον ο ανθρωπος…εμένα προσωπικά δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει!
Geo είπε
Το μηνημα σου ειναι εντελως ακυρο.
Η καλλιεργια της κανναβης ΕΠΙΔΟΤΕΙΤΑΙ και μαλιστα υψηλα απο την Ευρωπαικη ενωση.
Μονο στην Ελλαδιτσα, σοβαροι ανθρωποι που προσπαθησαν να καλλιεργησουν βρεθηκαν πολλες φορες κατηγορουμενοι για κατοχη και χρηση ναρκωτικων, ανθρωποι που δεν ειχαν καμια σχεση με μπαφους. Τρομμοκρατημενοι απο το σαπιο συστημα της μπανανίας αποφασισαν να μην ξαναασχοληθουν με το θεμα της καλλιεργιας.
Η αποποινοικωποιηση του Τσιπρα η του Κανακη που αναφερης θα μπορουσε να εδιωχνε το στιγμα του ναρκωμανη απο ατομα που χρησιμοποιουν κανναβη και παραγωγα της, θα ελαφρυνε το δικαστικο κυκλωμα απο ανουσιες δικες, τις φυλακες απο μη παρανομους χασικλιδες, θα εφερνε χρημα στα ταμεια του κρατους, και οι ενστολοι φυλακες μας θα ασχολουνταν για πρωτη φορα με τα σοβαρα εγκληματα και οχι με το κυνηγι μαστουρηδων που τους ειναι και πιο ευκολο και πιο ακινδυνο.
Αν λοιπον δεν αποποινοικοποιηθει η κανναβη δεν προκειται να υπαρξει καλλιεργεια της για οποιαδηποτε βιομηχανικη της χρηση, γιατι απλα μαθαμε να ειμαστε καραγκιοζηδες.
Γαλλια, Ισπανια, Γερμανια, Κατω χωρες, Ελβετια, μερικες απο τις μεγαλυτερες χωρες παραγωγης Βιομηχανικης κανναβης σημερα στην Ευρωπη.
Η Ελλαδα ηταν μεχρι τα μεσα της δεκαετιας του 20 μια απο τις μεγαλυτερες παραγωγους Βιομηχανικης κανναβης και μαλλιστα εξαιρετικης ποιοτητας, λογο των καλων περιβαντολλογικων σηνθηκων που επικρατουσαν στην περιοχη μας.
Ο Θεσσαλικος καμπος πριν φυτευτει με βαμβακια -τα οποια δηλητηριαζουν τον υδροφορο οριζωντα της περιοχης λογο των φυτοφαρμακων που χρησιμοποιουνται- ηταν κατασπαρτος απο ακρη ως ακρη με κανναβια.
Οι παπουδες μας ειναι πια γνωστο και αποδεδειγμενο οτι εσπειραν και θερισαν κανναβια στην Ελλαδα για τουλαχιστον 4500 χρονια.
Καποιοι καταφεραν να διαγραψουν αυτο το κομματι της ιστοριας, οχι μονο της δικης μας αλλα και πολλων αλλων λαων, το γιατι και πως το εχεις αναλυσει στο αρθρο σου.
Δεν θα μπορουσαν οι πετρελαικες βιομηχανιες να αφησουν τον καθε αγροτη να εχει στα χερια του δωρεαν ενεργεια, αν γινοταν αυτο θα ηταν ανεξαρτητος και θα μπορουσε μεχρι και τα δικα του εκρηκτικα να κατασκευαξει, ετσι επλασαν τον μυθο της “Κανναβης του διαβολου”.
Παρ’ολα αυτα η κανναβη εχει αποκαλεστει ευλογημενο φυτο στην Βιβλο.
Το σημαντικο ειναι πως καποιοι αλλαζουν την ιστορια μας.
Καποιοι καταστρεφουν βιβλια με καταγραφες, ωστε οι επομενες γενιες -αν υπαρξουν- να μην εχουν ιδεα για το ποιοα ειναι η αληθεια.
Καποιοι βαφτιζουν εγκληματιες ανθρωπους που δεν εχουν σχεση με εγκλημα και τους απομονωνουν σε χωρους με πραγματικους δολοφονους, εξισωνοντας τους, την ιδια ωρα που αυτοι οι καποιοι καταστρεφουν ανεπιστρεπτη το περιβαλλον με καρκινογονα πλαστικα με σκοπο το κερδος.
Οσοι λοιπον θελουν να μαθουν για την κανναβη, το καλυτερο βιβλιο κατα την γνωμη μου εινα το “the emperor wears no clothes” του γνωστου σε ολλους πια(?) Jack Herrer.
GoBoutarisGo! είπε
Και το “The Emperor Wears no Clothes” έχουμε διαβάσει αδερφέ αλλά και το ομώνυμο του συγγραφέως έχουμε δοκιμάσει! Να, ναι καλά το Amsterdam! Πολιτισμός ρε γαμώτη μου!
Αν δε έχετε δοκιμάσει Jack Herrer και σας άρεσε δοκιμάστε και Jock Horror και θα με θυμηθείτε! Το συστήνει και ο γιατρός!
ΘΑΝΑΣΗς είπε
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ.
ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΡΟΣΟΔΟΦΟΡΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ ΣΥΝ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ ΧΡΗΜΑ.
ΦΥΤΕΙΕΣ ΜΕ ΜΗΔΑΜΙΝΑ ΕΞΟΔΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΕΡΔΗ.
ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΠΡΟΙΟΝ ΜΕ ΤΟΣΑ ΛΙΓΑ ΕΞΟΔΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΕΡΔΗ.
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΝΝΑΒΗ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΘΕΥΜΕΝΗ ΜΕ ΧΗΜΙΚΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΕΣ ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΝΧΟΜΕΝΟ.
ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΤΡΟΦΟΔΟΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΤΑΝ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΡΗ.
ΤΩΡΑ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΘΑ ΓΛΙΤΩΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΕΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΜΙΚΡΟ ΚΟΣΤΟΣ.
Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΕΝΩ ΕΑΝ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΑΝ ΒΟΤΑΝΟ ΤΑ ΩΦΕΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ
ΟΠΟΤΕ ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΙ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΣΑΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΗ ΟΠΟΤΕ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΟΙ?
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΩΦΕΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ.
ΔΙΟΡΘΩΣΤΕ ΜΕ ΕΑΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΚΑΠΟΥ.
ΓΙΑΝΝΗΣ είπε
ΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΤΟΥ ΕΩΝΑ ΣΤΟΝ (ΟΚΑΝΑ) Η ΛΗΣΤΕΙΑ Η ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΩΝΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΡΧΗ ΟΥΤΕ ΤΕΛΟΣ…800000 ΧΙΛΙ. ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΑ ΑΝΑΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΩΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΝ ΣΚΕΦΤΗ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟ 1.00ΟΟΟΟ ΕΚΑΤΩΜΥΡΡΙΟ. ΤΑ ΔΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΦΑΡΜΑΚΟ (ΜΕΘΑΔΩΝΗ)ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΙΣ 200.ΟΟΟ ΕΥΡΩ. Η ΔΕ ΚΥΡΙΑ ΜΑΛΛΙΩΡΗ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ(ΟΚΑΝΑ)ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΕΡΑΣΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΤΟ 2000 ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΑΠΑΤΕΩΝΑ &ΠΡΑΣΙΝΟΦΡΟΥΡΟ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟ(ΟΚΑΝΑ)ΕΓΙΝΑΝ ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΝΕΤΑΙΡΑΚΙΑ ΣΤΗΝ ΚΛΟΠΗ ΣΤΟΝ ΧΡΗΜΑΤΙΖΜΟ…ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝΕΤΑΙ ΑΦΩΝΟΙ 6.000ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΑ ΜΕ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ…ΤΟΥΣ ΞΥΛΩΣΑΝ ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΝΑ ΠΑΙΣΟΥΝ ΟΙ ΤΟΝΟΙ..ΑΛΩΣΤΕ ΕΙΧΑΙ ΕΚΤΕΝΕΣ ΡΕΠΟΡΤΑΖ Ο ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ..ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΠΟΣΤΑ..ΝΑ ΘΥΜΗΣΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΘΕΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΑΣΑΝ…ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΑ ΑΝΑΦΑΙΡΩ ΕΝΑ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΤΟ ΙΟΥΝΙΟ ΤΟΥ 2010 ΜΕΣΑ ΣΕ 5 ΗΜΕΡΕΣ ΕΔΙΩΞΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 250 ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ..ΦΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΠΙΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΙΡΗΘΟΥΜΕ..ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Ο ΑΚΑΤΑΝΩΜΑΣΤΟΣ ΔΙΕΥΤΗΝΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΡΜΑΤΗΣ ΦΩΝΑΞΕ ΤΑ ΜΑΤ..ΚΑΙ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ ΜΟΛΙΣ ΟΜΩΣ ΕΙΠΑΜΕ ΑΝΑΛΗΤΙΚΑ ΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ ΤΟΥΣ ΘΕΡΑΠΕΥΩΜΕΝΟΥΣ..Ο ΑΞΙΟΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ…ΑΚΟΥΓΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙΕΣ..ΤΩΝ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ..ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ(ΥΠΑΤΙΤΙΔΑΣ C+B KAI EITS)ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ 67%ΚΑΙ ΑΝΩ..ΚΑΙ ΗΛΙΚΙΕΣ..ΑΝΩ ΤΩΝ 52 ΕΤΩΝ..ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΑΜΕ ΔΩΣΑΜΕ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 90 ΑΤΟΜΑ..&ΟΜΑΔΙΚΗ ΜΥΝΗΣΗ..Ο ΑΞΙΟΜΑΤΙΚΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΦΩΝΟΣ..ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΤΗΓΩΡΟΥΜΕΝΟΙ ΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΩΜΕΝΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΙ…ΚΥΡΙΕ ΛΟΜΒΕΡΔΟ…ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΙ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΥΡΗ ΨΙΦΟΣ..ΑΤΟΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΠΑΣΧΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΩΞΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΜΗΝΕΣ…ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΑΥΤΟ ΟΥΤΕ ΤΑ SS THS ΓΚΕΣΤΑΜΠΟ..ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ..ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΚΟΡΙΦΩΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΕΡΜΑΤΗ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΑΓΑΖΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΖΩ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΩ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΑ…ΑΡΚΗ ΤΟ ΠΟΣΑΝ ΝΑ ΕΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 5000ΕΥΡΩ…Ο ΔΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΣ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΑΒΟΚΗΡΗΣ..ΥΠΟΔΙΕΥΘΗΝΤΗΣ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ10 ΘΕΣΕΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ ΟΠΩΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ,ΙΔΙΟΤΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ,ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ..Η ΔΕ ΚΥΡΙΑ ΜΑΛΛΙΩΡΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΑΡΕΣΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΣΕ ΧΑΜΗΛΟ ΤΟΝΟ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ..Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΜΕ ΔΙΩΞΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΑ…ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ..ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΛΙΚΟΡΝΙΑ..ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ…ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ…ΚΥΡΙΕ ΛΟΜΒΕΡΔΟ..ΠΟΣΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΠΕΡΝΕΤΑΙ…ΑΠΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ…!!!ΕΡΧΑΙΤΕ Η ΩΡΑΣΑΣ..ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ…ΘΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ..
ΓΙΑΝΝΗΣ είπε
ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ..Νο2 Η ΓΝΩΣΤΗ ΣΥΜΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ ΜΕ ΑΡΓΗΓΟ ΜΑΛΛΙΩΡΗ ΚΟΚΚΟΡΗ ΔΕΡΜΑΤΗ…ΥΠΟΔΙΚΟΣ.. ΚΑΡΑΒΩΚΥΡΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΣΕ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ ΤΙΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ΤΟΥ ΟΚΑΝΑ…ΦΥΣΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΩΓΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΛΗΣΤΗ ΛΟΜΒΕΡΔΟΥ…ΠΟΥ ΑΛΛΑ ΕΤΑΖΕ ΚΑΙ ΥΠΩΣΧΩΝΤΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΔΗΛΑΔΗ..ΕΧΕΙ ΧΩΣΕΙ ΒΑΘΕΙΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΓΑΖΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΥ ΚΟΝΤΑ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ..ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ..ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΝΤΙΤΗΜΟ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΠΟΥ ΕΦΑΓΕΣ ΛΟΜΒΕΡΔΟ..ΠΟΥ ΣΥΝΑΙΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣ ΤΗΝ ΣΥΜΩΡΡΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΦΙΛΟΦΡΩΝΙΣΕΙ…ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΜΠΟΡΟΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΕΙΣΤΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΑΙ…ΑΡΓΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΗΣΜΩΝΟΥΜΕ…ΣΥΝΧΡΩΝΗ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ..ΕΧΕΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ..ΚΑΙ ΣΤΡΕΨΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ.
Volvox είπε
Είναι πολλά τα σχόλια και δεν κατάφερα να τα διαβάσω όλα…
Θα θελα παντως να προσθέσω κάτι το οποίο δεν ξέρω εάν έχει ειπωθεί, ότι η cannabis indica είναι παυσίπονο εκλογής για την αντιμετώπιση πόνου από χημειοθεραπεία (τη στιγμή που στην ελλάδα δεν υπάρχουν ιατρεία του πόνου) και προσφέρεται ως θεραπευτική εκλογή στο γλαύκωμα, γλαύκωμα υπό οξεία γωνία, σκλήρυνση κατά πλάκας κλπ.
Επίσης να σας επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι στο ανθρώπινο οργανισμό υπάρχει ενδοκαναβιδοειδές σύστημα στο νευρικό του σύστημα, διάχυτο στο οφθαλμό και χρησιμοποιεί ως αγγελιοφόρους ανάλογες ουσίες του THC (η δραστική ουσία της κάνναβης)… http://en.wikipedia.org/wiki/Endocannabinoid_system
Από κει και ύστερα, το θέμα με την κάνναβη κατά την άποψη μου είναι πιο πολύ κοινωνικό παρά θέμα υγείας. ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ (είναι παπαριά ισχυρισμός αυτός), ΔΕΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ, ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΟΜΩΣ ΨΥΧΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ
Δηλαδή… η συχνή χρήση της έχει σχετιστεί με ψυχώσεις και με κατάθλιψη (στην Γαλλία υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην νεολαία). Το θέμα μας είναι…γιατί να το σκάσει ο καθένας από μας το μπαφίδι; Το χρειαζόμαστε για να δουλέψουμε καλύτερα(τότε υπάρχει πρόβλημα)! Μας απομακρύνει από την πραγματικότητα; (Ναι πάλι υπάρχει πρόβλημα) Μας κάνει να νιώθουμε πιο μάγκες; (Ψάξε για αλλού το πρόβλημα)…Μας χαλαρώνει σε μια στρεσσαρισμένη μέρα; (Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι χαλάρωσης , ο καθένας κάνει τις επιλογές του).
Είναι σημαντικό πάντως να αποποινικοποιηθεί το μπάφο χτυπώντας τα καρτέλ των μεγαλοεμπόρων που τα χρησιμοποιούν ως πρόφαση για να προσελκύσουν νέους πελάτες…Γιατί τα θύματα είναι απλά…Σου πουλάνε μπάφο επί ένα χρόνο, είσαι μέσα στην κακομοιριά και τίποτα δεν σου πάει καλά στη ζωή σου, και ξαφνικά σε λένε φιλαράκι δεν έχω μπάφο στέρεψε η παραγωγή, πάρε αυτό το χαπάκι για καλύτερο…ή πάρε σκόνη…Την επόμενη φορά θα ξαναπάς για χαπάκι…θα ξαναπάς για σκόνη…θα θέλεις κάτι δυνατότερο…και τσουπ…πέφτεις στην πρέζα…Έχει καταγραφεί ότι σε τεχνητές ελλείψεις μπάφου στην αγορά αυξάνονται στατιστικά οι νέοι ναρκομανείς.
Οπότε επιστρέφοντας σε κάτι που είπε ένα παιδί παραπάνω…μήπως αυτό το εμπόριο και η απαγόρευση βολεύει; Μήπως είναι πιο εύκολο να κυνηγάς τα βαποράκια από τους μεγαλοκαρχαρίες; Μήπως το παράνομο είναι πιο γλυκό, και γι’ αυτό καταναλώνεται από συγκεκριμένες ηλικιακές μονάδες μετά μανίας (η οποία ομάδα είναι και υποψήφια “να πέσει στα βαριά”); Μήπως τελικά μας δίνουν τη χειρότερη ποιότητα χόρτου για να μας κρατούν καθηλωμένους στον καναπέ παθητικούς θεατές και υβριστές της επικαιρότητας; Καυτά ερωτήματα…που περιμένουν απάντηση…Ο καθένας από μας την ξέρει την απάντηση….
giorgos είπε
Βαριέμαι τώρα να διαβάσω τα σχόλεια οπότε γράφω αυτό που θέλω κατευθείαν.
Στο βιβλίο τού ψυχιάτρου Γρίβα υπάρχει η ιστορία τής καννάβεως.
Το φυτό αυτό καλλιεργείτο μέχρι το 1940 χωρίς πρόβλημα. Επιδοτείτο από το κράτος μάλιστα η καλλιέργεια. Παράγονται χιλιάδες προϊόντα από την κάνναβι και φαρμακαυτικά και βιοτεχνικά.
Ο λόγος που ποινικόποιήθηκε ήταν γιατί έπρεπε να πουλήσουν διάφορες πατέντες όπως το νάυλον εχθρός τών οποίων ήτο η κάνανβις η οποία φυτρώνει και εύκολα παντού.
Οπότε με πρόσχημα την μαστούρα, για την οποία σημειωτέον ότι κανεις δεν έχει στοιχεία ότι προκαλεί κάποιο πρόβλημα, όπως και τα παραισθησιογόνα μανιτάρια και λοιπα, με αυτό λοιπόν το προσχημα την ποινικοποιήσανε. Μάλιστα οι αμερικάνοι πριν τον ιαπωνικό πόλεμο την ποινικοποιήσανε, κατά τον πόλεμο την αποποινικοποιήσανε για τις ανάγκες τού πολέμου και την ονόμαζαν το φυτό της νίκης και μετά ποινικοποίησις πάλι.
Να σημειώσουμε ότι την πατέντα τού νάυλον την είχε γερουσιαστής των ΗΠΑ ο οποίος προτοστάτησε στην ποινικοποίησι και ο οποίος απ’ό,τι θυμάμαι ήτο προεδρος τής ΕΝΡΟΝ, γνωστή για τα παγκόσμια σκάνδαλα.
Το πρόβλημα είναι το θέμα το εκμεταλλεύεται το κάθε κόμμα και το κάθε συμφέρον με δικό του τρόπο. Οι μεν αριστεροί έτσι, οι μεν δεξιοί αλλιώς, οι δε επιχειρηματίες αλλιώτικά. Ας πούμε οι αριστεροί δεν μιλάνε για την χρησιμότητα τής καννάβεως, απλά την υπερασπίζονται στο καταστροφικό τους ιδεολόγημα περί ανοιχτής κοινωνίας όπου ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει αρκεί να μην υπερασπίζεται το έθνος του.
giorgos είπε
Να σημειώσω μερικά ακόμα.
Πολλές από τις πατέντες που εμποδίζοταν από την φτήνια τής καννάβεως ήσαν τα διάφορα φάρμακα και παυσίπονα.
Είδα σε ένα μήνυμα παραπάνω κάποιον να γράφει
“Μας χαλαρώνει σε μια στρεσσαρισμένη μέρα; (Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι χαλάρωσης , ο καθένας κάνει τις επιλογές του).”
Θα μπορούσε να πει κάποιος πιες ένα ουϊσκάκι.
Το οινόπνευμα είναι το πιο τοξικό από τα ναρκωτικά που είναι γνωστά σήμερα αλλά διακινείται ελεύθερα με φόρο από το κράτος. Αν ανακαλύπτετο σήμερα το οινόπνευμα θα ήτο ποινικοποιημένο.
Φυσικά όλα τα πραγματά σε φυσιολογικά επίπεδα χρήσεως δεν είναι βλαβερά.Το πολύ χασίσι πιθανόν να σε επιρρεάσει κάπως, όπως τα γλυκά μπορούν να σου ανεβάσουν το ζάχαρο και να πάθεις εγκεφαλικό, οι χολιστερίνες μπορούν να σου βουλώσουν τα πάντα, μπορείς να γίνεις αλκοολικός μέχρι και από το πολύ νερό μπορείς να πεθάνεις. Αλλά δεν τα απαγορεύουμε αυτά όλα όπως και τα διάφορα συντηρητικά τα περισσότερα εκ τών οποίων δοκιμάζονται πειραματικά στα φαγητά.
thrashonic είπε
ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΝΑ
“” ΕΞΟΥΣΙΑΖΩ ΟΠΩΣ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ”"…..!!!!
ΤΟΝ ΚΛΕΑΝΘΗ ΓΡΙΒΑ … ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…??? ΓΙΑ ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΡΙΜΕΝΑ ΤΟ “ΚΑΝΝΑΒΙΣ-ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ-ΧΑΣΙΣ”"”….!!!
thrashonic είπε
ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ …ΧΕΧΕΕΧΧΕΕΧΕΧ ΩΡΑΙΟΣ!!!
AKA είπε
Βλέπω ότι το γενικό κλίμα είναι σχεδόν αναφανδόν υπέρ της νομιμοποίησης της κλωστικής κάνναβης και οι διαφωνίες υπάρχουν για την ινδική κάνναβη. Διαβάζοντας τα ενδιαφέροντα στοιχεία που παρατίθενται, μαζί με τις αρκετά καλές γνώσεις μου επί θεμάτων ναρκωτικών εν γένει, να θέσω έναν προβληματισμό: Και το αλκοόλ είναι ισχυρότατο ναρκωτικό, νομιμότατο, και σίγουρα κανείς μας δεν θα ήθελε να το δει απαγορευμένο, αλλά όλοι μας θα θέλαμε να μην υπάρχουν αλκοολικοί. Ο ελληνικός, και εν γένει μεσογειακός, παραδοσιακός τρόπος αντιμετώπισης του ζητήματος ήταν πολύ απλός: πίναμε καθιστοί στο τραπέζι, σιγά-σιγά, μαζί με μεζέ, κυρίως κρασί, αλλά και αποστάγματα. Γι’ αυτό και, ενώ όλοι έπιναν, πολύ λίγοι γίνονταν αλκοολικοί, διότι υπήρχε μέτρο. Εν αντιθέσει με τους πολιτισμούς του “σκληρού αλκοόλ”, όπου η χρήση είναι αλόγιστη και ο αλκοολισμός θερίζει (βλ. Βόρεια Ευρώπη, Ρωσία κ.λπ.). Τα τελευταία χρόνια αυτός ο τρόπος κατανάλωσης εισήχθη και στην Ελλάδα, γι’ αυτό και έχουμε πολλούς νέους σε πρώτα στάδια εθισμού στο αλκοόλ – αν πίνεις σφηνάκια μονορούφι για να την ακούσεις με τη μία νηστικός, αυτά παθαίνεις. Το πρόβλημα δεν είναι άρα η νομιμότητα, αλλά ο τρόπος και το εσωτερικό μέτρο.
Η ίδια παραδοσιακή χρήση ίσχυε στην Ελλάδα και για τα προϊόντα κάνναβης μέχρι την απαγόρευσή της (το 1928, νομίζω). Λελογισμένη χρήση, όχι διαρκές λήθαργο απ’ τη μαστούρα. Μόνο μέσω ενημέρωσης, παιδείας και χτισίματος χαρακτήρων θα ήταν λοιπόν νοητή μια νομιμοποίηση της χρήσης κάνναβης για ευφορικούς λόγους. Αλλιώς, θα έχουμε μια κοινωνία αποχαυνωμένων χαζοβιόληδων. Για να μην θέσω το θέμα των μεταλλαγμένων ποικιλιών που καλλιεργούνται πλέον στην Ολλανδία και παραλλάσσουν (προς το αποβλακέστερο) τις φυσικές ισορροπίες του φυτού, αλλά και τη λόγω απαγορεύσεων σχεδόν εξαφάνιση των ελληνικών ποικιλιών, που κάποτε (τόσο η κλωστική όσο και η ινδική) ήταν περιζήτητες για την ποιότητά τους.
Η λύση πάντοτε βρίσκεται μέσα μας και προκύπτει μέσα από την κοινοτικού τύπου συνεννόηση και πίστη σε κοινές αξίες, όχι από την επιβολή νόμων τύπου “άσπρο/μαύρο”, την διά ροπάλου απαγόρευση ή την προτροπή προς κατάχρηση.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας να διαβάσετε το κατεβατό.
Billis Xalara Tziatas είπε
poli endiaferon
den i3era pos xrisimevei se tosa pola pragmata
i3era mono pos palia ftiaxnan ale3iptota apo thn kanabi
Koukou είπε
‘Οποιος αντιδρά.
Α ) αντιδρά γιατί ενδεχομένος να απολέσει έσοδα, τα οποία είναι τεράστια …. ή να απολέσει την θεσούλα του, χάνωντας την ευκαιρεία πλέον να γλύφει τα σάλια
του Παν-αριστεριστή καραγκιόζη επικυρίαρχου ….
ή αντιδρά διότι είναι
Β ) θύμα της προπαγάνδας της C.I.A., η οποία είναι το εκτελεστικό όργανο της μαφίας των Βιομηχανίας των Πετροχημικών,
της Φαρμακοβιομηχανίας, Υφαντουργία (μοντέρνων ινών με βάση τα πετρελαιοηδεί ), Βιομηχανίας αλκοόλ – Τσιγάρων κ.λ.π. –
Συστήματα τα οποία δεν θέλουν να ακούσουν ούτε το όνομα του φυτού,
εκτός βεβαίως και εάν έχουν εντωμεταξύ προλάβει να αναβαθμηστούν, ώστε να προλάβουν να είναι “πάροχοι” των “νέων” προιόντων.
(Βλέπε τον αγώνα δρόμου που κάνουν ΤΩΡΑ οι Αυτοκηνιτοβιομηχανίες για να προλάβουν τις “νέες” μορφές και πηγές ενέργειας,
άρα και κίνησης, άσχετα με το γεγονός ότι ηλεκτρικό αμάξι το έχουμε απο το 70 (California),
ενώ στην Γερμανία λεωφορεία γραμμής κινούντε με καύσιμο τις κυψέλες υδρογόνου εδώ και αρκετα χρόνια …απο όσα έχω διαβάσει δηλαδή …)
Και κλείνοντας,
Ναι!
Για κάποιους άτυχους ανθρώπους με χημική ανισοροπεία και βαθιά σακαταμένο ψυχολογίκο κόσμο Απαγορεύεται ΑΥΣΤHΡΩΣ διότη υπάρχει περίπτωση να μην επανέλθουν ποτέ …
Επίσης απαγορεύεται η καταχρήση απο – ανήλικους αλλά πολύ περισότερο στους αγράμματους βλάκες!
- Το φυτό παράγει καταλήτη – λυπαντικό για ενεργούς – ερευνητικούς εγκεφάλους.
Δεν είναι δυνατόν να δώσεις στον γορίλα κάναβη και να περιμένεις και αποτελέσματα ….
Πάντως απο υγεία και σεξουαλική όρεξη θα σκίζει, άμα τρώει και καλά …..
Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΣΚΟΠΑ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (Σωστός!!)
η κοινωνία του Ανθ-Ελληνικού εκμαυλισμού όμως κάνει τα πάντα σκόπιμα …
τυχαίο ?
Η θέση μας για την περιβόητη αποποινικοποίηση κατοχής και χρήσης ουσιών. | ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΙ NEWS είπε
[...] Το έχουμε εξηγήσει αναλυτικότερα εδώ: Legalize it… the right way! [...]
Η θέση μας για την περιβόητη αποποινικοποίηση κατοχής και χρήσης ουσιών. « www.olympia.gr είπε
[...] Το έχουμε εξηγήσει αναλυτικότερα εδώ: Legalize it… the right way! [...]
Έτυχε Κ Έπεσα Εδώ είπε
Όχημα φτιαγμένο από κάνναβη; Τέλεια! Εγώ είμαι ο Cheech κι εσύ ο Chong δηλαδή.. Ειλικρινά δε διάβασα το άρθρο, οπότε μη δώσεις σημασία στο σχόλιο εάν έχεις σοβαρή κουβέντα στα υπ’όψιν. Αλλά πιστεύει κανείς στην αποποινικοποίηση και την έπειτα νομιμοποίηση και κεφαλαιοποίηση της φου για συγκεκριμένους λόγους; Πρώτα απ’όλα, άσε το λίγο να εξελιχθεί μόνο του. Άμα τα σκατώσουμε και η κοινωνία ξεθαρρέψει και πέσει στην πρέζα, τότε γάμα τα. Αλλά αυτό δεν παίζει. Αν ο Μάκης που σου πουλάει φου σου πεί “σήμερα δεν έχω χόρτο, αλλά έχω ζουζού”, θα πεις “¨γαμήσου, φτιάχνω δικιά μου” ή “πάω αλλλού να βρω”. Αυτό που θέλει ο κόσμος είναι να μπορεί να πίνει χωρίς να κάνουν σαν τρελοί οι γύρω του, είτε μπάτσοι είτε θείες! Μετά βλέπουμε. Αποποινικοποίηση δεν σημαίνει νομιμοποίηση. Ψυχραιμία.
ΓΙΩΡΓΟΣ είπε
to kantilaki ths giagias ths vavos esterepse apo vradhs , kai peire xasiselaio apo to gio ths gia na anapsei to kantili ths lamprhs. xeretismata apo ton taygeto ths messhnias , eviva.
GoBoutarisGo! είπε
Ρε σεις ξενερωτοι. Αφηστε τον κοσμάκη να καπνίζει ότι γουστάρει. Άντε ασχοληθείτε με τους φοροφυγάδες και τους δολοφόνους και αφήστε ήσυχα τα 18χρονα που ψάχνουν να την βρούνε και να κάνουνε και κάνα τριπαρισμένο γαμήσι.
Διότι σε αντίθεση με τις μαλακίες που πιστεύετε αυτά είναι που πληρώνουν την νύφη! Τα παιδιά μας!!! Πότε ακούσατε τώρα τελευταία οι άχρηστοι οι μπάτσοι να πιάσουν κανέναν βαρώνο??? Η τον Κανάκη(φτου, φτου καλά να είναι ο άνθρωπος!!!)? Και ούτε θα ακούσετε ποτε διότι οι μπάτσοι τα έχουνε κάνει πλακάκια με τους βαρώνους και βγάζουν μερτικό. Αντιθέτως κάθε φορά που θέλουν και καλα “να καταπολεμήσουν την μάστιγα” βγαίνουν και μου συλλαμβάνουν 16χρονα και 18χρονα με 1-2 μπάφους στην κατοχή τους. Αυτά τα παιδάκια τα μασάει το σύστημα, τα φτύνει και τελιώνοντας τα βαράει και μια σφραγίδα στο ποινικό μητρώο τους να τα ακολουθεί όλη τους την ζωή! Είναι αμαρτία ρε πούστηδες, και θέλετε να αποκαλείστε και Χριστιανοί, να καταδικάζονται έτσι παιδάκια για μια ζωή επειδή καπνίζουνε το χορταράκι του Θεού!!!
Άντε στο διαολο πια! Στον 21ο αιώνα ζουμε! Είναι ένδειξη πολιτισμου η απουσίας αυτού πια το να μην μπορεί να επεμβαίνει το κράτος έτσι βίαια στην προσωπική μου ζωή, εφόσον και εγώ με την σειρά μου ουσιαστικά δεν ενοχλώ κανέναν! Μέχρι και οι μαλάκες οι Αμερικάνοι που ήταν οι πρώτοι εμπνευστές της γελοίας νομοθεσίας “κατά των ναρκωτικών” ‘εχουνε αρχίσει να το νομιμοποιύνε σε πολλές πολιτείες! Και έχουμε μείνει εμείς οι μαλάκοτεροι των μαλακισμένων να κρατάμε οπισθοφυλακη! Και όλα αυτά διότι δίνεται το δικαίωμα της ψήφου σε κάτι τύπους σαν και εσάς.
Όσο για κάποιν έξυπνο που παρατήρησε ότι οποιεσδήποτε συνέπεις θα έχει η χρήση στην υγεία μου θα τις πληρώσουμε όλοι έχω να πω το εξής. Κοιτάξτε να απολύσετε 1 εκατομμύριο άχρηστους Δημοσίους Υπαλλήλους πρώτα που μας έχουνε ρίξει έξω εθνικώς και μετά ασχοληθείτε με τα έξοδα νοσηλείας μου απο υπερβολική χρήση κάνναβης(εδώ γελάμε ελεύθερα). Που σε τελική ανάλυση φράγκα δεν μου λείπουνε ρε φίλε θα πάω σε ιδωτική κλινική μην αγχώνεσαι. Άσε που αν είναι το δημόσιο κόστος που σε ανησυχεί να σε ενημερώσω ότι εφόσον νομιμοποιηθεί η χρήση της κάνναβης και η προμήθεια της γίνεται από εγκεκριμένα σημεία πώλησης θα βγάζει κάτι και το κράτος από τους ΦΠΑδες. Και εδώ που έχουνε φτάσει σήμερα οι ΦΠΑδες δεν θα είναι καθόλου ευκαταφρόνητο το ποσό.
Ξυπνάτε ρε! Ξυπνάτε! Η αγαμία και η αποχή από όλες τις χαρές τις ζωής σας βαράει στο κεφάλι! Βγείτε λίγο έξω, βρείτε κάνα γκομενακι(η γκόμενο αναλογα φύλου και προτιμήσεων), καπνίστε κάνα μπαφάκι και αφήστε τα πράγματα να ακολουθήσουνε την φυσιολογική ροή τους! Ποιός ξέρει, ίσως να ξεκολλήσετε και απο την μίζερη ζωή σας.
Όσο για την δινοήτική υγεία των χρηστών μην ανησυχείτε καθόλου. Πάω στοίχημα ότι ακόμα και μετα από ένα ρεσιτάλ μπάφων θα έβγαζα πολύ μεγαλύτερο IQ από τους περισσότερους “ηθικολόγους” του κώλου, που αρθρογραφούν εδω μέσα…ΜΑΖΙ!
Αβερράνδος είπε
…Η χορήγηση κανναβινοειδών σε πειραματόζωα προκαλεί, σε μεγάλες δόσεις υποκινητικότητα, καταληψία και αταξία, ενώ σε μικρές δόσεις έχει τις αντίθετες ακριβώς δράσεις.
Πανεπιστήμιο Κρήτης
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΝΑ
Πρώτος Τόμος
Κανναβινοειδή, εγκέφαλος και συμπεριφορά
http://www.soc.uoc.gr/psycho/papers%20pdf/kanavinoidi.pdf
siniditopoihmenos xasiklas είπε
“Σου πουλάνε μπάφο επί ένα χρόνο, είσαι μέσα στην κακομοιριά και τίποτα δεν σου πάει καλά στη ζωή σου, και ξαφνικά σε λένε φιλαράκι δεν έχω μπάφο στέρεψε η παραγωγή, πάρε αυτό το χαπάκι για καλύτερο…ή πάρε σκόνη…Την επόμενη φορά θα ξαναπάς για χαπάκι…θα ξαναπάς για σκόνη…θα θέλεις κάτι δυνατότερο…και τσουπ…πέφτεις στην πρέζα…Έχει καταγραφεί ότι σε τεχνητές ελλείψεις μπάφου στην αγορά αυξάνονται στατιστικά οι νέοι ναρκομανείς.”
εμένα μου πουλάνε μπαφο επι 12 χρόνια, απο τα 12 χρόνια που περασαν μπορω να πω οτι τα 2 ηταν καλα, συμφωνώ οτι υπάρχουν τεχνητές ελλείψεις, είτε για να σπρώξουν τις μαλακιες που τους μείνανε είτε για να βρουν δικαιολογία να ανεβάσουν τιμές αργότερα, υπάρχουν και οι κανονικές ελλείψεις που ΕΙΝΑΙ οι πιο συνηθησμένες, η φου βγαίνει μια φορα τον χρόνο, σπερνεις απρίλη/μαη κοβεις σεπ/οκτ, αρα λογικό είναι να τελειώσει κάποια στιγμή, είτε λογο αυξημένης ζήτησης ειτε λογο ασυμφωνίας μεταξυ μπάτσων και καλλιεργητών στα ποσοστα, είτε λογο απλης ατυχίας (πριν κατι μερες τουμπαρε μια νταλικα με 700 κιλα αλβανο)
λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω,
εχω αλλάξει πανω απο 20 dealers, χωρις υπερβολή, Π Ο Τ Ε Δ Ε Ν Π Ρ Ο Σ Π Α Θ Η Σ Ε κάποιος απο αυτούς να μου σπρώξει χημείες, πρώτον θα του εσπαγα τα μούτρα ΕΠΙΤΟΠΟΥ, χωρις μα και μου the cretan way, και δευτερον αν δεν θελεις ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΕΙ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ κανείς, αυτές ειναι λογικές για γιαγιάδες 90 χρονων, εχει τύχει ΠΟΛΛΕΣ φορές να μου προσφέρουν κοκα, σε γιορτες, γαμους κλπ, μια φορα ημουν σε ενα τραπεζι και ειχαν πανω σε μια πιατέλα ενα ΒΟΥΝΟ απο κοκα, νομιζα πως ημουν στο γραφειο του scarface….
Δεν εχω δοκιμάσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ φορα, επειδή ξερω οτι θα μου αρέσει και ξερω οτι εθιζει, δεν θελω να είμαι εθισμενος… με την φου, αν δεν εχω δεν πινω, τόσο απλα, δεν θα τρελαθω, μπορει να πίνω 12 χρονια αλλα σε αυτα τα 12 χρόνια υπήρξαν πολλά διαστήματα 2-3-4-6 μηνων που δεν έκανα ΟΥΤΕ ΤΖΟΥΡΑ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το καλοκαίρι που πέρασε, επίσης να προσθεσω οτι αν είναι μαλακία η φούντα δεν την πινω, στην χεστρα, καζανάκι και κλάψιμο τα 30-50 ευρώ. οχι και να αγοράσω πρεζα επειδη δεν είχε φου, κάτι πιο κλισέ; που ζείτε;
Geo είπε
Αλλαξε τον τιτλο απο “Legalize it… the right way!” σε “Legalize it right away!” και εισαι μεσα.
Μιχάλης είπε
Χμ μετά από όλες τις παραπάνω απόψεις, το κέρδος για μερικούς είναι να την φουμάρουν και λιγότερο να την καλλιεργήσουν! Κάθε πικραμένος χασικλής χρησιμοποιεί επιχειρήματα άνευ αξίας όπως αυτά των καπνιστών πως και το καυσαέριο σκοτώνει και τελικά κανένας δεν ανέφερε την βασικότερη αλήθεια: ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ….. η φύση δίνει και ο ανεγκέφαλος κάνει κατάχρηση! Όσο υπάρχει ο ανεγκέφαλος που θέλει ουσίες, η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ θα οδηγεί σε παρακμή.
akuross είπε
file mhxalh mhn eisai apolutos polu swsta eipes gia thn kataxrhsh exeis apoluto dikio skepsou omws k thn ennoia ths xrhshs akoma k to poto p einai nomimo an uparxei kataxrish einai polu pio katastrofiko apo thn kanavi
to kerdos einai diplo k gia autous p theloun na thn kaliergisoun gia klostikh h farmakeutikh k gia autous p theloun na thn kaliergisoun gia thn xrhsh ths gt na mhn exei o alos to dentro tou k na pinei to tsigaro tou an to thelei k na prepei na to agorazei me amfivolou poiotita k proeleush k na vazoun k merikoi sth tsepi parapanw xrimata?? dn vlaptei kanenan apo tous guro tou!!!
alexadros είπε
Δεν είμαι ειδικός αλλά θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα . Αν από το φυτό αυτό , υπάρχουν τόσα οφέλη (εκτός από τα ναρκωτικά) και η απαγόρευση της καλλιέργειας επιβλήθηκε για τους λόγους που αναφέρονται ανωτέρω , χώρες όπως η Κίνα (υπερδύναμη) και άλλες , που δεν έχουν πρώτες ύλες και πετρέλαια , δεν θα το καλλιεργούσαν ; Οι οικολόγοι γιατί δεν επιδιώκουν την καλλιέργειά του , αφού θα γλιτώνανε τεράστιες εκτάσεις από δάση , που χρησιμοποιούνται για χαρτί; Δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν υβρίδια ή έστω μεταλαγμένα φυτά , τα οποία να δίνουν όλα τα προϊόντα που αναφέρονται ανωτέρω και χωρίς να μπορούν να παραχθούν ναρκωτικές ουσίες από αυτά ΄; Οταν το φυτό αυτό καλλιεργείτο στη χώρα μας , τι γινόταν , όλος ο κόσμος ήταν μαστουρομένος ; Ειναι αρκετά τα κενά της υπόθεσης .
akuross είπε
hrthe h fysh k mas efere kati hrthe o anthropos k viase thn fush katestrepse k oti dn mporese na katastrepsei to poinikopoihse!!!! einai pio vathia ta erwtimata opws gt einai narkotiko?? dn uparxei oute mia epistimonikh apodeixh apo vlaptei ton organismo h oti einai ethistiko dn exei katagrafei kanenas thanatos pote edw k xiliades xronia p uparxei (peripou to 5000 π.χ.) ta sumferonta p paizoun apo pisw pisteveis dn epireazoun tou oikologous k kapoies xwres??? par ola auta me elenxo kaliergountai k nomima akoma k h eurwpaikh enwsh eixe k prin liga xronia epixorigiseis gia kaliergeia kanavis
Gaspode είπε
Εγω παντως εχω επισης αποξυραμενο φρεσκο δυοσμο για γευση
Gaspode είπε
περιστασιακα ναι καπνιζω αλλα μετριασμενα κιολας
greek είπε
Πολυ χρησιμοποιουν την λεξη ”αποχαυνωση” ως επιχειρημα για να καταδικασουν ως συνηθως την κανναβη.Και ρωτω,η καθε λογης κονσολα παιχνιδιου,τα PRO που μαζευονται και παιζουν με τις ωωωωρες παρεες ολοκληρες ενηλικων,30αρηδων,40αρηδων και φυσικα ανηλικων λιγοτερη αποχαυνωση προσφερει? Η τηλεοραση με τις μαλακιες της λιγοτερη αποχαυνωση επιτυγχανει? Μην τρελαθουμε,εχουμε μαθει να αναμασαμε την ιδια καραμελιτσα καθε φορα που γινεται συζητηση για την κανναβη και την αποποινικοποιηση της.Αναθεματιζουμε και ριχνουμε ευθυνη για οτι κακο μας βρει πανω της…Ας σκεφτει ο καθενας μας ξεκαθαρα ποια πραγματα πραγματικα τον αποχαυνωνουν στην κ καθημερινοτητα του και στο 24ωρο του και σιγουρα η απαντησεις που θα παρει δεν θα περιλαμβανουν την κανναβη…Αλλοι κινδυνοι σε σχεση με την χρηση της κανναβης,ναι θα πω,υπαρχουν,αλλα σε ποσοστο αποχαυνωσης σε σχεση με Τηλεοραση,Διαδικτυο,Κονσολες παιχνιδιων κλπ…εχει μακραν το μικροτερο η κανναβη.
Lau-karatau είπε
βασιλιάδες της προπαγάνδας